• Paardrijden en uitnodigingen

    Had ik al gezegd dat donderdag een bijzonder fijne dag was? Mijn ma was op bezoek geweest. Op zich natuurlijk een weinig wereldschokkend feit. Ware het niet dat het de eerste keer was in bijna een jaar tijd, de eerste keer sinds ze ziek geworden is.
    We waren samen gaan eten in een superlekker veganistisch restaurantje, hetzelfde waar we begin juli 2006 ook zaten. In iets minder vrolijke omstandigheden toen; tranen, angst, onzekerheid; de diagnose lag nog niet 100% vast en alles moest nog beginnen.
    Ondertussen dus een klein jaar later, 2006 was een slecht jaar, maar het is achter de rug nu. Sinds enkele weken mag mijn moeder zich weer ongestoord onder de mensen begeven, en daar geniet ze uiteraard ten volle van. Gedaan met eenzaam tussen de vier muren zitten! We hebben dus lekker gegeten, zijn wat gaan shoppen, koffietje gedronken, de dag zat erop voor we er erg in hadden... Back to normal, en hoe fantastisch dat 'normal' soms kan zijn...

    Ondertussen is het dus weekend, en nog steeds hoogzomer. Zonet onze uitnodigingen aangevraagd, via het net. Aangezien de mensen van de zaal onze mail nog steeds niet hebben beantwoord, ligt het beginuur van feest en receptie nog niet 100% vast. Maar mijn wederhelft merkte zeer terecht op dat we toch al kunnen bestellen, aangezien ze toch eerst een digitale drukproef maken waarop we dan nog aanpassingen kunnen laten uitvoeren. En hopelijk heeft de zaal tegen die tijd wél gereageerd...

    En nu, nu gaan we wat met de honden in het park zitten...

    Morgen zullen we ook de ganse dag weg zijn. Om 9u30 al (SLIK!) worden we bij de mensen waar we gaan paardrijden verwacht, voor een dagtocht naar het Zoniënwoud. De hele dag door de bossen stappen en galopperen, ideaal bij dit weer... Mijn spieren doen nog wel vrij veel zeer van de rijles donderdag, maar niks beter dan pijnlijke spieren dan ze gebruiken, toch!

  • Hoogzomer

    Er is hier muziek in mijn bureautje. Zowat onder mijn raam staat een groepje te spelen: percussie, sax en elektrische bas. Pal onder mijn open raam. Er is blijkbaar een of ander symposium doorgegaan vandaag, en de deelnemers worden getrakteerd op een 'streepje muziek'. Waarop het arme werkvolk niet welkom is uiteraard...
    Wel zwoel werken zo, tropische temperaturen, muziek die de kamer binnendrijft, zon die binnenschijnt, een vrijdaggevoel. Het lijkt wel festivaltijd...

    Mijn buikspieren doen pijn als ik mijn perforator gebruik.... Weird he!

    Oorzaak is te zoeken bij de paardrijles van gisterenavond: zonder stijgbeugels draven op een kruising rijpaard-Fries, het is bijzonder afmattend. Mijn spieren beginnen nu maar te klagen, maar wel elk uurtje een beetje harder.

     

    Allez, de djembé-man schakelt hier net een versnelling hoger...

    Update: 19u: dat gedoe hier beneden heeft me net nog twee superlekkere minitaartjes opgeleverd, echt héél lekker... Ik klaag dus niet over feestjes waarop ik niet uitgenodigd ben, zeker niet als het dessert daarna tot mij komt...

  • These days

    Hm, al een tijdje niets meer geschreven, tijd dus voor een kleine inhaalbeweging!

    Vrijdag  hadden we gratis kaarten voor Cabaretten in de Capitole, met Gunter Lamoot en Nigel Williams.
    Het voorprogramma was Nederlands-Braziliaanse andersgekleurde medemens Chris van den Ende, die het meeste grollen maakte over zijn huidskleur, en die ik eigenlijk nog het grappigst vond van de hele avond.
    Daarna was het aan Gunter Lamoot, die begon met Veronique. Freaky kerel is dat toch... Ik vond hem met momenten geniaal en hilarisch, maar soms was het ook gewoon niet grappig. Prettig gestoord is die in elk geval wel.
    Na een lange pauze in een snikhete Capitole waar bovendien amper beenruimte is, was het dan aan Nigel Williams. Williams is iets constanter dan Lamoot vind ik: gewoner, de hele tijd wel grappig zonder de pieken en dalen die er bij Lamoot inzaten. Niet echt superveel beter, want Lamoot was ook erg goed, maar gewoon ietsje anders.
    Het grappige was dat bij alledrie dezelfde thema's terugkwamen, zoals lachen met mongolen, of met kindjes. Hilarisch!!!

