• Chocola!

    Ik zal het maar meteen opbiechten; ik ben een verslaafde. Gelukkig blijven de gevolgen van mijn verslaving tot hiertoe vrij beperkt. Zo word ik in de Colruyt als vanzelf naar het chocoladerek gezogen en kan ik daar niet weg eer ik minstens vijf verschillende producten uit dat rek in mijn karretje heb gestapeld. Samen met mijn wederhelft staan kiezen tussen repen met banaanvulling, zwarte chocolade met stukjes framboos of sinaasappelschil, grote tabletten sobere melkchocolade en fondant of chocolade met tarte citron smaak, het maakt mijn dag goed. En bij dat kiezen hou ik me al sinds jaar en dag (min of meer) aan mijn vast merk. Dat met de olifant, jawel.

    Dat is eerder toevallig zo gekomen; als kind zorgde elke hap chocolade voor een vervelende hoestbui (ik werd toen geplaagd door allerlei vreemde allergische reacties), behalve wanneer het côte d’or was. En nu twintig jaar later zweer ik dus nog steeds bij die smaak…

    Het mag dan ook geen wonder heten dat ik zondagmiddag met mijn gezelschap ondanks de dreigende regenwolken naar het Sint-Pietersplein trok om eens de sfeer te gaan opsnuiven in wat zo chique werd omschreven als het ‘côte d’or village’, een initiatief om de 125e verjaardag van het merk in de kijker te zetten.

    200803_olifant_01_sm

    Op het grote plein nam deze ‘village’ een eerder bescheiden plekje in. Achter de grote olifant bevonden zich een vijftal kraampjes, ondergebracht in een soortement Afrikaanse hutten nieuwe stijl waar je kon proeven, animatie was voorzien in de vorm van hyperactie djembéspelers en waar ergens ook een chocolademuseum en een interactieve hut zaten verstopt. Die laatste zijn me helaas volledig ontgaan, maar wel slaagde ik erin de goodybag te veroveren met een grote paashaas, wat mignonnettes en een bouché. Lang zal dat zakje niet overleven vermoed ik…

    200803_olifant_04_sm

    We kregen een lekkere warme chocomelk en konden naar hartelust proeven van verschillende soorten chocola. Precies waarvoor we gekomen waren. Naast het aanschuiven aan de kraampjes voor dat gratis lekkers had de gesculpteerde chocolade olifant ook de nodige aantrek. Knap! Al zou ik er persoonlijk niet mee inzitten er een stukje af te snijden voor mijn avondeten straks.

    200803_olifant_02_sm

    Er werden diverse activiteiten aangeboden, maar net als wij leken de meeste mensen toch vooral gekomen om te proeven. De beperkte zeteltjes in de ‘Mignonnettes Lounge’ waren dan ook constant bezet. Het was in elk geval de stevige wandeling waard!

    200803_olifant_07_sm

    Eerder ook verschenen op Gentblogt.

  • Wijvenweek: shoppen - the pictures

    ww_logo_120x120
    Gisterennamiddag voor de eerste keer dit jaar nog eens gaan shoppen. Ik snakte er echt naar. Heb me dan ook compleet laten gaan vrees ik...

    Halte één: Fnac.
    Gekocht: Big Blueville van Zita Swoon, Consolers of the Lonely van The Raconteurs, Allright still van Lilly Allen en Gulag Orkestar van Beirut.
    cover


    Halte twee: Paleis. Buit: een zwart truitje met kap en sterretjes, een zwart rokje en vooral veel topjes; een zwart en twee grijsachtige, allemaal met superleuke accentjes. Helaas niet gekocht: een supermooi kleedje; de XS wat net te strak en de M veel te groot, en een S was er dus niet meer. Nog twee andere winkels bezocht waar ze ook Skunkfunk verkopen, maar daar hadden ze het helemaal niet, laat staan in mijn maat. Ook niet gevonden: leuke t-shirts.

    Bij Paleis heeft mijn wederhelft trouwens ook nog twee blitse hemdjes gekocht...

    DSC00813web

    DSC00812web

    DSC00811web

    Halte drie: Brooklyn.
    Buit: nóg een topje, ook al gepast bij Paleis en daar in maat medium véél te groot (een décolleté tot letterlijk aan mijn navel is niet van mijn gewoonten), maar de XS in de Brooklyn zat als gegoten. Een zalig rood zomerjurkje en een lang jurkbloesje. EN nog gekregen van mijn teerbeminde; de meest coole tas die er dit jaar te krijgen is.

