• Operatie ok

    Weer even thuis, tot gisterenavond bij mijn ouders gekampeerd, elke namiddags in het ziekenhuis gezeten.
    Goed nieuws, de operatie is goed verlopen, de dokters zijn tevreden. Nu het herstel, de emotionele kant van de zaak,... Afhankelijk van allerlei verdere onderzoeken zal het vervolg van de behandeling bepaald worden (chemo of niet). Maar so far, so good!

    Toen ik enkele uren na de operatie toekwam, zag ze er niet zo goed uit, zo wit als haar lakens, de hele dag slapen,... Toch had ik de indruk dat ze blij was met het gezelschap van mijn pa, ook al werd er weinig gesproken.
    Vrijdag was ze al een stuk beter, en gisteren hebben we zelfs al even op een bankje op de binnenkoer van het ziekenhuis gezeten. 't Is een taaie hoor, mijn mammie...

    Wou even iedereen bedanken, mijn vrienden voor de bemoedigende telefoontjes en smsjes, jullie hier voor de lieve reacties, zoiets geeft een mens toch een beetje steun, tnx...

  •  

    Zo ergens tussen nu en 13u wordt mijn ma geopereerd. En 't is serieus. We weten het pas sinds dinsdag bijvoorbeeld, en toch nu al onder het mes. Om maar te zeggen.

    Ik pak hier dus sebiet mijn biezen en ga een of meerdere dagen thuis kamperen, vandaar uit kan ik makkelijker naar het ziekenhuis (Leuven).

    Heb ze net nog aan de lijn gehad en ze houdt de moed er stevig in, maar het zijn verdomd zware dagen. 't Is niet omdat ik over luchtige dingen schrijf, dat ik er niet mee in mijn kop zit bijvoorbeeld. Soms heeft een mens gewoon geen zin om er teveel aan te denken.

    Maar nu ga ik ze dus wat gezelschap houden daar in dat mottig ziekenhuis (ik haat ziekenhuizen) en ik zie wel wat de volgende dagen brengen.

  • Morrissey komt naar de AB

    Gisteren kreeg ik een mail van de AB in mijn inbox die direct mijn aandacht wist te trekken. Op 27 augustus (over amper een maand dus) komt Morrissey naar België. Voor het eerst in 12 jaar ofzo (volgens Studio Brussel). En mijn wederhelft heeft gisterenavond nog kaarten besteld! Ha!
    Ok, die dingen kosten meer dan ik doorgaans wil uitgeven aan een concert (€38), maar het is in de AB, toch wel de leukste zaal van het land (ik begrijp eigenlijk niet waarom, kan die niet makkelijk Vorst uitverkopen? Of overschat ik zijn fans zo?).

    Ik ben absoluut geen fan van het eerste uur, daar ben ik ook gewoon te jong voor (en in mijn puberteit mocht de muziek voor mij ietsje harder zijn), maar de laatste 5 jaar ben ik toch onder de indruk geraakt van deze man, en zijn live dvd ziet er behoorlijk goed uit, dus ik ben echt benieuwd! En content!!

  • Laatste dag Gentse Feesten: Lalalover

    De Gentse Feesten zitten er weer op, en alhoewel ik er ongelofelijk naar heb uitgekeken en van heb genoten, maar goed ook. Want ik ben moe. En mijn lijf begon te klagen, zo heb ik eergisteren de ganse dag met buikpijn gelopen, zonder te weten waarom...

    Maandag dus de laatste dag verlof en de laatste dag van de Feesten. Door een zeer groggy-stemming eigenlijk amper buiten geweest overdag. Tegen kwart voor 8 dan afgezakt tot Boomtown, voor Lalalover. Het was er behoorlijk rustig zo vroeg op de avond. Qua publiek was het een beetje een mix, een paar van de tieners die er niet weg te slaan zijn, maar hier en daar ook leeftijdsgenoten en zelfs ouders met kinderen.

    Lalalover op Boomtown, een optreden waar ik nu eens niets van verwachtte. Ik kende de groep van twee nummertjes op de radio, die ik eerst niet echt schitterend vond maar die zich blijkbaar toch in mijn gehoor hadden genesteld na verloop van tijd. Laatste dag Gentse Feesten, doodmoe, dus waarom niet wat gaan relaxen bij een paar popdeuntjes… En het moet gezegd, Lalalover heeft me aangenaam verrast, zeer aangenaam zelfs. Het optreden heeft me zo danig overtuigd dat ik eens op zoek moet naar dat cd’tje.