    Zaterdag de ganse dag gebrainstorm over ons trouwfeest. Conclusie: we gaan dan toch een receptie doen. We hebben een soort compromis gesloten met de schoonouders; hun vrienden en collega's komen niet op het avondfeest, maar we geven er dan wel een receptie voor. Onze uitnodigingen gaan we waarschijnlijk online bestellen.
    Nu nog enkele dingen uitklaren met de zaal (concrete timing enzo) en dan het tekstje vastleggen (heb al een eerste ontwerpje klaar) en dan kunnen we bestellen.
    Vandaag een sms gekregen dat de ringen klaar zijn. Dus die kunnen we dan in de loop van volgende week gaan ophalen, gecombineerd met nog een laatste jachtpoging naar schoenen.

    Zaterdag was ook Fnac-dag, nog eens wat cd's gaan kopen. Het werden A Potion van Sioen, 360° van Mintzkov en Sam's town van The Killers. Vind het stuk voor stuk schitterende platen en absolute must-haves.

    Zondag dan de eerste bbq van 2007, bij de schoonouders. Ze hadden mijn stukjes veggieburger eerst gebakken, en dan pas het vlees, toch wel attent van ze. Een erg gezapige zondagmiddag dus.
    's Avonds konden we wéér ergens gratis naartoe, naar de film deze keer. Via het Gents Milieu Front konden we naar de docu We feed the world; oftewel hoe we door de huidige manier van met voedsel omgaan alles naar de kloten helpen. Interessant. Alhoewel we het meeste ergens al wel wisten, blijft het toch walgelijk om te zien. Hoe ze omgaan met levende dieren (kuikens die amper 8 weken te leven hebben en enkel met machines in aanraking komen, van hun uit het ei komen tot hun dood), met planten, met mensen. Degoutant.
    Conclusie: wil je écht een verschil maken, koop dan bijvoorbeeld enkel seizoensgroenten waaraan zo weinig mogelijk vervoer te pas is gekomen. Dus geen Spaanse tomaten in de winter, maar gewone Belgische wanneer het er de tijd voor is. En koop ook niet teveel van bepaalde multinationals. Als je weet dat de vetbetaalde CEO beweert dat drinkwater geen basisrecht is maar een commercieel goed als een ander en dat GGO's perfect gezond zijn, dan weet ik het wel...
    De volledige review vind je op Gentblogt.

    Met de tattoo gaat het ook goed. De eerste paar dagen wat prikkerig en gevoelig, maar nu voel ik het enkel als er iets/iemand aankomt. Nog bijna geen jeuk gehad ook. Vroeg me gisterenavond wel af of er nu krabjes op gaan komen, ik voelde precies oneffenheden bij het verzorgen, maar ik zie niets. Nu ja, misschien was het gewoon opgedroogde vasiline, I don't know, ik zal het wel zien.

  • Mijn derde 'greyhound'...

    Op algemeen verzoek, de foto's

    DSC00416web

    DSC00454web

  • Greyhound met elfenvleugeltjes

    Mijn tattoo staat er op. Sinds 12u vanmiddag.

    Het is goed meegevallen. Ik wist niet goed wat te verwachten, sommige mensen zeiden dat het helemaal geen pijn zou doen, anderen hadden dan weer meer afgezien van hun tattoo dan van hun bevalling. De ervaringen liepen dus wel erg uit elkaar...

    Ze hadden bij Bodydesign gezegd van zeker goed te slapen de nacht voordien en ook voldoende te eten voor de afspraak. Hm. Twee dingen die ik moeilijk realiseerbaar achtte als je mij kent.
    Dat slapen is nog redelijk gelukt. Het was een erg onrustige slaap (in een bepaalde droom was de tattoostudio gelegen op een boot en werd ik vergezeld door mijn moeder) en vanaf 5u 's morgens lukte het al helemaal niet meer. Om 8u30 ging de wekker, en dan kwam een nog veel grotere uitdaging: eten.
    Ik ben nogal zenuwachtig van aard, en als ik zenuwachtig ben, dan moet ik al bijna overgeven als iemand nog maar over eten spreekt. Het is zielig, ik weet het, maar het is al altijd zo geweest. Het is nu zelfs beter dan vroeger...
    Eerst mij aangekleed, dan een wandeling met de honden in het ochtendzonnetje, en dan heel moeizaam een miezerige portie ontbijtgranen binnengespeeld. Nog een kwartiertje lezen (de laatste bladzijden van Harry Potter en de Halfbloedprins) en dan op pad.

