• Feiten

    Vaststelling: het heeft me meer dan 5 jaar gekost om in het ritme van de werkmens te raken (om 7u of 8u opstaan en op tijd gaan slapen), en het kost amper 3 dagen om er weer uit te raken.

    Ontdekking: Bij Exki kan je stukken taart van Les Tartes de Françoise eten. Resultaat: 3 keer gedaan de laatste week.

    Samenvatting: vakantie = op bezoek gaan bij vrienden, vrienden ontvangen, lekker eten en drinken, veel te laat gaan slapen en te lang in bed blijven liggen, naar domme films kijken op tv (Phone Booth, Million Dollar Baby,...) en half in slaap sukkelen daarbij, weer wakker worden en toch opblijven in plaats van in bed te kruipen, lezen, opruimen, met de honden de stad doorkruisen, daarbij mensen van hun sokken lopend omdat Figo zo nodig op een andere hond moet springen zonder waarschuwing,...

  • Kerstvakantie

    Aan't luisteren naar de Tijdloze op de radio, 't is net dEUS (suds & soda); er zijn gelukkig nog zekerheden in het leven.
    We zijn ondertussen weer enkele dagen, een doos pralines en twee paar sokken rijker (lang leve de nuttige kerstcadeaus?). En het huis is eindelijk nog eens gekuist. We hebben vandaag ook een lange stadswandeling gemaakt met de honden, waarbij Figo een mens bijna omver gelopen heeft, de slungel. Lang leve de vakantie.

    Vandaag ook eens langsgelopen bij de reisbureaus om wat brochures zodat we inspiratie kunnen opdoen voor een reis ergens april-mei volgend jaar. Helaas staat er in de brochures weinig dat ons kan bekoren; maar we weten nog niet goed wat we willen, en zo krijgt een mens toch al een vaag idee...
    Goede suggesties dus altijd welkom, we zijn op zoek naar een leuke, boeiende, half-actieve vakantie. Niet té intensief, geen 20km per dag stappen, maar ook geen te luie vakantie. Zo een beetje een combinatie van leuke dingen gaan bekijken, eten en rusten would be nice.

    Ondertussen is't Jeff Buckley op de radio, ook weer schoon.

    De voorbije week ook opvallend veel met kleine mensjes bezig geweest. Mijn nichtje van 6 maanden was erbij op Kerst, en zo heb ik ze voor het eerst eens zelf mogen vasthouden, onder het waakzame oog van de vader wel. Ze was absoluut zot van onze honden...
    En gisteren op bezoek bij een goede vriendin en haar 17 maand oude dochtertje, waarmee het ook heel gezellig spelen en knuffelen was. En we de video van onze trouw bekeken, waar zij camera-vrouw was geweest, en dat bijzonder leuk gedaan heeft ook. Af en toe kreeg ik zowaar terug de krop in de keel...

  •  

    DSC00704web

    De cadeautjes liggen klaar en over een uurtje vertrekken wij (en de hondjes) naar de schoonouders voor het eerste kerstfeestje. Vannacht rijden we dan naar de andere kant van het land, naar mijn ouders, voor feestje nummer twee morgen. Waarvoor wij ook een belangrijk aandeel van het eten bijhebben; taarten van Les tartes Francoise en quiches van Patiron.
    Als dat maar niet voor indigesties zorgt...

  • Kerstshoppen

    Vandaag dik tegen mijn zin me in de waanzin van de kerstshoppers gewaagd... Heb nog enkele laatste kerstcadeaus nodig, en aangezien Kerst dit jaar in het begin van de vakantie valt, nog niet eerder de kans gehad.
    We hadden nodig: inpakpapier (niet gelukt), lippenbalsem (niet gelukt), wake up light als cadeau (gelukt) fles cognac als cadeau (niet gelukt, in Delhaize hadden ze het juiste merk niet), kerstkaarten (gelukt).
    We moeten morgen, of ten allerlaatste maandag nog die cognac voor mijn pa vinden. Die zou goedkoop staan bij Colruyt, maar om aan de Colruyt te raken heb je de auto nodig, en dat zagen we vandaag niet zitten. Op een zaterdag rond Kerst met de auto door het centrum proberen rijden is pure miserie, dus nemen we de tram...

    Vanavond naar het theater. Ben al helemaal uitgeput van al dat shoppen, hoop dat ik niet weer in slaap ga sukkelen tijdens de voorstelling zoals de vorige keer...

    Nu eerst eten, eens zien wat mijn wederhelft heeft gekookt...

  • Piepende witte teefjes

    Ja hoor, ik ben er nog. Ik heb het alleen zo druk (ik weet het, het is een veelgebruikt cliché) op het werk dat ik niet tot bloggen kom. Ook al gist er genoeg in mijn hoofd.
    Probleem is de deadlines op het werk, alles wat klaar MOET zijn eer ik vrijdagavond mijn kerstverlof kan inzetten. Het leuke daaraan is tussen haakjes dat ik voor 70% van die dingen van externen afhankelijk ben. Nederlanders dan nog... Er zijn geruststellender dingen in deze wereld...

    Op de koop toe ben ik niet uitgeslapen, ik slaap alweer de hele week slecht. Voornaamste boosdoener daarvoor is wit en gestroomd van kleur, mager en met lange poten, en vooral de voortbrengster van een piepend geluid 's nachts.
    Luca, aangekleed in een kinderfleecetrui , ondergestopt in een fleecedekentje en naast de verwarming op een lekker zacht hondenbed, slaagt erin de ganse nacht een klaaglijk gepiep voort te brengen. Ze heeft het koud en ze zal en moet in bed slapen, naast ons dus, onder het donsdeken. Wat we ook proberen, het schepseltje blijft piepen, zo heel zachtjes, maar ook heel koppig en aanhoudend, zo onze slaap gigantisch saboterend...

