• Twilight

    Black out the windows

    I'ts pary time

    You know how I love stormy weather

    So, let's all play suicide

    (Martin Eden, The Twilight Singers)

    Het was prachtig gisteren, in de AB. Verslag volgt later.

  • Weekend!

    Eindelijk weekend...

    Morgen zouden we normaal gezien op babybezoek gaan, maar die vriendin heeft vandaag nog last minute afgezegd. Spijtig! Nu ja, dat geeft ons dan meer tijd om nog een leuk cadeautje te kopen. En dan hebben we morgen de ganse namiddag voor onszelf, ook altijd leuk na een helse week zoals de deze...
    Op het pogramma staat alvast een bezoek aan de Bio Planet, want ik zit door mijn voorraad veggie burgers heen. Ik heb een ongelofelijke hekel aan boodschappen doen, met uitzondering van de Bio Planet. Om de een of andere reden wil ik daar altijd álles kopen, lol, helaas laat het budget dat niet echt toe...

    seabiscuit

    Morgen komt de film Seabisuit om VT4, om 21u20, een grote aanrader voor iedereen die van paarden houdt. Had het boek al enkele jaren geleden gekocht, en het is een heel mooie waargebeurd verhaal. Een groepje van absolute losers (een paard met kromme korte beentjes, een te grote jockey met suikerziekte en een rare oude trainer) die een winning team worden. Nogal melig verfilm, maar het blijft gewoon mooi...

    Zondag familie-dag, schoonouders vertrekken over twee weken voor een kleine maand naar Bolivië, en dus moeten we er nu langsgaan... Daarna dan naar mijn ouders, en daarna naar de AB in Brussel, voor Greg Dulli en zijn Twilight Singers. Greg Dulli, de enige Amerikaan die vadsig en oud kan zijn én toch de meest sexy nummers en stemgeluid allertijden heeft...

  • Gezondheid

    Heb van een vriendin een interessant boek te leen gekregen, Een leven lang fit voor vrouwen, van Harvey Diamond. Dat is een Amerikaanse voedingsdeskundige die blijkbaar ooit een afslankingsbestseller heeft geschreven en het in dit boek heeft over hoe je borstkanker kan voorkomen.
    En ik moet zeggen dat ik, als vrouw in de risicogroep, open sta voor alles wat kan voorkomen dat die rotziekte nog dichter bij komt dan ze nu al is. Véél te dicht...
    Ik zit nog maar aan pagina 65, en tot hiertoe heeft de auteur vooral zijn visie op kanker, gezondheid, ziekte en de medsiche praktijken uiteengezet. Een visie die radicaal staat op de meer tradiotionele visie. Het is een boek van zo'n 10 jaar oud, en als ik het zo lees en vergelijk met wat mijn mama moet doorstaan, dan is er al wel een en ander verbeterd. Patiënten worden tegenwoordig met een stuk meer respect bejegend en niet meer enkel als willoze objecten gezien. Mijn mama krijgt informatie, ze doen veel tests en ze doen ze grondig.
    Toch blijf je ergens hulpeloos, want wat weet een leek nu over kanker...? Je moet je leven in iemand anders handen leggen, iemand die dingen weet die jij niet weet, en dat is en blijft moeilijk.
    Het positieve aan het boek van Diamond, is dat hij afwil van de passieve, angstige mens. Hij wil dat mensen actief weer de verantwoordelijkheid opnemen voor hun leven, en zo voor een stuk de angst voor ziekte wegnemen. Uiteraard niet door zich af te keren van de medische wetenschap, maar door de nadruk te leggen op preventie, het voorkomen van het kwaad.
    Wat die manier is, om gezond te leven, daar ben ik nog niet aan toegekomen. Ik zal het hier dus nog eens over moeten hebben als ik dit boek uitheb. En een ander boek besteld en gelezen heb, een boek van Jane Plant, ook over borstkanker. Maar ik vermoed dat de sleutel volgens beide auteurs in onze voeding ligt. En als ik daarover nadenk, kan ik me daar alvast deels in terugvinden.

  • Stanley Kubrick tentoonstelling in Gent

    Zondag een vriendin op bezoek gekregen. Maar wat kan een mens zoal doen op een zondag? Shoppen is alvast geen optie, en eten en drinken kan je ook geen ganse dag lang doen. Gelukkig kwam ik op een idee, de Kubrick tentoonstelling in het Caermersklooster.
    Zelf hebben we een drietal jaar geleden een verzamelbox gekocht van deze grootmeester, en dus trok de internationale tentoonstelling (Frankfurt am Main, Berlijn, Melbourne, Londen, Parijs, Gent) mij erg aan.

