• Snipverkouden na een druk weekend: hulphonden, trekpaarden en afwezige vleermuizen

    Het afgelopen weekend was een ongelofelijk druk weekend, maar heb er hier amper iets over neergepend. Wat uiteraard een reden heeft. En die is dat ik vandaag al een week ziek ben. Niet zwaar ziek uiteraard, maar zo van die domme kwaaltjes. Het is donderdag begonnen met keelpijn, dat is maandag overgegaan in hoesten en sinds gisteren is daar een verkoudheid bovenop gekomen. Wat me nogal balend en lusteloos achterlaat. Vandaar...

    Ondanks de keelpijn was het voorbije weekend toch een hoogvlieger dus. Zo hebben we zaterdag geen seconde stilgezeten. In de voormiddag onze voorraadkasten gaan vullen in de Delhaize en na het eten vertrokken naar de Trekpaardenshow. De honden waren mee, en die vonden het daar maar saai.


    Na een half uurtje begonnen ze te bibberen, te piepen, enfin, zich behoorlijk lastig te gedragen. Dus zijn we wat verder gereden, naar de Blaarmeersen. Daar hebben we een grote wandeling gemaakt. Luca bewees nog maar eens haar voorliefde voor heuvels, ze beklom gezwind de heuvel die ooit voor het skieën werd gebruikt, met de baasjes puffend en zuchtend achter haar aan. Boven was het uitzicht wel super...
    We liepen ook nog twee andere galgo's tegen het lijf, wat dus weer een boel enthousiast gesnuffel, gepiep en geblaf als resultaat had.

    Die avond trokken we nog eens de natuur in, meer bepaald op Vleermuizenwandeling van Natuurpunt. Gewapend met een batdetector slopen we achter de gids door het halfduister door het natuurgebied. Niet makkelijk voor iemand die nogal nachtblind is, zoals ik... Helaas maakten de talrijk opgekomen kleine mannen zoveel kabaal dat de vleermuizen verkozen de andere kant van het natuurgebied op te zoeken en we dus bitter weinig van die beestjes hebben gespot. De talrijke groepjes bezoekers liepen elkaar ook gewoon erg voor de voeten. De wandeling werd dus een slachtoffer van haar eigen succes.

    Zondag dan trokken we op uitnodiging van Daphné en Eiko naar het Overhandigingsfeest van de vzw Hachiko. Onze honden vonden het daar blijkbaar stukken interessanter dan op de paardenshow, want deze keer hebben we ze niet horen klagen (piepen). Maar logisch ook, aangezien ze omringd waren door tientallen soortegnootjes en ze hun ogen konden uitkijken en lekker rondsnuffelen.
    We keken naar de plechtige overhandigingen (maakten wat foto's voor bij het stukje op Gentblogt), dronken rustig iets, liepen nog enkele kennissen tegen het lijf en namen deel aan het honden spel zonder grenzen. Ik was behoorlijk zenuwachtig hiervoor. Onze honden hebben immers nog nooit iets geleerd (behalve zitten), kennen niks van die agility-toestanden, kennen geen hondenscholen en zijn bovendien getraumatiseerd en dus bang van al wat ze niet kennen.
    Figo en ik gingen eerst, ik had er echt wel zin in. Hij ging direct op de loopplank, en leek pas boven te beseffen wat hij had gedaan. De wip verliep al iets moeilijker, maar ook daar leek hij mij te vertrouwen, hij volgde mij overal door de hondernissen. Enkel door de buis kropen stond hem niet aan, maar met een klein duwtje op zijn kont... Fier als een gieter beëindigden we succesvol het parcours, en dan was het aan Luca en mijn wederhelft.
    Luca is angstiger dan Figo, maar volgt langs de andere kant de baasjes beter, dus ik was enorm benieuwd hoe zij het zouden doen. Dat bleek ook een enorm succes. Soms maakte ze zich helemaal klein en was ze overduidelijk bang, maar na elke hindernis begon ze te kwispelstaarten, ze leek er ergens toch van te genieten. Zalig!

    Nadien gingen we nog even bij de Greyhounds in Noodstand staan, en maakten een praatje met de andere adoptanten en medewerkers die waren opgedaagd. Een gezellig onderonsje met windhonden, waaronder een 4 maand oude puppie-versie van ons Luukje. Gezellig!

