• Dag 7: 15/07

    Om 6u30 worden we wakker van een malend geluid vlakbij ons raam. Het duurt even voor ik het besef, maar er staan paarden voor ons raam te eten in de bloementuin! Ik doe het gordijn open en inderdaad, op een meter afstand staan vier paarden rustig te eten... Blijkbaar zijn ze 'uitgebroken' van een van de weides hogerop... Een uurtje later hoor ik opnieuw kabaal, iemand komt de paarden blijkbaar vangen...
    Om 9u zitten we aan het ontbijt, en dan is het tijd om koffers in te pakken. Deze namiddag komt er een groep Duitsers aan, en twee ervan worden in onze kamer ondergebracht. Dus moeten wij onze laatste nacht op het eiland op hotel doorbrengen...
    Om 10u staan we zoals altijd aan de stallen. Ik hoop stiekem al de ganse tijd dat ik voor de laatste dagrit opnieuw mijn favoriet paard Freewind zal krijgen, en ik heb geluk, hij is vandaag opnieuw van mij! We vertrekken voor een tocht van vijf uur, samen met twee van de Zweedse begeleidsters en twee Noorse tienermeisjes. Ik ben enorm in mijn nopjes omdat ik nog vijf uur rijplezier met FreeWind heb, en dus kan niets deze dag vergallen. Ook het weer zit trouwens mee, na enkele dagen van frisser weer en wat regen, oa een hels onweer 's nachts, is de lucht nu blauw en de temperatuur superaangenaam.

    Opnieuw een heel mooie tocht vandaag, de tweede leukste van de vakantie. Een deel van de tocht is dezelfde als die van onze allereerste buitenrit op dinsdag, door een bos, en daarna trekken we de hoogte in. Wanneer we aan een bosje komen, is het moment aangebroken voor een lange racegallop. Zalig...
    Na een tijdje klimmen komen we op een soort bergweide, met op honderd meter de top van de heuvel. Alle paarden gaan naast elkaar staan, en wanneer een van de Zweedse meisjes start zegt, racen ze allemaal om het eerst de heuvel op. Van stilstand naar rengallop, even is het lastig om in het zadel te blijven zitten. Ik ben even van de kaart, maar dan word ik helemaal wakker en probeer op die korte afstand zo snel mogelijk te gaan. Tegen de begeleidsters kunnen we niet op, maar FreeWind en ik zeer tevreden met een derde plaats... Daarna is het even rusten en genieten van een adembenemend uitzicht, waarbij je zowel aan de noord- als aan de zuidkant van het eiland de oceaan kan zien.
    bahia uitzicht
    bahia afdaling


    Om 13u30 komen we aan een verlaten stuk land, waar een houten kotje opstaat. Hier wacht Claude ons op met een tafel, strandstoelen en een uitgebreide picnic: vlees, een ommelet speciaal voor mij, vers fruit, broodjes, verschillende soorten kaas, koekjes, water, frisdrank en wijn. We zadelen de paarden af en maken ze aan een ketting in de schaduw vast, geven ze ieder een emmer eten en gaan dan zelf aan tafel.

    Pas om 15u zit iedereen weer op zijn paard. De zon brandt ongenadig, en onze zonnecrème is natuurlijk al lang uitgewerkt. We voelen ons ter plekke verbranden...

    Om 17u komen we weer aan op de boerderij. Ik krijg een krop in de keel bij het afzadelen, want na vandaag zal ik FreeWind waarschijnlijk nooit meer zien... Wat had ik hem graag mee naar België meegenomen...
    We vertrekken meteen naar ons hotel, een vier sterren hotel aan een van de weinige stranden aan de andere kant van het eiland. Het hotel is luxueus en groot, en we hebben een onvoorstelbaar uitzicht vanaf ons groot balkon, maar toch kan het me niet bekoren en zit ik een potje te janken... Ik mis Claude, Christina en hun prachtige paarden nu al, ik mis onze knusse kamer in het landhuis, en ik ben maar wat blij als anderhalf uur later een van de Zweedse stalmeisjes ons komt oppikken voor het avondeten.

    bahia

     

