• Mijn restaurant: lang leve d'Hoogeschool!!!!

    Ik durfde amper hopen gisterenavond, maar toen na een veel te lang getrokken suspense Rani uit de auto kroop in Leuven en niet in Hasselt, kon ik een kreet van blijdschap niet onderdrukken. Yes! Jelle en Micheline zijn de terechte winnaars van het programma.

    Alleen spijtig dat de aflevering van gisteren zo slecht was. De laatste paar afleveringen was al meer sms-melkerij dan inhoud, maar gisteren dreven ze het echt veel te ver; klungelige interviews, stomme vragen, een nutteloze show met limo's en helicopters die twee uur duurde maar waar er nergens nog inhoud viel te bespeuren. Ik heb dus meer zitten lezen met de tv op de achtergrond dan echt het programma te volgen, want daar was het te slecht gemaakt voor.

    Niettemin blijft Mijn Restaurant in zijn geheel een leuk programma, en ben ik dus supercontent voor de symathieke moeder en zoon van d'Hoogeschool.

    Volgende week nog een aflevering; om te tonen wat er met de andere koppels is gebeurd. In de krant las ik al dat Oostende en Antwerpen meteen weer open gaan, en de Charlekijn op termijn ook. Wat Hasselt betreft is het nog afwachten...

    En dan is de vraag nu; waar moet een mens volgende week nog naar kijken; Peking Express afgelopen, Mijn Restaurant afgelopen, en totaal geen vervangers. Ik zal een alternatieve avondvulling moeten zoeken dus. Gelukkig dat ik bezig ben in een schitterend boek... 

  • Mijn restaurant nadert de ontknoping

    Morgen de allerlaatse aflevering van Mijn Restauant, het enige programma dat ons dit jaar al eens aan de tv gekluisterd hield. Morgen wordt bekend gemaakt welk koppel zijn restaurant cadeau krijgt.
    Mijn stem gaat alvast uit naar Jelle en Micheline van d'Hoogeschool in Leuven. Jelle is in mijn ogen de beste kok en beiden hebben de meeste vooruitgang gemaakt.
    In het verleden heb ik echter ook al voor de concurrentie gestemd, voor Stephanie en Yanaïka van Exquisa in Hasselt, meerbepaald wanneer ze tegen de arrogante Antwerpenaars van Matizze stonden. Ook zij hebben trouwens immens veel vooruitgang geboekt en staan absoluut verdiend in deze finale.

    Ik hoop dus dat Leuven zal winnen, ook al gun ik de Hasseltse meiden ook hun restaurant, maar ik vrees dat Limburg zal winnen. Als je de acties zag die in Hasselt en omstreken op touw worden gezet; heuse Exquisa evenementen waar honderden mensen op af komen en het ganse stadsbestuur zijn schouders onderzet, massale sponsoring vanuit het bedrijfsleven en vooral ontelbare fans; daar konden de rode balonnetjes en de gratis wijn van d'Hoogeschool langs geen kanten tegenop. David versus Goliath als het ware. Hoe doen ze het toch he, die Limburgers!

  • Q&A

    Vraag: Waartoe leidt het openen van je agenda doorgaans?

    Antwoord: Stress.

  • Vaststellingen op een maandagmiddag

    - het weekend is altijd te kort.
    - in de voormiddag ben ik uitgeput, ongeconcentreerd en slecht gezind, maar 's avonds ben ik wakker en is alles ok.
    - onze auto die er het afgelopen weekend écht ging zijn, en die er initieel eind april ging zijn, is er nog altijd niet.
    - we gisterenavond het tweede seizoen van Lost hebben uitgekeken, en dat dit zoals jullie me hadden gewaarschuwd inderdaad minder bloedstollend was dan het eerste, maar Sawyer blijft de lekkerste brok op tv ever. En dat maakt al veel goed.
    - het niet leuk is als AL je collega's op teambuildingdag zijn in Antwerpen alwaar ze lekker gaan eten en leuke dingen doen en jij een van de drie slachtoffers bent die de permanentie moet verzorgen, zij het op niet geheel onvrijwillige basis want je hebt bedroevend veel deadlines over angstwekkend weinig tijd en elke extra werkdag is meegenomen.
    - onze honden weer enorm hardnekkig zijn in het wakker houden van hun baasjes en vooral die kleine witte teef genaamd Luca me de afgelopen nachten systematich vanaf twee uur wakker maakt omdat ze liever in ons bed slaapt dan op haar eigen bed (annex megagroot en zacht hondenkussen).
    - ik al veel te lang niet meer ben gaan paardrijden.
    - het weer vandaag zeer klote is.
    - ik niet terugdeins om eind mei op café een warme chocomelk te bestellen als ik daar de goesting voor heb.
    - de treinen ook deze week dikke vertraging hebben, alweder TWINTIG minuten vandaag dames en heren, ik kom al op meer dan een uur vertraging op vier dagen tijd.

