• Weekend en 0110

    Had ik het al gezegd? Ik kan weer brood eten! Aan echt harde dingen heb ik me nog niet gewaagd, maar mijn tand geeft me toch een stuk minder last en mijn onvrijwillig soepdieet is hiermee dus verleden tijd.

    Ondertussen is het vrijdagnamiddag, en eindelijk staat het weekend voor de deur. Deze vrijdag had helaas een onaangename verrassing voor mijn wederhelft: op ongeveer EEN week van de verkiezingen plofte er vanmorgen een vieze, bruine envelop in de bus. Een oproepingsbrief om bijzitter te gaan spelen op 08/10. Wij dachten uiteraard er aan te ontsnappen dit jaar, aangezien iedereen zijn brief al had gekregen en wij niet. Maar de voorzitters hier zijn schijnbaar zeer valse creaturen, want met deze brief helpen zij om de valreep alsnog ons weekend naar de *** .

    Morgenavond gaan we naar een trouwfeest. Van een koppel dat ik nog nooit heb gezien of gesproken. Jeugdvriend van mijn wederhelft, die hij zelf ook al 5 jaar niet meer heeft gezien. Hm. Benieuwd wat dat gaat geven. Ik zal er alleszins niemand kennen vrees ik...

    Daarstraks nog wat aan het prutsen geweest. Wie een reeks leuke foto's van mijn honden wil zien, kan dat doen in een filmpje op de windekindblog.

    Voor de rest is er van't weekend weinig gepland. Toch zaterdag niet. Zondag is niet moeilijk, dan gaan we natuurlijk naar 0110.
    0110_affiche_gent

    Eigenlijk vind ik dat gewoon mijn plicht. Hoe meer mensen er komen, hoe krachtiger het signaal. Iedereen zou gewoon moeten gaan, punt uit...
  • Meer van hetzelfde

    U weze gewaarschuwd, de tanden-saga gaat hier nog een tijdje verderduren... Dinsdag mocht ik dus bij de nieuwe tandarts van mijn ouders. Wat een opluchting bleek dit te zijn: een mooi, hygiënisch kabinet, een arts die handschoenen draagt als hij aan mijn mond komt, iemand die rustig en vriendelijk is,... Voor de eerste keer in mijn leven zijn er ook foto's gemaakt van mijn gebit. Ik blijk dus de niet geheel trotse bezitter van 4 wijsheidstanden, waarvan er op zijn minst drie het land moeten verlaten. Ten eerste die kerel die nu al 2 weken van mijn mond een slagveld maakt. Ten tweede de twee bovenaan die er nog niet doorstaan, maar die volgens de foto volledig scheef staan en dus mijn oorspronkelijk mooie rechte boventanden al naar de vaantjes hebben geholpen. Mijn vierde exemplaar zorgt voor minder problemen en staat gewoon rustig en redelijk recht in mijn mond.
    Gezien deze situatie en gezien mijn angstzweet en hysterisch gegiechel en buitenproportionele angst voor tandartsen, stelde deze man voor om me door te verwijzen naar een stomatoloog om daar onder algemene verdoving het boeltje voor eens en voor altijd op te ruimen. Doodsbang ben ik hiervoor, maar aan de andere kant wist ik ergens wel dat dit het vonnis zou zijn en had ik me er reeds bij neergelegd. Eigenlijk liever die verdoving dan stuk voor stuk ze uit mijn mond prutsen, want ik kan niet garanderen dat de tandarts die dat moet doen nog ogen en een intacte halsslagader zal bezitten wanneer zijn job erop zit...

    Klein detail: wanneer ik de antibiotica liet zien die dr Frankenstein me had voorgeschreven, wist de tandarts te vertellen dat deze pillen al niet meer worden voorgeschreven voor dit soort dingen sinds hij zijn praktijk begon in 1988...
    Mijn naar gevoel bij die rare tandarts van om de hoek was dus terecht...

