• Buffalo Tom @ Vooruit (27/11)

    Na een stilte van maar liefst negen jaar is Buffalo Tom terug van nooit écht weggeweest met een nieuw album, Three easy pieces. Goed nieuws, want die nieuwe plaat bracht het trio uit Boston eindelijk nog eens naar de Vooruit.
    Wegens nog niet gegeten na een lange werkdag besloten we het voorprogramma, Tiny Vipers, aan ons te laten voorbijgaan en eerst nog snel de knagende honger te stillen. Nog op tijd terug om de laatste nummers te zien van de tweekoppige groep. Geen onaardige luisterliedjes, maar op dit moment konden ze mijn aandacht alleszins niet echt vasthouden.
    Ik keek eens rond om de tijd te doden. De Vooruit was aardig volgelopen, maar niet overladen, wat zorgde voor aangenaam veel ruimte tussen de mensen, zelfs op de eerste rijen. Het publiek was overwegend mannelijk en ook net iets ouder dan meestal het geval is.

    Omstreeks half tien kwamen de drie mannen van Buffalo Tom op. Het publiek was van meet af aan vrij enthousiast; deze mannen hebben duidelijk hun kleine schare vaste fans.

    Er werd sterk begonnen met een oud nummer (Staples meen ik mij te herinneren) om dan te bewijzen dat dit geen reünie is van een bende oude zakken voor het geld, zoals je de laatste jaren zo vaak ziet. Neen, Buffalo Tom is door de jaren heen altijd een groep gebleven, en ze zijn ook nieuwe nummers blijven maken, stevige nummers zoals Bad phone call, dat als tweede in de set zat.

    Mijn persoonlijke hoogtepunten echter waren Summer, I’m allowed en Taillights fade, de lichtjes beklijvende nummers van halfweg de jaren negentig. Oftewel een deel van de soundtrack van mijn puberteit. Mijn wederhelft daarentegen was in deze zelfde zaal al eens naar Buffalo Tom komen kijken in de tijd dat ik mijn dorp niet eens uit mocht, laat staan naar de grote stad komen, en hij kende dan ook een pak meer van de oudere nummers, zoals Birdbrain, Mineral, Velvet Roof, het aanstekelijke Sodajerk en het aan de aanwezige meisjes opgedragen melige Late at night. Die meisjes waren volgens zanger/gitarist Bill Janovitz in de begindagen trouwens helemaal afwezig op optredens. Nu waren ze er dus wel.

    Buffalo Tom mag dan geen vernieuwende muziek (meer) maken, ze zijn nog steeds even degelijk als in de jaren ‘90. Ondertussen zijn zowel zij als het merendeel van hun publiek een dagje ouder geworden, wat zich uit in grapjes over op tijd stoppen met spelen zodat de babysitters niet te lang moeten wachten en het feit dat iedereen ondertussen een werkmens geworden is, maar het enthousiasme zit er nog steeds goed in. Janovitz ging geregeld lekker loos op zijn gitaar bijvoorbeeld, en maakt grapjes over de arme Belgen zonder zelfs maar een regering…

    Het publiek mocht op een bepaald moment zelf het volgende nummer kiezen. Keuze was er tussen de hit Tangerine of het nieuwe nummer Bad Girl. Het werd natuurlijk Tangerine, op voorwaarde dat iedereen meezong. Een zoveelste hoogtepunt van deze gezellige avond.

    Na een klein anderhalf uur verdween de groep weer van het podium, om meteen weer terug te worden geroepen voor de bisnummers. Ze speelden drie bisnummers, waarvoor Janovitz voor de eerste twee de akoestische gitaar van Jesy van het voorprogramma Tiny Vipers leende en bassist Chris Colbourn de elektische gitaar overnam. Na onderandere Frozen Lake en Butterscotch zat het er alweer op. De groep verdween opnieuw, de zaalmuziek ging weer zachtjes aan, maar het publiek verroerde geen vin en bleef de groep terugroepen. Niet vergeefs, het leverde ons nog een extra bisnummer op, You’ll never catch him (uit de laatste plaat), en dan moesten we weer de koude nacht in.

  • Trop is te veel

    Ik ben aan het flippen.

