UA-104319606-1

  • 10 jaar oude schoenen...

    De vele extra kilometers in de auto gisterenavond laat waren meer dan de moeite, de paardrijles was weliswaar aan de frisse kant, maar gewoon super. Had voor de 2e keer een bepaald paard waar het echt nogal mee klikt. Niet dat de andere paarden niet goed zouden zijn, eigenlijk rij ik met allemaal wel graag, maar sommigen hebben nu eenmaal een voetje voor...
     
    Het was echter al half twaalf gepasseerd toen we weer bij mijn ouders aankwamen, en van vermoeidheid heb ik blijkbaar de autokoffer niet goed leegehaald... Toen ik deze morgen immers mijn schoenen wou aantrekken om naar het werk te vertrekken, had ik wel mijn rijbottines, maar niet mijn gewone schoenen. Het duurde niet lang eer ik besefte dat ik ze niet zou vinden, ze staken immers nog in de koffer van de auto, en die auto zat ondertussen al in Brussel!
     
    Even een kleine paniek, een mens kan toch moeilijk op zijn kouden de trein naar het werk nemen? Gelukkig dacht ik er net op tijd aan dat er in de kelder nog oude schoenen van mij stonden, van die paarse doc martens van ondertussen dikke 10 jaar oud, helemaal afgeleefd en gebruikt voor 1000 verschillende doelen, bijvoorbeeld om in de stal van mijn paard rond te lopen (toen ik dus nog een eigen paardje had...). Heb dan maar een stuk keukenpapier genomen, het grootste stof eraf gewreven en dan zat er niks anders op dan met die afgedraagde maar toch nog knalpaarse schoenen te komen werken. En ik moet zeggen, eigenlijk zitten ze nog goed ook! (wel goed dat het vandaag niet regent, want ze laten water binnen langs overal)
     
     
    Morgen tem vrijdag gaat er een 'plakker' (pleisteraar? pleisterwerkende medemens?) komen om de gaten in onze muren die er zijn ontstaan door het uitbreken van de oude ramen en plaatsen van de nieuwe, weer te bepleisteren.
    Zucht.
    Ten eerste betekent dat om 7u opstaan, wat zeker als het niet echt nodig is bij mij niet op enig enthousiasme wordt onthaald. 7u, voor mij is dat nacht.
    Ten tweede omdat ik na het stof-opkuis-werk van afgelopen zondag alweer last heb van mijn luchtwegen. Ik sukkel al sinds ik een klein kind was met overgevoelige luchtwegen, een paar maanden heeft het me weer bij de dokter gebracht en die heeft alle stof verboden. Pleisterwerken zorgen echter voor onmenselijk veel stof, dat heb ik al gezien tot bij de buren (de halve straat zag wit). En ik moet dat vermijden?!?
     
    Tot slot houdt mijn lief huisdier me nu al 2 dagen uit mijn slaap. Eens 7u30 krijgt onze madame blijkbaar honger, of wil ze opstaan, weet ik het al. In elk geval betekent het rondlopen, piepen, janken, een natte neus in je slaapkop duwen, allerlei hoogst onaangename mensen voor iemand met een ochtendhumeur zoals ik...
    Gelukkig dat ze voor de rest zo braaf, lief en slim is, want anders...

  • Elke puppy een gelukkig diertje?

    Was het maar zo... Helaas gaat er achter de lieve bolletjes wol ook veel ellende schuil, en niet enkel voor de pup, ook voor de toekomstige eigenaar.
     
    Teken de petitie tegen de broodfokker!
     
    http://www.broodfok.be/

  • Kilometervreter...

    Zaterdag was het uiteindelijk 23u30 eer ik van het werk thuis ben geraakt... Redelijk moe en uitgeput was ik. Alsof dat op zich nog niet erg genoeg was, kwam ik thuis in een bouwwerf; overal 2 centimeter stof (zelfs beneden, waar er helemaal niet gewerkt was).
    Het was echt erger dan ik me had voorgesteld, een gans huis helemaal onder het vuil. Ook de slaapkamer, waar uiteraard geen beddegoed meer op het bed lag. Ik was doodop, dus wou graag in mijn bed kruipen en bekomen van de drukke dag, maar ja, dat ging niet, slaapkamer was absoluut niet klaar om te gebruiken tenzij we er nog 2 uur in gingen schoonmaken. En dat zag ik totaal niet zitten... Tot overmaat van ramp ben ik door het verbouwen al eens bij de huisarts beland en heeft die me verboden nog in het stof te zitten...
     