     

  • Morrissey in de AB: review

    Zondagavond trad Morrissey aan in de AB. Ik had nooit gedacht deze man ooit nog live aan het werk te zien. Morrissey is wat mij betreft immers een levende legende. De man die dozijnen supersterke nummers op zijn naam heeft staan. De man die er altijd al is geweest (toch voor iemand van mijn generatie). De man ook wel die tijdens een tour zelden België aandoet. Waarom zou hij eigenlijk ook.
    En dan kondigden ze enkele maanden geleden plots een concert in de AB aan. De AB! Mijn favoriete concertzaal, maar zo klein voor iemand als Morrissey. Die kan toch makkelijk Vorst laten vollopen?
    Enfin, op een week was het uitverkocht, maar wij hadden kaarten, en zondagavond was het dan eindelijk zo ver.

    De AB liep een stuk vroeger vol dan normaal. Tijdens het voorprogramma was het al een klein beetje drummen, en eens dat gedaan was (thank god, aan een als Kate Bush kelend zangeresje hadden we weinig nood) was er helemaal geen ontkomen meer aan. We bleven dus vaststeken op ons plekje, ergens in de eerste helft van de zaal. Ik vreesde helemaal niks te kunnen zien, maar eens het optreden begon, bleek dat dik mee te vallen. Ook wel omdat mozzer constant heen en weer loopt op het podium en ook redelijk vooraan ging staan.

     

    Om 21u begon het optreden met de mededeling dat de groep hier was om de pers te plezieren. En hier was in Brussel, the capital of sprouts. Hm, moesten we ons nu vereerd voelen. I guess not.
    Morrissey stak meteen heel sterk van wal, met vooraan in de set enkele van mijn favoriete nummers zoals Panic en Irish Blood English Heart.
    De nadruk lag zoals verwacht op het nieuwere werk uit de laatste twee platen. Uit Ringleader of the tormentors hoorden we In the future when all’s well, You have killed me, To me you are a work of art, The youngest was the most loved, I just want to see the boy happy, Life is a pigsty, I will see you in far-off places, At last I am born. Van You are the Quarry kwamen zoals gezegd Irish blood English heart, First of the gang to die, Let me kiss you.
    Van het oudere werk: Panic, Girlfriend in a coma, Stop me if you think you’ve heard this one before en How soon is now.

    Morrissey veranderde enkele keren van hemd, en gooide twee hemden in het publiek. Hij bedankte de kleine man met de snor die het podium had geboend, want dat bleek spekglad en hij vreesde zijn nek te breken. Aangezien dit het laatste optreden was van een lange tour, was er een uitgebreide thank-you list: de muzikanten (allemaal met zwart hemd en witte broek), zijn voorprogramma (die volgens hem een nieuw nummer had: Kill the Mozzer J ), het publiek, maar vooral zichzelf... Grappig moment: de spin die op het podium zat, maar mozzer weigerde ze te doden…

    Na amper anderhalf uur zat het erop, en dat zonder mijn absolute favoriet There is a light that never goes out. Ik geloofde rotsvast dat de band zou terugkomen voor een tweede ronde bisnummers, gezien het overenthousiaste publiek en de hele rist steengoede nummers die nog niet waren gespeeld. Maar toen floepten de lichten aan. De teleurstelling bij mij en mijn wederhelft was enorm, het was een zalig optreden, maar zoooooo kort! We bleven dus een beetje op onze honger zitten…

    Voetnoot: Wat opzoekwerk op het net leert mij ondertussen dat sommige fans gans Europa meereizen om elke show te zien (waarschijnlijk zoals Julia, een vrouw die Morrissey zowaar even aan het woord liet) en tot 200 euro neertellen voor een ticket. Mozzer-fans zijn oertouw, zoveel is zeker…

  • Zonder natte voeten

    Ik schrok toen ik op het nieuws op de radio hoorde over enorm wateroverlast hier in de streek. Gelukkig is er in mijn onmiddellijke buurt niets van te merken. Integendeel zelfs, toen ik daarnet de honden ging uitlaten kwam de zon erdoor, en ik heb nogal lopen zweten met mijn jas en trui. Het werd zowaar terrasjesweer... [Een heel pak beter dan gisterenavond, toen ik op weg van een leuk café naar huis helemaal doorweekt werd.]

