UA-104319606-1

  • 't Gaat snel...

    Het leven blijft tegenwoordig aan een rotvaart voorbij vliegen... Gisteren de ganse dag in de weer geweest met vanalles en nog wat, en 's avonds de laatste afspraak bij onze trouwzaal. We hebben daar uiteindelijk nog anderhalf uur gezeten en de details doorgepraat. Aangezien ik soms nogal besluiteloos kan zijn en heel veel van die details mij en mijn lief ook gewoon totaal niet kunnen schelen, was dat niet altijd even makkelijk. Maar kom, ze hebben ons verzekerd dat we weliswaar in de komende week nog veek moeten doen en regelen, maar dat op de dag zelf dan alles voor ons gedaan zal worden en dat we dan geen seconde zullen moeten stressen. I hope so...
    Alhoewel ik weinig heb met bloemen hebben ze ons toch overtuigd om eens te gaan kijken voor wat tafelversiering en een klein bruidsboeket. Ik weet het toch nog niet hoor. Misschien als het iets klein en basic is, dan lijkt me dat nog wel leuk, dan heb je toch altijd iets om vast te houden he, dat geeft wat steun, lol. Maar als ik lees dat een doorsnee bruidsboeket 70 euro kost, no way dat ik daar zo veel aan wil uitgeven. Zelfs de helft is me al teveel...

    Vanmorgen het geboortekaartje gekregen van mijn kersverse nichtje Tuva. Door al de drukte op het werk en met de trouw nog niet op bezoek kunnen gaan, maar vandaag ben ik vrij, mijn moeder (die meter is) komt nog eens op bezoek en ik ga mee. Ik sta echt te popelen... Dan gaan mijn wederhelft en ik morgen nog wel eens samen...

    Op het werk alles goed, vanaf eind juli mag ik dus voltijds gaan werken in plaats van halftijds zoals nu. Voor die bijkomendeprojecten staan er volgende week wel drie vergaderingen gepland, maar ik ben in verlof vanaf dinsdag. En je verlof een paar uur/dagen moeten onderbreken, helemaal naar Brussel komen om een paar uur te vergaderen, dat zag ik echt niet zitten. Ik heb al meer dan een jaar geen deftige vakantie meer gehad, en ik voel dat ik het nodig heb om echt eens wekenlang weg te zijn van het werk, om afstand te kunnen nemen, te ontstressen, echt daar eens drie weken niet mee bezig te zijn. En dat lukt niet echt als je die eerste week dan twee dagen moet opofferen, zeker niet aangezien er nog veel geregeld en voorbereid moet worden... Maar gelukkig was er alle begrip voor, en mag ik twee vergaderingen skippen... Ik zal dan later wel serieus moeten bijbenen, maar daar zit ik niet echt mee in...

    Een van de knopen die we moeten doorhakken, is trouwens de openingsdans... We hebben nog nooit(!) geslowd samen, dus onze openingsdans zal de eerste keer zijn, lol... En we zijn nog aan het twijfelen tussen een drietal liedjes...

  • Geboren!

    Gisterenavond kregen we bericht van mijn broer dat om 22u hun dochter Tuva geboren was. Enkele uren eerder had hij nog laten weten dat de geboorte waarschijnlijk niet meer voor die dag zou zijn, maar uiteindelijk is ze dan toch nog de 26e geboren, twee uur voor de dag waarop ze was uitgerekend.

    De bevalling heeft zo'n vijftien uur geduurd en is enkele keren stilgevallen, en af en toe was er ook wel wat ongerustheid (de hartslag die plots daalde, een beetje een verkeerde ligging) maar uiteindelijk bleek alles in orde en bracht mijn schoonzus doodmoe, maar voldaan een flinke dochter ter wereld (3.440 kg).

    Via de website van de winkel waar de geboortelijst ligt, heb ik al twee fotootjes gezien en al een cadeautje gereserveerd, maar het zal nog even geduld oefenen zijn tot we kunnen gaan bezoeken... Vanavond moet ik immers laat werken en morgenavond hebben we een afspraak bij onze trouwzaal. Ik sta nochtans te popelen om mijn nichtje te gaan bewonderen. Was er vanmorgen helemaal emotioneel en soppy van geworden...