    Het bleek ook meer dan de moeite. De anderhalf uur die we er doorbrachten, was veel te kort om al het materiaal te kunnen bekijken. Duizenden foto's, originele scripts en requisieten, krantenartikels, filmmateriaal,... Na een inleiding kwamen al de films aan bod, in chronologische volgorde, van de prilste documantaire tot zijn slechts half afgewerkte AI.
    Een must voor elke filmliefhebber, nog in Gent tot 7/1/2007.

    Na de tentoonstelling nog fijn bijgepraat onder het apertifief, en dan ons hartje opgehaald aan een lekkere Siciliaanse pasta en een Guatemalteekse koffie. Zoiets kan smaken...

    Dan was het de hoogste tijd om naar huis te gaan, alwaar een hongerige meute wachtte die normaal drie uur eerder hun eten al hadden moeten krijgen en daarnaast ook al zeven uur niet meer buiten waren geweest. Helaas resulteerde dat laatste in combinatie met de gekke capriolen van Figo in een ondergeplast donsdeken. Heel leuk is dat, 's avonds laat zo'n tweepersoonsdonsdeken in een wasmachine moeten proppen, en hopen dat de boel niet ontploft...

  • Vermaak en cultuur: shoppen en Mefisto Forever

    Zo héél lang was het nog niet geleden, maar zaterdag had ik het shopping-virus weer flink te pakken. Ken je dat gevoel, dat je kleerkast volhangt en je toch werkelijk niets hebt om aan te doen. Dán is het tijd om te gaan shoppen.
    De traditionele, goedkope ketens langs de Veldstraat bieden helaas niets dan frustratie. Alles lijkt wel verkeerd aan die kleren. Spijtig, want het is best wel bevredigend als je zo ganse zakken kleren kan volladen voor geen geld... Maar vandaag zou het dus niet lukken. Nee, niet wanhopen, ergens zullen ze wel mooie kleren verkopen? Of niet?!?
    Half ten einde raad en met slechts weinig verwachtingen over dan maar de Inno binnengestapt. Eerder op het seizoen was het ook daar weinig soeps geweest, maar nu zag ik hier en daar toch iets leuks hangen. Uiteindelijk bleken 3 truitjes en 1 bloesje mooi te passen. Véél te duur helaas.
    Hm, als ik de rest van de winter toch niets ga vinden in de H&M en consoorten, dan kan ik maar beter die schaarse dingen die ik wél mooi vind, kopen. Ook al kosten ze te veel! Heb dus 2 lekker warme truien van Another Woman en 1 grappig bloesje van Vue sur Mer (met een soort matroesjka poppetje erop) en bijpassend gaten-truitje.

    's Avonds was het dan tijd voor cultuur, meebepaald voor het stuk Mefisto Forever van Tom Lanoye, met in de hoofdrol een schitterende Dirk Roofthooft. Ook de rest van de cast was klasse, met oa Gilda De Bal en Vic De Wachter.
    Voor mij hét stuk van 2006, al moet ik toegeven dat ik dit jaar helaas nog maar heel slechte dingen heb gezien. Maar toch. Met pauze erbij 3u15 in het theater gezeten en me niet verveeld. Dat zegt genoeg. Kippenvel gevoeld tijdens de al beruchte speech van de minister van propaganda. Genoten. Echt een heel grote aanrader, dat stuk.
    Het verhaal: de beslissingen en daden van steracteur Kurt Köppler tijdens de opkomst, heerschappij en ondergang van het nazisme. Terwijl andere acteurs ervoor kiezen om het land te ontvluchten, kiest Köppler ervoor om te blijven, om het systeem van binnenuit aan te vallen. Algauw wordt het theater een staatstheater, en Köppler doet behoorlijk veel water bij zijn wijn. Uit narcisme? Lafheid? Meegesleept door de zware omstandigheden? Goedbedoeld maar fout? Of geheel en al fout tout court?