    DSC00804web

    DSC00803web

    DSC00808web


    Een hoogdag zowaar...

  • Wijvenweek 6 Wat mannen niet begrijpen

    ww_logo_120x120
    De thema's worden precies elke dag iets lastiger. Hoogst waarschijnlijk zijn er wel van die typische vrouwendingen die mannen niet begrijpen, maar ik kom er nu gewoon echt niet op. Bovendien hou ik eigenlijk niet van die cliché-bevestigende toestanden. Ik ben een grote fan van zo weinig mogelijk rolpatronen en zo veel mogelijk gewoon jezelf zijn. Ik denk dat mannelijk-vrouwelijk een continuüm is waarop elke mens ergens een plaatsje heeft, en dat elke mens zowel mannelijke als vrouwelijke kantjes heeft. En dan is het moeilijk nog veel te schrijven over dingen die mannen niet begrijpen.

    Zo denk ik dat mijn wederhelft zo goed als alles aan mij goed begrijpt ondertussen. Misschien niet van dag één, maar nu wel. Zo moeilijk is dat dus allemaal niet.

    Maar kom, ik zal toch nog enkele kleine dingetjes verzinnen.

    Zoals dat wanneer wij vrouwen komen uithuilen, dat we dus geen oplossing verwachten. Dat weten jullie zo onderhand wel zeker?
    Als er een oplossing is, dan weten we die heus zelf wel te vinden. Alles wat je zegt, hebben wij eergisteren al bedacht, dus geef het alsjeblief op. Wat we verwachten? Een sterke arm, een lieve glimlach, een knuffel en vooral een oprecht luisterend oor. En neen, we zijn niet aan het zagen, dat doen we immers nooit. Luister naar ons, respecteer ons, en je zal zien dat na een half uurtje de lucht weer is opgeklaard en alles ok is. En we het probleem verder zelf wel oplossen.

    Mannen denken meestal dat zij de jagers zijn. Vergeet het dus maar. Op het moment dat een man beslist een 'move' te doen bij een meisje, heeft dat meisje doorgaans drie uur tevoren al beslist of ze dat ziet zitten of niet. Op dat gebied houden wij vrouwen de touwtjes strak in handen. We weten perfect wat we willen, en wat niet. Wat niet betekent dat dit een vrijgeleide is om als man op je luie kont te blijven zitten. Eerder het tegendeel. Een vrouw geniet ervan om versierd te worden, dat er moeite gedaan wordt, dat je haar het gevoel geeft dat zij het meest prachtige, unieke wezen op aarde is. Neem dus zeker initiatief, maar denk alsjeblief niet dat je de meest macho vent ter wereld bent als een vrouw ingaat op je avances.

    Complimentjes werken dus. Ja, óók als we een oud lor aanhebben en ons haar al drie dagen niet meer gewassen is. Ook dan willen we mooi en sexy gevonden worden. Maar je moet het wel ménen. Zeggen dat iets knap is terwijl jij zo goed als zij weet dat het op niks trekt, dat hebben we dus wel door...

    Wat willen vrouwen nu, een nieuwe man of een stevige macho?
    We willen het allemaal! Net zoals jullie een vriendin willen om je zorgen mee te delen, een hoer in bed, een elegante dame om mee uit te pakken, een kwajongen om mee te boeren en te gieren en een moeder voor je kinderen, zo willen wij ook een nieuwe man die wast en strijkt, een kerel waar we ons veilig en geborgen bij voelen, een maatje dat ons aan het lachen brengt, een beste vriend, een sexy gespierde minaar en een vader voor onze kinderen. Je ziet het, zo verschillend zijn wij vrouwen niet van jullie...

  • Wijvenweek 5: kinderen

    ww_logo_120x120
    De laatste collega is naar huis vertrokken, mijn laatste paasei is aangebroken en er staat een dampend verse mok koffie naast mij. Hét moment dus om nog eens een boompje op te zetten in het kader van de nog steeds fantastische wijvenweek. Ik zweer u, ik ga het missen, als het gedaan is!

    Kinderen. Geen simpel onderwerp zowaar!