  • Azoren dag 6, 14/07/07

    Al een week gaan we als echtpaar door het leven. Dat weerhoudt er ons niet van om die dag zoals steeds om 8u30 uit bed te kruipen. Geen paardrijden echter vandaag, maar een bezoek aan de hoofdstad Ponta Delgada.
    Claude zal ons brengen met de Volvo. Ons direct afzetten in het centrum zou te makkelijk zijn voor Claude, neen, gastvrij (en praatgraag) als jij is doorkruist hij met ons op de achterbank het kleine centrum vier keer, ondertussen druk aanwijzend waar welke winkels zijn. Op den duur wordt ik er horendol van, over anderhalf uur worden we alweer opgehaald, en ik wil graag nog iets van het stadje zien.
    Bovendien staat er eerst een verplicht bezoek aan de politie op het programma. Bij aankomst op de Azoren merkte mijn teerbeminde immers dat hij zijn identiteitskaart niet meer had. We hebben die vaak gebruikt als check-inmiddel, en ergens tussen Lissabon en Ponta Delgada is het ding verloren gegaan. Ettelijke telefoontjes naar de luchtvaartmaatschappij Sata leverden niks op, en dus trekken we maar naar de politie.
    Alles verloopt vlot, de agent die als een soort van portier buiten staat en de mensen vraagt wat ze wensen alvorens ze binnen te laten fungeert als tolk.

    We kopen postkaartjes- en zegels, wandelen even rond en gaan dan een zalig Portugees expressotje drinken op een terrasje in de schaduw van de kerktoren. De Portugese koffie is net zo lekker als de Italiaanse by the way; heel klein en duivels straf, duizend keer beter dan het afwaswater dat ze in België onder de noemer koffie soms durven serveren.
    20070714_0204web


    Om 13u is Claude er alweer. In plaats van meteen naar het landhuis te rijden, stopt hij even aan een ananasplantage. Hij loopt met ons gewoon de serres in, alhoewel er staat dat de toegang normaal €2 kost. Daarna laat hij ons het kleine winkeltje zien, waar hij een beetje lacherig doet over al de ananasaccesoires die er verkocht worden. Geen idee wat hier de bedoeling van was, maar we hebben toch babyananasjes gezien.

    Wanneer we om 14u na het middageten naar de stallen gaan, blijken er wat problemen, en is de namiddagrit uitgesteld tot 15u. Om 15u vertrekken we dan eindelijk, samen met het Duitse koppel dat enkele dagen geleden is aangekomen. Ik rij vandaag met het paard dat mijn wederhelft al enkele dagen heeft gekregen, en hij krijgt een ander, Una. Una is levendiger dan Zé, en daarom mag hij tweede, en ik laatste, wat me niet bepaald zint, na de pittige gallopraces van de laatste dagen.
    We beginnen met een klim door graslanden, die te lastig is voor de paarden, en dus moet iedereen opnieuw afstijgen en zijn paard aan de teugel naar boven leiden. We rijden door een verlaten, mooi groen landschap. Het is helaas allemaal een beetje frustrerend vandaag, omdat de Duitse voor mij wat bang is en onnoemlijk traag. Normaal kan me dat niet schelen, maar na de snelle ritten van de laatste dagen is er iets in mij wakker geworden wat ik in eeuwen niet meer had gevoeld; iets van avontuur, snelheid, adrenaline, en dus loop ik in mezelf wat te sakkeren wanneer de anderen ervandoor stuiven in gallop en de vrouw voor mij zo traag gaat dat zelf Zé in draf moet. Op het einde zijn we het beiden grondig beu, en stuiven we haar in rengallop voorbij, alhoewel dat eigenlijk niet hoort. De vrachtwagen die ons komt ophalen is er nog niet, en dus rijden we het laatste deel van het traject nog eens, in een veel hoger tempo nu, leuk.