    Het is me ondertussen ook duidelijk dat de pop van Das Pop met Tom Kestens mee verhuisd is, en nu bij Lalalover huist. Niet dat de twee groepen qua geluid op elkaar lijken, dat zeker niet. Maar Lalalover staat voor zonnige, relaxte feelgood pop, net wat een mens nodig heeft op zo’n tropische dag op het einde van 10 dagen feest!

    Het podium stond weer aardig vol gisterenavond: twee keyboards, bas, gitaar, drums, percussie, … Het aardige was dat Kestens elk van zijn muzikanten zijn eigen ‘moment de gloire’ gunde, vaak zelfs meermaals. Dat komt niet enkel sympathiek over, het zorgt ook voor leuke momenten.

    Het waren ook stuk voor stuk sterke muzikanten, wat zeker heeft bijgedragen aan de sfeer en de kwaliteit van het optreden. De man achter de keyboards verzorgde de backing vocals en had een behoorlijk speciale stem (leek soms wel of er een vrouw stond te zingen), Sjang Coenen herkenden we van bij Sioen een dagje eerder (en ook wel van Admiral Freebee een tijd terug) en is ook redelijk onnavolgbaar, Krewcial verzorgde de beats en Tania Saw (Ultrasonic 7, Zap Mama) kwam meedoen tijdens de ultralange, zeer fijne versie van The Revelation.
    Kestens zelf staat trouwens ook behoorlijk goed op een podium, met zijn sexy/nerdy maar vooral ook zeer grappige ‘moves’…

    Blijkbaar waren na een dik uur spelen de nummers op, want als bisnummer herhaalde de groep Troubles&fights. En daarmee zat een heel leuk optreden er definitief op.

    Blijven hangen voor 't Hof van commerce hebben we niet gedaan, mijn lijf voelde loom en relaxt, en ik verlangde vooral naar mijn bed. Dus gewoon afscheid genomen van een vriendin die vanuit Leuven even de sfeer was komen opsnuiven, nog een avondwandeling met de honden en dan lekker vroeg het bed in. Heb geslapen als een roos, niks gehoord van de geluiden van de laatste feestennacht...

  • Gentse Feesten dag 9: Sioen en straattheater

    Een mens zou het soms vergeten, dat de feesten meer zijn dan hopen muziek, drank, veel volk en vettig eten. Dat er ook een internationaal straattheaterfestival is. Met onwaarschijnlijk goeie dingen… Ik was het echter niet vergeten. Ik had op voorhand het aanbod braaf doorgesnuisterd en een aantal dingen aangekruist, maar door de hitte kwam ik overdag mijn huis niet meer uit. Compleet suf in het stadspark liggen slapen, of gewoon in de zetel, alles behalve in de zon lopen.
    Zondag kon ik mezelf er plots wel toe brengen om overdag eens buiten te komen en zo, op de valreep, nog wat straattheater mee te pikken. En daar heb ik geen spijt van. Als ik de Gentse Feesten dit jaar met een goed voornemen afsluit, dan is het wel om volgend jaar veel meer voorstellingen te gaan bekijken!

    Tango Sumo- Deuxième Round 
    In een soort boksring bevinden zich enkele tafels en stoelen. Het lijkt wel een café. Vier mannen staan of zitten in deze ring. Op de achtergrond is er accordeonmuziek.
    Eerst zitten de mannen alleen, ieder zin zijn hoekje. Langzaam aan komt er contact, ontspinnen er zich een soort van gevechten. De allianties wisselen constant, een tegen een, twee tegen een,… Geregeld zijn er ook momenten van rust, die de dansers in deze hitte maar al te goed kunnen gebruiken.
    In de zeer beperkte ruimte geven deze Fransmannen een knap staaltje van moderne, zeer toegankelijke dans. Dynamisch, grappig, speels, mooi om naar te kijken; zowel volwassenen als kleine kinderen konden dit stukje straattheater smaken.

     