  • Neefje/nichtje onderweg

    Mijn schoonzus is vanmorgen om 10u opgenomen in het ziekenhuis, de bevalling is bezig en hopelijk heb ik er vandaag nog een neefje/nichtje bij... En mijn ouders hun eerste kleinkind!

    Spannend...

  • Why does it always rain on me?

    Zaterdag vooral bezig geweest met trouwfeest. De dip van de voorgaande dagen bleef nog wat aanslepen, maar minder erg nu. Gewoon in een beetje een rare bui... Mensen opgebeld die nog niet bevestigd hadden, een soortement draaiboek opgesteld, van die dingen. Al een deel van de belastingsbrief ingevuld ook. De rest is voor van de week...

    Normaal zouden we ook een kijkje gaan nemen op de cricketdemonstratiematch, aangezien ik mijn leven deel met een fan van die vreemde Engelse sport, maar door de aanhoudende regen wijselijk binnengebleven. In de late namiddag nog eens door de Veldstraat gepasseerd want ik heb nog steeds 'last' van een shopmanie, maar helaas geen leuke kleren meer gezien.

    Zondag ouders en schoonouders op bezoek, voor het eerst dat die elkaar zagen sinds onze verhuis. Thuis aperitiefje gedronken en dan heel lekker Siciliaans gaan eten bij Il Cortile. Nog wat over de trouw gebabbeld. Daarna terug naar ons huis voor het dessert, zijnde een ongelofelijk lekkere chocolade-banaantaart, en koffie.
    Aan die taart is bovendien nog een klein verhaaltje verbonden...

    Mijn wederhelft en ik lieten die zondagochtend samen de honden uit, en op de terugweg besloot mijn lief bij de bakker om taart te gaan. Ongeduldig als ik was had ik geen zin om te staan wachten, en liep al met de twee honden verder naar huis. Onderweg moest ik een marktje passeren waar ze op zondag dieren verkopen; kippen, eenden, konijnen,... De honden kennen dat maar al te goed, gefokt om hazen en konijnen te vangen als ze zijn... Ik had echter slecht geslapen en was in feite gewoon ook vies gezind, en dacht totaal niet na wat ik aan het doen was. Ik liet de honden dus lopen aan een veel te lange lijn in plaats van ze kort bij mij te houden en me schrap te zetten. Het gevolg was dan ook dan Figo, toen hij een konijntje ergens bovenop een kartonnen doos zag zitten (dus niet in een kooitje) daar gewoon naartoe sprong en hapte. Figo is 70cm hoog, en die dus een serieuze sprong maken... Nog voor ik de leiband korter kon nemen sprong hij opnieuw, hapte, en gelukkig sprong het konijn weg naar de andere kant, anders was het daar zeer triest geëindigd... Ik mij rotgeschrokken, de martkramer boos, plots was ik klaarwakker...

  • From mania to depression

    Voorlopig werk ik dus halftijds. Mogelijk komt daar binnenkort verandering in, maar ik heb nog steeds geen bevestiging gekregen van de directie, dus dat is afwachten. Maar momenteel werk ik halftijds, en deze week had ik dus drie volle dagen vrij.

    Dinsdag afgesproken met een vriendin om naar de fototentoonsteling Lymphoma te gaan. Het is een vrij kleine tentoonstelling, waar je op een half uurtje zeker klaar mee bent. Maar het is gratis, en echt wel de moeite.
    In enkele grote foto's contrasteert de fotograaf beelden van zijn eigen ziekte en het kille ziekenhuis met foto's van hem en zijn jonge, mooie nieuwe liefde. Hoop versus wanhoop, aftakeling en kilte versus groei en warmte. Ik vond het soms erg pakkend...

    Nadien de donkere stemming verdreven en nog een terrasje gaan doen, wat niet evident bleek in een met toeristen gevuld zomers Gent. Zon, 28 graden, ik waande me op vakantie eerlijk gezegd. Maar alle plekjes in de schaduw op de leuke terrasjes bleken overvol, waardoor we uiteindelijk op de Vrijdagmarkt strandden.
    Langzaam kwam de zon blijkbaar toch door de blaadjes van de ons beschuttende bomen, want toen ik tegen de avond thuiskwam, had ik barstende hoofdpijn en een verbrande arm en hals...