    20070714_0235web


    Die avond staat er iets speciaals op het programma. Claude en Christina, de uitbaters van Quinta da Terça hebben als huwelijkscadeau voor ons gereserveerd in een restaurantje uitgebaat door een Vlaams koppel! We zijn echt vertederd door dat superlieve gebaar, en ergens vind ik het zelfs spijtig, omdat de maaltijden van Christina superlekker zijn en ik me niet kan voorstellen dat het op restaurant beter zal zijn!
    We komen aan in een houten paviljoen op een heuvel, en het is prettig om eens in je eigen taal onthaald te worden na een week converseren in het Engels. Onze gastheer van de avond bevestigt dat er doorgaans weinig of geen Belgen naar de Azoren komen, en lijkt het ook prettig te vinden nog eens Nederlands te kunnen spreken. De andere gasten die avond zijn Duits en Portugees.
    Ons menu ligt al vast, en het is uitstekend. Een loempia voor mij, paté voor mijn wederhelft, gevolgd door een sublieme groentenquiche voor mij en een brochette voor hem. Als dessert een onvoorstelbaar lekkere dame blanche, het kon niet beter.
    We genieten van deze rustige avond, en het doet deugd om zo door iedereen in de watten gelegd te worden. Hartelijkheid die niet gemaakt is, zoals in de grote hotelketens, maar je bij de mensen echt te gast voelen, we hebben het nog niet veel meegemaakt...

  • Reisverslag Azoren dag 5, 13/07

    Vroeg opgestaan vandaag, om 8u al, voor wat volgens iedereen de mooiste dagtocht van allemaal zal worden. Het loopt niet zo vlot, om 9u30 zouden we vertrekken, maar het is al na tienen eer iedereen er is en we kunnen vertrekken. Dan moet er nog eerst met de vrachtwagen naar Ginetes gereden worden, waar onze paarden van gisteren de nacht hebben doorgebracht op de weide van een Duitse.
    De tocht vandaag is die van de Twin Lakes van Sete Cidades, de bekendste kratermeren van Sao Miguel. Eigenlijk een groot meer, maar met in het midden een brug en omdat er aan weerszijden zich andere algen genesteld hebben, hebben de twee kanten een verschillende kleur. De ene kant van het meer is groen, de andere blauw. De meren zijn amper vijfhonderd jaar uit, daarvoor stond er een berg.

    Dit is een bijzonder spectaculaire en dus ook populaire tocht. Naast ons twee en de Zweedse begeleidster voegen zich nog zes mensen die niet op de Quinta logeren en enkel deze dag mee komen paardrijden. Twee Zweedse dames op leeftijd waarvan een haar twee tienerdochters bijheeft en een Fins koppel waarvan het meisje de volledige tocht de jongen zal zitten corrigeren tijdens het paardrijden. Moet gezellig zijn...

    Bij aankomst ergens bovenaan de krater begint het te regenen. Ik heb weer mijn regenjas niet bij, en enkel een Tshirtje aan. De Finse heeft het nog slechter getroffen en draagt enkel een topje met spaghettibandjes... We beginnen niettemin verkleumd aan de tocht, en we zitten nog maar pas om ons paard of de motregen gaat over in echte regen en er steekt een wind op.
    20070713_0143web


    We stappen helemaal bovenaan op de rand van de krater, en normaal moet dit behoorlijk adembenemend zijn, aangezien je dan links in de diepte het meer ziet, en rechts de oceaan. Wij zien echter alleen mist. Het begint te gieten, de wind trekt aan, en al gauw ben ik doorweekt tot op mijn ondergoed. De leren teugels worden spekglad en ik kan ze nog met moeite vasthouden. De windstoten boven op de berg zijn soms zo verschrikkelijk dat FreeWind plots probeert zich om te draaien en weer richting vrachtwagen te lopen, maar we moeten vooruit.
    Wat de mooiste paardrijtocht ooit zou moeten worden, wordt een lange, verschrikkelijke beproeving. Na een tijdje beginnen we te dalen. Een stijle, gevaarlijke afdaling, aangezien het pad door de regen spekglad ligt, en de paarden vaak uitglijden. Een beproeving. Het duurt eindeloos eer we beneden zijn. Na een tijdje komen we eindelijk beneden de wolken, en stopt de regen. Toch blijft het bevriezen, aangezien ik nog steeds kleddernat ben. We komen na een hele tijd aan de oever van het meer, en gallopperen een paar stukjes. De mollige Zweedse die tussen mij en de kopvrouw zit, is echter behoorlijk traag, dus ook daar is er weinig fun te halen.
    Eindelijk zien we dan de staljongen van de Quinta, met de picnic. Nog een hele beproeving; wachten tot alle paarden vastgemaakt en afgezadeld zijn terwijl FreeWind me ei zo na het meer in kiepert en ik nog steeds sta te beven van de kou.

