• Vakbonden

    Volgende vrijdag dreigt het ABVV het ganse land plat te leggen. Algemene staking...
     
    Ik vraag me echt af hoeveel mensen hier nog kunnen achterstaan. Zomaar het ganse land gijzelen nog voor de onderhandelingen afgelopen zijn omdat een paar hardliners het nooit goed genoeg vinden en in het verleden leven. Met als gevolg dat als zij nu hun zin krijgen, op de lange termijn onze welvaartstaat totaal onhaalbaar dreigt te worden en iedereen zal mogen opdraaien om hun folietjes te betalen...
     
    Vakbonden, tis een erg mooi idee, en ik ben 200% gewonnen voor solidariteit, herverdeling van de welvaart, opkomen voor onze rechten, maar de vakbonden zoals ze er nu zijn, zijn in mijn ogen eerder een karrikatuur dan iets anders.
     
    Het moest me even van het hart...

  •  

    Er was een technisch defect op de spoorlijn vandaag, alle treinen hadden een half uur vertraging... Wanneer ik overdag de trein moet hebben, ben ik er aan gewend dat je wel eens geduld moet kunnen oefenen. Maar wanneer ik mezelf er toe moet brengen om 7u mijn warm nest al te verlaten, hordes schoolkinderen te trotseren op de bus en in volle spits de trein op spring, dan valt 20 minuten wachten me zwaar...
     
    Puur was de moeite trouwens, echt heel mooi. Mooie dans, mooie dansers, de combinatie met de videobeelden, de muziek,... Soms was het wel een beetje verwarrend, maar dat kan ook gelegen hebben aan het feit dat ik de achtergronduitleg pas na de voorstelling las ipv op voorhand...
     
    Het was in elk geval genieten, tot rust komen, opgaan in de dingen die je te zien krijgt, even al de rest vergeten en je overgeven aan de schoonheid van de kunst. Ook al was die hier soms wel bruut (die sprinkhanen waarvan sprake, brrr)...
     
    Het volgende op ons programma is denk ik een stuk van Les ballets C de la B...
     
    De studenten stromen weer toe in de stad, en iedereen zal het geweten hebben. De straten vullen zich met de jonge, zoekende, schreeuwerige, van een verse dosis adrenaline voorziene lijven. Amper een paar jaar geleden stortte ik me vol overgave in het feestgedruis, nu is het me allemaal een beetje te druk. Toegegeven, in de zomer was de stad een beetje té rustig, maar nu lijkt het of de straten al het volk soms niet meer kunnen slikken...
    Vanavond krijgen we er dan nog eens onze eigen student bovenop... De jongste broer van Teerbebeminde begint aan zijn eerste jaar en komt bij ons op kot. We hebben immers toch een ingerichte studio op het hoogste verdiep, anders ligt die er toch maar ongebruikt bij. Nu maar hopen dat het allemaal goed komt...
    Staks in elk geval ons huisreglement eens afdrukken.
    Mijn motto zoals steeds: Streng, maar rechtvaaaaardig, Niet te zachtaaaaaaardig...
     
    Het is overigens hoog tijd dat we, ondanks de bezetting door studenten van elke straat en elk café, zelf ook nog eens iets aan ons sociaal/uitgaansleven doen... Maar aangezien ik deze week dus enkel zondag vrij heb, zal het waarschijnlijk voor later zijn...
     
    Gisteren was er post van de Greyhounds in Nood, nog eens de schriftelijke bevestiging van onze adoptie, en de windhondengids. En zo komt de grote dag weer een stapje dichterbij...
     
     

  • In de wolken...

    Gisteren niet enkel op amper 1 meter van David Eugene Edwards (Woven Hand, 16 Horsepower) gelopen, maar hij keek me ook nog eens recht in de ogen en stak zijn hand op naar mij...
     
    En neen, het was geen droom.
     
    En nu jullie...
     
    ps: voor wie het ook wil meemaken, morgen is er een herkansing: http://www.vooruit.be/programma/383/

  • Puur (Wim Vandekeybus/Ultima Vez)

    Vanavond mag ik naar Puur...
     