  • Propvolle vrijdag

    9u wekker.
    9u45: huisarts: griepvaccin (ben daar zelf geen voorstander van, maar omdat mijn mama chemo krijgt was het nu verplichte kost).
    10u: honden uitlaten.
    10u30: afspraak bij de bank (koffietje gekregen ter plekke, er zijn ook voordelen aan banken, zij het weinig).
    middag: artikeltje schrijven voor Gentblogt en eten.
    namiddag: shoppen: dringend fleecedenkentjes nodig: Luca slaapt onder een deken omdat ze het anders 's nachts véél te koud heeft, en dus hadden we er ook een nodig voor Figo, en nog een nieuwe voor onszelf. Onderweg ook 3 kalenders van de Greyhounds In Nood meegepikt, als kerstcadeautjes, en het is nog voor het goeie doel ook...
    15u: koffietje + cake.
    16u: voor het eerst in 1 (2?) jaar tijd nog eens naar de kapper! Bleek een geheel nieuwe ervaring... Heb een ongelofelijke hekel aan kappers omdat er sinds mijn kindertijd geen enkele in geslaagd is mijn haar te knippen zonder een martelbeurt van te maken. Ik heb lang haar, zeg maar héél lang haar, en dan nog dik haar, en ik ben er absoluut allergisch aan dat aan mijn haar getrokken en gesleurd wordt. En voorwaar, gisteren geschiede eindelijk een langverwacht mirakel, een kappers die ten eerste aandacht heeft voor de gezondheid van mijn haar in plaats voor dwaze coupes en haarlak en die geen enkele keer aan mijn haar heeft getrokken. Mijn haar is droog geknipt, het is bestudeerd, en heeft een verzorgende behandeling gekregen, wat wel nodig was na het twee jaar ofzo verwaarloosd te hebben... Het heeft me wel een klein fortuin gekost, die 45' in de kapperstoel, maar kom, het was het wel waard. De kappers was bovendien by far de meest sexy verschijning in de buurt. Ook niet onaangenaam dus. Alleen zou het kapperscliché wel eens waarheid kunnen zijn... Dat heb je dan he!
    18u: avondeten.
    20u30: naar de manège.
    21u30-22u30: paardrijden: eindelijk mijn favoriet paard nog eens gekregen, het voelde helemaal als thuiskomen, zalig... Heb er wel behoorlijk spierpijn van vandaag...
    23u30: normaal stond er nog een leuk feestje op het programma, maar omdat ik de nacht van donderdag op vrijdag geen oog had dichtgedaan wegens een kotfeest bij de buren (leuk...) en ook nog eens zo'n drukke dag achter de kiezen had, ben ik doodop in bed gekropen in plaats van te gaan feesten. Zwak, I know... Maar de roep van mijn bed was echt net dat tikje sterker dan de roep van het café...

    Ohja, ook nog in het hoofdstuk shoppen: Fnac! Heb de nieuwe van Daan gekocht, ook al vond ik hem bij beluistering aan zo'n zuil in de winkel archislecht en kitcherig. Daan moet altijd wat groeien bij mij... En eindelijk ook Foprtification gekocht van Dj4T4, gekeurd en goed bevonden. Met vocals van niet alleen Tom Derie (Mmm, need I say more) en Tania Saw (beiden ook bij Ultrasonic7 gezeten, zowat de voorganger van deze cd) maar ook Gabriel Rios en Arno...

    En nu, nu moet ik dringend weg. Het toneel roept! En morgen komt er bezoek, en gaan we naar de Kubrick tentoonstelling en lekker eten. Het weekend valt wel mee vind ik...

  • Gentse Museumnacht: Voorbij goed en kwaad

    Het aanbod van de eerste Gentse Museumnacht was behoorlijk ruim, toch was de keuze voor mij persoonlijk snel gemaakt: op naar het Guislain. Je kon er immers de tentoonstelling ‘Voorbij goed en kwaad’ bezoeken, met een rondleiding in het donker dan nog, met enkel één zaklampje. Leek me niet enkel razend interessant, maar ook nog eens behoorlijk speciaal.

    Om 20u35 kwamen we aan, ik had gehoopt de theatermonoloog nog te kunnen meepikken van 20u30, maar helaas bleek die helemaal vol te zitten. Het duurde ook even eer we door hadden wat waar te doen was, want overal liepen mensen en voor de ingang van het museum stond een hele groep aan te schuiven, waarvan het niet geheel duidelijk was waarop ze stonden te wachten. Want volgens de aankondiging was de volgende rondleiding toch pas om 21u30?

    Bleek dat de drie geplande rondleidingen wegens het overrompelend succes vervangen waren door continue rondleidingen om het kwartier.

    Na een kwartiertje aanschuiven, mochten we naar boven. Ook daar was het behoorlijk chaotisch, want weer moesten we wachten. Er kwam al een tweede groep de trap op, en toen een andere groep buitenkwam was het overzicht even helemaal zoek.

    Uiteindelijk verscheen er een gids, voorzien van klein zaklampje, en mochten we de tentoonstellingsruimte binnen. Vijf meter verder stond helaas nog de vorige groep, en het was niet eenvoudig om de uitleg van onze gids te begrijpen terwijl er even verder een andere zijn uitleg aan het doen was. Eigenlijk liepen de verschillende groepjes elkaar geregeld voor de voeten, en moest je het soms doen met flarden uitleg of met een van ver geworpen blik omdat je door al het volk niet dichter kon raken. De museumnacht werd op deze manier een beetje slachtoffer van zijn eigen succes.