    Ondertussen is mijn wederhelft al zo goed als droog en komt de zon en hoe langer hoe meer door, maar ik heb toevallig een Tshirt van vrij dik katoen aan, en het zal nog anderhalf uur duren eer ik volledig droog ben en het een beetje warmer begin te krijgen. Tijdens de picnic zit ik alleszins nog te beven.
    Ondertussen een kleine babbel met de begeleidster, we praten even over de paarden, en dan informeert ze of ik hou van supersnelle gallop. Absoluut. En dus zegt ze op samenzweerderige toon dat we straks van volgorde zullen wisselen, ik mag dan tweede, voor de mollige Zweedse dus, en dan kunnen zij en ik lekker doorgalloperen terwijl de rest van de groep wel zal volgen op hun eigen tempo. Dat is dan toch nog een leuk vooruitzicht...
    De eerste gallop na het middageten is rustig, maar dan komt een vrij lange gallop langs de oevers van het meer, en dan stuift de begeleidster er vandoor. Mijn FreeWind volgt onmiddellijk, en wanneer we na een tijdje rennen stoppen, duurt het een poos eer de rest eraan komt. Kicken!

    Tegen 17u komen we weer aan de vrachtwagen. Wanneer we weer naar boven rijden, is het zicht nu eindelijk open, en inderdaad behoorlijk adembenemend. Op het uitkijkpunt, waar we deze voormiddag nog amper twee meter voor ons uit konden zien, liggen de meren nu prachtig beneden. Kunnen we toch nog wat foto's maken...
    20070713_0188web

     


  • Wandering and wondering

    Mijn laatste weekdag thuis als halftimer, vanaf volgende week vervoeg ik -met lichte weerzin- de voltijds werkende medemensen.

    Maar vandaag dus nog niet, nog even respijt, nog even tijd om te luieren, en om tijd te besteden samen met mijn twee langpoothonden.
    Onze namiddagwandeling was deugddoend, en bracht ons langs het Baudelopark, dat nog volop aan het herstellen is van de Feesten. Her en der zaten en lagen mensen in het fletse zonnetje.
    Eerst sprak er een ietwat verlopen type mij aan. Die mens had blijkbaar ooit nog een kruising van een afghaanse windhond en een poedel gehad, en dat was de schoonste hond op aard geweest volgens hem. Als mijn teefje dus ooit een kortstondige romance zou hebben met een poedel, dan moest ik het hem laten weten...
    Ietwat verderop een franstalige buitenlander, die mijn galgo's voor sloughi's versleet en moest weten of ze jagen. Niet dus. Die van mij, die zijn vooral bedreven in het in de zetel liggen.

    Tenslotte kwamen we langs het stadhuis, waar net een bruidspaar buitenstond. Het bracht een heleboel gevoelens naar boven.
    Vroeger keek ik reikhalzend uit als ik langs een trouw passeerde. De laatste maanden werd het eerder zenuwachtig, en nu, nu word ik vervuld met een lichte jaloezie (het was zo snel voorbij en voor hen moet het nog beginnen) en melancholie (want het was super).

    Ik bekijk de foto's die Jeronimo gemaakt heeft nog zowat elke dag. We moeten nog beslissen of we bedankjes gaan sturen. De rekeningen moeten nog betaald. Ik kijk door de kaartjes die we hebben gekregen, en mijmer. Het was echt een grootste dag...
    Doordat we die dag een heleboel uit handen hebben kunnen geven aan enkele goede vrienden, moesten we ons om niks druk maken. Gewoon meedrijven en genieten, alles op je af laten komen en de hele dag dicht bij elkaar zijn. Dat is onbetaalbaar. Elk van die vrienden, die ons de ganse dag hebben bijgestaan, is zijn gewicht in goud waard.
    Toch is de dag voorbijgevlogen, en heb ik door de zenuwen er nog niet ten volle van kunnen genieten. Zo kreeg ik niks van het lekkere eten door mijn strotje, puur van de stress. Stom, maar weinig aan te veranderen.
    Anderhalf jaar leef je naar iets toe, en dan is het alweer voorbij. Zoals de tgv die passeert terwijl je op het perron staat te dromen, in een flits.
    Maar ik hou er niets dan goede herinneringen aan over. Het is uniek om een ganse dag omringd te worden door blije, lachende gezichten die speciaal voor jou zijn gekomen en je het beste wensen. Het is zalig om een ganse dag lang in een droomjurk te mogen rondlopen, dicht bij diegene waarvan je houdt, en dan net die liefde te mogen delen met iedereen die je graag ziet.