  • Familiefeesten the bolivian way

    Gisteren familiefeest; we werden bij mijn schoonbroer verwacht voor een etentje ter ere van zijn verjaardag. Hij is trouwens amper een vijftal uur ouder dan mij; we zijn op exact dezelfde dag geboren. Wel leuk...
    Het was een rustig etentje bij hen thuis in familieverband; zijn peter en meter, ouders, wij en de tante en oom van zijn vrouw. Aangezien zijn vrouw een Boliviaanse is, zijn die tante en oom dat uiteraard ook. En vooral die oom is een hele rare...
    Bij vorige gelegenheden hebben we daar al een en ander van gezien, vooral in dronken toestand, maar ik ga het nu enkel over gisteren hebben...

    Hij zat recht over ons aan tafel, en raakte al snel met mijn wederhelft in een discussie verwikkeld over de huidige politieke toestand. In het Frans uiteraard, want hij spreekt enkel Spaans en Frans. En die discussie bleef maar duren; van onderwerp veranderen is bij deze man geen optie; hij brult gewoon je naam tot je weer naar hem luistert...
    Omdat mijn wederhelft de enige was die deels zijn mening deelde, tussen al die 'extremisten en separatisten', riep hij hem uit tot zijn idool. Door gans de ruimte schalde vanaf dan om de vijf minuten "Tu est mon idole!" Iedereen moest en zou het horen...

    Daarna ging het over mijn werk; ik werk volgens hem in een deel van Brussel dat 'The Far West' is en waar hij als taxichauffeur weigert te komen tenzij ze hem dubbel betalen. En dat hij niet begrijpt dat mijn wederhelft mij hier laat rondlopen... Volgens hem is het hier blijkbaar gevaarlijker dan in Afganistan ofzo...
    Daarna, ik weet niet meer hoe, kwam het op man-vrouw verhoudingen neer; hoe de man de baas is, en hij zijn mening doordrukt. Omdat ik getrouwd ben met een man die eerder een zogehete 'nieuwe man' is dan een macho, ontspon ook nu zich weer een fikse discussie. De arme Boliviaanse oom kon/wou niet geloven dat wij samen beslissen in een relatie, of dat ik ook wel eens mijn klein willetje durf door te drukken. Dat mijn wederhelft zoiets 'toestond', vond hij ongehoord... En toen, toen ging het over paardrijden, en toen ging de discussie volledig de mist in. Hij vergelijk paardrijden met omgaan met een vrouw, waar mijn wederhelft het gewoon soms over paardrijden had. Ik vrees dat de arme oom de situatie soms veel te seksueel getint begon te verstaan... Zijn ogen werden almaar groter, en zijn vrouw probeerde hem de mond te snoeren en maande hem aan zich te gedragen...

    Ondertussen bleef hij maar wijn en amaretto drinken, onze twee honden die ook aanwezig waren op zijn schoot sleuren (wat mij veel getormenteerde blikken opleverde, want windhonden bepalen doorgaans zelf wie hen mag aaien en wie niet) en volstoppen met frans brood en kaas (wat dan weer wél bij de honden in de smaak viel, uiteraard) en ten slotte tuimelde zijn stoel gewoon achterover en lag hij spartelend op de grond. En het strafste van al; iedereen negeerde hem gewoon... Om maar aan te tonen dat ze al zo véél gewend waren van hem...

    Niettemin, ondanks de rare oom, was het een prettige namiddag, dankzij de excellente kookkunsten van mijn schoonzus (canneloni, zelfgemaakte taart met caramelcitroensaus,...) en de verder rustige conversaties...

  • Leave the world outside

    Het wordt donker. Het is koud. Ik wil naar huis...
    Eerst nog een dik uur werken helaas.
    En dan naar huis, eindelijk. Door de kou naar het station, op de trein wachten, een plekje zoeken, en dan een uur boemeltrein eer we er zijn. Tijdens dat uur zalig wegzinken in de fantasywereld van het boek dat mijn wederhelft me heeft aangesmeerd. Nog kleine tien minuten opnieuw door de kou en ik ben thuis. Eindelijk.

    Vanavond, zoals elke vrijdagavond in de winter, paardrijles. Ik heb er weinig zin in. Ik heb zin om in pijama en onder een fleece-dekentje in de zetel te kruipen en tv te kijken. Hoe dommer de tv, hoe beter. Iets grappig en lichtvoetig als het kan. Terwijl de honden in hun zetel/mand liggen en mijn wederhelft naast mij. Terwijl de wereld wordt tegengehouden door onze gordijnen en de kou door onze snorrende verwarmingsketel. En dan slapen, en kunnen slapen tot wanneer ik zin heb, geen wekker. Enkel een wekker in de vorm van twee langpotige honden die willen ontbijten, dat kan je niet vermijden...

    Dat cocoonen zal er dus niet van komen dit weekend; vanavond een uur lang rondhossen te paard in een ijzig koude hal. Morgen verjaardagsfuif in de Fakbar van Letteren in Leuven, als het niet minstens 8 jaar geleden is dat ik daar geweest ben... Overmorgen ook een verjaardag, zij het een iets gezapiger variant; een etentje met schoonbroer (die exact even oud is als ik!) en familie.
    En dan volgende week nog eens een ganse week slavenarbeid, en hopelijk voor mijn verlof het eerste deel van een van mijn beide projecten afwerken; de site de lucht in krijgen, de mailing klaarhebben voor verzending begin januari. En dan, eindelijk, een week vakantie...