• Songs

    De song die momenteel in mijn hoofd blijft hangen, ondanks my dark moodz, is Feel Good Inc van Gorillaz. Redelijk onweerstaanbaar, niet? Heb er geen cd's van, maar als ze het op StuBru spelen, moet de radio wel open...
     
    Daarnaast hebben Sioen, De La Vega en QOTSA momenteel een vast stekje in de cdspeler veroverd...
     
    En nu nog een uurtje werken en dan weekend... Het idee alleen al doet me beter voelen!

  • Na het drama uit de vorige post (gelukkig lijkt alles wel go

    Na het drama uit de vorige post (gelukkig lijkt alles wel goed te komen!) terug naar de dagdagelijksheid. Ik loop nu al weken rond in een beetje een donkere bui. Stress stress stress, zo danig dat ook gewone dingen, banale beslissingen me al nerveus beginnen te maken. Trop is teveel zeker? Ik vermoed dat de oorzaak van stress ons huis is: we hebben het september gekocht en het zal eind juli zijn eer we erin wonen. Reken maar uit, dat is 10 maanden. Gelukkig zetten we zondag weer een enorme pas vooruit. Dan is het D Day en gaan we de sleutels in ontvangst nemen. Morgen trekken de vorige eigenaars er eindelijk uit.
    Het gekke is, ik vermoed dat het huis de belangrijkste stressor is, maar zeker ben ik daar niet van. Ik vind eerder dat ik er te weinig dan te veel mee bezig ben. Langs de andere kant kan ik geen andere reden bedenken. Wel mede-oorzaken: op het werk is het (nog steeds) hektisch, ik wil zo graag op vakantie maar het lijkt er gewoon niet in te zitten,... Op zich allemaal lastig, maar geen redenen die op zich sterk genoeg zijn om mijn gevoelens van de laatste weken te verklaren: al sinds woensdag zo goed als continu hoofdpijn, lusteloosheid, een algemene allergie aan het nemen van beslissingen, voor het minste door het lint gaan,... Beetje overspannen dus. Heb nood aan een relaxe week (weekend zou ook al fijn zijn) met enkel leuke dingen met enkel leuke mensen... Helaas staat er een druk weekend op de agenda: zaterdag op tijd opstaan om te gaan paardrijden, dan boodschappen doen (zodat ik volgende week eten kan meedoen naar het werk), een batterij voor mijn horloge halen, een gsm voor teerbeminde (eindelijk gaat het stokoude siemensmonster voor de bijl!!!), een cadeau voor de nieuwe kleine spruit,... Dan naar Jette voor een bezoek aan het uitgebreide gezinnetje, en dan, dan weet ik het nog niet. Doorrijden om eens hallo te gaan zeggen tegen mijn ma of terugkeren naar huis en daar ergens iets gaan uithalen...? We'll see.
     
    Zondag dan de grote dag, D Day! Het begin van een nieuw tijdperk. Het begin van de wondere wereld van de ramen met dubbel glas, de hoogrendementsketels, de nieuwe trends in muurverf, rioleringswerken (yuck!), planken vloeren waar planken losliggen en god weet wat nog allemaal...
     
    Maar ondanks al het gedoe heb ik er toch zin in. Maar goed ook, het zou geen bijzonder goed teken zijn moest ik nu al met de staart tussen de poten afdruipen... Ik vind nog steeds dat we een enorm goede zaak hebben gedaan met ons huis, dat het karrakter uitstraalt, en dat we er vast en zeker in gaan slagen er ons karrakter nog aan toe te voegen... Het zal alleen niet vanzelf gaan vrees ik :-)
     
    Voor de rest ben ik de regen en de grijze wolken beu. Ik wil lente: terrasjes, stralend zonnetje, ijsjes eten, festivals, genieten,... Naar het schijnt zou het weer zondag mooi worden. Van mij mag het dan een paar maanden zo blijven ook!

  • een dag die ik niet licht zal vergeten...

    Eindelijk eens twee minuten rust, en twee minuten tijd.