    Ik was dus de wanhoop nabij, maar gelukkig bedacht ik net op tijd dat onze student naar huis was voor het weekend en dat de studio op het bovenste verdiep wel nog relatief stofvrij moest zijn. Dus wij naar boven getrokken, in de hoop daar nog een rustige nacht te hebben.
     
    Dat was echter buiten Luca gerekend. Luca bleef ostentatief rechtop zitten in haar mand (normaal legt ze zich snel neer om te slapen). Toen ik dan maar in bed kroop, keek ze ons recht aan en zette het op een huilen. Niet janken, huilen, zoals een wolf. En niet zielig, maar eerder frank. Zo van "mensen, ik ben het hier absoluut niet mee eens"...
    Dat had ze bovendien nog nooit gedaan...
    Ik heb dan maar gewoon het ligt uitgedaan, en wat bleek, wat helpt bij papegaaien (ze in het donker zetten), helpt ook bij een galgo...
    Desondanks die nacht amper geslapen hoor...
     
    Zondag dan uit bed gekropen en direct een telefoontje naar mijn ouders gepleegd, en de kuisploeg kwam in actie. Met zijn vieren (mijn ouders zijn dus komen helpen) hebben we een uur of 6 gepoetst, en daarna was het huis weer leefbaar. Wat een weekend...
     
    Vandaag is anders ook wel een dagje dat kan tellen. Na een uitputtende vergadering met een duffe kop, komt Teerbeminde me over een uurtje ophalen. We rijden dan naar de manège, om ons wekelijks uurtje te gaan paardrijden. Daarna gaan we echter niet naar ons eigen huis, maar weer naar mijn ouders, omdat Luca daar ook zit (mijn pa is hondsit terwijl wij werken). Dat geeft tesamen dan zo'n 190km, af te leggen na een lange werkdag. (totale afstand vandaag, 250km)
    Is het geschift om zo ver en zo lang onderweg te zijn om werken in Brussel te kunnen combineren met een hond die nog niet lang alleen kan zijn en een hobby?
    Voor ons is het alleszins niet ongewoon, dat is nu eenmaal de prijs die je betaalt als je je keuze van woonplaats niet laat afhangen van je werkplaats en de woonplaats van je familie. Wij hebben dat er wel voor over. Al zie ik er wel een heel klein beetje tegenop...

  • Sneeuw...

    Ik heb het zo niet voor sneeuw...;
    * deze ochtend bij aankomst in het station stonden er welgeteld 3 treinen aangekondigd op het bord waar er normaal 20 (ofzo) horen te staan.
    * wonder boven wonder had mijn trein toch slechts 5 minuten vertraging, geen idee dus waarom het bord in het station zo leeg was...
    * door de sneeuw en vooral de diepe plassen met smeltwater lopen is niet leuk. Om 13u op het werk aangekomen met ijskoude en natte voeten en nu, 8 uur later is die toestand onveranderd...
    * is het iemand al opgevallen; als je voeten koud zijn, is álles koud...?
    * gisteren en vandaag zijn ze bij ons (eindelijk!!!!!!!!!!na 6 maanden!!!!!!) nieuwe ramen aan het installeren. Bij deze temperatuur geen pretje moet ik zeggen... En al zeker niet in een sneeuwbui.
    * Luca houdt niet van sneeuw. Meer nog, ze weigert nog maar een poot buiten te zetten. Sneeuw is koud en nat volgens haar. En koud en nat is niet positief. En ik kan het haar niet kwalijk nemen!
     
    Doch, zoals steeds, is niet alles kommer en kwel (of toch niet helemaal);
    * ik heb een agenda voor 2006, altijd een hele bevalling, en het ding heeft me amper 4 euro gekost (met dank aan De Slechte).
    * ik heb eveneens kaartjes op zak voor een concert van Zita Swoon volgend jaar.
    * ik heb 4 cd's gevonden die ik al enkele weken miste. Hopeloos ontriefd was ik, doordat ik muziek, de nektar van de ziel, niet kon draaien...
    Vindplaats van MIJN gerief: de studentenstudio boven, het hol dus van de broer van Teerbeminde. En dat noem ik stelen. Het laatste woord is hierover nog niet gevallen, daar mag die kerel (broer dus) zeker van zijn!!!!
    * Ook de 2e aflevering van de Neveneffecten was de moeite (zij het minder dan de 1e, maar die was geniaal), net zoals het einde van Reynebeau en Rotten. Ook genoten van een inkijk in het leven van een Mongolenfamilie, te zien op Tribe.
    * Morgen is het eindelijk een dagje weekend :-). Dat zal ingevuld worden door schoonmaken (uitleg: zie deel over nieuwe ramen) :-(
     
    UPDATE: ramp oh ramp, door de sneeuw ben ik, op een zaterdagavond, gestrand op het werk... Teerbeminde en ons lief windekindje komen mij oppikken, maar staan al een uur in de file wegens weg afgezet... Dus tot nader order ben ik gestrand... Jipie...