    Ik vond deze tekst over het stuk op de site van het festival van Vlaanderen:
     
    Choreograaf en danser Wim Vandekeybus laat zich in zijn nieuwste productie inspireren door oude mythes en verhalen omtrent de moord op onschuldigen. Ook in onze tijd is genocide niet vreemd. Met zijn nieuwe creatie “Puur” wil Wim Vandekeybus een tijdloos en universeel verhaal brengen omtrent deze thematiek; een fictief verhaal met referenties naar de hedendaagse samenleving. Een verhaal over de mens die doodt uit angst zijn macht te verliezen; over leven in afzondering en de vervreemding van de buitenwereld; over verlies en de afschuwelijke pijn die dat met zich meebrengt, over de angst voor het onbekende… Naast dans en film ook muziek van David Eugene Edwards, de singer-songwriter van 16 Horsepower en Woven Hand. De Nederlandse auteur P.F. Thomèse (Zuidland, Schaduwkind) volgt het creatieproces. Een sterke productie vol energie en overgave!  
    http://www.festival.be/concertdetail.asp?id=1984 

  • Cellofaan

    Cellofaan mag dan al niet het beste zijn wat ik ooit in een theaterzaal heb gezien, het was toch meer dan de moeite. Vooral de overgave van de actrice, de hilarische stukken en de herkenbaarheid deden het hem.

    De actrice kon zich niet alleen 58 keer verkleden (zonder enige gêne voor een leuk doch volgens de huidige normen imperfect lichaam), tegelijkertijd acteren maar ook zingen ging haar goed af. Je moet het maar doen.

    Het verhaal dan ging over een werkende moeder die worstelt met de eisen van de moderne maatschappij: een goede moeder zijn voor je kinderen, een echtgenote die het midden houdt tussen de verzorgende liefhebbende vrouw en de sexy stoeipoes, een harde carrièrevrouw op het werk, de ideale (schoon)dochter, de hartsvriendin,…

    Het hoeft niet gezegd dat de dingen wel eens in de soep draaien als je niet 1, maar 4 agenda’s bij te houden hebt, en dat dit voor de nodige frustraties kan zorgen.


    Het was bulderen bij momenten, en daar waren we dan ook voor gekomen, lachen, ontspannen, eens een leuke avond uit. Op andere momenten kon ik het echter niet laten, vergat ik even dat het een grappig bedoeld stuk was, en leefde ik intens mee met al de kommer en kwel, de klaagzangen, de miserie. Ik had de neiging de actrice een bemoedigende knuffel te gaan geven en te zeggen dat het allemaal wel goed zal komen. Want sommige stukken waren uiteraard verdomd herkenbaar. Niet zozeer het moeder-van-2-in-een-modieuze-jeep-gedeelte, dan wel de stress en de moeite die het kan kosten om in een modern, jachtig leven alles elke dag weer rond te krijgen…

     

    Maar geen tijd voor beslommeringen, het zou een leuke avond worden, en die werd het ook. Nog eentje gaan drinken met ons leuke gezelschap, in rustige caféetjes (het op de toog dansen zal voor de volgende keer zijn) en na enkele uurtjes nakletsen moe maar tevreden naar huis…

     

    De volgende dag was het al vroeg dag. Om 9u krijste de wekker zijn medogenloos signaal en begon weer een hectische dag. Crossen crossen crossen, want we moesten eerst thuis vanalles regelen en dan nog naar de andere kant van het land rijden om mijn ouders op te pikken, en dan weer richting Brussel te gaan om ze naar de luchthaven te brengen, waarna we weer een uur in de omgekeerde richting konden rijden om weer naar het ouderlijk huis te gaan. Er moest immers op de hond gelet worden. Alles tezamen dus 3u30 in de auto gezeten, en vooral veel gehaast. Maar alles is gelukt, en mijn ouders zitten ondertussen te genieten van de Siciliaanse zon!

     

    Zaterdagavond dan bezoek gekregen van een vriendin van de middelbare school, die ik sinds ik ben verhuisd uiteraard een pak minder zie. Het hoeft niet gezegd dat het gezellig werd en dat de avond weer snel voorbij was.

     

    Zondag dan 2 keer met de hond gaan wandelen en ons voor de rest in de tuin gezet met een hoop reisbrochures. Uiteindelijk besluiten we de citytrips dit jaar te laten voor wat ze zijn, en toch te gaan voor Frankrijk. Al weten we nog 100% zeker welke streek en welk hotel. Vandaag blijkt bovendien dat veel hotels al volzet zijn, dus dat beperkt de keuze direct… Hopelijk kunnen we vanavond laat na het werk beslissen en dan morgen boeken!