    Ondertussen zijn al de verhalen die ik eerder de week in mijn kop had, natuurlijk vervlogen. Maar kom. Een verhaal kan ik jullie toch niet onthouden. Vorige week maandag, a normal day at work, druk druk druk. Een vrijwilliger komt toe, ik werk verder, véél te doen, en collega E. houdt zich meestal met die persoon bezig. Een kwartiertje later staan beiden aan mijn deur, de vrijwilliger (F.) voelt zich niet zo lekker, is blijkbaar die dag al 2 keer flauw gevallen op zijn werk en wil graag naar huis. Collega E. komt overleggen; ze is er niet gerust in, wat als F. tijdens het naar thuis rijden weer eens flauwvalt en een ongeluk krijgt? Langs de andere kant, hij woont ver weg, wat kunnen we doen? En flauwvallen op zich is niet zo ernstig?

    We besluiten een dokter te bellen. Ik werk weer verder, want deadline roept. Stress!!!Nog een kwartier later verschijnt E. weer, F. wil geen dokter, hij wil naar huis. Maar zij wil hem niet laten vertrekken, ze vindt het risico veel te groot. Ik ben er eerlijk gezegd ook niet gerust in. Ik wil geen auto-ongeluk op mijn geweten hebben! Dus besluit E. met de auto van F. naar Limburg te rijden, hem daar af te zetten en dan met de trein helemaal terug naar het werk te komen. Een hele operatie, maar ze is vastbesloten. En ik ben blij dat zij dat wil doen, dan is mijn geweten ook gerustgesteld. Ik bel dus maar de dokter weer af. Die wou toch niet langskomen. Flauwvallen, daar kon hij toch ook niks aan doen?

    E. en F. vertrekken, ik blijf alleen achter. Van verder werken aan het project komt niks in huis, want de telefoon rinkelt bijna onafgebroken.

    Een drie kwartier later, collega E. plots aan de lijn: F. heeft een soort aanval gehad onderweg, en ze heeft de ambulance gebeld. Ze denkt dat het epilepsie is, en ze is redelijk ongerust. Ik probeer haar gerust te stellen en druk haar op het hart te bellen als er nog nieuws is, of als ze problemen heeft. Ze staat daar immers langs de kant van de weg met de auto van F. terwijl haar eigen auto nog hier staat.

    Ik sta er ondertussen helemaal alleen voor, iedereen is al lang naar huis. Ik kan me nog slecht concentreren. Ben toch redelijk ongerust geworden. En de telefoon blijft blèren…

    Nog een half uur of drie kwartier later, de werkdag zit er bijna op. Collega E. aan de telefoon, in tranen, serieus over haar toeren. Blijkt dat de ambulanciers veel werk hebben gehad aan F., en dat ze dan tegen 160km/uur over de snelweg zijn geracet, terwijl zij met zijn auto moest volgen. Ze vreest dat het heel erg fout gelopen is. Zij staat daar alleen aan de spoedgevallen, ik zit hier alleen, ook behoorlijk van slag. Ik probeer haar wat te kalmeren, zo goed en kwaad als dat gaat. Bel de baas om die op de hoogte te stellen. Negeer de rinkelende telefoon verder op de gang. Bel teerbeminde om die op de hoogte te stellen dat het allemaal even fout gaat en dat ik iets later ga zijn. Compleet over mijn toeren ga ik even later naar buiten, waar Teerbeminde mij gelukkig opwacht om samen naar huis te gaan.

    Nog geen 5 minuten thuis of mijn gsm gaat, de baas, er is eindelijk nieuws. Collega E. is ondertussen opgepikt door haar man, en wat betreft F. zou het iets aan het hart zijn. Blijkbaar was het levensbedreigend. Met andere woorden, had E. niet besloten hem zelf naar huis te brengen, dan was hij dood geweest. Hartaanval, al dan niet met auto-ongeluk.