  • Huwelijksreis dag 4: 12/07

    We wisten het nog niet toen we om 9u aan de ontbijttafel schoven, maar deze dag zou een van de allermooiste van onze huwelijksreis worden...
    Om 10u laadt de Portugese (jonge, superknappe) rijinstructeur Nelson drie paarden in de camion. Zelf kruipen we in een van de auto's van de uitbaters van de Quinta. De eigenaar, Claude, wenkt ons echter vanuit de volvo van zijn vrouw, we moeten daarin, want de 4x4 moet naar de luchthaven om nieuwe fasten af te halen.
    Wanneer we twintig minuten later op het vertrekpunt in Relva aankomen, beseft Nelson echter dat de hoofdstellen van de paarden nog in de 4x4 zitten. Claude moet eerst nog een ganse uitleg doen, zoals altijd, tot grote frustratie van Nelson, en vertrekt dan weer naar de Quinta. Ondertussen zitten we op een stenen muurtje te wachten. Beneden in het dal had de zon geschenen en was het lekker warm, hier op de helling van een heuvel waren enkel dichte wolken en was het behoorlijk fris. Waarom heb ik geen trui of jas meegenomen...
    Een half uur later zien we Claude eindelijk verschijnen, en kunnen we de paarden verder optuigen. Ik krijg weer een nieuw paardje vandaag, en dit paard zal een van mijn favoriete paardjes ooit worden. Het is een bruine ruin, die er wat zielig uitziet omdat hij bijna geen manen heeft. Een slank paardje, ideaal van grootte, luisterend naar de naar FreeWind. Zijn grootste nadeel is dat hij trapt als je zijn singel probeert vaster te maken of wanneer je in de buurt van zijn buik komt. Later wordt me uitgelegd dat dit komt omdat Freewind van een ander eiland komt, waar het veel minder vochtig is. Zijn huid kan de hoge vochtigheid op Sao Miguel moeilijk aan waardoor hij overal kale en zeer pijnlijke plekken heeft, de stakker...
    Mijn wederhelft heeft opnieuw Zé toebedeeld gekregen, en is daar absoluut gelukkig mee.

    Dan vertrekken we voor een eerste stuk van twee uur en een kwart, Nelson op kop, dan ik en dan mijn wederhelft. Het pad is van de mooiste die ik al gezien heb, door de natuur, langs de oceaan. Een kronkelend zandwegeltje dat stijgt en daalt, met aan onze linkerkant een diepe afgrond met daaronder de rotsen en de oceaan, die altijd weer opduikt na een bocht, onverwacht en bloedmooi.
    20070712_0104web
    20070712_0098web


    Het gaat rustig; veel stap, een drafje, een beheerste gallop. Dan begint het te regenen, en ik zit daar, in mijn Tshirt, mezelf belachelijk te voelen omdat ik geen trui meeheb, stomme toerist. Galante Nelson wil van geen tegenspreken weten en staat meteen zijn bodywarmer af, wat een wereld van verschil maakt. Hij drijft het tempo wat op met een stevige lange draf. Dan komen we op de openbare weg, en stappen een hele eind door een dorp, waar de plaatselijke bewoners een tikje arwanend naar ons kijken.
    Azorianen begrijpen vier dingen niet als ze zo'n groep toeristen te paard zien.
    1. dat er ook meisjes/vrouwen paardrijden, bij hen rijden enkel de mannen
    2. dat we rustig stappen door de dorpen, zij zijn altijd onderweg en hebben haast
    3. dat we een helm dragen
    4. dat we niet enkel met hengsten rijden en paraderen, maar ook met ruinen en merries, die zij als onbetrouwbaar beschouwen en enkel als werkpaard gebruiken.