    Abigail Collins - Une Femme Exposée

    Het publiek zoekt een plaatsje op de tribune op het Braunplein. De voorstelling is nog niet begonnen, mensen lopen af en aan. Plots duikt er een vies vrouwtje op, die onschuldige voorbijganger er van langs geeft met haar grote Aldi-tas. De mannen in het publiek zijn zo mogelijk nog minder veilig dan de vrouwen (‘lekker lekker’)…
    Plots verdwijnt het vrouwtje onder een soort cocon, en in plaats van het vieze dametje komt er in strak rood pakje gehulde jonge vrouw tevoorschijn. Nu kan de show echt beginnen…
    De in London geboren en momenteel tussen Antwerpen (vandaar het goede Nederlands…)  en Melbourne pendelende Collins geeft een erg gesmaakte show. Ze speelt een vrouw die werk, man en carrière kwijt is en nu op straat leeft. Ze probeert haar carrière wanhopig weer op de sporen te krijgen, ‘the show must go on!’. Dat doet ze onderandere door een komisch hoelahoepnummer, een tragikomische uitvoering van het zwanenmeer (met schoenen die bestaan uit verkeerskegels) en met een soort dodensprong op het einde.
    Haar nummer moet het vooral hebben van de spitse humor (‘no photo, I didn’t shave there’) en van de ‘vrijwilligers’, mannen die ze onder zachte dwang uit het publiek haalt en aan het werk zet. Quote van de dag, net voor haar ‘dodensprong’ in de arme van de angstig kijkende vrijwilligers: Don’t worry, it’s like sex with my husband, over in a second’.
    Knappe madame!

     

    Om 23u speelde Sioen op St Jacobs. We trotseerden de bendes 15 jarigen (die gelukkig nog veel moesten groeien en dus een dikke kop kleiner bleken dan ons) en wurmden ons door de mensenzee op zoek naar een goed plekje vooraan.

    Sioen begon aan zijn concert met een nieuw nummer. Later zouden er nog maar liefst vier andere volgen. En ik moet zeggen, ze klonken stuk voor stuk erg veelbelovend.
    Na het openingsnummer volgden ‘See you naked’ uit de eerste plaat, en ‘Ease your mind’, de bekende single uit de tweede plaat. Reign werd aangekondigd als het favoriete nummer van Sioen zelf. Net zoals op de theatertournee een tijdje terug kwamen er ook covers aan te pas, zoals eentje van Pearl Jam.  
    Sioen ging als vanouds tekeer op zijn piano, gehuld in een grappig blauw T-shirtje (kon het niet helemaal zien, maar er leek een soort van vriendelijk spookje op te staan). Naast de nieuwe nummers kwamen zowel de eerste als de tweede plaat aan bod, maar het evenwicht lag meer aan de kant van de iets hardere, rockende nummers.
    Sioen is natuurlijk meer dan Frederik Sioen en zijn piano. Belangrijk is ook violist Jeroen Baert, wiens viool in onderandere Another Ballad een glansrol vertolkte. Iemand er overigens al aan gedacht om een fanclub op te richten voor deze mens...?

    Na een uurtje zat het concert erop, maar het publiek had er nog helemaal geen genoeg van, en riep luid om bisnummers. En daar gaf de groep gretig gehoor aan… Zoals een echte rockster was Sioen ondertussen van outfit veranderd, zij het puur functioneel, hij had een shirt aangetrokken met het logo van de 0110 concerten. Hij nam het publiek ook bij het handje om allemaal samen een sms te sturen voor deze concerten.
    Het eerste bisnummer was voor mij het mooiste van de ganse set; Too good to be true, in een bijna 10 minuten durende versie, met wondermooie vioolsolo, puur kippenvel was het.

    Na het optreden zworven we wat rond, om aan het Baudeloparkje terecht te komen, waar het altijd zalig toeven is tijdens de Feesten by the way. Het Boombal was al gedaan, en er speelde een dj mooie liedjes ten dans, zij het wel aan de stille kant. We genoten er van een jenevertje, de sfeer, het schone volk, het minder schone volk, de frisse avondlucht,... tot ik iets na 2 toch echt de slaap niet meer uit mijn ogen gewreven kreeg en we stilaan weer huiswaarts trokken. Daar bleken onze honden nog klaarwakker...

    Een van de schoonste avonden van de Feesten wat mij betreft. En een pak rustiger al dan de dagen ervoor.

  • Gentse Feesten dag 8: regen

    Zaterdag stonden The Thermals op Boomtown, een groep die mijn wederhelft absoluut wou zien en waarvoor ik Maxon Blewitt heb gemist. Wat een mens al niet doet voor de liefde. Deal was wel dat hij een review zou schrijven van het optreden, en die kan je bekijken op Gentblogt.
    Een kwartiertje voor het optreden deed de dreigend grijze lucht wat ze al een ganse avond had beloofd; stortregenen. En dus stonden we daar voor dat podium, in een plensbui. Een voordeel, ik kon eindelijk eens veel zien...