    In de negenentwintig jaar dat ik op deze wereld rondloop, heb ik er nog geen op de wereld gezet. Mijn moeder daarentegen, die had er op die leeftijd al twee, waarvan de oudste zes was en de jongste (me!) één. Ik heb mijn ouders altijd als eerder aan de oude kant ervaren. Ik ben dan ook geen grote fan van het krijgen van kinderen op latere leeftijd. In mijn ogen komen kinderen er voor je vijfendertigste, dat is zowel biologisch als psychologisch het best te verantwoorden denk ik. Idealiter begin je eraan rond je dertigste, denk ik dan.

    Dat geeft me dan nog een half jaar.

    Slik.

    Nu, ik heb altijd gezegd dat ik nooit, no way, van zijn leven niet, in geen geval dus kinderen zou krijgen. Redenen genoeg. Ik heb totaal geen moedergevoel. Je kan de proef op de som nemen en met vijfendertig verse babies voor mijn neus paraderen, ik zal geen krimp geven. Geen 'ah' of 'of' en geen 'boeleke' van hier of ginder. Het doet me gewoon helemaal niets. Kinderen komen van een heel andere planeet dan ik, en ik kan er niet mee communiceren.
    Iedereen weet dat ook van mij, ik verkondig het al meer dan vijftien jaar. Dus de mensen zijn al heel lang gestopt met vragen wanneer we er 'eens aan gaan beginnen'.

    Simpel ende eenvoudig, maar het leven draait een mens af en toe eens een serieuze loer, niet?

    Sinds anderhalf jaar krijg ik al eens 'rare gedachten en goestingen'. Glimlachen als ik kleine mannen zie bijvoorbeeld. Is me nooit eerder overkomen! Twijfel is mijn leven binnengeslopen, en mijn wederhelft klaagt dat hij 's nachts soms niet meer kan slapen van dat mysterieuze, luide getik dat uit mijn buik komt... Mijn biologische tijdbom, die ik 100% zeker wist niet te hebben, is wakker geworden. En dat is serieus freaken. Het zorgt voor een heleboel gedachten en gevoelens die ik niet kan plaatsen, en waar ik dan ook geen blijf mee weet. Ik heb er al nachten van wakker gelegen en ganser avonden over gepraat, maar duidelijker wordt het allemaal niet.

    Piekeren doe ik nu niet meer. Heb ik sinds kort besloten. Je kan zo'n dingen ook niet doodredeneren. Ik doe gewoon mijn zin. Ik zal wel zien wat er nog allemaal komt. Het leven is te kort om te piekeren. Komen er ooit kinderen, dan ga ik ervan uit dat we dat goed gaan doen, en dan zullen jullie de verhalen hier wel kunnen lezen. Misschien blijven we ook gewoon verder doen zoals we bezig zijn, en dan kan ik al mijn verzorgingsdrang uitleven op mijn twee schatten van honden. Ook goed. We zullen wel zien.

    Ik heb in elk geval al zeer duidelijke ideeën over wat ik wil en niet wil stel dat ik ooit kinderen zou krijgen. Of wat ik alleszins zou proberen, want het is makkelijk spreken van aan de kant natuurlijk. Ik zou ze nooit vervoeren in een milieuvervuilende monovolume of jeep. Ik zou alles doen om ze uit het katholieke onderwijs te houden. Ik zou ze nooit laten dopen. Ik zou proberen om ze niet te hard te overbeschermen. Ik zou proberen om er geen verwende snobs van te maken die gewend zijn dat ze alles zomaar direct krijgen. Ik zou ze proberen vegetarisch op te voeden tot bewuste, empathische, milieubewuste mensen. Ik zou proberen de andere aspecten van het leven niet te vergeten, me niet op te sluiten in de kindercocon maar regelmatig naar de cinema, concerten etc te blijven gaan. Ik zou proberen om naast met die kinderen nog altijd tijd genoeg uit te trekken voor mezelf en mijn wederhelft. Want ik heb een hekel aan vrouwen die een volledig nieuw leven lijken te beginnen eens er kinderen zijn, en die veranderen van actieve, mooie, interessante mensen naar onder de kinderkots en in een vormeloos joggingpak gehulde broedmachines...

    Dit is een postje in het kader van wijvenweek. Blijf hier vooral niet hangen, en check ook wijvenblogs.be voor meer van hetzelfde, maar dan helemaal anders.

  • Wijvenweek 4: huishouden

    ww_logo_120x120
    Ik ben het met Witchy eens als het erover gaat dat dit thema me net iets minder ligt. De vorige thema's waren net dat tikkeltje leuker en uitdagender om over te schrijven, maar langs de andere kant maakt een minder leuk thema de uitdaging net groter. Wie weet.