    We komen uiteindelijk bij een restaurant, waar we de paarden afzadelen en in de tuin aan een ketting vastzetten. Dan komt Claude eraan, om ons te vergezellen voor het middagmaal, dat bijna twee uur duurt en in feite veel te uitgebreid is als je daarna weer moet rijden.

    20070712_0087web


    Het tweede deel van de tocht dan. Nelson is duidelijk enorm verveeld geraakt door de lange middagstop, en besluit dat hij actie nodig heeft. Hij stuift ervandoor in een rengallop, en dat op een behoorlijk uitdagend bergpadje dat stijgt, daalt en kronkelt. Ik leer meteen de ware aard kennen van mijn Freewind; zeer rustig in stap, maar een duiveltje in gallop. Hij racet zijn voorganger achterna. De adrenaline pompt in mijn aderen en wanneer Nelson na een eerste stuk omkijkt om te zien of we nog leven, ziet hij mijn brede grijns. Puur genot is dit, door de natuur crossen op een betrouwbaar paard, je in de nek van het paard leggen om hen niet te hinderen en hem in zijn oren fluisterend aan te sporen tot nog meer snelheid...
    Mijn wederhelt en Zé zijn iets minder aan te sporen tot snelheid en komen iets rustiger achter.
    De tocht gaat zo nog een tweetal uur verder, veel stap, een drafje, en dan plots een stukje crossen. Onvoorstelbaar zalig, er is weinig dat me gelukkiger kan maken dan dit.

    Op een bepaald moment, midden in de verlaten natuur, staan er twee ezeltjes met kettingen vastgemaakt op het pad. De eerste ezel beschouwt ons als een inbreuk op zijn territorium, en doet een aanval naar het paard van Nelson. Even spannend, maar uiteindelijk laten de kleine schattige balkers ons toch passeren.

    Dan beklimmen we te paard een superstijl pad, naar de top van een berg. Daar staat een oude windmolen, en het zou er perfect rustig geweest zijn, moesten er ook geen twee boeren rondlopen die hun koeien aan het drenken zijn. Niettemin is het uitzicht werkelijk adembenemend. De afdaling van de helling blijkt behoorlijk gevaarlijk. We mogen ze te paard doen, maar de paarden kunnen hun evenwicht veel moeilijker houden met een extra gewicht op hun rug, dus besluit ik af te stappen en FreeWind aan de teugel naar beneden te leiden.
    20070712_0128web

     

    20070712_0126web

     

    Tegen 17u komen we aan bij een Duitse vrouw. Op haar weide mogen we de paarden de nacht door laten brengen. Zé doet nog een ontsnappingspoging, maar Nelson kan hem gelukkig weer vangen.

    Die avond zit ik nog uren na te genieten en te glunderen, weg te dromen bij de herinnering aan de supersnelle tocht.

  • Reis Azoren Dag 3, 11/07/07

    Zoals gewoonlijk staat de wekker om 8u30, ontbijten we om 9u en staan we om 10u klaar aan de paardenstallen voor een halve dag rijden.
    Vandaag krijg ik Chico toebedeeld, een rustig, iets te vet paardje. Mijn wederhelft rijdt vandaag op Zé, een relaxte donkerbruine ruin die hij ook op zowat al de daaropvolgende dagen zal toebedeeld krijgen.
    De paarden worden in de vrachtwagen geladen voor een tocht aan de Noordzijde van het eiland. Samen met de begeleidster en twee Zweedse dames gaan wij in een 4x4 die de truck al snel achter zich laat.

    We maken een tocht van tweeënhalf uur langs een groot golfterrein. Het is een rustige tocht door het groen, niet al te zwaar, met af en toe een stukje draf of een snelle gallop. Al heeft mijn paardje Chico te korte beentjes om de rengallop van de Zweden bij te houden...

    Terug op het landhuis moet de lunch snel gaan, want de taxichauffeur die ons deze namiddag op sleeptouw zal nemen, staat al te wachten. We proppen onze gevulde aardappel naar binnen, verwisselen snel de warme rijbroeken voor iets luchtiger en stappen in bij Ricardo. Zelfs geen tijd gehad om een verse laag zonnecrème te smeren...
    De grappige Ricardo brengt ons en de twee Zweedse dertigers langs een likeurfabriekje (waar ze superlekkere varianten maken op Baileys en Ricard, maar evengoed ananas en passievruchten verwerken) en een keramiekfabriek.
    20070711_0061web

    Foto: flessen Queen of the Islands likeur, een ideaal souvenir

    Ricardo steelt aan de likeurfabriek ook snel vijf verse passievruchten van de boom, die we ter plekke verorberen. Even wennen, zo zonder lepeltje, maar smaken doet het...