  • Gentse Feesten dag 7: Das Pop om Boomtown

    Boomtown zat gisteren duidelijk te wachten op Das Pop. Het plein zat eivol en nog voor de groep zich liet zien zaten de mensen al te joelen. Het is dan ook lang geleden dat we van de groep nog iets hebben gezien of gehoord. Twee jaar geleden stonden ze al eens op Boomtown (het afscheidsconcert van gitarist Lieven Moors) en toen was de laatste plaat alweer een jaar oud. Ondertussen zijn we weer twee jaar verder en zitten we al die tijd te wachten op nieuw materiaal. Nu ja, dat is niet helemaal waar, enkele weken geleden lanceerden ze de single Tired en de nieuwe plaat zou er dus echt wel aankomen…

    Het optreden ging meteen goed van start met drie bekende nummertjes op rij, a different beat, the love program en the one. Bij het eerste nummer dacht ik dat Das Pop het oude nummer live een nieuw geluid meegaf, een stuk ruwer en vetter dan op plaat. Toen ze het tweede nummer dezelfde behandeling gaven, begon het me te dagen. Blijkbaar is de pop een beetje uit Das Pop, ze rocken nu als de beesten.

    Alle nummers beuken er stevig op los, de overvloed aan gepolijste franjes die we van de platen kennen is volledig verdwenen en in de plaats krijgen we enkel nog de essentie; de zang van Bent van Looy (met zoals altijd zijn zalige Engelse accent, waarom zingen niet alle Belgische groepen op deze manier?), bas en gitaar. Das Pop is immers een trio nu, en dat heeft blijkbaar enorme gevolgen voor de sound. Zou het vertrek van Tom Kestens enkele jaren terug hier voor iets tussenzitten? Zouden de poppy riedeltjes vooral aan hem te danken geweest zijn en nu dus enkel nog te horen bij Lalalover? Het kost me een paar nummer om te wennen aan dit nieuwe geluid, maar ik moet toegeven, het klinkt goed. Ook de nieuwe nummers klinken veelbelovend. Laat de nieuwe plaat maar komen jongens!

    Kleine tip aan Bent Van Looy, misschien kan hij de volgende keer eer hij het podium beklimt eens in de spiegel kijken. Want hier was sprake van een vestimentaire ramp. Een gele polo met zwarte strik erop en een miniem spannend geel shortje, fouter kan het niet. Een klein banaantje als het ware… Toch is het hem vergeven, want ik ken weinig anderen die kunnen zingen, rechtstaan, zwaaien en drummen tegelijk. Toch was de gele short niet het enige grappige op het podium, de grote dansende pluche tijger was ook wel euh opvallend…

    Op het optreden zelf was weinig aan te merken. Das pop rockt dus meer dan ooit te voren, klinkt ruw en vet, en het publiek was er absoluut wild van. Het was dan ook erg sneu dat de groep er al na 45 minuten de brui aangaf. Uiteraard kwam de groep nog eens terug, voor twee bisnummers, waarmee ze afklokten op 55 minuten. Ik vermoed dat iedereen ze graag nog een eindje langer had zien doorgaan. Ze sloten af met een stomende cover van Maniac (Sembello).

    Na dit heel geslaagde optreden trokken we naar Sint Baafs, waar Dirk Stoops een Tijdloze Party hield. Helaas was de muziek geregeld weinig tijdloos en behoorlijk fout, en sommige van de danspasjes van de aanwezige mensen ook. We lieten het echter niet aan ons hart komen, bestelden een jenevertje en amuseerden ons te pletter. Tegen half 2 begon de muziek dan toch te zwaar te enerveren, en trokken we huiswaarts. Toen we de honden mee naar buiten namen voor een nachtwandelingetje (het was eindelijk koel genoeg voor die arme beesten) waren we er helaas getuigen van hoe iemand een paar meter verderop een stevig pak rammel mocht inkasseren. Geen idee wat de aanleiding was, maar die mannen hadden een ketting en een staaf vast, dus kozen we er wijselijk voor om niet in te grijpen, bang voor het eigen vege lijf weet je wel. Naast ons stond nog iemand gedegouteerd te kijken, gsm in de aanslag voor als het echt te ver zou gaan. Gelukkig was het allemaal vrij snel over, en toen we er 10 minuten later passeerder, was er toch niemand meer te zien. Toch blijft zoiets bij. Degoutant.
    Ook degoutant: de talrijke mensen die met de auto tot vlakbij de Feesten moeten zijn en zich niks aantrekken van waar ze wel en waar niet mogen parkeren. Ze staan op het gras, op de stoep, aan de kant van de straat waar je niet mag passeren, en als je dan als bewoner naar huis loopt, krijg je ei zo na een portier in je kop gesmeten. Not very funny. Maar kom, niet teveel over zagen zeker...

    Voor foto's van Das Pop op Boomtown (en mijn review): één adres!