  • Lady in the water

    The shoes are mine! Zaterdagochtend eindelijk naar de winkel (zoals beschreven na een week reikhalzend uitkijken naar) en op vijf minuten tijd was het geregeld. Ze zaten als gegoten... Mooi mooi!

    Helaas was dat meteen het hoogtepunt van het weekend, en was de rest dus niet veel soeps. In de Fnac nog een cadeautje gekocht voor mijn mama, die ondertussen chemo nr twee goed te boven aan het komen is en 's avonds Lady in the water gaan bekijken, de nieuwe M Night Shyamalan.

     

    Ik ben nogal een fan van zijn films moet ik zeggen. Van de vorige, The Village, werd gezegd dat het weinig soeps was, maar ik was het daar absoluut niet mee eens. Heel mooie film vond ik dat. Wat Lady betregt, hebben de criticasters deze keer meer recht van spreken vrees ik. Geen slechte film, maar ook niet eentje die echt bijblijft. Een leuk sprookje, met een mooie rol voor de waternaimf Story, en soms grappige momenten. Maar dat is het dan ook.

    Zondag bestond uit familiebezoeken, eerst de schoonouders, dan de ouders. Omdat mijn wijsheidstand weliswaar veel minder pijn doet, maar nog steeds zo opgezwollen staat als een kwartelei, is vast voedsel nog steeds geen optie. Hier spreekt een vrouw die al anderhalve week leeft op soep, soep, soep en puree, en dat valt dus niet altijd mee. Al helemaal niet als je om 14u bij de schoonouders toekomt waar iedereen dan nog lekker aan tafel zit...

    Morgen breng ik nog eens een dagje door bij mijn ouders. Kan ik mijn mama nog een beetje helpen met de alledaagse dingen. Engel die ze is, heeft er er ook voor gezorgd dat haar nieuwe tandarts mij morgen in zijn drukke agenda heeft geperst. Tenzij er een groter noodgeval zou tussenkomen that is. We zien wel. In elk geval moet er toch nog eens gekeken worden naar die wijsheidstand, want genezen doet die dus nog niet echt, en ik ben de soep stilaan beu...

  • Going all girly...

    Is het nu typisch vrouwelijk om een ganse week te dromen (en je mag dit zelfs letterlijk opvatten) van een paar schoenen? Vorige zaterdag (tijdens mijn tweede shoppingzaterdag op rij, ben ik nu een shopaholic?) een paar Camperschoenen zien staan, besloten dat het niks voor mij was, maar sindsdien die schoenen niet uit mijn kop kunnen krijgen. Op zich heb ik geen nood aan die schoenen, om te werken kan ik ze toch al niet dragen (er zit een hak van 8cm onder heb ik net op de site gezien, en dat doe ik mezelf niet aan, ik moet nog een flink eindje stappen van de trein naar het werk...), om met de honden te gaan wandelen evenmin,... Enfin, mijn kast puilt eigenlijk al uit van de schoenen die ik mooi vind, maar die ik té weinig kan dragen. Ik ben nu eenmaal een mens dat alles te voet doet en dus stevige stappers nodig heeft... Nu ja, uitpuilen is een veel te groot woord, zoveel zijn het er niet, maar toch, ik doe het zo graag, nog een nieuw paar kopen...
    Morgen ga ik dus passen, en oh wee als mijn maat er weer eens niet in is, mijn hart zal gebroken zijn...

    De girlie-moods lijken echt wel iets van de laatste weken. Heb vorige zaterdag en de week erop ook enkel rokken en kleedjes gekocht. Heb anders ook wel dringend een broek nodig, maar neen, enkel rokken en kleedjes dus...Beetje inhoudsloos, dat shoppen, I know, maar heb er gewoon zo'n zín in...

  • Oef!

    Gisteren voor het eerst in exact 1 week tijd geen pijnstillers moeten innemen. Wist niet wat me overkwam eigenlijk. De dag voordien was het echt aftellen tot ik de volgende mocht nemen; van het spul dat ik heb gekregen mag je er maximaal 3 per dag, en dat was met mijn pijn echt niet veel. Heb de woensdagavond enkel zonder doorgekregen met behulp van een dik pak ijs op mijn kaak...
    Maar gisteren dus opgestaan en niets moeten nemen, en dat duurt vandaag gewoon verder.

