• No country for old men

    Na enkele maanden van weinig indrukwekkende nieuwe releases in de bioscopen, komen er de laatste week verschillende interessante films uit. Vlaamse films, Gentse films zelfs, maar bovenaan mijn lijstje prijkte de nieuwe van Ethan en Joel Coen. Ik ben absoluut geen kenner van hun films, maar de lovende reviews in de media trokken me naar de cinema. Een niet evidente thriller over een creepy psychopatische huurmoordenaar, dat moest ik zien.

    Het verhaal begint met de plaatselijke loser Llewelyn Moss (Josh Brolin) die op een bijzonder apocalyptische scène stoot in de uitgedroogde Texaanse vlakte. Een zwaar foutgelopen drugsdeal met een heleboel bloederige lijken en een koffer vol dollarbiljetten. Zoals te verwachten van een dergelijke kerel, besluit hij het geld mee te nemen. Niet zijn allerbeste beslissing, want zo krijgt hij de bijzonder creepy moordenaar Anton Chigurh (Javier Bardem) op de hielen.

    Wie denkt dat zich dan de typische gangsterfilm zal ontspinnen, heeft het mis. De film bedient zich wel van de gangbare Amerikaanse filmtaal, maar gaat tegelijk volledig zijn eigen weg en bezorgt de kijker een totaal andere ervaring dan hij gewend is. Zo zijn de hoofdpersonages bijzonder menselijk en gewoon, ondanks de ongewone omstandigheden waarin ze zich bevinden. En niet alleen zijn er het scenario en de acteurs, ook de beelden zijn indrukwekkend.

    Javier Bardem zet een verontrustend personage neer, een moordenaar die het aan elke vorm van empathie ontbreekt en zijn slachtoffers ombrengt zoals de professionele slachter de vleeskoe; snel, efficiënt, gevoelloos.
    Toch is hij ook een man van principes, zij het principes van een heel andere aard dan u en ik. Zo laat hij zijn slachtoffers soms zelf beslissen over hun lot, aan de hand van een bijzonder morbide spelletje kop-of-munt. Hij blijkt geheel immuun voor bloed, pijn, smeekbedes of wat dan ook, getuige de scène waarin hij zijn eigen schotwonde met evenveel rust en kilte behandelt als zijn slachtoffers. Een ronduit schitterende vertolking, en meteen een van dé redenen om deze film te gaan bekijken.
    country1
    Ook Tommy Lee Jones acteert uitstekend. Als sheriff op leeftijd probeert hij de gebeurtenissen om zich heen te begrijpen, en er iets aan te doen. Hij lijkt echter hoe langer hoe minder opgewassen tegen de agressie en de misdaden, en besluit dat de VS “No country for old men” is. Hij is niet de typische held die ondanks zijn leeftijd of andere gebreken de slechteriken een hak zet en als held uit het verhaal komt, hij is gewoon een sheriff die een leven lang zijn best heeft gedaan en zich nu overklast voelt, overbluft, niet meer in staat de achtervolging in te zetten als de jonge hond die hij misschien ooit wel was…

    De film laat veel vraagtekens bestaan. Er wordt niets uitgelegd, we weten niet wat de personages drijft, waar ze vandaan komen of waar ze naartoe gaan, en ook het einde is helemaal anders dan je zou verwachten. Maar dat is misschien net een van de sterktes van deze film.

    Eerder gepubliceerd op Gentblogt.

  • Zon, zee en windhonden

    Het weekend was super. Zaterdag dus de ganse dag bezig geweest met het kopen van de nieuwe auto. Eerst een testrit gaan maken, en dat viel supergoed mee. Om eerlijk te zijn hadden we veel zin om gewoon te blijven rijden, en onze oude versleten grijze muis gewoon aan de garage achter te laten... Een auto die niet rammelt, niet stinkt, comfortabel zit en waarvan je de radio kan horen boven de motor uit, een nieuwe wereld ging voor ons open...
    De namiddag bestond dan uit de gewoonlijke dingen; geld uitgeven in de Colruyt en met de honden gaan wandelen, ondertussen druk discussiërend over welke motor, kleur, opties enzovoorts.
    Langzaam maar zeker begonnen we klaar te zien in die gemotoriseerde duisternis, en kwamen we tot een besluit. Tegen 17u dan terug naar de garage, definitief de knoop doorgehakt en de papieren ondertekend.
    Het werd dus, zoals jullie reeds konden zien, een lichtblauwgrijzige Focus zonder het tijdelijk met korting aangeboden optiepakket maar in de plaats daarvan en voor ongeveer hetzelfde budget de krachtigere motor die in tegenstelling tot de goedkopere motor wel een dieselpartikelfilter heeft. We hebben onszelf nog verwend met een hondenscheidingsnet en een betere radio, en verder was de Econetic standaard al meer dan voldoende uitgerust voor onze wensen.

