• 26/01/05: 1212POP

    Het was een leuke avond, niet over de volledige lijn geslaagd (ondanks de zeer veelbelovende ingediënten) maar toch voldoende om dik de moeite te zijn...
     
    Geslaagde optredens van
    -     Bolchi: heel geslaagd als opener. Erg fijn om terug te zien. Elke groep mocht deze avond dus twee nummertjes brengen, en voor Bolchi werden dat Get ya groove on en het grappige Move to dance.
    -    A Brand: Riding your ghost en iets nieuws(?). Ook weer leuk om terug te zien.
    -    Das Pop: heb ze al veel overtuigender weten zijn, maar niet slecht. Haalden een nieuw nummer boven.
    -    Mintzkov Luna: veel te kort ptreden, op amper 5 minuten waren ze alweer in de coulissen verdwenen.
    Dat was een beetje het probleem van de avond, groepen die echt de moeite waren, hielden het kort maar krachtig, waardoor je enigszins onbevredigd achterbleef, en de mindere goden hielden het podium dan weer veel te lang bezet. Net zoals de pauzes tussen de optredens die soms uitgerokken werden tot bijna een volledig uur. Mintzkov Luna had wat mij betreft dus dubbel zo lang mogen spelen. Naast een nieuw nummer speelden ze ook I panic.
    -    Top of the bill: Tom Barman & Guy Van Nueten: zoals steeds fantastisch! Zij speelden gelukkig 1 nummertje extra. Ze begonnen met iets dat ik niet direct herkende, gevolgd door het erg leuke Le Poinçonneur des Lilas en sloten af met een van de mooiste liedjes van dEUS (ook al kan je dat voor bijna alle dEUS nummers zeggen), zeker in deze versie, Nothing really ends. Puur genieten!
     
    Leuke optredens waarvan in eigenlijk weinig of niets had verwacht
    -   Axelle Red: ik had gedacht dat dit een commercieel intermezzo zou zijn tussen al het alternatieve talent, een beetje zoals de reclameblokken tussen een goeie film op TV. Al moet ik toegeven dat deze madam wel al wat in mijn achting was gestegen na het erg mooie duet op de laatste Zita Swoon. En na enkele mislukte geluidsbobardementen en al te makkelijke optredens van mensen van wie je meer verwacht, kwam dit optreden best sterk over: professioneel, mooi, respect!
    -    Durango: oftwel een paar stoere Vlaamse binken die zich cowboys wanen. Het 1er nummer vond ik lachwekkend, het 2e klonk een stuk beter. Geen toppers in mijn ogen, ik vond het weinig geloofwaardig (Vlaamse westerns?), maar toch een positieve eindbeoordeling voor het enthousiasme.
    -    Bjorn Ericksson en Ruben Block: nog meer wilde westernmuziek, in een nog geschiftere verpakking. Maar heel erg geslaagd: leuke venten (mmoie kostuums!), grappige muziek, talent, originaliteit, enthousiasme. Leuk!!!
    -   Satellite City: vriendelijke popdeuntjes, vooral voor de trommelvliezen die in coma verkeerden na de passage van Mauro en Co.
     
    Veel verwacht van maar teleurgesteld in
    -   Flip Kowlier: maakte zich er wel heel erg gemakkelijk vanaf.
    -   Mauro & Tim Vanhamel: misselijkmakend, oorverdovend, epileptisch. Elke begin van een melodie werd meteen vakkundig de kop ingedrukt. Zou voor kunst moeten doorgaan, maar kwam niet eens in de buurt. Erg vervelend!
    -   Stef Kamil Carlens: kwam niet opdagen, zou ziek zijn. Had er nochtans naar uitgekeken...
     
    En ook nog
    Lais (erg lelijk bloemenkleed gesignaleerd, mooie stemmen), An Pierlé, Tom Pintens, Luc Devos, Sukilove.

  • Gezien bij Littleangel - net een van mijn favoriete rassen!

    You Are a Golden Retriever Puppy
    Tolerant, fun-loving, and patient.You are eager to please - and attached to your frisbee.

  • Concertnieuws!!!