    Ik kan kort zijn, het huishouden is totaal niet aan mij besteed. Als kind heb ik beslist dat ik het oneerlijk en stom vind dat vrouwen het huishouden moeten doen en mannen niet, en dat ik dus aan die hele affaire niet zou meedoen. En ik ben altijd bij dat idee gebleven. Zo simpel is het...
    Mijn huishouden is dus vrij onbestaande...

    Concreet bestaat het momenteel uit twee volwassen personen en twee grote honden en dat in een stadshuis van vier verdiepingen. En het is nogal een chaos. We hebben geen taakverdelingen, geen vaste dagen, geen planning...

    Toch loopt dat wel, in de praktijk, op onze manier. Op dat gebied zijn we geen van beiden veeleisend, heb ik de indruk...
    Poetsen doen we altijd samen, en enkel als het niet anders meer kan. Doorgaans poetsen we zo eens in de maand, al kan het natuurlijk zijn dat er tussendoor wel eens gestofzuigd wordt.
    Ramen wassen doen we nooit, en de twee bovenste verdiepingen zijn momenteel niet in gebruik en die doen we ook niet. Wastafels, bad en wc komen wel vaker aan bod wegens moet een beetje hygiënisch zijn.

    Het enige wat ik nog graag doe, is de was doen. De machine doet dat redelijk zelfstandig, en toch heb ik achteraf een tevreden gevoel, 'ik heb iets in het huishouden gedaan'... Dat schuldgevoel moet er dus door mijn moeder toch ergens ingeplant zijn...  Ik doe dus de was, hangt het op ons droogrek, vouw de niet-te-strijken-dingen (50% van de was op) en strijk mijn kleren + de broeken van mijn wederhelft. Zijn talrijke overhemden raak ik niet aan, dat is zijn job. Simpel, toch?

    Koken is een gedeelde verantwoordelijkheid, net zoals boodschappen doen, maar sinds ik voltijds werk moet ik eerlijk toegeven dat ik nog maar zeer sporadisch kook. 90% van de tijd kookt mijn wederhelft. Afwassen doen we steevast samen.
    Het punt is dat mijn wederhelft gráág kookt, waar het bij mij vooral snel en functioneel moet zijn. 'The Swedish chef' noemde hij mij nog, toen hij mij van't weekend alles in de pot zag gooien...

    Mijn filosofie? Het leven is te kort om veel tijd te spenderen aan vervelende dingen en een vrouw is genetisch niet beter voorzien voor het huishouden dan een man. We doen dus zoveel mogelijk alles samen, en spenderen er vooral zo weinig mogelijk tijd aan. Af en toe lassen we eens een kuisdag in; meestal een zondag waarop we van 's morgens negen uur tot 's avonds laat aan het zwoegen zijn. Ver-schik-ke-lijk, maar de voldoening om na zo'n dag ons huis te zien blinken, is wel enorm. Maar elke week zo afzien, dat nooit.

    Dit is een postje in het kader van wijvenweek. Blijf hier vooral niet hangen, en check ook wijvenblogs.be voor meer van hetzelfde, maar dan helemaal anders.

  • Wijvenweek deel 3: mannen...

    ww_logo_120x120
    Ik kan me voorstellen dat de niet-wijven de wijvenblogs vandaag met extra aandacht in de gaten houden, aangezien zij vandaag het onderwerp vormen... Het is plezant bloggen trouwens, in deze wijvenweek, en al even plezant rondkijken en lezen wat iedereen met de thema's doet.

    Maar om terug naar de essentie van vandaag te komen, mannen dus. Om het extreem kort samen te vatten: mannen zijn lekkere dieren.
    Maar daar is het natuurlijk allemaal niet mee gezegd, net zoals wij vrouwen meer zijn dan een collectie borsten en billen in een mooie verpakking, zijn ook mannen meer dan die strakke kont en dat lekkere lijf, toch!

    Toch ga ik nog even lekker oppervlakkig door, nu de kans er is, moet ze gegrepen! Dat de ideale man niet bestaat, dat wisten we al lang. En dat hetgeen voor mij het meest de ideale man benadert mijn wettelijke wederhelft is, is ook best geruststellend. Dat de wereld desondanks voor 50% uit mannen bestaat, maakt het leven er alleen spannender en interessanter op.