    Aangezien ik een citygirl ben met twee citydogs maak ik dan ook citywalks. Op een vrijdagnamiddag of zaterdagochtend durf ik al eens langs het stadhuis lopen. Daar hangt dan zo'n praalbaldakijn boven de trap, aangezien er dan koppels worden getrouwd. Ik, romantische ziel die ik dan plots wordt, loop daar dan voorbij en hoop een glimps op te vangen van de trouwers. Ik kijk graag naar trouwers. 9 van de 10 vind ik het kleed van de bruid een draak, maar ik wil het toch graag gezien hebben, weet je wel... Meestal echter is mijn timing niet helemaal dat, en ik blijf daar uiteraard ook niet staan ronddralen, zo erg ben ik ook weer niet. Dus ik zie enkel de familieleden daar staan wachten. Raar om te zien hoeveel verschil daar soms opzit. De zus van de bruid (?) die 's morgens vroeg er al helemaal opgedirkt bijloopt, satijnen avondjurk met bijpassende sjaal en al, over de tante in afgedragen feestjurk van de c&a over de mensen die er gewoon in jeans en t-shirt staan. Vaak staat er een witte limo te wachten (die mensen hebben geld genoeg, of willen aan zoiets geld uitgeven), of een ouderwetse cabrio, soms kan het ook een bikersclub zijn natuurlijk. Altijd leuk!

    En zo gaan we naar het weekend. Als het droog wil blijven, zou dat wel eens een druk weekend kunnen worden. Zo zijn er morgen trekpaarden te bezichten in de namiddag en vleermuizen in de avond, is er zondag het overhandigingsfeest van Hachiko waar ik zeker naartoe wil (i love labbies) en 's avonds gaan we eindelijk nog eens naar een optreden; Morrissey in de AB.

  • Trouwfeesten

    Vorige zomer zijn we naar vier trouwfeesten geweest, op twee maanden tijd. Twee keer een avondfeest, twee keer een receptie. Drie van de kant van mijn wederhelft, eentje van een van mijn beste vriendinnen. Uiteraard was dat feest by far het leukste, dat hoeft niet gezegd. Nu ja, het was een drukke zomer, en dit jaar hadden we geen enkel trouwfeest. Over gebrek aan planningscapaciteiten in onze vriendenkring gesproken dus...

    De goede lezer heeft gemerkt dat ik schrijf dat we er dit jaar geen hadden. Daar is dus inderdaad vanmorgen verandering in gekomen. Plots plofte er een zwarte envelop in de brievenbus, gericht aan mijn teerbeminde en partner. 'En partner', ik dus in mensentaal.
    Enfin, zo'n envelop, dat kan enkel een uitnodiging zijn. In plaats van te wachten tot de geaddresseerde vanavond thuiskomt, scheur ik die envelop natuurlijk snel zelf open, ik moet weten waar we naartoe mogen, ahja!

    En ik had gelijk, we mogen nog eens naar een avondfeest. Van mensen die ik helemaal niet ken weliswaar. Nu ja, dat is niet helemaal waar, de bruidegom heb ik vorige zomer eens gezien, hij speelde met zijn groepje op een minipodium tijdens de Gentse Feesten. Maar na 10 minuten ben ik het daar afgetrapt want a) ik was doodop (het al laat) en b) dat trok daar absoluut op niks. Pathetischer dan Muse en Monza samen. Dat wil dus wel iets zeggen, qua pathetiek...

    Nu ja, op 30/9 mogen we dus nog eens gaan meevieren. En aangezien ons eigen trouwfeest nadert (nu ja, nog 11 maanden) ben ik nu 1000 keer attenter voor alle details. Hoe ziet de uitnodiging eruit, hoe formuleren ze alles, waar is ze gemaakt, welke kleren gaat de bruid dragen, wat voor soort eten zal er zijn, wat ga ik zelf dragen (want dit jaar nieuws gekocht en mijn trouwfeesten-rok gaat al een paar jaar mee, ik ben 'em beu),...

    ps: de foto van de dag op Gentblogt is vandaag toch weer buitengewoon schoon, vinden jullie ook niet...

  • oef...