    Ik ben wat gerustgesteld nu er nieuws is; F. is in goede handen in het ziekenhuis, E. geraakt thuis en is niet langer alleen. Langs de andere kant begint het nu allemaal pas volledig door te dringen. Ik kan alleen maar huilen, ben bang en nerveus. Elke gedachte die ik krijg ik negatief, gaat over dood en ziekte. Veel vragen ook, hoe kan dat nu, wat als dit, wat als dat, waarom F., ’t is zo’n ongelofelijk fijne man, …

    Ik vraag aan Teerbeminde om wat te gaan wandelen, ik moet mijn gedachten leegmaken. Maar dat lukt amper. De stad loopt vol mensen, en ik walg van de banaliteit ervan. Iedereen leeft maar op, maar wat betekent dat allemaal nog als je het afweegt tegenover de dood? Niets. Ik slaag er niet in tot rust te komen. Tegen half 2 val ik dan toch in slaap, uitgeput. Maar wanneer ik de volgende dag het verhaal doe aan een andere collega, komen alle emoties toch terug. En dan was ik er niet eens bij. Arme collega E… Wat een geluk dat zij erbij was…


  • I'm gonna do you in...

    Eindelijk nog eens toegang tot het net, en dus tot de blogs, veel meegemaakt en dus te vertellen, maar geen seconde tijd. Druk, hektisch, deadlines, werk, vragen en verwachtingen alom.
     
    Ik zal me dus moeten beperken tot het snel neerpennen van enkele trivialiteiten (bestaat dit woord?) en de essentie van de dingen zal weer moeten wachten (als hier al ooit enige essentie te rapen valt that is).
     
    1. Er komt een kernoorlog aan tussen ondegetekende en mijn Duitse bovenbuur. Gelukkig zijn het de laatste maanden in het appartement, want die mens maakt me het leven zuur. En ik het zijne, fair is fair. Ik kan de radio niet aanzetten of meneer (die blijkbaar thuiswerkt) begint als een driftige os te stampvoeten. Onbeleefd vind ik dat. Kan daar niet tegen. Word daar gestresseerd van. Slecht gezind. Dus dan zetten we de muziek zeker niet af. Meneer vond Ultrasonic 7 maar niks, geen nood, cd'tje eruit, ander cd'tje erin, de nieuwe Admiral Freebee, ingezet met mega basgeluid. I'm gonna do you in. Do I make myself clear you ... (in te vullen met scheldtermen naar keuze).
     
    2. Dat stuk bovenbuur is trouwens allesbehalve een stil, rustig en bescheiden persoon. Hij en zijn madame stappen als olifanten, slaan op 5 minuten tijd soms meer met de deuren dat een normaal mens in zijn gans leven, stommelen de godganse dag de trap op en af en maken buffelgeluiden wanneer ze... juist ja...
     
    3. Appartement ergernissen deel 2: de huisbaas claimt 3 maanden huur als opzegvergoeding. Dat is niet wettelijk. In het contract staat 1 maand. En dat is me al teveel. Het is trouwens al de tweede keer tijd dat die mens ons teveel geld vraagt, bij de huurindexering heeft hij een soortgelijk truukje proberen uithalen (200 euro meer vragen dan waar hij recht op heeft). Dus dan doen we onze termijn uit, en blijven we tot wanneer het contract officieel afloopt, eind juli, en krijgt hij geen eurocent opzeg. Dan hebben wij ineens een royale 3 maanden om in ons huis te werken, no stress!
     
    3. Paardrijden in een plensbui is nog wel leuk. Al moest ik spontaan aan Travis denken...
     
    4. Gisteren is de broer van Teerbeminde voor de 2e keer vader geworden. Nina heet de nieuwste telg in het geslacht. Die broer is dus exact even oud als ik. Nu ja, enkele uren ouder. Behoorlijk raar, ik zie mezelf nog niet met 2 dochtertjes... Van't weekend dus op kraambezoek!