    Kom hier net toe op het werk voor een heel late shift. Baas blijkt nog steeds ziek, dus een geluk dat ik de vrijwilliger die er vanmorgen was had gevraagd om wat langer te blijven, tot dat ik er was. Dat arme mens is hier dus dikke vier uur moederziel alleen geweest.

    Een team van zes, waarvan een nieuwe die nog niet meedraait, 2 ziek en 1 in Egypte. Dus blijven er 2 mensen over, waaronder ik, om de hele dienst draaiende te houden.

    Vandaag mail, mijn andere, enige nog overblijvende collega, is ziek geworden.

    Resultaat: ik sta er helemaal alleen voor. Maar de dienst moet 10 uur per dag bemand en dat kan ik onmogelijk helemaal alleen. Er is dus volk nodig om hier morgenavond te zijn. Maar we zitten met een acuut tekort aan vrijwilligers (er zijn er 3 nieuwe in opleiding, dat wel), en iedereen die kan, is deze week al één of meermaals geweest.

    Ik flip compleet door. De voorbije weken zijn on-voor-stel-baar zwaar, hektisch en stresserend geweest, en nu dit. Ik ben de enige die hier nog over is om de boel draaiende te houden, en het water staat me aan de lippen.

    Ik moet NU dus volk vinden, maar weet niet eens waar ik kan zoeken.

  • Figo op doek

    Volgende week woensdag ben ik jarig. En van mijn mama krijg ik het schilderij dat een Britse kunstenares gemaakt heeft van mijn Figo.
    schilderijmedium

    Ik kreeg sowiso gratis een print toegestuurd van dit werk, omdat ze het heeft gemaakt op basis van een foto van mij en ze daar toestemming voor heeft gevraagd. Maar deze kans kon ik niet laten schieten, en nu wou ik graag het originele doek hebben....
    Ik ben al een hele week zo blij als iets met het resultaat, en ik heb er enkel nog maar bovenstaande foto van gezien.
    Ze heeft zijn 'zijn' echt gevangen in de tekening. Ik ben dan ook een fan van haar werk...

    Tot slot nog twee van de foto's waar het schilderij volgens mij op gebaseerd is...

    FigoFlickrmedium

    Pootjemedium

     

  • Onderbemand

    Vorige week was het hier een zottekot. Twee van de zes mensen afwezig (ziekte + vakantie in het buitenland), een is nog in volle opleiding en kan nog niet meedraaien en een andere is maar halftijds aanwezig. Reken daarbij dat vorige week via een bureau een flyer ontworpen moest worden die ten allerlaatste gisteren naar de drukker moest en dat er op dit moment allerlei dingen zowat op hun hoogtepunt staan qua drukte... Zowel mijn baas, collega als ikzelf hebben meermaals na de uren van thuis uit nog zitten doorwerken.

    Een nieuwe week breekt aan. Gisteren hier tot 19u gezeten. Vandaag moet ik blijven tot 18u, gewoon omdat er iemand aanwezig moet zijn in die uren en er is gewoon niemand anders. Ik moest er dan wel maar vanaf 10u zijn.
    Maar dat is buiten de baas van mijn wederhelft gerekend.
    Vannacht bij de schoonouders gelogeerd zodat die twee dagen op de honden kunnen passen, en vanuit hun huis raak je enkel met de auto in Brussel. Ik moest dus meerijden met mijn wederhelft, en die moest er vandaag ten laatste om 8u zijn.

    Resultaat; ik ben hier sinds 8u vanmorgen en mag blijven tot 18u. Dan snel snel naar huis, omkleden en naar de Vooruit voor een concert van Buffalo Tom. Gelukkig kan ik morgen eens wat later beginnen. Maar dan moet ik wegens opleiding ook blijven tot 21u30. Olé.

    Bovendien nog cartroubles: gisteren begon er een lichtje vervaarlijk te pinken;koelvloeistof is op en zelfs niet de tijd om ergens nieuwe te kopen. Als dat maar goed komt.

    Klap op de vuurpijl was de telefoon van mijn baas. Geveld door een keelonsteking. Zelf had ik zondag ook 38° koorts, maar gelukkig was de koorts en de keelpijn op maandag weer verdwenen...
    Enfin, de baas komt dus niet vandaag. Wat maakt dat ik hier vandaag grotendeels alleen zit... En dat er morgen in de voormiddag misschien niemand is. Zucht...