  • Altijd Prijs van Compagnie Cecilia

    Gisteren zaten wij niet achter de tv naar het Eutovisiekitchfestival te kijken, neen, cultureel verantwoorde mensen als we zijn (ahum!) trokken we naar het theater voor de laatste voorstelling in onze agenda dit seizoen. Ondertussen is de abogids van de Vooruit al in de bus geploft en is het druk kiezen en samenstellen voor het volgende seizoen, maar eerst nog naar een stuk van Arne Sierens zijn Cie Cecilia!

    Toen ik vorige week vernam dat “Altijd Prijs” genomineerd is door het Theaterfestival, droeg dat nog bij tot mijn reeds hooggespannen verwachtingen. De laatste tijd pikken we elk jaar wel een of twee stukken van Arne Sierens Compagnie Cecilia mee, en we zijn nog nooit teleurgesteld geweest. Integendeel, de grappige en ontspannende stukken bleken altijd een hoogtepunt van ons cultureel seizoen.

    Terwijl we gisterenavond binnenkwamen in de Minard, zorgde Jean-Yves Evrard voor achtergrondmuziek op zijn elektrische gitaar. Op het podium stond een figuur, maar in het donker was er nog niet echt duidelijk wie. Wanneer het publiek zijn plaatsje heeft gevonden, barst het stuk meteen in alle hevigheid los met stroboscopisch licht, luide muziek en figuren die clockwork orange achtige bewegingen uitvoeren met een baseballknuppel. Daarna valt de muziek terug tot een zachter volume en begint het verhaal.

    De twee mannen op het podium, Pierre (Titus Devoogdt ) en Dino (Robrecht Vanden Thoren) hebben elkaar drie maanden voordien ontmoet, toen Pierre in een delirium naakt op straat liep en Dino hem heeft thuisgebracht. Ondertussen is Pierre ontslagen uit de psychiatrie en wil hij alleen gaan wonen. Dino, een figuur uit het nachtleven, blijkt sympathie voor de jongen te voelen en heeft nog een slaapplaats vrij, zij het in het achterkamertje van de honden.

    En zo ontstaat een bizarre vriendschap tussen deze twee figuren, gekenmerkt door een spel van aantrekken en afstoten. Die dynamiek wordt ook heel letterlijk in beeld gebracht; de acteurs wisselen constant af tussen gewone stukken tekst en grote bewegingen; ze bengelen apart of samen aan een soort trapeze boven het podium, dansen op de donkere, stuwende gitaarmuziek die het hele stuk door de sfeer zal bepalen, schudden een enorme zak witte piepschuim uit om die vervolgens weer van het podium af te blazen,…
    Dit is alles behalve puur teksttheater, maar een mengvorm van theater en dans, performance. Een geslaagde combinatie. In de bewegingen meen ik trouwens een stevige noot Les Ballets C de la B te merken, een gevoel dat bevestigd wordt wanneer ik achteraf lees dat de choreografie in handen van Koen Augustijnen was. Knap van Devoogdt en Vanden Thoren trouwens om dit als niet danser aan te durven.

    Ook het podium speelt in deze dynamische voorstelling een rol. De acteurs voelen niet alleen figuurlijk, maar ook letterlijk de bodem onder hun voeten bewegen; op regelmatige tijdstippen schudt het podium met een luide mechanische puf heen en weer, hoe langer hoe vaker, tot het op het einde van het stuk bijna voortdurend de acteurs door elkaar schudt.

    Van Arne Sierens zijn we grote arena’s van menselijke miserie gewend, met kleurrijke figuren die het allemaal schitterend kunnen vertellen en die niet enkel medelijden maar ook sympathie opwekken en je laten schateren. Niet zo echter in Altijd Prijs. Sierens koos hier voor een veel soberder en donkerder aanpak, zowel letterlijk (een klein zwart podium met enkel de verlichting als effect) als figuurlijk. Er lijkt geen licht aan de horizon te zijn voor de twee hoofdpersonages, geen komische noot, enkel miserie, ook al beleven ze dat zelf niet noodzakelijk zo. We worden meegenomen in een wereld van kleine ploeteraars, mensenhandel, huisjesmelkerij, geweld en psychiatrische problemen. De twee mannen delen hun miserie met elkaar en proberen samen vooruit te spartelen, zich in elkaar herkennend en toch weer niet.