    Vanochtend zijn de werkmannen hier weer aangekomen. Die werkmannen die ons vrijdagavond zonder water hebben gezet. Die onze 50 jaar oude aansluitingen op water, gas en electriciteit komen vernieuwen. Die hier om 7u15 gingen zijn. Die dus.

    Uiteindelijk was het 8u30 eer ze aanbelden, maar ik was al die tijd wel op natuurlijk. Uiteindelijk is alles -denk ik- vlot verlopen. Ze hebben me zo'n 2 uur zonder stroom en 1 uur zonder gas gezet, ze hebben van de gang een modderbad gemaakt en van de living een bescheiden modderbad, maar ze waren wel vriendelijk en op zich heb ik er niet al te veel last van gehad.
    Zoals altijd waren er goeie en leuke en minder goeie bij. Zo zijn sommige mensen direct attent als je vraagt om de deur gesloten te houden zodat de honden niet de straat op kunnen, en vegen anderen (vooral de jonge broekjes) daar uiteraard hun gat aan...

    Enfin, om 10u gaat de telefoon, mijn mama, eindelijk!

    Blijkbaar had ze gisterenavond ook al gebeld, maar wij waren iets later dan gewoonlijk thuis omdat er in de buurt wegens 3 verschillende wegenwerken ofzo nog amper parking is. En zij was doodop en is vroeg haar bed in gekropen, wat uiteraard absoluut begrijpelijk is.
    Ik kon niet altijd mijn volle aandacht geven omdat er soms 3 werkmannen in onze living kabaal aan het maken waren, maar uiteindelijk stelt ze het relatief goed. Ze is doodmoe, slap, ze heeft last van 100 verschillende kwalen en kwaaltjes, maar ze kan een klein beetje eten en ze heeft voorlopig nog niet moeten braken. Ook wel omdat ze loodzware medicatie krijgt die dat moet tegengaan.

    Ze klonk al bij al redelijk. Zwaar onder de indruk van het hele gebeuren, moe, maar ook nuchter en niet al te pessimistisch. De dame van de zelfhulpgroep had haar goed bijgestaan in de keuze van een pruik voor als haar haren uitvallen, de verpleegsters hadden haar vragen vlot kunnen beantwoorden, mijn broer had al gebeld, mijn pa had de moed ook weer wat verzameld...

    Raar, hoe je wereld keer op keer compleet door elkaar wordt geschud, maar hoe je op enkele dagen tijd weer verzinkt in de alledaagsheid. Life goes on. Op zich is dat ook wel goed. Je kunnen verliezen in de alledaagse zever is waarschijnlijk een pak gezonder dan 24uur per dag bezig te zijn met ziekte en dood.

    Ik pruts wat op het net en luister wat naar vrolijke muziekjes: dankzij ons skynet-abonnement heb ik vorige week helemaal gratis 20 digitale foto's afgedrukt en thuis geleverd gekregen, en nu heb ik al even gratis enkele nummertjes kunnen downloaden van iTunes.
    Heb ook al gratis The Revelation van het net gehaald, van Lalalover. Ik had zaterdag de cd gekocht, na een leuk optreden op Boomtown (want eigenlijk vind ik het véél te poppy) en die huidige single stond daar niet op. Maar was dus wal gratis te downloaden van de My Space site.

     

  • Wachten en onzekerheid

    Ben al van toen ik deze ochtend wakker werd aan het wachten op nieuws ivm de eerste chemo-sessie van mijn ma. Toen ik naar haar ziekenhuiskamer belde bleek ze er niet te zijn en haar kamergenote wist te vertellen dat ze van kamer was verhuisd, dus ik heb geen nummer waar ik haar kan bereiken. Naar huis bellen heeft ook weinig zin, want mijn pa zal in het ziekenhuis zitten.
    Ik word half gek van frustratie en ongerustheid. Zou het bijzonder fijn vinden als iemand mij kon vertellen hoe het nu is...

    De reacties op mijn vorige bericht deden wel enorm deugd. Het is raar, hoe je je oprecht gesteund kan voelen over mensen die je enkel kent via een blog, die je nog nooit in het echt hebt gezien, misschien ook nooit zal zien, maar wiens leven je volgt via deze online dingen.