    Om het te vieren had ik enorm veel zin om eens lekker te gaan eten, maar onze met biogroenten uitpuilende frigo deed daar anders over beslissen; we zouden zondag al uit huis eten, dus nu werden het dus wortels in plaats van Italiaans of wereldkeuken!
    Maar we vonden toch dat we onszelf eens mochten verwennen, dus trokken we 's avonds naar No country for old men, de nieuwe film van Ethan en Joel Coen, waarvan jullie mijn bespreking morgen op het gebruikelijke adres kunnen vinden. Het is in elk geval een stevige aanrader, spannend, creepy, menselijk en gewoon goed.

    Zondag stond in het teken van onze honden. Greyhounds In Nood Belgium vzw organiseerde zijn jaarlijkse strandwandeling in Oostduinkerke, en wij trokken er ondertussen al voor de derde keer naartoe.
    Eerst een plekje zoeken in de overvolle zaal om onze spaghetti te eten, ondertussen genietend van het uitzicht van al die tevreden honden en mensen. Sommige honden droegen nog duidelijk de littekens van hun Spaanse verleden; een geamputeerde staart of poot of littekens in hun huid. Maar allemaal zagen ze er gelukkig uit en werden ze rotverwend door hun nieuwe eigenaars.
    Om 14u was het dan tijd voor de groepswandeling. Die viel dit jaar nogal klein uit naar mijn zin, maar was leuk omdat het zowat de enige gelegenheid  is waarop Luca mag loslopen. De meeste andere honden bleven aan de leiband, maar toch vond ze enkele speelkameraadjes en racete ze zoals enkel een windhond dat kan, over het strand. Zelfs in de zee achtervolgde ze twee andere honden, en dat terwijl Luca een ongelofelijk grote hekel heeft aan water. Bizar beest. Figo mocht tot zijn grote frustratie niet los, en maakte grote bokkensprongen aan de leiband, maar mijn wederhelft vertrouwde het zaakje niet. Enige maanden terug had hij wel los gemogen, en toen zagen we hem pijlsnel uit het zich verdwijnen, wat niet aan te raden is voor het hart...
    Ik heb een vijftal foto's gemaakt van Luca's crossrondjes, zal binnenkort eens kijken of er een goede tussenzit om up te loaden...

  • Onze nieuwe auto!

    Ford

  • Welkom thuis baasje!

    Een mens gaat vroeger van het werk naar huis, haast zich zo goed en kwaad hij kan, om dan verwelkomd te worden door twee manisch kwispelende honden en... de indringende geur van hondenurine... Vroeger van het werk vertrekken was dus toch nog te laat voor Figo.
    Ok, het is geen wereldramp, maar het feit dat de besproeide tochthond NIET machinewasbaar is maakt het grapje nog net dat tikkeltje minder grappig. Nu ja, een half uur rondhossen met emmer met zeepsop, dweil en stinkende tochthond later is het ergste toch weer achter de rug...

    Zo koken, daarna paardrijden, en dan een druk maar superleuk weekend, ik ben er klaar voor!

  • Knopen

    Woensdagavond. Nog een uur en de werkdag zit erop. Woensdag, dus nog twee werkdagen eer het weekend begint. We leven op hoop!

    Het weekend zal deze keer bestaan uit het doorhakken van de grote knoop: kopen we een nieuwe auto of wachten we nog een jaar, en als we er een kopen, welke nemen we dan? En in welke versie (welke kleur, en als het over de Ford gaat; met de standaard radio of de duurdere Sony variant, de goedkope waar helaas geen partikelfilter op geplaatst kan worden of de duurdere versie met meer pk maar wél een filter,...)?

    We geven onzelf er de ganse zaterdag voor. Zondag zijn de garages deze keer ook open, maar zijn we ingeschreven op het Spaghetti festijn en de groepswandeling van Greyhounds In Nood aan zee. We gaan daar elk jaar naartoe, dit jaar zal het al de derde keer zijn. Een topdag die we de honden niet willen ontnemen, omdat ze dan honderden soortgenootjes zien en wie weet eens los kunnen rennen samen op het strand. Het is ongeveer de enige gelegenheid waarop ze los mogen op een niet omheind terrein. En een goede gelegenheid om het goede doel te steunen.

    En vanaf dan kunnen we eindelijk weer broeden over die andere door te hallen knoop, waar gaan we in hemelsnaam op vakantie dit jaar? We waren goed begonnen met het halen van enkele brochures, en zijn dan compleet stilgevallen. We weten het gewoon niet meer. Op dit moment kan het even goed de Ardennen zijn als pakweg New York. Wales als India. Italië als Malta. Of gewoon een huisje huren in Frankrijk...? We just don't know.

  • verder broeden over die auto's

    Nog steeds aan het broeden over auto's. Hoewel we beiden van mening zijn dat Toyota de meest betrouwbare optie is, gaat de voorkeur hoe langer hoe meer richting Ford. Vooral omdat Toyota geen breaks meer op de markt hebben in onze categorie, en we echt wel een break verkiezen omdat we dus onze twee grote honden (schofthoogte ongeveer 71 en 63 cm, gewicht tussen de 20 en de 25 kilo) hebben. Honden die samen een volledige achterbak bezetten die onbruikbaar is voor andere levende wezens gezien het hardnekkige haar en hun complete weigering op te schuiven en plaats te ruimen...
    Na enkele opzoekingen op het net blijkt Toyota uiteraard qua betrouwbaarheid de rest ver achter zich te laten, maar is men over de Focus toch zeer te spreken, meer nog zelfs dan over de Astra.
    We vinden hem mooi, praktisch, ecologisch en hun overnamepremie van €750 bovenop de waarde van je auto + de salonkorting zorgt voor een goede deal.