    Op het einde bleef ik met gemengde gevoelens achter. Tijdens het stuk verslapte mijn aandacht geregeld, en ik betrapte mezelf erop op mijn horloge te kijken. Langs de andere kant zat het allemaal zeer knap in elkaar; de muziek, de bewegingen, het zwarte podium. Het was een geslaagde avond, en het was aangenaam Sierens een nieuw pad te zien verkennend, na enkele toch wel op elkaar gelijkende voorstellingen. De ultieme graadmeter, de mate van ontroering, kippenvel en beklijving, wees geen meesterwerk aan, maar toch een zeer knap stuk theater.

    Ook verschenen op Gentblogt.

  • Woon-werk vervoer

    Dikke, dikke, dikke miserie om op het werk te raken de laatste weken. Met in een sterrol, de totale onkunde van de NMBS.
    Een overzicht van deze week.

    Op maandag lopen de dingen vlot.

    Dinsdag is het echter de grote staking. Met de auto dan maar. 's Morgens doen we er 1u15 over, wat aanvaardbaar is. 's Avonds kost dezelfde verplaatsing me 2u; eerst met de tram tot bij mijn wederhelft, dan vlotjes Brussel buiten om dan halverwege in de file van een ongeval terecht te komen en een half uur te verliezen. Balans van de dag: 1u30 vertraging door files.

    Woensdag dan, 's morgens met de auto meegereden, alles vlot. 's Avonds een uurtje recup genomen, om dan in het station opnieuw in de chaos terecht te komen.
    Door een stroompanne achter mijn station wordt mijn trein omgeleid en stopt hij niet in de plaats waar ik moet zijn. Het wordt wachten op de volgende trein, twintig minuten later. Die trein wordt aangekondigd met een vertraging van vijf minuten, wacht neen, even later is het al tien minuten.
    Vlak voor de trein het station binnenrijdt, komt opnieuw de melding dat hij wordt omgeleid en niet zal stoppen waar ik moet zijn, gevolgd door de mededeling dat de reizigers van enkele verderop gelegen stations de bus moeten nemen in mijn station. Pretty weird om ergens een bus te nemen als de trein er niet stopt? Iedereen kijkt verbijsterd, maar uiteindelijk besluit ik de trein toch maar te nemen, we zullen wel zien of hij stopt of niet.
    Met een dik half uur vertraging kom ik uiteindelijk aan, ik had beter geen recup genomen...

    Vanochtend weer van dattum, weer een half uur vertraging. Mijn trein wordt eerst met 11 en dan met vijftien minuten vertraging aangekondigd. Op de koop toe wordt hij hervormd tot stoptrein omdat de stoptrein van 20 minuten eerder is afgeschaft. En als klap op de vuurpeil blijft hij nog eens vijf minuten staan ergens ten velde. Balans: een uur vertraging op twee dagen, so far.

    Ik denk dat je tegenwoordig zelfs met de fiets sneller in Brussel staat. Of te paard. Dat zou nog eens plezant zijn...

    Ik heb alvast van de vertraging van vanmorgen gebruik gemaakt om aan te schuiven aan het loket en mijn sorry-pas te bemachtigen. Al zouden ze voor al die shit van de laatste maanden beter een gratis abonnement geven dan één onooglijke sorry-pas...

  • Kilometerstand

    We hebben 3 km op de kilometerteller van de auto staan, maar onze nieuwe auto is er nog niet. Rara, hoe kan dat..

    ...

    Mijn wederhelft belde me daarstraks op om dit rare nieuws te melden. Blijkbaar heeft onze oude auto daarstraks, ergens hier in Brussel op de weg van mijn werk naar het zijne, ongemerkt de 300 000 km gehaald. Helaas geen foto van kunnen maken dus, lol. En daarna is de teller blijkbaar op 0 gesprongen en weer van voor af aan begonnen. En waar we onze auto aan de garage hebben verkocht met 297 000 km op de teller, krijgt die garage binnenkort een auto met maar enkele tientalle kilometers op de teller, ze moeten hem dan zelfs niet meer terugdraaien, lol.

    Of hoe onze auto ons duidelijk maakt dat het ook voor hem stilletjes aan genoeg is geweest!