    Woensdag dan. Het begon wat in mineur, mijn moeder en tante kwamen op bezoek en ik had er eerlijk gezegd weinig zin in... Er zijn spannender dingen dan met twee vrouwen van in de vijftig/zestig op sleeptouw door de stad te hossen, geef toe. Het werd echter een superplezante dag. Gewandeld met de hondjes, zalig lekker couscous gegeten op het terras van Sarabande, daarna nog een grote kan verse muntthee soldaat gemaakt, mmmm, ben ik volledig aan verslaafd...
    Een tochtje door de Veldstraat leverde dan nog een tof Tshirtje op (ik heb dringend Tshirts nodig!) en een heel mooi maar eigenlijk te duur haltertopje. De leuke bikini die ik vond, was er helaas enkel in de verkeerde maten. En wat heeft een mens dan nog nodig? Wel, een straf kopje koffie op een terrasje...

    Tegen dat ik goed en wel weer thuis was en een boterham door de strot kon persen, drong herr Jeronimo aan op een babbel en een fris glas op café. Ik voelde me super in mijn nopjes, op en top, tevreden en gelukkig. Soms kan het leven van een eenvoudige schoonheid zijn...

    Donderdagochtend kwam er echter een abrupt einde aan die zelfzekere en blije bui. Opgestaan met een depressief, triest en supernegatief gevoel, dat maar blijft hangen. Donderdag de hele dag ongelukkig gelopen, donderdagavond zo mogelijk nog ongelukkiger, enkel zin om in een donker hoekje weg te kruipen, en na een slechte nacht opgestaan met knallende hoofdpijn en een absoluut gebrek aan levensvreugde, werkijver of concentratie.
    Waarom? Ik weet het zelfs niet... De eeuwige trouwvoorbereidingen die maar blijven aanslepen? Stress? Plots zijn er gewoon niks anders dan twijfels en doemgedachten...
    Het kan verkeren...

  • Tessa slaat de bal mis

    Tessa Vermeiren van Knack had het in haar column over windhonden. Ze verwonderde zich over een georganiseerde wandeling van windhondeneigenaars in haar straat en schreef:
    "Het was een beetje een onwezenlijk tafereel. Met tientallen waren ze, ieder met ten minste een van die rare, dure beesten op hoge poten aan de lijn. Ze schijnen ook allemaal verschillende 'merken' en beroemde stambomen te hebben, die kort- en langharige, witte, gevlekte en bruine beesten. Hun eigenaars zijn zo trots op hun statussymbolen dat ze met zijn allen een lange showwandeling maken op zo'n zondagmiddag. Er viel geen lijn op te trekken, op die eigenaars, al liepen ze van trots op bijna even hoge poten als hun huisdier. Er waren nuffige dametjes bij met een Vuittonhandtas over de schouder, maar net zo goed bonkige types met opzichtige T-shirts, die recht uit hun populaire stamcafé leken te komen. "

    Ik heb Tessa de volgende mail gestuurd als reactie.

    "Geachte mevrouw Vermeiren,
     
    Gisteren was ik op bezoek bij mijn schoonouders, en een van mijn vaste activiteiten daar is de Knack eens doornemen. Groot was mijn verontwaardiging en vooral mijn verbazing toen mijn blik op uw column viel...
     
    Waar uw analyses en meningen doorgaans scherp, to the point en verfrissend zijn, vrees ik dat u deze keer de bal mis heeft geslaan. En geen klein beetje ook.

    U vindt het nodig de georganiseerde wandeling van windhonden en hun eigenaars belachelijk te maken. Deze dieren zijn duur en hun eigenaars ijdel volgens u...

    Zelf ben ik de trotse - ik geef het toe- eigenaar van twee Spaanse windhonden. Deze dieren heb ik geadopteerd via de vzw Greyhounds in Nood Belgium. Zij investeren al hun tijd, geld en energie om verschillende keren per jaar naar Spanje te rijden en daar tientalle dieren te redden van een gewisse, gruwelijke dood.
    Deze honden worden in Spanje gebruikt voor de jacht, en op de meest gruwelijke manieren mishandeld en gedood. Levend op de barbecue gelegd, langzaam verstikt, achter de auto voortgesleept, verbrand, noem maar op, hoe gruwelijker, hoe liever ze het doen.

    De honden die geluk hebben gehad komen in plaatselijke asielen terecht, waar ze met honderden tegelijk moeten vechten om het weinige eten dat er is. Een adoptie naar België (via greyhounds in nood, Greyhounds rescue, galgo aid europe of een andere organisatie) of Nederland is hun enige kans op een toekomst.