    We laten het allemaal nog wat verder sudderen, en zullen wel zien... In het slechtste geval bollen we nog een jaar verder met onze Golf...

    Vandaag is verder eigenlijk maar een baaldag. Amper geslapen dankzij een huilende Figo (die perse in bed wilde slapen en dat niet mocht), vanmorgen lekker in de file, hier nog op het werk zitten terwijl ik eigenlijk al thuis had moeten zijn, buikpijn en honger en lastig oplosbare problemen op het werk. Het ene na het andere rotprobleem stapelt zich op, en de moed om ze op te lossen zit ver momenteel.

    Zucht!

    Toch is het niet al kommer en kwel gelukkig. Het schilderij van Figo hangt mooi ingekaderd in onze living sinds van't weekend. Ik kan er nu elke dag naar kijken, en dat vind ik echt super. 't Is echt héél mooi vind ik persoonlijk. Mijn wederhelft merkte op dat op elk van de nu 4 schilderijen in onze living honden staan. Tja. Zal iets zeggen over de mensen die wij zijn zeker, haha...

  • Nieuwe auto?

    Onze oude grijze muis, oftewel onze auto heeft ondertussen 290 000 km op de teller staan. Hij is elf jaar oud, beetje roestig, vuil, en begint zelfs te stinken als hij stationair draait. We hebben niets anders dan grote kosten ermee (Volkswagen is degoutant duur qua onderhoud, en de garage waar we gaan arrogant) en denken er al langer aan een andere te nemen.

    En nu geven ze overal 'saloncondities'. Het autosalon zelf is niets voor ons; een auto is puur een gebruiksvoorwerp, en we hebben geen boodschap een rijen en rijen van die blinkende rijdende dozen. Neen, we weten wat we willen, en de rest zegt ons weinig. Maar in de gewone garages geven ze ook fikse kortingen, dus hebben we dit weekend eens een ommetje gedaan.

    Zaterdag langs Ford. De nieuwe Focus heeft een Econetic versie met een uitstoot van 114 en dat is echt wel super. Bijna zo goed als de dure hybryde Toyota Prius, niet te duur, zuinig, leuk design.
    In de garage werden we erg vriendelijk ontvangen, glaasje fruitsap erbij, betrouwbaar uitziende verkoper.
    We zouden gaan voor de break. Met een salonkorting en een ecokorting en een extra overnamepremie kregen we een super aantrekkelijk voorstel. Interessant!

    Vandaag dan naar Toyota. De Auris zijn we al eens gaan bekijken toen hij pas uit was, maar we wilden toch graag nog eens een nieuwe offerte.
    Ook hier een leuke garage, maar het aanwezige volk was gemiddeld dertig jaar ouder; allemaal bejaarden. Heel vriendelijke mensen, we kregen er meteen ons vieruurtje, een koffie en pannenkoek.
    Elf procent korting viel er hier te rapen, en de vijf jaar garantie die Toyota standaard geeft. Groot nadeel is dat de Auris geen breakversie heeft, en de andere huidige modellen interesseren ons niet. Ik vind een monovolume echt niet mooi. We hebben ruimte nodig voor ons twee grote honden, en daarvoor lijkt me een break het meest aangewezen model.
    De Auris heeft echter het mooiste interieur, en mijn familie is al altijd Toyota-minded geweest. De auto van mijn ouders is stokoud, maar ziet er nog steeds uit als nieuws, en ze hebben er nog nooit grote kosten aan gehad. Kwaliteit dus.

    Na Toyota nog eens bij Opel gaan kijken. Minder mooie garage, minder leuke mensen, waar wél een knappe aanbieding. De Astra break kwam met een fikse salonkorting (meer dan 10 procent) een pakket opties aan amper 300 euro (cruisecontrol, automatische airco, the works) en een vaste overnamepremie van 1500 euro. Hier kan je bovendien optioneel ook een partikelfilter nemen (€ 500), wat bij Ford absoluut onmogelijk was op de versie die we willen, en dat is echt stom, toch voor een auto die onder het label eco wordt gesleten.
    Nadeel: vooral de minder vertrouwen uitstralende garagist; als we hiervoor gaan, gaan we toch nog eens bij een andere verdeler kijken, en het helaas ronduit lelijke dashboard.

    Qua prijs zijn de drie auto's zo goed als identiek, dus dat is al niet echt een criterium hier. De Opel is ietsje duurder, maar als je de Ford met dezelfde opties neemt, is die weer exact even duur. De Ford is iets zuiniger en milieuvriendelijk, wat voor mij persoonlijk enorm belangrijk is. Opel heeft dan weer de naam degelijker te zijn. Is dat zo?

    We gaan er eens een weekje over slapen denk ik...