    Wat voor mij mooie mannen zijn? Dat verandert van dag tot dag. Geen echte regels op dat gebied, maar misschien wel enkele constanten.
    Lang haar is voor mij redelijk onmogelijk om te weerstaan. Donker haar liefst, en hoe langer hoe beter, maar andere kleuren zijn zeker geen bezwaar. Echt volkomen onweerstaanbaar...
    Ik hou ook van smalle mannen. Enkele kilo's te veel op de verkeerde plaatsen is een enorme afknapper. Ik hoef niet perse de typisch mannelijke brede stoere bast, een man mag best slank zijn, zo lang het een beetje mannelijk blijft. Al moet ik toegeven dat hier de laaste twee jaar verandering is gekomen; ik merk bij mezelf dat ik de laatste tijd een stuk gevoeliger ben geworden voor de machostevigeoppermannetjespieren die me vroeger helemaal niets zeiden, genre Sawyer uit Lost ofzo... Rare evolutie vind ik zelf.
    Een andere afknapper is te veel lichaamshaar. Ik hou van mannen zonder veel borst- en ander lichaamshaar. En al zeker geen nek- of rugtapijtjes, geen snorren en baarden, niks van dat allemaal.
    Ik hou van mannen met smaak; mannen die leuke kleren aanhebben zonder modepopjes te zijn; mannen met goede muzieksmaak, mannen met goede smaak in eten, kunst,...
    Ik hou van imperfecties, van karakter, van charisma, van eigenzinnigheid.

    Ik hoorde eens een man vertellen over zijn 'meisje van de dag', elke dag kon hij verliefd zijn op een ander meisje, gewoon iemand die hem passeerde en die kriebeltjes losweekte. Dat heb ik ook wel. Ik kan puberaal beginnen giechelen als ik een mooie man zie. Een goedgemikte blik in mijn ogen kan mij drie dagen lang op wolkjes laten lopen. Een mooie jongen op de trein, in het park, op straat, kan me het gevoel geven dat ik leef, kriebels in mijn buik, de zin om op jacht te gaan,... Zeker in mijn studententijd kon ik iedere dag op een ander 'verliefd' zijn.
    In Humo vragen ze in de zomermaandan altijd naar de favoriete one-night stand. Jongens, ik kan er gerust tien opnoemen! Denk maar aan Stef-Kamil Carlens, van Zita Swoon, Philip Bosschaerts van Mintzkov, Mauro Pawlowski van dEUS of als het internationaler mag, Josh Homme van Qotsa of Johnny Depp. Al begint die laatste me wat oud te worden; ik hou niet van oudere mannen, lol.
    En stel je me die vraag morgen, dan gaan het er vijf andere zijn. Misschien die mooie jongen die ik van't weekend zag passeren, misschien die krullenkop vanmorgen op de trein, who knows.

    En het zaligste van allemaal? Dat is weten dat er honderden mooie, leuke, aantrekkelijke en onweerstaanbare venten zijn die het leven spannend houden en waar je naar kan kijken, maar weten dat de beste van allemaal thuis zit, en dat die je nog graag ziet ook... Ha!

    Dit is een postje in het kader van wijvenweek. Blijf hier vooral niet hangen, en check ook wijvenblogs.be voor meer van hetzelfde, maar dan helemaal anders.

  • Minder drinken

    De Universiteit van Maastricht heeft een nieuwe online therapie uitgewerkt om meer controle te krijgen over je drankgebruik en is momenteel bezig met een wetenschappelijk onderzoek hiernaar. Je kan mee helpen deze therapie te testen, en hier zelfs €25 of een I-pod voor krijgen.

    Ben je ouder dan 12, drink je meer dan 21 glazen (voor mannen) of 14 glazen (voor vrouwen) alcohol per week en zou je daar iets aan willen doen, surf dan naar deze site en help het onderzoek.

    Het is een volledig nieuwe aanpak. De bestaande sites die je alcoholgebruik aanpakken (Minder Drinken, Alcohol de Baas,...) werken allemaal volgens min of meer dezelfde principes van zelfcontrole, doelen stellen, informeren etc. Deze geheel nieuwe aanpak daarentegen beweert in te werken op het onderbewuste, iets waar ik zelf vrij kritisch tegenover sta, en dus des te benieuwder ben naar het resultaat van deze studie!