  • Feest met Frank van der linden en steven de bruyn

    Vrijdagavond, om 19u30 moest ik van mijn baas in de AB aanwezig zijn. Alles was onder controle voor het feestje van ons werk, de mensen van de AB zelf zouden het grote werk doen, maar ze hadden toch liefst dat iedereen er van ons wat vroeger was. Er was veel volk voor een franstalig optreden in de grote zaal, en ik was al enkele jaren niet meer in de Club geweest, dus ik was even de kluts kwijt, maar algauw trok een collega me aan de mouw en loodste me naar de zaal boven. Daar kregen teerbeminde en ik een badge, die ons gans de avond van gratis drank zou voorzien. Uitgedorst als ik was van een stresserende toch met het openbaar vervoer (tram bijna gemist, trage tram, en dus trein bijna gemist, trein die onderweg stille bleef staan,…) gingen we na een eerste begroeting meteen naar de bar. De barman wist echter te melden dat het nog 10 minuten te betalen was, en gierige pinnen als we zijn besloten we dus nog even te wachten. Er was nog niet veel volk, maar geen probleem, de nacht moest nog beginnen.

    Om 20u ging de receptie dan officieel van start en druppelden de mensen binnen. Het werd gezellig. De hapjes waren lekker, al was mijn keuze beperkt omdat de meeste niet veggie waren. Veel vrijwilligers en collega’s op post, maar van de rest van de guestlist was de opkomst eerder aan de magere kant. Ik had gehoopt een aantal mensen terug te zien, maar die hadden blijkbaar hun kat gestuurd. Nu ja, de afwezigen hadden echter zwaar ongelijk, want er stond nog een exquis programma te wachten…

    Tegen 22u dan kwam er ineens een kaalkoppige medemens ook wel gekend als Frank Van der Linden het podium opgekropen. Helemaal in je eentje een zaal geboeid houden, het bleek niet makkelijk. Er stonden een aantal mensen heel enthousiast vooraan, maar meer naar achteren aan de bar ging de small talk gewoon verder. Het was ook wel even wennen, de stevige rockers van de mens in gestripte stille versie. Maar Van der Linden loste het uitstekend op, hij kroop gewoon weer van het podium, kwam vlak voor ons staan, vroeg om een stoel en kroop daarop. Dat maakte indruk, en de volledige zaal hing zo plots aan zijn lippen. Het had ook wel iets extra, die mens zo vlak voor je neus. De rockmuzikant daalt letterlijk af tussen de gewone mensen. Het was een uiterst sympathiek optreden. Enkele nummers van de mens (En in Gent, Irene, Zonder verlangen, Kamer in Amsterdam, Denk je nog aan mij,…), wat covers (Gorki, Jacques Brel), en zoals altijd verschrikkelijk leuke bindteksten (wat ook lang niet iedereen gegeven is). Steven de Bruyn kroop ook even op een stoel om een nummertje mee te spelen.

    Na enkele bisnummers was het dan dus aan De Bruyn en zijn Rythm Junks, de mannen met de kortste das van Vlaanderen. Ik moet toegeven dat het een goed optreden was, dat de sfeer er dik in zat, maar dit soort muziek kan me helaas maar een half uurtje boeien. Toen er echter weer hapjes in de zaal te spotten waren en Frank VDL kwam meedoen op het einde, was mijn concentratie echter weer helemaal terug. Nu ja, misschien lag het ook aan mijn rug en voeten die wat begonnen te protesteren van het lange rechtstaan? De collega’s lieten zich in elk geval stevig gaan. Een uniek zicht is dat, en bes wel een rare ervaring, zo iemand die in het dagdagelijks leven volledig normaal is op blote voeten voor het podium zien freaken!

    Daarna, het zal al tegen middernacht gezeten hebben, nam een dj over en bevolkten de nog overgebleven aanwezigen (ik schat nog maar een 50 tal) vol enthousiasme de dansvloer. Ook de directrice. Weird. Helemaal op mijn gemak voelde ik me toch niet, en toen onze liftgever teken gaf dat het ook hem de strot begon uit te hangen, pakten we tegen 1u onze biezen. Na nog een veel te lange wandeltocht (een ganse avond op hakken rondhossen en dan nog ver moeten stappen, it’s a cruel world) kropen we in de auto en tuften huiswaarts…