  • De mens is een wezen dat filosofeert...

    Na enkele uren nadenken en beraad met mijn ouders (gepromoveerd tot hondenoppassers) en uiteraard Teerbeminde (steun en toeverlaat in bange en andere dagen) heb ik besloten het aanbod van het werk aan te nemen en de vervanging te doen. Het zullen 2 zeer zware maanden worden, en ik zal mijn hondje niet heel erg veel zien (nu ja, wel elke avond, maar overdag moet ik ze dan aan de zorgen van mijn pa toevertrouwen) (en andere mensen zal ik evenmin veel zien), maar ik denk dat ik spijt zou hebben moest ik het niet doen.
    Ik heb nog enorm veel taken die voor het eind van het jaar afmoeten, het geld is welkom, en te vaak kansen afwijzen keert zich meestal tegen jou op den duur, dus...
     
    Vandaag een ganse treinrit onderhouden over de wonderen van kaneel. De ene diabeet moest de andere (die blijkbaar redelijk simpel was) 100 keer overtuigen om elke dag een banaan met kaneel te eten. Het zou wonderen doen voor suikerziekte en veel beter zijn dan al die pillen van de maffia (lees de farma industrie).
    Hm. Is er ee dokter in de zaal die dit kan bevestigen of ontkennen?
     
    Voor de rest wil ik, na de vorige post, nogmaals benadrukken dat ik/we helemaal niet oud zijn. Ok, de 30 is dichter dan de 20. Ok, stilaan gaat iedereen zich settelen, de een al wat sneller dan de ander, of op een andere manier, maar iedereen gaat wel degelijk op zijn eigen manier in die richting. Voor de ene gaat het dan om samenwonen, voor de ander om trouwen, bij sommigen komt er een kindje, mensen bouwen of kopen een eigen huis,...
    En dat is volgens mij 200% positief. Onze generatie zoekt én vindt een eigen weg.
    Wat me hierbij minder bevalt, is de negatieve bijklank die sommigen hierin dan ervaren. Die suggereren dat enige graad van vastheid in je leven meteen betekent dat je niet meer jong en spannend kan zijn, dat je nooit nog eens iets geks zal doen, iets onverwachts, iets nieuws.
    Laat alsjeblief het tegendeel waar zijn. Stilstand is immers achteruitgaan, en the only way is up. Laat onze generatie er een zijn die volwassen is, maar toch ook spontaan en jong kan zijn. Die zichzelf blijft ondanks de druk van de maatschappij om te comformeren. Die keuzes maken en daar dan 200% voor gaan. Die blijven ontdekken, zoeken en vinden, vernieuwen,...
     
    Wat mezelf betreft, kan ik zeggen dat ik bij de gelukkigen behoor. Ik heb mezelf eigenlijk nooit doelen gesteld, maar als ik nadenk, dan moet ik toegeven dat ik, halfweg de 20, de doelen die ik zou gevonden heb, ongeveer heb kunnen bereiken. Ik héb iemand gevonden waar ik een leven mee kan opbouwen, we hebben ons eigen stekje verworven, helemaal van onszelf, ik heb mijn eigen hondje gekregen, en slaag erin mijn meest passionele hobby wekelijks te beoefenen en heb na 14 jaren zoeken hierin eindelijk de manier gevonden die mij écht ligt, zodat ik merk dat ik vooruitga en bijleer. Ik heb keuzes gemaakt, engagementen aangegaan, dingen geselecteerd en andere onherroepelijk niet. Ik heb een idee van wie ik ben en waar ik naartoe wil.
    Maar toch zal ik denk ik mijn hele leven zoekende blijven. Niet naar iets anders, want ik ben absoluut zeker dat deze elementen in mijn leven vaststaan, maar naar aanvullingen hierop, uitbreidingen hiervan. Er zijn waarschijnlijk nog tientallen interessante mensen die ik moet leren kennen, ervaringen op te doen, plaatsen te ontdekken,... Het leven staat geen seconde stil, en dus ook je eigen leven niet. Altijd weer zijn er nieuwe, andere dingen die roepen om ontdekt te worden...
     
