• Summer's gone

    Morgen is augustus en dus ook de zomer voorbij. Ergens vind ik dat spijtig, langs de andere kant ben ik ondertussen toch al helemaal in herfstmodus, dus ja, waarom niet. Er zijn ook voordelen aan herfst, zoals het cultuurseizoen dat weer start, meer goeie films in de zalen, de stad leeft weer en binnenzitten wordt eens zo knus.
    De agenda wordt een stuk drukker: Open Monumentendag, een goede vriendin die 30 wordt, een etentje, een feestje,... Leuk!

    De werkweek is ook weer (bijna!) voorbij. Eindelijk... Ook daar zal ik het einde van de vakantie voelen vrees ik. Volgende week zijn alle collega's terug van verlof en krijgen we er zelfs een nieuwe bij. Ben benieuwd!

    Geen grote plannen voor het weekend. Paardrijden, en hondebrokken inslaan, voor de rest zullen we wel zien.

    Het grijze weer maakt me een beetje melancholisch eerlijk gezegd. Zin om over duizend dingen uit te wijden, en toch ook weer niet. 

    Daarnet in de krant aan het bladeren hier op het werk, in de ideale tijdens-het-eten-lees-krant, zijnde Het Laatste Nieuws. Er stond een artikel in over zwangere vrouwen wiens man sterft voor de bevalling. Zwangere weduwes dus. Ze interviewden de vriendin van een klasgenoot van mij. Ik heb dat meisje nooit gekend, ben die jongen al jaren uit het oog verloren, maar er waren tijden dat ik die dus elke dag zag. Al een jaar dood. Moet gewoon gruwelijk zijn... Hoogzwanger, en dan van de ene dag op de andere helemaal alleen... Echt erg... Vreemd toch hoe mensen soms zo onverwacht uit het leven geplukt worden.

  • All clear

    Net het raam dichtgedaan dat hier al meer dan een week onafgebroken open stond. Kreeg het toch echt wel te koud...
    En dat is dan de druppel. De zomer is nu écht wel voorbij. Ik heb trouwens al weken een herfstgevoel... Zeker nu de dagen weer serieus aan het korten zijn. De stad komt weer tot leven; de cultuurtempels ontwaken en ook de cinemazalen roepen nu precies harder dan de afgelopen maanden.

    Gisteren is alles goed gegaan. Ik ben supercontent. Ik had me blijkbaar vergist, of mijn afspraak was buiten mijn weten om verzet, want ik bleek een kwartier te vroeg te zijn. Nog een kwartier langer dus nagelbijten in de wachtzaal, met radio 1 op de achtergrond en het komen en gaan van andere patiënten gadeslaan.
    Uiteindelijk werd dat kwartier een half uur eer het mijn beurt was.
    Tien minuten later stond ik alweer buiten, in de zon. All clear. Het probleem heeft zichzelf opgelost, en alles zag er weer mooi normaal uit. Superopgelucht en blij ben ik, want voor doktersbezoeken ben ik toch altijd nerveuzer dan ik zou willen.

    In het zonnetje naar huis gestapt, gepasseerd langs de Vooruit om tickets te kopen voor het grote verjaardagsfeest binnenkort, nog een ommetje langs de bank en dan naar huis alwaar de hondjes mij superenthousiast begroeten. Het was alweer tijd om ze uit te laten.
    Dan een vieruurtje, telefoon van mijn ma, enfin, ik had sinds 13u niet meer veel kunnen werken door al die toestanden.

    Mijn wederhelft moest echter laat werken (zijn baas besloot te vergaderen om 18u) en dus heb ik dan ook maar doorgewerkt tot 20u en zo toch nog iets gedaan gekregen. Ik vind dat trouwens dus écht de max he, thuiswerken. Kan me veel beter concentreren, en voel me super zo tussen mijn hondjes...

  • Zucht

    Werk vandaag thuis. Thuiswerken is mooi. Spijtig dat het bij ons bijna nooit mag. Maar vandaag mag het, omdat ik straks naar de dokter moet, op controle. Naar de dokter gaan is niet mooi. Drie maanden geleden hebben ze immers een klein probleem ontdekt, en als het ondertussen zichzelf niet heeft opgelost, zullen ze het een handje moeten helpen. Ik hou niet van dokters, en ik hou nog veel minder van operaties of ingrepen. Dus ik ben een beetje nerveus. Zucht.

    En nu ga ik dus verderwerken. Heb een dik boek mee, in het engels dan nog, dat ik moet lezen in het kader van een van de projecten. Ga me ermee in de zetel installeren, in de zon, naast Figo. Veel gezelliger dan op mijn bureautje in elk geval... Daar zouden ook zetels en windhonden moeten zijn :-)

  • Strange animals

    Moe. Hongerig. Beu. Ongeconcentreerd... Dat is zowat hoe ik me momenteel voel.

    Gelukkig is er altijd wel ergens afleiding te vinden. Zo krijg ik een grijns op mijn gezicht als ik aan Luca denk, ons galgo-teefje die de laatste week precies last heeft van genderverwarring ofzo. Zaterdag tijdens het wandelen hief ze ineens haar pootje op om te plassen. Iets wat dus 100% typisch mannelijk gedrag is he; ook bij de honden plassen mannen rechtstaand en vrouwen zittend.
    Maar dus niet altijd. Luca heft sinds zondag dus af en toe haar poot op. En Figo gaat soms zitten als het erg dringend is en er is geen boom/paal/struik/gevel in de buurt. Strange animals...