    Een erg geslaagde avond, en alleszins een uniek evenement. Zo een optreden vanop een stoel meemaken, het deed me wel wat. Ik voelde me tijdens de obligate speech van de baas dan ook plots wel enorm verbonden met het werk, trots en blij, en ook dat doet een mens niet alle dagen. We hadden toch wel een feestje in stijl kunnen klaarspelen (ook al was mijn concrete bijdrage beperkt, op zo'n moment komt er toch echt een groepsgevoel)J





  • Leuteren

    Aangezien ik de komende 8 dagen niet meer op het net ga raken, kom ik nu snel nog wat leuteren. Ook al is er niet echt de inspiratie. En heb ik eigenlijk wel andere dingen te doen (work work work...). Maar toch!
     
    Morgen korte werkdag, studiedag van 9u30 tot 15u30. Iets vroeger opstaan dan we gewend zijn dus, maar véél vroeger thuis, zeker aangezien het te doen is op 5 minuten van mijn deur. Hopelijk is het ook wat interessant, want de organisatie oogt wel wat amateuristisch...
     
    Woensdag meeting met de mensen die ons ons droomhuis hebben verkocht en er nog tot eind deze maand in wonen. Hopelijk komen we nog wat interessante dingen te weten... De grote dag (dat we de sleutels krijgen) komt in elk geval snel dichterbij. Niet dat we er veel mee bezig zijn hoor, we zien wel als het eens zo ver is. Plannen staat niet echt in mijn woordenboek!
     
    Donderdag niks speciaals te doen, dus ga ik eens een dagje naar zee, mijn ouders zitten daar momenteel...
     
    Vrijdag is het dan het langverwachte feest van het werk. Behalve mensen ontvangen gaan we echter niet echt zelf veel moeten werken, de meeste dingen zijn geregeld. Oef! Vooral leuk dus om wat mensen (terug) te zien, te eten en te drinken en van de live optredens ( jaja, zelfs écht goeie groepen, zijn we niet trendy...) te genieten. Het belooft super te worden... Hard werk mag beloond worden he...
     
    Voor de rest vandaag bijna geplet door een horde bejaarden. Ze lieten me niet van de tram stappen. Toen de deuren opengingen, en ik en 2 andere meisjes wilden uitstappen, stonden er tientallen oude mensen te drummen aan de deuren. Erger dan op de eerste rijen van Werchter of Pukkelpop. En geen een die aanstalten maakte om ons te laten afstappen. Maar zo lang wij er niet af konden, konden zij ook niet opstappen, da's logisch. Uiteindelijk echt me een weg moeten banen door een opeengeplakte massa van grijsaards, helemaal van aan de tramdeuren tot aan het station.
    Eens aan de trein dan het omgekeerde scenario, ik raakte de trein niet op, eerst lange minuten moeten wachten tot een eindeloos lijkende reeks oudjes de trein afgewaggeld kwam.
    Het straffe aan oude mensen is, dat ze je haast vermoorden als je niet opzijgaat of je plaats afstaat aan hen (de jeugd van tegenwoordig! wat een schande!), maar enige vorm van hofelijkheid of gezond verstand bij hen vaak zoek is. Ze kunnen als het erop aankomt drummen en duwen als een bende pubers. Zwakke weerloze oudjes, jaja...
    Met dank aan de Floraliën trouwens...

  • Admiral Freebee, 15/04, Leffinge

    De heer Freebee liet op zich wachten. Nu ja, dat zijn we van de meeste groepen wel gewend. Maar dit heerschap liet toch wel érg lang op zich wachten… Een half uur ging voorbij, en mijn humeur zakte stilaan naar ver onder nul. Toen om 21u40 er eindelijk gestommel was in de coulissen en onze antwerpse rocker het podium betrad, kon ik hem eerlijk gezegd wel wurgen met de belachelijke sjaal die rond zijn nek hing. 40 minuten is teveel voor mijn al redelijk beperkt vergevingsvermogen, of geduld. Mijn ogen wierpen vanuit ons plekje op de tweede rij dan ook dodelijke blikken het podium op. Die you silly bastard!