     

    Tot slot zie ik enorm op tegen deze week. 6 Dagen werken, enkel de zondag vrij, en ook bijna elke avond iets te doen, waardoor het gehaast van werk naar huis ook behoorlijk stresserend zal zijn. Ik kijk aan tegen zo'n 46 uur werken en dan nog eens 18uur openbaar vervoer....

    De avondactiviteiten zijn nochtans de moeite: dinsdag naar Puur in de opera, woensdag paardrijden, donderdag komt schoonzus even langs... 


  • De zon schijnt...

    Ik wil NU weekend!
     
    Nog 2 uurtjes te gaan...
     

  • Broken Flowers

    Geeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeuw, goed dat het weekend is, want ik zit hier maar te suffen...
     
    Het leven gaat de laatste tijd aan 500km/uur en ik zit er soms wat verweesd naar te kijken...
     
    Het grote nieuws is natuurlijk de komst van ons eerste pareltje, de galgo Valery. Nu we weten dat er een hondje op ons wacht en dat we ze ergens in november (waarschijnlijk) mogen verwachten, is het wachten al een pak draaglijker. We kunnen beginnen met voorbereidingen: het huis dogproof maken, een lijst opstellen van al de dingen die we zeker moeten hebben als ze aankomt (eten, leiband, halsband, mand, zacht kussen - want windhonden hebben een tere huid -) verlof om ze de eerste weken aan alles te laten wennen, een nieuwe naam zoeken, ...
     
    Maar dat is niet het enige nieuws, ook op andere vlakken halen we onze slag thuis. Na onze klacht bij de ombudsdienst reactie gekregen van Belgacom, als ik hun technische uitleg goed begrijp, moeten we de 60€ niet betalen. We hebben onze slag dus thuisgehaald!!! Oef...
    Ik ben er wel blij mee, kan er niet tegen als ik het gevoel krijg in het zak gezet te worden. Bovendien stond Teerbeminde erop dan bij Belgacom weg te gaan, richting Telenet, en daar had ik om de een of andere reden weinig zin in. En de vaste lijn afschaffen zie ik al helemaal niet zitten, veel goedkoper dan gsm, en gezonder waarschijnlijk ook. Soit, het ziet er dus naaruit dat het in orde komt! Zo zie je maar, een mens moet soms durven reageren...
     
    Vandaag dan ook nog bezoek gehad van een collega, en na 2 weken kou lijden terwijl het in de omliggende bureaus lekker warm was, is hij vandaag mijn radiator een oplawaai komen verkopen en zowaar, het ding is in actie geschoten. Geen verkleumde vingers, tenen en neus meer, eindelijk lekker warm op het werk!
     
    Ook in ons huis schieten de werken op, alle radiatoren hangen op en sommige zijn ook al aangekoppeld. Nog enkele aankoppelen en wat buizen trekken en dan is het klaar. Op 10/10 komen de professionals dan onze ketel installeren en het geheel in werking zetten. En dan is het eindelijk gedaan met de ijzig koude avonden...
     
    Dinsdagavond laat na het werk nog naar Broken Flowers gaan zien, gebruikmakend van de kortingen op de Fortis Film Days. Een absolute aanrader deze film, echt een van de beste van 2005. Bill Murray speelt de rol van een Don Juan op leeftijd, die de dag dat hij door zijn vriendin wordt gedumpt, een mysterieuze brief ontvangt die meldt dat hij een zoon heeft. Zijn buurman, een lieve Ethiopiër die in zijn vrije tijd graag detective speelt, organiseert een ganse zoektocht langs de mogelijke moeders. Allemaal vrouwen die het hoofdpersonage al 20 jaar niet meer heeft gezien. Het resultaat is een heel mooie film, een beetje tragisch, maar tegelijk onweerstaanbaar en grappig. Ik zat bijna de ganse tijd te gniffelen. Niet de kolderbulderhumor van de doorsnee Amerikaanse film, maar tragikomische subtiele situaties. Voor wie Lost in Translation een fijne film vond, is dit verplichte kost! En eigenlijk voor al de rest ook...
     
    En zo kondigt een druk weekend zich aan. Vanavond op tijd naar huis, want om 20u gaan we naar Cellofaan kijken, toevallig samen met een kameraad. Zaterdagvoormiddag dan snel snel de boodschappen doen en dan naar mijn ouders, die in de namiddag naar de luchthaven gebracht moeten worden. 's Avonds eindelijk nog eens afspreken met een vriendin van de middelbare school, en de rest van het weekend voor de hond van mijn ouders zorgen.
    We zullen ons alvast niet vervelen!