    Het eerste deel handelde over rechtvaardigheid, aan de hand van schilderijen die vroeger in de rechtzaal hingen om de rechter erop te wijzen toch niet overdreven streng te zijn (zoals het vonnis waarbij een zoon zijn vader moest onthoofden, maar waarbij het zwaard afbrak). Er waren ook Afrikaanse beeldjes te zien die het goede moesten aantrekken of het kwade afweren.


    Van daaruit ging het naar de afbeelding van dieren, die dan symbool staan voor nobele (de hond als trouw) of slechte eigenschappen (aan de hand van een reusachtig skelet van een slang). Hier viel ook de ‘necrofiele homoseksuele eend’ te bewonderen. In 2003 wordt een eend door een andere achtervolgd. Het arme beest vliegt te pletter tegen de glazen ruit van een Rotterdams museum, en breekt zijn nek. De andere eend geeft echter niet op, en verkracht het dier. Wanneer een medewerker van het museum, die het ganse tafereel heeft gevolgd, ontzet de tweede eend wegjaagt, blijkt het slachtoffer ook nog eens een mannetjeseend te zijn.

    Grappig zijn de prenten en posters die vroeger werden gebruikt om moraliteit bij kinderen aan te scherpen en de ‘wilskrachtmeter’; hoe hoger je een gewicht van 3 of 4 kg kan trekken, hoe meer wilskracht je bezit.


    Het volgend deel probeert het kwaad een gezicht te geven. Letterlijk. Aan de muur zien we een heleboel foto’s van ogen van moordenaars. Die in het licht van het zaklampje helaas heel slecht te zien zijn. De kasten daarnaast laten afgietsels zien van schedels van psychopaten. In die tijd probeerde de frenologie aan de hand van de vorm van de schedel allerlei psychologische eigenschappen af te leiden. Bij de psychopaat Benoît ging men nog een stapje verder. Er is niet enkel een echte schedel te zien (in plaats van enkel een afdruk), men is ook nog eens de hersenen zelf gaan meten…


    Het laatste deel tenslotte gaat voorbij goed en kwaad. Hier zien we de foto van een geïnterneerde moordenaar die trots een zelfgemaakte maquette van zijn cel toont. Deze man heeft er zelf om gevraagd vooral nooit vrijgelaten te worden, en slijt dus de rest van zijn dagen in een instelling, waar hij zich veilig voelt voor zijn eigen onweerstaanbare drang. We zien zelfgemaakte wapens uit de loopgraven van WOI, die aanleiding waren tot zulke bloederige gruwel dat ze door de legerleiding verboden werden. Een verbod dat uiteraard niet werd opgevolgd. Er ligt ook het namaakwapen uitgestald waarmee Horion probeerde te ontsnappen. Opmerkelijk was ook het ‘foute’ speelgoed: figuurtjes van Hitler, Mussolini en Churchill en het atoombom-bouwpakket.


    Na deze zeer interessante rondleiding, waarbij helaas maar een deel van de ganse expositie aan bod kwam en ik een beetje op mijn honger bleef zitten, hebben we nog ‘Waanzin is vrouwelijk’ bezocht, waar we een idee kregen van de emoties en leefwereld van vrouwen in de psychiatrie. Naast hun tekeningen en borduurwerk is er ook het werk van enkele hedendaagse vrouwelijke kunstenaars te zien.


    We sloten af met een drankje in de bar, waar ook het opmerkelijke werk hing van Francis Marshall. In zijn schilderijen komen steeds dezelfde twee figuren voor, in steeds dezelfde houding dan nog. Enkel in de achtergrond zit er af en toe wat verschil. Op de houten lijsten van de schilderijen staat vaak ook tekst, die niet altijd veel met het schilderij te maken lijkt hebben. Het zijn behoorlijk bevreemdende werken. De vrouwelijke figuur lijkt erg kwetsbaar en zuiver, wat soms benadrukt wordt door haar naaktheid. De mannelijke figuur is wel gekleed, ziet er wat dandy-achtig uit, kijkt niet naar het meisje, maar steeds naar diegene die het schilderij bekijkt, en heeft een vreemde blik in zijn ogen.

    francis marschall

     

    For the scond time I painted for you the electric poles
    Francis Marshall (1946)  2004  40 x 55 cm  olieverf op paneel 


    Ook de werken van de Nederlandse schizofrene, paranoïde en autistische kunstenaar Willem Van Genk zijn meer dan de moeite. Zijn werken staan propvol, het lijken wel collages, en steeds terugkerend zijn de stations, treinen, zeppelins,…

    Na twee uur rondgedoold te hebben laten we het museum aan de andere bezoekers, die ondertussen met nóg meer lijken te zijn. Het is overigens wel leuk ronddolen door die met kaarsen verlichte gaanderijen buiten.

    Dit stukje is, samen met nog vijf andere museumnachtartikels ook terug te vinden op Gentblogt.