    Dit probleem bestaat niet enkel in Spanje.
    Ik heb goede contacten met de eigenaars van greyhounds, de ierse versie van mijn galgo's over heel de wereld: ook in het Verenigd Koninkrijk, Ierland, de VS en Canada zetten honderden vrijwilligers zich in om gepensionneerde greyhounds van de renbaan een toekomst te geven. Anders is een testlabo voor cosmetica of een kogel in de kop hun lot.

    Al deze duizende mensen over gans de westerse wereld houden deze honden niet voor de show. Het zijn immers getraumatiseerde honden, die er soms (gelukkig niet altijd!) jaren over doen eer ze geaaid kunnen worden door een mens, die door de slechte voeding soms zware gezondheidsproblemen met zich meebrengen.

    Heeft u er bij stilgestaan dat de wandeling die u zag, mogelijk georganiseerd was door een van de rescueorganisaties en voor het goede doel? Zou u even hard lachen met een wandeling georganiseerd door de vzw Hachiko, die honden opleiden voor gehandicapten? Hachiko en Greyhounds in Nood zijn immers bevriende organisaties...

    Ik vind het een erg spijtige zaak dat u een oordeel velt zonder te weten waarover het gaat.
    Deze honden zijn immers niet altijd duur en exclusief, maar zijn soms gewoon gered uit de hel.

    Ik vermoed dat u zeer veel mensen op de ziel heeft getrapt met deze coluumn. Mensen die het hart op de juiste plaats hebben en iets willen verbeteren aan het lot van deze dieren.

    Ik raad u aan www.greyhoundsinnood.be eens een bezoekje te brengen, wie weet kan dit uw vooroordelen milderen...
     
    Mvg"

    Foto's van zo'n door mevrouw Vermeiren verguisde wandeling georganiseerd door Greyhounds In Nood Belgium.
    20070128_0026web

    20070128_0031web

  • Shoppen

    The dress has entered the building! Vandaag mijn trouwkleed gaan afhalen bij Bruidshuis Ellen in Nederland. Bij het passen bleken er nog een paar details aan de top niet 100% goed te zitten, en hebben ze dat ter plekke nog versteld, tot alles aansloot als een handschoen. En dan mochten we hem eindelijk meenemen, een dik half jaar nadat ik gekozen had. Nog exact drie weken en ik kan hem eindelijk dragen...

    Daarna nog gaan shoppen, hier thuis dan. We hadden van die kortingsbonnen van de Visa spaaractie, die eind deze maand vervielen. Heb me dan eens goed laten gaan in de Inno. Een superleuk groen kleedje in laagjes, drie topjes en een tshirt. En alle zeven de bonnen waren uitgegeven! Het kleedje was eigenlijk te duur, maar ik kon het gewoon niet laten hangen, daar paste het veel te leuk voor.

    Gisteren gaan paardrijden, al bleek dat net als eergisteren in het water te vallen; een uur voor we in de manège moesten zijn begon het te regenen... Nadat het een hele dag droog was geweest, je zal het altijd zien. We zijn dan toch maar naar de manège gereden, en tegen dat we met de paarden van de wei kwamen kwam de zon erdoor en stopte de regen. We zijn dan op buitenrit vertrokken, heerlijk zo 's avonds, al werden wij, en vooral de paarden wel bijna opgegeten door de 'dazen' en alhoewel de lucht op een bepaald moment inktzwart zag, toch droog weergekeerd.
    Toch wel straf hoe sommige automobilisten zich gedragen... Wat doe je als je met de auto paarden moet passeren? Je VERTRAAGT. Je vlamt daar niet door tegen 90km/u. Tenzij je een paar hoeven door je voorruit wil.Of een dode ruiter (nog geen twee weken geleden is er een elfjarig meisje zwaar gewond geraakt door een val te paard in de streek).
    Maar sommige mensen vinden het nodig om toch de straat door te scheuren. En het had geregend, dus er lagen diepe plassen op straat. Die auto's vliegen door die plassen, de paarden schrikken en springen opzij... Héél gezellig is dat, als ruiter. Is het nu zo veel gevraagd om ook eens aan de veiligheid van andere mensen te denken, en gedurende 1 minuut te vertragen...?