  • Weekend

    Het weekend was leuk. Zaterdag zo druk dat we vanaf het opstaan om 9u tot 17u geen moment hebben stilgezeten, behalve om snel te eten...
    Opstaan-honden wandelen- naar de Bio Planet- vandaar naar de Colruyt- naar huis boodschappen uitpakken- snel snel eten- omkleden- paardrijden.

    Voor het paardrijden zijn we nog even naar het veulentje gaan kijken, dat nu zo'n twee weken oud is. We mochten tot op tien meter komen, en de trotse moeder liet haar veulentje graag bewonderen, maar niemand mocht dichter komen. Toen besloot de merrie de piste in te wandelen, waar ze dan ook weer uitgejaagd moest worden, met een heel koddig galopperend veulentje als resultaat. De natuur kan zo schoon zijn...

    Terwijl mijn wederhelft achter het fornuis stond en ik achter de pc zat, kwam er onverwacht telefoon. Een goeie vriendin bleek in Lokeren op meubeljacht te zijn, en zou later op de avond eens binnenspringen, aangezien ze nu toch in de buurt waren. Ons geplande cinema-avond schoof dus op naar zondag, en het werd totaal onverwacht een supergezellige avond met foto's kijken, reisverhalen vertellen en iets gaan drinken. Echt leuk.

    En ondertussen is het dus alweer een nieuwe werkweek. Heb er nog steeds geen zin in, kan de drive precies niet vinden, en zit vooral aan te rommelen zonder veel te doen. Waardoor de dagen nog langer duren natuurlijk. Pfff...

  • Stom!

    Weet je wat stom is? Op het verkeerde uur aan het station staan voor een trein die al een uur en tien minuten geleden vertrokken is, en dan natuurlijk maar beseffen als je er al staat...

    Ik neem de trein tegenwoordig vanuit verschillende stations, en op veel verschillende uren, en wat ik al een tijdje vreesde, is vandaag gebeurd. Ik ga ervan uit dat de trein om 58 na het uur is, zoals donderdag en vrijdag het geval was, maar de trein die ik vandaag moest nemen vertrok om 48. Ik besef het als ik de stationsparking al oploop. Grandioos te laat. Vanuit dit station is het daarenboven een UUR wachten op de volgende.

    In paniek begin ik te stappen, weer naar huis, huis voorbij, in de richting van de bussen, om naar een ander station te gaan, waar over een kwartier nog een trein richting Brussel is. Onderweg bedenk ik me, door de werken rijden de bussen om, ik ga ineens naar de tram, verderweg, maar een vlottere verbinding.
    Ik besef dat het hopeloos is onderweg, wanneer ik nog dikke vijf minuten moet stappen en mijn trein al over tien minuten vertrekt.
    Ik besluit dan maar de eerste tram te nemen die ik tegenkom, ook al rijdt die een heel eind om in vergelijking met die andere tramlijn. What the hell, ik ga toch drie kwartier moeten wachten, dan kan ik maar beter een eindje van die tijd in de tram slijten.

    Telefoon, mijn wederhelft die mij tereugbelt, dat ik over negen minuten nog een Ptrein had, waarvan ik het bestaan niet afwist. Anders had ik wel gewacht op de snelle tram. Nu zat ik al hopeloos vast op de trage versie.
    Ik kom net drie minuten te laat aan het station.
    Een half uur wachten is het ondertussen nog. Ik plak helemaal van het zweet en sta te balen als een, als een wat eigenlijk...?

    Vijftig minuten te laat op het werk dus. En dat allemaal omdat ik er even met mijn hoofd niet bij was. Stom!

  • Das Leben der Anderen

    Vorige week naar de cinema geweest, en eindelijk in een film geraakt die me al in februari was aangeraden… Vaak heb je dan pech, en speelt zo’n film ondertussen al lang nergens meer, maar ik had geluk. De film was er nog steeds, en trok die avond zelfs een vol zaaltje.

    De film in kwestie is dan ook een parel, zeg maar gerust een van dé films van 2007. Ik heb het over Das Leben der Anderen. Den Duits heeft dan misschien zeer foute dingen gedaan, hij kan er tegenwoordig machtig goede films over maken.

    Eerder die week zagen we op DVD al Goodbye Lenin, ook een Duitse film die handelt over dezelfde periode; het einde van Oost-Duitsland. In Goodbye Lenin is de toon echter lichtvoetig, en komt het allemaal wel goed. In das Leben der Anderen is de val van de muur nog niet in zicht, en heerst er terreur alom.

    In de film volgen we een Stasi werknemer, wiens leven bestaat uit het volgen van andermans leven. De minister kan iemand zijn kop niet meer zien, hop, we graven in die mens zijn leven tot we iets vinden waarmee we hem pijn kunnen doen. In dit geval in het leven van een regisseur, die zijn leven deelt met een ravissante actrice die het leven van de papperige minister op hol brengt.

    De film blijft weg van alle clichés en schetst een zeer menselijk verhaal. Het is niet moeilijk om mee te leven met de regisseur en de actrice, die trachten overeind te blijven in een wereld waar geen recht op vrije meningsuiting of creativiteit geldt. Maar evengoed voel je mededogen voor het kleine, eenzame mannetje van de Stasi, dat zelf wordt opgeslokt en uitgespuwd door het systeem.

    Rep je dus naar de cinema eer je te laat bent, en geniet van de prachtige prestatie van de ondertussen helaas overleden Ulrich Mühe en pretty boy op leeftijd Sebastian Koch.

    leben