    Zalig...
    Wel voel ik me compleet futloos. Weet niet aan wat het ligt, aan het dieet van soep van de afgelopen week (hoe graag ik ook soep eet, ik kan er geen meer zien ondertussen) of aan de antibiotica. De zwelling is ook nog totaal niet weg, en dat bevalt me niet. Het is dus nog niet genezen, en ik voel wel nog vanalles. Maar geen al te erge pijn meer. En dat scheelt!

    Zullen zien hoe het verder evolueert, maar nu eerst weekend!

  • Van kwaad naar erger

    Ondertussen ben ik in staat die rare tandarts waar ik maandag geweest ben, zijn strot af te bijten.
    Vannacht een ganse nacht wakker geleden en pijn gehad. Kon geen pijnstiller meer nemen, want van de rare generische pijnstiller die ik heb gekregen, mocht ik er maar 3 nemen op een dag (en volgens de tandarts zou 2 of 1 ook wel moeten volstaan). Uiteindelijk om 5u30 half gek opgestaan en toch een pijnstiller genomen. Geslapen heb ik dan niet meer, maar ik kon toch al stil blijven liggen en niet afzien.
    Pijnvrij gebleven tot 11u30, een ware belevenis was dat, en een half uur geleden weer een pijnstiller genomen want ik zat zowat tegen het plafond van miserie. De collega's zien het hier al aan mij, zonder dat ze iets weten.

    De tandarts had me dus antibiotica voorgeschreven, maar had gezegd dat ik die de eerste dagen niet mocht gaan halen en innemen, omdat het volgens hem zo wel zou overgaan, mits ik geen hard voedsel eet. Ondertussen leef ik dus al 2 dagen enkel op soep en yoghurt, maar de pijn en de zwelling zijn er enkel erger op geworden. Vanmorgen de antibiotica gehaald. Wat lees ik op de bijsluiter: goed voor vanalles en nog wat, maar er staat niks op van tand- of zelfs maar mondinfecties. Bovendien weet ik niet hoe lang ik ze moet nemen, dat stond niet op het voorschrift. Het middel hier op het werk opgezocht in twee geneesmiddelengidsen (recente) en niks gevonden. Huh?!? Dan de werkzame stof opgezocht, en wat bleek, veel bacteriën zijn resistent geworden tegen dit middel, plus het heeft een ton bijwerkingen (ik mag bijvoorbeeld 10 dagen lang niet in het zonlicht).
    Djiezes!
    De vorige keer, bij de tandarts van mijn wederhelft (die nu geen tijd had) was ik er op 2 dagen vanaf met antibiotica en straffe pijnstillers. En nu zit ik hier maar te creperen. Begin er stilletjes aan kierewiet van te worden. Al 7 dagen constant pijn lijden, ik vind dat toch niet normaal...

  • Waarom een vent in huis (en dan vooral de mijne) fantastisch is

    * hij maakt in mijn plaats een afspraak bij de tandarts

    * hij komt me halen op mijn werk, uren voor hij eigenlijk naar huis mag

    * hij komt mee naar de tandarts want ik durf niet alleen

    * hij maakt verse soep als blijkt dat ik best geen hard voedsel eet

    * hij voorziet mij ook van drinken als ik in de zetel lig te verkommeren

    * hij gaat ook nog eens mee naar de apotheek

    * hij probeert me aan het lachen te brengen om de pijn te vergeten

    * hij gaat mee shoppen als ik weer eens de nood voel om nieuwe kleren te kopen

    * af en toe krijg ik zelfs eens iets van die kleren cadeau

    * hij laat 's avonds laat onze honden uit als ik er geen zin meer in heb of al te moe ben

    * hij begrijpt het als ik niet aanspreekbaar ben wegens de pijn

     

    Hm, ik heb het blijkbaar toch niet zo slecht getroffen...