• New York City: zondag 20/04: Guggenheim

    In de metro van NYC zijn er altijd wel ergens onderhoudswerken, waardoor bepaalde lijnen niet rijden of niet via bepaalde stations, en aangezien de metro sowiso al een kluwen is met express trains en local trains en stations die soms wel en soms niet bediend worden, is dat voor de bezoeker niet altijd even simpel en duidelijk.
    Op zondag rijden er bovendien ook minder metro's. Waardoor we die zondag drie kwartier onderweg waren via vier verschillende metro's om gewoon aan de overkant van Central Park te raken en vandaar naar het Guggenheim Museum te stappen...

    Teleurstelling een: van de gevel fotograferen is alvast geen sprake, aangezien die volledig afgedekt is wegens renovatie. Spijtig! Dan maar binnen gaan aanschuiven om een toegangsticketje te kopen. Gezien het vroege uur ging dat verbazingwekkend vlot, zo vlot dat we pas doorhadden dat een groot deel van de vaste collectie gesloten was wegens diezelfde renovatie nadat we het aanzienlijke entreegeld ($18) al hadden betaald. Het enige wat we te zien kregen was de moderne kunst van een zekere Japanner Cai Guo-Qiang; namaaktijgers met overal pijlen in, een kudde pluche wolven die door de lucht rennen en tegen een glazen wand opbotsen, een remake van een tentoonstelling van Chines beelden ter verheerlijking van de communisten die uit elkaar vallen en gigantische doeken waarop de kunstenaar buskruit liet ontploffen.

    De vaste collectie kregen we enkel in de shop op de kaartjes te zien, wat wel een beetje pijn deed; de volle pot betalen en dan maar een kleine fractie van de talrijke schatten te zien krijgen. 't Is niet alsof we elk jaar naar het Guggenheim kunnen, dus de boodschap dat de collectie in hun andere musea wél te zien was, was bepaald geen troost.

    Na onze boterhammen te hebben verorberd namen we de metro naar de immense drukte, lawaai, stank en neon van Times Square; indrukwekkend, maar niet mijn favoriete stukje stad. Zo was er nergens een rustig plekje om koffie te drinken en even te bekomen.

    In plaats van de eindeloze rijen om boven op The Empire State te raken, gingen we naar The Rockefeller Centre, waar je voor $20 naar boven mag. Gelukkig hadden we in ons appartement een foldertje zien liggen waarmee je per persoon €2 korting krijgt. Daarnaast waren er ook mogelijkheden om de Top of the Rock te combineren met een andere bezienswaardigheid aan een verminderd tarief.

    Op de 67, 69 en 70e verdieping zijn observation decks, en die zijn echt dik de moeite waard. Het uitzicht is onbetaalbaar. Helaas was het die dag net een mindere dag qua weer, bewolkt en koud, anders hadden we vast mijlenver kunnen zien. Nu was het vooral de omliggende wolkenkrabbers van bovenaf bewonderen; zo bleken sommige gebouwen helemaal boven bijzonder kunstig afgewerkt met tekeningen, speciale ramen etc. Echt super.
    20080420_0074web
    20080420_0053web

    's Avonds aten we in een vegan restaurant op vijf minuutjes van ons appartement, een echte aanrader, Café Blossom , wat later het lekkerste restaurant van deze reis zou blijken.
    Industrieel interieur, obers in het zwart en een kaart met organic vegan en zelfs enkele raw food gerechten van $15 tot $22, maar ook enkele sandwiches rond de $14.
    De bediening was vlot en vriendelijk; in elk restaurant krijg je bij aankomst gratis een groot glas kraanwater met ijs, en je moet nooit naar de rekening of de dessertkaart vragen, de obers passeren constant aan je tafel en nemen je bord mee van zodra het leeg is, dan vragen ze direct of er koffie of er dessert moet zijn en als dat niet het geval is, volgt automatisch de rekening.
    Ik at een Thais gerecht met tofu, rijst en groentjes in een tomatensaus, mijn wederhelft ging voor de mushroomrisotto, en beide gerechten waren super, helemaal anders dan bij ons. Als dessert lieten we ons verleiden door de lemon cake, en die was gewoon om vingers en duimen af te likken. Lekker!!! Het leuke aan New York is bovendien dat er veggie en veggie-friendly resto's te over zijn, ik had vooraf een lijst afgedrukt met 50 restaurants ofzo, nooit een probleem gehad om aan lekker eten te raken.