    We wandelen naar een warmwaterwaterval (Caldeira Velha) waar we even in rondploeteren (zalig!) en bezoeken het Lagoa di Fogo of vuurmeer, een onaangetast kratermeer dat die dag wat in de wolken ligt.
    20070711_0023web


    Op de terugweg stoppen we ook vijf minuutjes in Ribeira Grande, de tweede grootste stad van Sao Miguel.

    Wanneer we terugkomen aan de Quinta is de knappe Portugese rij-instructeur Nelson nog bezig aan het laatste stukje van zijn dressuursemonstratie met Oscar de bloedmooie Lusitano-hengst. Superindrukwekkend, om stil van te worden...
    20070711_0071web

     

  • Alweer de laatste dag Gentse Feesten

    De Gentse Feesten zijn niet volledig zonder een optreden van Sioen, en dus ook niet zonder een verslag daarvan.
    Niet veel geluk op de dag van de lege portemonnees, de onophoudelijke regen zorgt ervoor dat de pleinen een stuk leger zijn dan anders. Gelukkig wordt het ’s avonds eindelijk droger, en wanneer we op Boomtown aankomen staan er toch al wat mensen. Meer nog, het plein loopt langzaam aan echt vol, en een kwartier voor het optreden begint is het al flink drummen op de eerste rijen.

    Het eerste dat me opvalt, is dat de gemiddelde leeftijd vanavond nog enkele jaren lager ligt dan normaal. Sioen trekt blijkbaar een behoorlijk jong en vrouwelijk publiek.
    Dan verschijnt de groep eindelijk (want Sioen is al lang meer dan enkel Frederik Sioen zelf), Jeroen Baert stoer met zonnebril alhoewel niemand in Gent de zon vandaag gezien heeft.

    Er wordt meteen sterk begonnen met I need a drug, gevolgd door Favourite (met glansrol voor Fritz Sundermann op gitaar) en dan de nieuwe single Ready for your love. De tienermeisjes links en rechts gaan helemaal uit hun dak en kirren vrolijk hoe schoon dat liedje wel is… De meligheid blijft gelukkig niet al te lang duren want dan is er het stevig rockende Who are you driving mad.

    Zoals meestal het geval is bij een ‘verse’ cd, werd er vooral uit A Potion geput, met politiek geëngageerde nummers als What I fail to understand en Suïcidal sunset. Persoonlijk hou ik iets minder van deze nummers, maar ik kon bepaald niet klagen aangezien de twee vorige platen ook ruim aan bod kwamen. Zo hoorden we een van in mijn ogen Sioens beste nummers Ease your mind en de stevige Reig en Who stole my band uit vorige cd. Uit de eersteling See you naked kwam dan weer het het immer ontroerend mooie kippenvelnummer Too good to be true (het nummer bij uitstek waar de in een vreemd hawaihemd gehulde Jeroen Baert zijn kunsten op de viool kan laten zien) en Another Ballad. Het pareltje Cruisin’ zit de laatste tijd helaas niet meer in de setlist heb ik de indruk…

    Na een goed uur zat het eerste deel van het optreden erop. Het publiek joelde luid om meer, en Sioen en de zijnen bedienden hen op hun wenken met maar liefst vijf bisnummers. Anderhalf uur Sioen in totaal dus, en dat helemaal gratis, lang leve Boomtown…
    We hoorden nog Shy, No Conspiracy at all, Mi Corazón en dan een mij onbekend nummer waar bassist Sjang Coenen, wellicht de enige bassist die zo op de achtergrond verdwijnt dat je bijna zou vergeten dat hij er is, een saxofoon bovenhaalde. Eindigen deed Sioen met een uitzinnige versie van Wild Wild West, en dan verdween de kleine Gentenaar in de coulissen met de belofte later op de Vlasmarkt te zullen verder feesten.

    Foto's van dit concert? Zoals altijd te vinden op Gentblogt.