    En voor het hier helemaal een filosofisch traktaak wordt, ga ik afsluiten...

  • Stem: Dom Bontje 2005

    Bepaal mee wie er de titel van Dom Bontje krijgt: http://www.biteback.be/bontvrij/db2005.php
     
    PS: schitterende tv dit weekend was van de Neveneffecten; van het beste dat ik de laatste jaren heb gezien. Lang leve The Marginalis...

  • Work...

    Werk... Net nu ik weer geniet van het halftime werken (ipv er eindeloos door gefrustreerd te zijn) denken de allerhoogste instanties (nu ja) aan MIJ, zonder dat ik iets vraag of doe, en bieden ze me weer een vervanging aan, nauwelijks een maand na de vorige, en weer voor een maand of 2.
    Waar ik vroeger een gat in de lucht gesprongen zou zijn, heb ik nu een week bedenkttijd gevraagd. Ons 'kindje', onze hond dus, kan immers nog steeds niet alleen zijn. Geen kwartier, niks...
     
    Een doorsnee werkdag in ons gezin betekent ten laatste 7u45 de deur uit, en ten vroegste 18u45 terug thuis. Voor ons beiden. Minstens 11 uur dus die Luca alleen zou moeten doorbrengen. En dit terwijl ons huis nog steeds niet dogproof is (electriciteitsleidingen bloot op de muur, een gat in de koer, geen hondendeur). We hebben dus ook geen tuin maar slechts een klein koertje en ons madame doet haar behoeften enkel op gras. Ze is gewend minstens 3x/dag te gaan wandelen....
    ZUCHT!
    Wat nu gedaan?????
    Op termijn moet Luca wel leren alleen zijn, maar de vervanging begint al over een week...
    Zeer diepe zucht...
     
    Dat is uiteraard niet de enige frustratie in mijn leven. Zo had ik zaterdag de onbedwingbare neiging tot uitgaan, maar waar, met wie, en hoe??? Gewoon op café zitten ben ik beu na een uur, en de plekken waar ze echt goeie muziek draaien, zijn op 1 hand te tellen, en dan vaak nog bevolkt door mensen die denken dat de nulmeridiaan door hun gat loopt en dat zij de allerhipste, allerinteressantste zijn van gans de stad. De allerirritantste ja, meer ook niet...
    Gelukkig was er zaterdag bezoek van goeie vrienden, en hebben we zalig gelachen en gebabbeld, maar de beentjes eens uitslaan, dat lijkt er niet van te komen...
    Zelfs het 75 jaar radio feestje hebben we aan ons voorbij moeten laten gaan!
     
    Wat er dan wél naar wens verloopt? Paardrijden! Vrijdag weer op een ander paard mogen rijden, en dat klikte weer wonderwel. Echt een heel leuk paard, heel fijn gereden. Hij probeerde enkel constant de 2 vreemde paarden in de piste een oplawaai te verkopen, met alle mechanische stiereffecten tot gevolg...
     
    Van gisterenavond tot morganavond logeren we weer in mijn ouderlijk huis, reden, zie bovenaan. Wel raar, na al die tijd (nu ja) weer de trein nemen vanuit dat oude vertrouwde station. De velden zijn super om in te gaan wandelen, en leuk dat ik zelf eens niet hoef te koken, maar voor de rest ben ik wel enorm blij uit dat boerengat weg te zijn. Heb immers op mijn 12 jaar ofzo al besloten dat ik daar dringend wegmoest...
     
    Observatie: de heerschappij der babies is begonnen... Op enkele maanden tijd is het aantal vrienden/kennissen/andere leeftijdsgenoten dat aan gezinsuitbreiding heeft gedaan/gaat doen angstwekkend gestegen. Langs overal worden we bestookt met geboortekaartjes, foto's van blozende babies, horroverhalen over bevallingen, opzwellende buiken (voor een keer niet te wijten aan frieten of pita),...
    Hoe? Zo oud zijn we toch nog niet??
    Vind het zo onmogelijk om mezelf voor te stellen met een kind in huis, of zelfs maar de wens daartoe. Geen vrije tijd meer, al die verantwoordelijkheid, nooit meer vrijheid om te doen wat je wil...
    Als je een hond neemt, zeggen mensen altijd 'Weet je wel wat je doet, als je een hond hebt, kan je niet meer doen wat je wil '(op vakantie gaan en van die dingen), maar wat dan wel met een kind???
    Brrrrr!