  • New York City: 19/04: Brooklyn Bridge en Grimaldi's

    Om zeven uur 's ochtends waren we echt compleet uitgeslapen, het had geen nut nog een seconde te blijven liggen. Opgestaan dan maar en ontbeten met het eten dat onze gastvrouw voor ons in de frigo had gestoken: lekker fruitsap, ontbijtgranen, bagels en beleg.

    Om negen uur vertrokken we voor een wandeling uit onze Lonely Planet reisgids, vanaan het City Hall Park (met zicht op de Woolworth Building) te voet over de Brooklyn Bridge. Het weer was enorm warm, ik had mijn enige zomerrokje en topje aangetrokken die ik bij had, en had er niks te koud in. Ook mijn pasgekochte sandalen werden meteen succesvol ingelopen.

    Over de Brooklyn Bridge wandelen is een heel fijne ervaring, een schitterend zicht op de New Yorkse skyline, de frisse wind van het water en het unieke bouwwerk onder je voeten. Wel goed opletten dat je op het voor voetgangers afgebakende stuk blijft (wat niet altijd makkelijk is met de vele passerende joggers en kinderwagens op de smalle strook) want op de voor fietsers voorziene strook wordt er behoorlijk vaart gemaakt.
    20080419_0021web
    20080419_0026web

    Na een wandeling langs oude pakhuizen die tot kunstenaarslofts zijn omgevormd kwamen we aan een populair uitzichtpunt waar een Aziatisch bruidspaar (met bridesmaids en alles) aan een fotoshoot bezig was. Met uitzicht op de Brooklyn Bridge en de Manhattan Bridge was het hier zalig genieten in de zon.

    Tegen kwart voor twaalf dan gingen we in de rij staan bij Grimaldi's, honderd meter verderop. Er waren al dertig wachtenden voor ons, maar toen de pizzatent om twaalf uur eindelijk opende kregen we toch nog net een tafeltje toegewezen.
    Het was een belevenis, deze bekendste pizzatent van Brooklyn; donker en helemaal volgestouwd met tafeltjes, meer een barak dan een restaurant, de muren helemaal vol, veel lawaai van roepende kinderen en volwassenen de Frank Sinatra daar nog boven croonend,... Na een kwartiertje wachten kwam onze reuzepizza al op tafel; er waren geen één persoons pizza's, enkel tweepersoons. Maar smaken dat dat deed, echt zalig, we hadden gekozen voor een pizza met zongedroogde tomaatjes en basilicum (je krijgt een basispizza en mag zelf de toppings kiezen).

    Wanneer we na een half uurtje weer buitenstaan, is de rij voor het restaurant nog drie keer langer geworden. Telkens er een tafeltje vrijkomt mag er iemand nieuw aanschuiven, ik heb de indruk dat het nog een tijdje zal duren eer iedereen hier zijn middageten heeft gekregen... Maar het was het aanschuiven driedubbel waard, zowel het eten als de sfeer zijn onvergetelijk.

    Vervolgens zetten we onze wandeling verder, via de Brooklyn Heights promenade, waar iedereen verzamelt om op de bankjes met prachtig uitzicht op het water te komen lezen of koffie drinken.

    Tenslotte de metro genomen tot Battery Park, waar je de ferry kan nemen tot Ellis en Liberty Island. De rij om aan tickets te raken bleek echter een dik uur lang, en het was amper anderhalf uur tot de laatste boot, terwijl je volgens de Lonely Planet zeker een dag moet uittrekken voor deze trip, niet meer te doen op deze namiddag dus. Bovendien hadden we weinig zin om in de blakende zon zo lang te moeten aanschuiven, dus doken we weer de koele metro in naar ons appartement om ons even te verfrissen en wat later een koffie te gaan drinken bij een leuke koffiebar om de hoek.

    Koffie drinken in NYC bleek toch wat anders dan hier; ten eerste krijg je de koffie altijd in een meeneembeker geserveerd, of je hem nu ter plekke opdrinkt of niet. Ook kennen ze er geen gewone kop koffie zoals bij ons, qua formaat was er enkel de kleine expresso (drie slokjes, zoals in Italië) of de kleinste beker koffie, zo groot als een beker cola in de Mc Donalds bij ons; een hele sloot koffie dus. De meeste New Yorkers bleken hun koffie al stappend op te drinken, en gingen meestal voor de Ice variant. Zelf kozen we echter meestal een tafeltje en nam ik gewoon elke dag de koffie van de dag.