    Stipt 11u waren we bij Bodydesign. Ze waren echter nog bezig, dus we moesten een twintigtal minuutjes wachten. Niet bevorderlijk als je boordevol zenuwen zit, maar het viel nog mee. Tegelijk met mij zat er een man te wachten, die duidelijk al héél veel ervaring had, want zijn lichaam stond al behoorlijk vol met tattoo's.
    Dan kwam Ienjas mij eindelijk halen en mocht ik mee naar achter. Daar wareb ze ak bezig met de man die ik eerder al had zien wachten. Ik verbaasde mij erover dat het zelfs op een doordeweekse werkdag zo druk is daar, die mensen weten echt wel wat te doen...

    Eerst werd er een soort stenciltje op mijn schouder gedaan, zodat we de exacte plaats konden bepalen. Dat zat meteen goed, en dan mocht ik mij neerleggen. Ik probeerde mij zo goed als ging te ontspannen, en mijn linkerschouder en arm volledig los te laten zodat ik geen onwillekeurige spiertrekkingen ofzo zou hebben waardoor de tattoo kon mislukken.
    Eerst zouden alle lijntjes gezet worden. Na het eerste lijntje, slechts een paar seconden werk, vroeg Ienjas hoe het ging. Nu, dat viel best mee, beter dan verwacht eigenlijk!
    Het is natuurlijk niet alsof er een veertje over je huid streelt, eerder de scherpe metalen punt van een balpen ofzo. Het doet geen deugd, maar echt pijnlijk was het ook niet. Temeer omdat je het ook graag wil, je bent gemotiveerd, en de pijn levert iets op. Het zal dan toch kloppen dat pijnbeleving erg psychologisch bepaald is! Bepaalde momenten genoot ik er zowaar van...
    Ik sloot het merendeel van de tijd gewoon mijn ogen, probeerde ontspannen te blijven en focuste me op wat ik voelde en op de radio op de achtergrond (waar met Fuzzy van Grant Lee Buffalo toch wel erg verzachtende muziek uitkwam).
    Na een goed half uur zat het er al op. Langs de ene kant was ik opgelucht en blij, langs de andere kant had ik toch ook wel spijt dat het er al opzat. Een mens laat immers niet elke dag een tattoo zetten, en het is toch wel een heel speciale ervaring.

    Nog wat uitleg over de naverzorging (blijkt enorm belangrijk te zijn voor een mooi resultaat), de verse tattoo eens bewonderen en dan werd er vasiline en een folie over gedaan. Die er trouwens nu ongeveer weer af moet. Ik ga me daar dus eens mee bezighouden...

  • Tof speelgoed

    Last FM is plezant speelgoed. Héél plezant...

  • Staking en mooi weer

    Ook al stam ik uit een NMBS-geslacht (vader, grootvader, twee ooms, broer, schoonvader en schoonbroer van broer), toch kan ik niet lachen met hun staking van vandaag. Het is toch al te gek dat het steeds dezelfde mensen zijn die in staking gaan: de NMBS, de Lijn, de werknemers van grote autofabrieken, af en toe eens Zaventem,... Zie je de werknemers van andere bedrijven zo vaak staken? Zie je mij staken als er hier een maatregel wordt doorgedrukt waar ik niet tevreden mee ben? Neen.
    De heren en dames van de vakbond vinden niet dat ze de reizigers gijzelen. Ah neen? Wat doen ze dan wel misschien?
    Onveiligheid op de trein is een zeer ernstig probleem, daar ben ik het 100% mee eens. Een mens moet ik veilige omstandigheden zijn werk kunnen doen, je kan inderdaad niet elke dag met angst gaan werken. Maar volgens mij is de onveiligheid op de trein ook een probleem dat niet opgelost kan worden met maatregelen genomen door de NMBS alleen. Was het maar zo simpel.
    En moet er dan direct gestaakt worden? Moet er altijd eerst actie gevoerd worden en pas daarna onderhandeld? Moeten de reizigers dan altijd het slachtoffer zijn? Zouden de spoormannen even begripvol zijn als zij geconfronteerd zouden worden met de stakingen van andere diensten?

    Nu ja. Ik heb er eigenlijk geen last van gehad vanmorgen. 10 Minuten later op het werk, da's nu bepaald geen ramp. Maar toch. 't Is het principe dat telt he...

    Op het werk is het rustig vandaag. Twee vrijwilligers die hebben afgebeld en een collega die enkele uren later is. Zou het buiten mooi weer zijn misschien ;-) ?