  • I drove down to Ghent in my onderwear - 22/11 Zita Swoon live

    Het concert was al een tijdje uitverkocht, en toen ik na oponthoud thuis en aan de volle vestiaire eindelijk de zaal binnen struinde op zoek naar ons gezelschap, was het al drummen om nog een plekje te bemachtigen ergens in de helft.

    Geen voorprogramma deze keer. Maar goed ook, want we waren allemaal al vrij moe die avond.
    Met het eerste nummer, het openingsnummer van Sunrise (de muziek die ze in 1996 bij de stomme film Sunrise van F.W. Murnau hadden gemaakt) was de toon meteen gezet. Na de voorstelling van hun laatste plaat in de AB een tijdje terug en de greatest hits achtige shows ten tijde van A band in a box werd nu teruggegrepen naar het begin, en dan vooral naar nummers die ik al meer dan tien jaar niet meer live had gehoord.

    Het mooie Me and Josie on a saturday night zat als tweede in de set en werd heel lang uitgesponnen. Daarna met I feel alive in the city toch een recent nummer, meteen een eerste keer dat de temperatuur in de zaal steeg door een heel enthousiast publiek. Nadien ging de groep echter radikaal terug naar een oud, duisterder nummer, People are like slamming doors, gevolgd door She = like meeting Jesus, een eigenzinnig nummer uit het al even eigenzinnige I paint pictures on a wedding dress (uit 1998 alweer). Dit om maar even te schetsen hoe grillig de set was opgebouwd.

    Met L’opaque paradis dat in twee snelheden werd gespeeld, zowel ontroerend bijna a-capella als superswingend, sloeg de vlam echt in de pan. De houten vloer van de Handelsbeurs trilde zo hard mee onder de dansende voeten dat stilstaan technisch onmogelijk werd. De Belgen durven niet meer dansen? Wel bij Zita Swoon!
    Eigenlijk had ik verwacht dat de groep na dit nummer verder zou gaan in dezelfde trant en het publiek zou meetrekken in een uitzinnig feestje, maar er werd bewust gas teruggenomen. Alhoewel ik nooit echt heb stilgestaan, was het toch eerder een luisteroptreden, met nieuwe versies van oude nummers en ingetogen momenten, maar ook veel enthousiasme en een hele resem nummers uit hun meest recente plaat, Big City. Zo passeerden het vinnige Everything is not the same, Je range, Big City, het breekbaar naïeve Dare to love en Infinite Down.
    Na nog enkele oudere nummers (het freaky Stamina en het droeve Still half my friend) zat het optreden erop. Ik keek op mijn horloge, en zag tot mijn grote verbazing dat de band al anderhalf uur bezig was. Die tijd was werkelijk omgevlogen.

    Ik had er echter nog helemaal niet genoeg van, en aan het geklap, gestamp en geroep te horen, niemand. Zita Swoon mocht twee keer terugkomen voor bisnummers, en toen werd er alsnog een feestje gebouwd met Disco (ingezet met enkele zinnen uit the Bananaqueen en vanuit het oogpunt van een masmannetje?!) en Jintro and the great luna. En dan was het écht gedaan. Helaas. Want ik had het gevoel dat het feest nog minstens een uur langer had kunnen duren. Toch had de groep al twee uur gespeeld, wat tegenwoordig toch niet slecht is.
    Stef Kamil Carlens, in een bijzonder knuffelige bui, zag er ook oprecht gelukkig uit met de respons van de mensen, en bedankte het publiek uitgebreid.

    Het spreekt voor hen dat zij, die makkelijk de AB kunnen vullen en wie weet zelfs Vorst, toch de moeite doen om geregeld de boer op te gaan en in kleinere zalen te spelen. Dat ze het aandurven om hun oudere, ‘moeilijkere’ nummers van onder het stof te halen, bekende nummers in een nieuw kleedje te stoppen, te improviseren, te dansen als gek, kortom volop gaan voor de muziek en het speelplezier …
    Gisterenavond was zowel warm, naïef, creatief, eigenzinnig, wild, gek, ingetogen, uitzinnig en authentiek. U hoort het al. De afwezigen hadden weer eens ongelijk. Al een geluk dat ze in maart 2008 een herkansing krijgen. Want dat doet Zita Swoon zijn A band in a box concept (optreden midden tussen het publiek met een minimum aan versterking) nog eens over in o.a. de Vooruit.