    Van daar wandelden we naar Zabar's, de alom bejubelde delicatessenzaak enkele straten verder. Daar bleken er vooral Europese producten verkocht te worden, niet echt wat wij zochten dus. Het was wel de moeite waard om eens door te snuisteren, langs de gigantische togen met kaas, olijven, verse vis, leuk om de sfeer op te snuiven, maar we kochten er weinig. We trokken verder naar de supermarkt om daar wat brood, drank en beleg in te slaan, zodat we gewoon boterhammen en ontbijt op ons appartement konden eten en enkel voor een warme maaltijd op restaurant hoefden.

    Op ons appartement bleek er gratis digitale HBO tv te zijn, met enorm veel kanalen en movies on demand, en keken we die avond naar Thank you for smoking, een zalige film, echt een superaanrader.

  • New York City: vrijdag 18/04

    Na amper drie uurtjes slaap kruipen we om 5u45 ons bed uit. Dat doet verdomd veel pijn. Het grote avontuur in het vooruitzicht verzacht de pijn gelukkig aanzienlijk. We hebben besloten met het openbaar vervoer naar de luchthaven te gaan; met de koffer en sporttas naar het station sleuren, daar twee treinen op en een klein anderhalf uur later staan we in Brussel Nationale Luchthaven.

    We kunnen al bijna meteen inchecken. Aan de balie van American Airlines is er geen file, we kunnen bijna meteen naar de desk. Vlak voor de balie worden we tegengehouden door een norse blonde die onaangekondigd een spervuur van vragen op ons afvuurt, genre van wie is de koffer, wie heeft hem ingepakt, waar heb je de koffer vannacht bewaard, is hij onbewaakt geweest op een moment,... Dan checken we in en krijgen we onze boarding pas.

    We vervolgen meteen ons parcours; door de douane (gelukkig gaat er geen alarm af aan de metaaldetector deze keer, ik heb mijn broeksriem thuis gelaten) en dan de lange weg naar de gate. Daar een kwartiertje wachten en we mogen op het vliegtuig. Alhoewel het aan boord gaan in groepen verloopt, staat er toch een ongeduldig groepje te dringen aan de balie, tevergeefs, want als wij (in groep 3) 10 minuten later probleemloos aan boord gaan, staan ze er nog altijd.

    Onze boeing 767 blijkt oud en krap van beenruimte, maar verder wel in orde. Er worden twee (helaas bijzonder slechte) films gespeeld, er is een muziekkanaal of 5 en iedereen krijgt een kussentje en een dekentje. Het personeel is ietsje ouder, maar zeer vriendelijk, we zijn zeer content van de service bij American Airlines. Ook het eten is dik in orde, wat toch zelden voorkomt bij een vliegreis. We krijgen een vrij uitgebreid middagmaal en een uurtje voor het landen nog een stuk pizza. Ook mijn vegetarisch eten is tip top en wordt probleemloos bij mij afgeleverd, ik heb het al anders geweten.

    Na 7u40 vliegen komen we aan op JFK. Ter plaatse is het nog maar 13u, dat is even wennen, onze bioklok staat nog op 18u!

    We stappen over op de Airport Train, een supervlotte en niet te dure manier om naar het centrum te reizen; rechtstreeks vanuit de luchthaven een treintje op dat op ons tien minuten tijd naar Jamaica station in Queens brengt. Het enige probleem was dat de trein uitzonderlijk met problemen kampte en twintig minuten bleef staan eer hij vertrok, en dat terwijl ik een tshirt, trui en winterjas aanhad en de plaatselijke temperatuur 27°C was...
    In Jamaica Station betaalde we de fair van $5 en kochten van het behulpzame personeel meteen een metrokaart voor een week van amper $25, echt geen geld. Eerst nog de LIRR trein naar Penn Station, nog eens een kwartiertje trein door de suburbs waarbij we na een tijdje de skyscrapers in de verte zagen opdoemen, mooi. In Penn Station even zoeken welke metrolijn ons naar ons appartement zou brengen, en dan de metro op, nog vijf minuten stappen en we waren reeds op onze bestemming, Jack and Judy's Bed and Breakfast in de Upper West Side, Manhattan.
    20080424_0126web

    We logeerden in een studio op de tweede verdieping van een typische brownstone building van een eeuw oud. Ons appartement lag aan de achterzijde en had als enige een groot terras, waar we direct een uurtje op adem kwamen. Uniek, vogels horen fluiten en verder volmaakte stilte en een zee van zon knal in het centrum van New York. Nooit gedacht!
    20080418_0006web

    Na omkleden naar een meer zomerse outfit maakten we een wandeling naar Central Park, amper twee straten verder. Het bleek er druk, joggen lijkt zowat de nationale sport te zijn. Ik had echter last van een enorm stekende koppijn die zelfs een pijnstiller niet kon bedwongen, en na een half uur keerden we al terug naar ons rustig terras, waar we onze onderweg gekochte sandwich opaten en ik nog wat in de zon zat te mijmeren.