    Het is raar hoeveel ik daar aan heb. Eigenlijk op een bepaalde manier zelfs meer dan aan de reacties van mensen die je wel IRL kent. Want daar zit het erg dubbel. Zo heb ik meestal geen zin om over de hele situatie te praten: ik praat er al oeverloos over met mijn ma zelf, met mijn pa en met mijn wederhelft, en dan ben ik meestal ook wel compleet op, moe en uitgepraat. Wanneer mensen er dan naar vragen, wil ik er eigenlijk gewoon liever niet mee geconfronteerd worden. Langs de andere kant, wanneer ze er niet naar vragen, is het ook niet goed, want dan lijkt het alsof het ze niets kan schelen en dat doet pijn.
    En af en toe doet het ook wel deugd om te kunnen spreken.
    Meest van al doet het eigenlijk deugd om te weten dat mensen meeleven, dat het hen niet onverschillig laat. Wanneer vrienden bellen voel ik me dus enerzijds enorm gesteund, maar langs de andere kant slaag ik er niet in mezelf dan echt bloot te geven. Ik blijf steken in de clichézinnetjes, en zij vaak ook. Maar dat kan geen kwaad, het is vooral het horen van het medeleven in hun stem dat me deugd doet...

    Dus bij deze nogmaals aan iedereen, vrienden, bloggers en onbekenden, uit de grond van mijn hart:

    bedankt...

  • Weer slecht nieuws

    Vrijdag kwamen we heerlijk relax bij mijn ouders om de honden op te halen na onze fijne mini-vakantie in de Ardennen. We vertrokken kort na de middag naar huis, enkele uren later moest mijn ma naar haar dokter om de rest van haar behandeling te bespreken. Eerlijk gezegd verwachtten we ons niet aan zeer slecht nieuws, met de operatie was het zwaarste deel achter de rug, nu nog even die chemo doorbijten en dan volop herstellen.

    De slag die ik kreeg toen ze me om 18u opbelde was dan ook groot. Blijkbaar was (en helaas niet voor het eerst) de prognose weer slechter dan verwacht. Waar ze eerst spraken van chemo en geen bestraling, zou het nu ineens een zeer zware vorm van chemo worden én hormoontherapie én zelfs ook bestraling.
    Mijn moeder vertelde me letterlijk tussen de soep en de patatten dat haar overlevingskans gezakt is tot 60%. En dat is geen getal dat ik wil associëren met een mensenleven dat mij zeer lief is.

    Ik heb de rest van de avond eigenlijk enkel nog in de zetel gezeten en voor mij uit zitten staren. Plots was al de rest compleet irrelevant. De watermaatschappij had ons blijkbaar per ongeluk afgesloten en we konden niet douchen, wassen, naar het toilet gaan, koken, maar he, wat kan je dat op zo'n moment nog schelen...

    Vanmorgen vroeg is mijn ma weer binnengegaan in het ziekenhuis om een port-a-cath te laten plaatsen en morgen start meteen de eerste chemo-sessie. De dokter heeft voorspeld dat ze al haar haar zal verliezen, erg ziek zal zijn, en dat de komende maanden een heleboel dingen compleet uit den boze zullen zijn. Neem nu een banale winterverkoudheid die een van ons treft; aangezien zij helemaal geen afweer meer zal hebben is dat voor haar potentieel erg gevaarlijk...

    Het deed me pijn om haar vanochtend te zien vertrekken, omdat ik wéét dat ze doodsbang is. En ik met haar. Omdat het de zoveelste tegenslag in de rij is. Omdat een zware operatie en al het leed dat erbij komt kijken blijkbaar niet volstaat om een mens weer een onbezorgd perspectief te bieden. Omdat mijn pa zoetjesaan op het eind van zijn latijn aan het komen is en het ook allemaal nog moeilijk aankan. Omdat sommige familieleden te lam zijn om eens de telefoon te nemen en te vragen hoe het gaat, maar er zich vanaf maken met een inspiratieloos kaartje. Omdat ik het lijden, het ziekenhuisgedoe, het bij zieke mensen zijn zo beu ben en zou willen dat we weer allemaal eens zorgeloos kunnen ademhalen, kunnen leven, kunnen plannen maken.
    Normaal gezien zou mijn moeder op dit eigenste moment in een leuk hotelletje op Gran Canaria moeten zitten, maar het lot heeft dus anders beslist. En geloof me, het suckt.