  • Pinback @ Trix (20/11/2007)

    Ik heb het hier al eerder geschreven, zeven jaar geleden heb ik het eerste Europese concert van Pinback gemist, en ik ben het me altijd blijven beklagen. Toen er zich een nieuwe kans aandeed, heb ik dan ook niet echt lang getwijfeld, ook al stonden er in diezelfde week al een studiedag, een ander concert en theater gepland.

    Dinsdag was het dan zover. Na het werk vertrokken we meteen naar Antwerpen, om in Borgerhout Trix te zoeken, een redelijk recent muziekcentrum.
    Ondanks de file waren we er al om 19u30, en dat terwijl de deuren maar om 20u15 open bleken te gaan en Pinback zelf godbetert maar om 21u45 zou spelen. Waarom wisten we dat niet eerder? Hadden we nog rustig in Brussel iets kunnen gaan eten en drinken, in plaats van zoals nu in de file op de ring boterhammen te zitten eten...

    Tussen de kantoren vonden we echter enkele zachte zeteltjes, wat toch een pak confortabeler bleek dan buiten in de kou staan wachten, en daar dommelde ik algauw half in slaap... 't Zijn harde tijden voor de werkmens!

    Om 20u15 dus mochten we de zaal in, die op de eerste verdieping bleek te liggen. De bar was hier in de zaal, en de schaarse stoelen en zeteltjes waren meteen bezet aangezien het concert al een tijdje uitverkocht was.
    Het was een kleine zaal, maar zoals gezegd wel nieuw en in orde. Na een half uur begon het voorprogramma eraan, The Dudley Corporation, een jonge Ierse band die mijn aandacht geen 30 seconden kon vasthouden. Ze speelden luid, wat me vrij raar leek aangezien Pinback toch een eerder rustige groep is en ik bovendien gewoon moe was en hoofdpijn had...
    Ondertussen was er toch ergens een half zeteltje vrijgekomen, waar we ons met twee opwurmden, en rustig iets zaten te drinken. Veel beter...
    Toen de groep het laatste nummer inzette, beslisten we dat het nu een goed moment was om weer meer vooraan in het zaaltje een plek te gaan zoeken, aangezien het ondertussen aardig aan het vollopen was. Naast de talrijk aanwezige studenten begonnen de dertigers nu ook meer en meer binnen te druppelden, en voelde ik me weer een stuk minder prehistorish, want he, ik ben nog lang geen 30!

    Om 21u45 begon Pinback er dan aan. Mijn verwachtingen waren superhoog gespannen. Sinds in zo veel jaar geleden Loro ontdekte, en kort daarna hun eerste plaat in huis haalde, was ik behoorlijk verslaafd geworden. Ik kan niet echt uitleggen waarom, maar Pinback is muziek voor mijn ziel. Beter kan ik het niet echt omschrijven. Ik ben gewoon helemaal wég van hun lieflijke, ingewikkelde melodieën, hun samenzang, hun heel eigen geluid. De muziek plant zich met kleine weerhaakjes in mijn geest en ik betwijfel of die haakjes hun grip ooit zullen lossen...

    Hun meest recente idee, Autumn of the Seraphs, klinkt wel een beetje anders dan zijn voorgangers. De eerste luisterbeurt was dan ook een verrassing. Meer up tempo, net ietsje harder, iets minder ingetogen. Meer voluit zingen en minder het intieme bijna fluisteren van het vroege werk.
    En het optreden was volledig in diezelfde stijl. Het openingsnummers was ik dan ook niet volledig mee, 'is het dit maar' schoot door mijn hoofd, maar vanaf het tweede nummer werd ik toch heerlijk meegesleept.

    Vanop de vijfde rij hadden we een vrij goed zicht op het podium (op de gedreadlockte blonde reus vlak voor ons na). De set bestond voornamelijk uit nummers van de laatste cd, die bijna volledig werd gespeeld. Gelukkig kwamen ook oudere nummers aan bod, zoals het bloedmooie Loro, een van mijn andere favorieten Tripoli en Penelope, wat eerst gigantisch in de mist ging maar direct zonder de cool te verliezen opnieuw ingezet werd.