    Om 19u kon ik dan mijn ogen écht niet meer openhouden, en dook ik snel ons bed in, compleet uitgeput viel ik meteen in slaap om pas twaalf uur later weer wakker te worden...

  • Gesloten tot 26/04

    Bedankt allemaal voor de lieve reacties op het paardenbericht. Ik voel me nog altijd erg rottig, maar probeer er gewoon even allemaal niet bij na te denken. We zullen wel zien zeker. Hopelijk kunnen we ooit opnieuw een eigen paardje kopen. Hopelijk krijgt 'mijn' paardje een fijne oude dag bij lieve mensen...

    We zitten middenin de chaos: zomer- en winterkleren verruilen, opruimen, naar de bank, wandelen met de honden, douchen, koffers pakken, honden naar schoonouders brengen,...

    Gisteren korte laatste werkdag voor de vakantie; pas om 13u begonnen, wat opgeruimd, een beetje een stand van zaken opgemaakt en enkele over het hoofd geziene zaken afgewerkt en om 17u30 alweer vertrokken richting Wetteren voor een laat werkbezoek. We moesten daar om 19u zijn, maar waren een dik kwartier te laat; file in de tunnels in Brussel en nog dikkere file op de E40, en dan nog een omleiding ter plaatse... Uiteindelijk pas om 21u30 thuis van't werk, maar dat werkbezoek was nog wel vrij ontspannend, zo eens elders je neus binnensteken en zien hoe de dingen daar gaan...

    En morgen zijn we dus naar New York. 10u10 vertrekt onze vlucht, dat wordt dus megavroeg opstaan, want we gaan deze keer met de trein naar de luchthaven, zal de eerste keer zijn. Ben eens benieuwd of dat wat vlot gaat...

    Zaterdagochtend tegen een uur of 8 zijn we terug. Ondertussen zal het hier hopelijk eindelijk lente geworden zijn. Tot later allemaal!!!

  • Afscheid van een vriend

    Ik ben nogal triest. Het paard waar ik het een tijdje geleden over had is nu aan iemand anders verkocht. Even heb ik gedacht het zelf te kopen, maar mijn wederhelft overtuigde me dat het op dit moment geen goede keuze zou zijn, en dus lieten we betijen. Het zou wel zo geen vaart lopen dachten we, door zijn gevorderde leeftijd zouden er vast weinig mensen geïnteresseerd zijn...
    Tijdens de boswandeling met de paarden zaterdagmiddag kregen we dan het nieuws dat er wel degelijk geïnteresseerde kopers waren, en vandaag is het bevestigd; 'mijn' paardje is verkocht en vertrekt donderdag naar zijn nieuwe eigenaars. Ik ga hem waarschijnlijk nooit meer zien...

    Het gaat hier niet om zomaar 'een' paard, maar om het paard dat me van hardnekkige angsten waar ik al jaren mee worstelde af geholpen heeft, het paard dat me na vijftien jaar weer laat genieten van buiten rijden. Dankzij dit paard durf ik het nu aan om dagtochten, trektochten en zelfs heuse ruitervakanties van gevorderd niveau te maken. Dankzij hem heb ik mijn angsten overwonnen en ben ik een vier keer betere ruiter dan ik voordien was. Het is een paard dat moet 'groeien'; veel mensen vervloekten hem omdat hij niet deed wat ze wilden, maar eens je zijn hart had veroverd, was er niets dat hij niet deed voor zijn ruiter.

    Ik heb menig uur op zijn rug gesleten, soms keihard vloekend in de hete zomerzon, soms bibberend 's avonds laat in de winter in de kou, soms in de Ardennen, het Zoniënwoud, aan zee,... En nu is het gedaan. Voor altijd.

    Ik zit hier bijna te janken.

    Dat gebeurt de laatste dagen overigens wel vaker; ik voel me uitgeput en superemotioneel en zou kunnen huilen van een boze blik tegenwoordig. Het leven is even zo overweldigend, verwarrend en vermoeiend. Ik slaap, maar raak niet uitgeslapen.

    Het geluk bij al dit ongeluk is dat het mijn voorlaatste werkdag is, en dat we vrijdag naar New York vertrekken. Al moet ik ook daarvan janken, want het betekent eveneens mijn honden een week niet zien.

    Zucht.