    Maar Freebee speelde het tactisch, een beetje smerig zelf, en zette meteen loeihard in met de nieuwste single ‘Oh darkness’. Wie kan er dan nog kwaad blijven…? Mijn irritaties smolten weg…

     

    De eerste paar nummers waren leuk, maar ook niet super. Maar na een kwartiertje voelde ik me volledig worden meegezogen in de sfeer, in de muziek. Van dan af was ik volledig mee. Mee ook in de gekke capriolen van de frontman. The guy is insane… Hoe verder het optreden vorderde, hoe gekker hij werd. Gaande van parranoïde trekjes (telkens weer iemand in het publiek aanstaren, een beweging naar zijn ogen maken “You’ve seen me, right? You’ve seen me …”) tot pure waanzin. Het schuim stond nog net niet op zijn lippen. Soms kwam hij helemaal op de rand van het podium staan, letterlijk op aanraak-afstand. Ik moest mijn arm maar strekken of ik had het heilig klokkenspel van de Admiraal ernstige schade kunnen toebrengen… Maar de uitzinnige jonge fans op de eerste rij, die voor en na het optreden nog met zoveel stoerheid half het podium opklommen om de setlist te zien en de roadie lastigvielen, hielden zich nu uiterst gedeisd. Toen een kereltje (van 15?) zijn handen uitstrekte, en Freebee zijn handen wou vastpakken, durfde deze stoere held eerst zelfs niet…

    Op het eind bond hij de sjaal rond zijn hoofd. Geen zicht…

     

    De muziek dan. Niets op aan te merken! Bijna de volledige tweede cd passeerde de revue, en ook een paar pareltjes uit de eerste, die toch nog steeds mijn voorkeur wegdraagt (Rags ’n run, Get out of town, Ever present, Mediterranean Sea, Bad year for rock ’n roll, Einstein brain). De man was in vorm, een entertainer pur sang, en dat tilt de live optredens altijd nog enkele niveaus hoger… Af en toe zwierde hij wat t-shirts het publiek in, en daar werd ei zo na voor gevochten…

     

    Het was dus een uitstekend optreden, ik heb me echt supergeamuseerd, geen moment stilgestaan. Minpunten waren er niet echt. Iedereen leek er zin in te hebben: het publiek, Freebee en zijn (uitstekende) muzikanten.

    Of toch een minpunt, sommige mensen uit het publiek. Wat me opviel (tijdens die 40 minuten wachten kan een mens al een keer rondkijken…) was de rare leeftijdsspreiding; waar je bijvoorbeeld in de AB een redelijk homogeen publiek hebt aan (alterbatieve) 20ers en 30ers, had die hier langs de ene kant een hoop jonge mensen (schoolkinderen, tot zelfs kinderen toe) en langs de andere kant een hoop bestofte veertigers (en ouders, tot echte bompa’s). Leeftijdsgenoten leken er amper te zijn. Vlak naast en achter ons waren enkele tienermeisjes de sfeer grondig aan het verpesten. Getooid met een buitenmaatse zonnebril gingen ze zich te buiten aan danspasjes en gekrijs, ze leken wel weggeplukt uit de plaatselijke discofuif voor –18jarigen. Maar tot daar konden we er nog allemaal goed mee lachen. Echt irritant werd het toen ze ook tijdens het optreden bleven verderkwekken. Vooral tijdens een rustig intiem nummers als Rags ’n run vond ik het alles behalve leuk dat zo’n wicht het nodig vond het ganse nummer lang met luide stem haar ontevredenheid over god-weet-wat te uiten. Ik kon op den duur haar beter horen dan Freebee. Kan zoiets echt niet op een ander moment? En boze blikken of luide ‘ssssst’ van andere mensen die wel voor de muziek waren gekomen, maakten op haar blijkbaar weinig indruk. Tienerhormonen zijn moeilijk te onderdrukken, ik weet het, maar dit heeft voor mij wel al de bisnummers wel grondig verpest. Nu ja, enkel de rustigere nummers hoor…