    Hoogtepunt lag voor mij naar het einde van de een klein uur durende set, toen de groep helemaal op dreef was, en het publiek eindelijk ook. De pareltjes volgden elkaar op, de vaart zat erin, en het was gewoon ook supergezellig. De mensen stonden tot vlak voor het kleine podium, en de zaal had sowiso meer een café gevoel dan een echte concertzaal, waardoor de groep veel minder onbereikbaar op hun ivoren toren stond zoals je meestal hebt, maar gewoon relax hun ding deden tussen de mensen, ingaand op de kreten vanuit het publiek en zelf gewoon kletsend al zaten ze in hun living.

    Na een uur zat het optreden erop, maar uiteraard kwamen ze terug voor de bissen. Ze genoten van de aandacht, want lieten het punbliek vrij lang staan klappen en roepen om dan uiteindelijk twee nummertjes te spelen en opnieuw te verdwijnen. Maar we waren nog totaal niet uitgekeken op deze mannen, en ze mochten terugkomen voor nog eens drie bisnummers, waardoor ze in totaal toch zo'n anderhalf uur hebben gespeeld.
    De laatste paar bisnummers waren helaas weer net iets minder magisch. Het bleef sterk, maar de euforie en adrenaline van in het midden van de set waren bij mij alleszins gaan liggen. Al kan dat ook wel met de vermoeidheid te maken hebben natuurlijk...

    Pinback kwam, zag, en overwon, zoveel is zeker. Deze mannen hebben een unieke plek in mijn cd collectie en mijn gehoor, en hopelijk komen ze binnen enkele jaren nog eens terug naar België.

    En nu moeten jullie me excuseren, want hier wacht een berg werk, en vanavond, dan wacht Zita Swoon!

     

  • Panic

    Gisteren voor het werk een presentatie moeten geven. Het is eigenlijk heel goed gegaan, de mensen waren geïnteresseerd en ben er heel tevreden mee, maar het heeft wel wat voeten in de aarde gehad om zo ver te raken…

    Het begon vrijdag. Vrijdag bleek een super hectische dag op het werk, de vergadering in de namiddag duurde drie keer zo lang als gepland, waardoor ik de feedback van mijn baas op mijn tekst maar na 16u kreeg. En dat terwijl ik om 17u10 al moest vertrekken om mijn trein te halen.
    Ergens ook wel dik mijn eigen schuld, want ik was al lang met die tekst bezig, en in plaats tussendoor de hele tijd aan andere dingen te werken had ik die tekst ook veel eerder in de week kunnen afwerken waardoor mijn baas het ook veel eerder had kunnen nalezen…

    Vrijdagnamiddag dus; ik verwerk zijn suggesties in de tekst en wordt tussendoor nog meermaals gestoord door collega’s die me komen vertellen dat ik ook in hun presentatie maandag een stuk moet doen (oh ja? Heb ik dat echt beloofd vorige week? Oeps!!!), telefoon, dringende zaken,…

    Om kwart na vijf stuur ik snel een aantal documenten naar mijn thuis pc door zodat ik in het weekend de laatste hand aan mijn tekst kan leggen, die nu bijna af is.

    Grote paniek wanneer ik zondagnamiddag een uurtje wil werken, en merk dat het een oude versie van mijn tekst is, zonder de laatste aanpassingen!
    Op weg naar mijn ouders voor de zondagse visite omgereden langs het werk, en tot mijn grote wanhoop ontdekt dat ook daar op mijn werk pc enkel oude versies te vinden zijn. Hoe is dat mogelijk??

    Wat nu???

    En zo kwam het dan dat ik zondagavond eindigde op bezoek bij mijn ouders achter de laptop van mijn wederhelft mijn tekst opnieuw aanpassend en bijschavend. Niet écht relax.

    Maar kom, maandagochtend is alles dan toch goed verlopen, wat een fijn gevoel is. Het werk was niet voor niets.

    Nu ben ik iemand die normaal om de vijf minuten wijzigingen in een tekst opslaat, beetje maniakaal zelfs, en het zal nu om de minuut worden denk ik. Want blijkbaar in de haast en de paniek vrijdagnamiddag ben ik die tekst vergeten opslaan. Snap zelf niet hoe dat is kunnen gebeuren…