    Lief paard, het ga je goed...

    gaelic bihain

  • Marcolini

    marcolini
    Altijd als ik hordes toeristen in Brussel zie aanschuiven bij Leonidas, zou ik ze daar buiten willen slepen. Die mensen verkeren in de vaste overtuiging dat ze het beste van België mee naar huis nemen, en beseffen niet dat ze, zoals toeristen zo vaak overkomt, het moeten doen met de Aldi onder de pralines. Leonidas kan mij niet bekoren, zo veel is duidelijk...

    Ik ben verslaafd aan chocolade, ik geef het toe, en ik ben dan ook kieskeurig wat betreft de calorieën die ik in mijn mond stop. Geen Leonidas dus. Maar de pralines die ik vandaag heb mogen proeven, smaakten nog eens drie keer zo goed dan de heerlijke waren van Daskalides, Godiva of kleine ambachtelijke winkeltjes die ik al eens durf te kopen of cadeau doen...

    Mijn collega kwam vandaag op het werk aan met een vierkant, chique uitziend plat doosje. Het werk van haar zus had veel te veel pralines besteld, en dus mocht ze de resterende dozen mee naar huis nemen. En via die weg belandde een doos dan bij ons in de keuken.

    Ik had nooit eerder gehoord van Marcolini, maar ik moet zeggen, het zijn enorm lekkere, verfijnde pralines. Pralines met een vulling van citroen of earl grey thee, ik had het nooit eerder geproefd. Maar het is écht subliem. Ook de thym-orange vulling en iets marsepeinachtig konden me bekoren. Je leest het al, ik heb me hier zwaar laten gaan. Maar als je mijn werkplek een beetje kent, dan weet je dat het ook van moeten is; lekkere dingen staan hier meestal gaan halve dag...

  • 11/04/2008 The Gutter Twins @ AB

    Ik ben absoluut dol op Greg Dulli, en alles wat deze man al gemaakt heeft; ik heb alle cd's van The Afghan Whigs in huis, en was superblij toen deze na een split herrezen bleken als The Twilight Singers. Ik zag hem drie keer in AB en een keer 's nachts op Pukkelpop, en het was steeds onvergetelijk. Op Pukkelpop kwam Mark Lanegan ook meedoen, en dat was superplezant. Ik was dus enorm enthousiast toen ik hoorde dat Lanegan en Dulli samen het project The Gutter Twins hadden opgericht en daarmee ook opnieuw de AB zouden aandoen. Cd gekocht en goedgekeurd, tickets besteld, en vrijdag was het dan eindelijk zo ver.

    Ik had enorm naar dit optreden uitgekeken, want zoals ik al zei, alles wat Dulli doet, is goed. Zoiets is gevaarlijk natuurlijk, niets zo erg als hooggespannen verwachtingen die niet volledig worden ingelost...
    Je hoort het al, het optreden van The Gutter Twins was helaas niet hét optreden van 2008. Zo was het veel te kort. Na amper 45' hielden de heren het al voor bekeken. Ok, die 45' waren goed, bijna hun volledige eerste cd kwam voorbij en er was niets op aan te merken. Ik verwachtte dus een hele resem bisnummers en vooral, eindelijk, wat ouder werk. Dulli haalt altijd wel Twilight Singers nummers of wie weet zelfs materiaal van The Afghan Whigs boven, nummers die naar mijn bescheiden mening ook gewoon nog enkele niveaus hoger staan dan Saturnalia (de Gutter Twings plaat). Driewerf helaas, enkel de zingende boomstam Lanegan keerde terug, Dulli bleek te ziek om verder te spelen. En dus kregen we nog twee nummers uit 's mans plaat Bubblegum, wat in andere omstandigheden wellicht fantastisch geweest zou zijn, want Lanegan is best een toffe pee en hij schrijft mooie nummers, maar ik was hier toch vooral voor Greg Dulli en ik werd dan ook ter plekke bijna depressief toen bleek dat dit het enige was dat het publiek vandaag nog kreeg.

    guttertwins

    Het was dus een ok-optreden, maar geen onvergetelijk, zoals anders. Ik kan me nu al geen hoogtepunten meer herinneren bijvoorbeeld. Ik mis de small talk die Dulli er anders tussengooit, zijn ietwat ranzige manieren, zijn charisma, zijn zalige muziek. Ik ging dus bijzonder teleurgesteld naar huis, met het gevoel dat ik iets geweldigs mislopen had...

    Ps: ik lees net in de comments bij Ilse dat ze Greg na het optreden in de AB naar het ziekenhuis hebben moeten voeren en dat ze de show in Rotterdam de dag nadien hebben afgeblazen, dat is natuurlijk wel heel erg... Staat trouwens ook op hun MySpace te lezen... Zwaar verzachtende omstandigheden dus...