    Jipie, morgen mogen we naar 1212 pop, een concert waar bijna mijn volledige verlangslijstje van de Belgische alternatieve muziek present zal geven! En voor het goede doel dan nog!
    Wat heb ik hier naar uitgekeken. Nu ja, hopelijk valt het niet tegen, want op zo'n benefiet spelen ze dan vaak maar een nummertje of twee. Maar het zou ook bijster interessant kunnen worden, en dan denk ik aan originele samenwerkingen, duetten, nieuwe nummers, originele covers,...
    Met Tom Barman & Guy Van Nueten, Stef Kamil Carlens, Flip Kowlier, Mauro, A Brand, Das Pop, Bjorn Eriksson, Tom Pintens, Mintzkov Luna, An Pierlé & Koen Gisen en Bolchi op het podium zal ik me allicht niet vervelen!!!

  • Werken in de Hoofdstad

    Zoals half België moet ook ik naar onze hoofdstad komen om mijn werk te doen. What a strange place it is...
     
    Zo kom ik dan voorbij een plaatje waarop te lezen valt dat er op die plek, 23 jaar geleden een rijkswachter neergeschoten is. Ik werk blijkbaar op een gevaarlijke plaats?
     
    Twee meter verder zie ik een koppel lopen dat zich duidelijk niet geheel op zijn gemak voelt. Met een Vlaams accent spreekt de meneer, blijkbaar de dapperste van de twee mij aan. En français. Natuurlijk antwoord ik in het Nederlands. Niet dat ik een grote hulp kon zijn, want ik ken Brussel zelf niet bijster goed...
     
    Nog een eindje verder moet ik een paar zebrapaden en een pleintje over op er te geraken. Veel verkeer vandaag! Auto's vliegen mij voorbij aan alles behalve de door de wet bepaalde 50km/uur. Tot er een protserige mercedes met gierende banden stopt om mij te laten oversteken. Met een niet-blanke niet-oude man achter het stuur. Uiteraard. Toch fijn dat er iemand stopt, want ook die wet (voetgangers die willen oversteken hebben voorrang op een zebrapad, jawel) lijken ze hier niet te kennen.
     
    Dit jaar kan ik me geen echte vakantie betalen, maar dat is niet erg, want onderweg naar het werk ben ik altijd in een exotisch gebied!!! En goedkoper!!!

  • Positief, niet? Via aphroditetje gevonden bij Babbelziekvlindertje

    How to make a Josie
    Ingredients:
    1 part friendliness
    1 part brilliance
    3 parts empathy
    Method:
    Stir together in a glass tumbler with a salted rim. Add a little curiosity if desired!
  • 1278898138


  • Bedenking

    Wij zijn een ras dat zich voortplant. Zo blijkt.
     
    En ik zit zo stilaan middenin de leeftijdsfase waarin mensen dat plegen te doen. Ik zie het overal om me heen gebeuren: mensen zoeken zich een lief waar ze (al dan niet voor het eerst) écht bij willen blijven, dan gaan ze op zoek naar een aan hun droombeeld voldoenende woonst en dan beginnen ze aan kinderen.
    Ok, in mijn direkte vriendenkring valt het nog mee, daar zijn er nog geen koters, maar het gevaar komt wel degelijk naderbij! Bij de "schoonfamilie" zijn ze al aan een tweede bezig, een vriendin zit met zeer concrete plannen, andere willen graag maar nog niet nu,...
     
    En iedereen gaat ervan uit dat wat zij doen, het voorbeeld dat zij stellen, zal gevolgd worden door de anderen. Al de anderen. Dat hun gekozen weg DE te bewandelen weg is. Dat het ZO HOORT.
    Dus iedereen denkt omdat teerbeminde en ik een mooi huis hebben gekocht (ik zweef nog steeds bij dat idee), met veel kamers bovendien, dat wij dat huis gaan opvullen met babykreetjes en kinderspeelgoed.
    Wel, dat gaan we nu eens niet doen.
     
    O schande, ik behoor tot het verwerpelijke soort dat geen moederinstinct heeft. Geen enkel. Nooit gehad. En ik hoop zelfs dat ik het nooit zal krijgen ook niet.
    Ik heb namelijk geen behoefte aan kinderen. De zin van mijn leven bestaat niet uit het doorgeven van mijn genetische materiaal. Ik hunker niet naar een baby. Eerder het tegendeel echter. Een baby is, ik geef het toe, op een terminale en ongeneeslijke ziekte of de dood van iemand mij dierbaar na, zowat het ergste dat mij zou kunnen overkomen. En beste mensen, ik overdrijf niet...
     
    En, nu ik toch zo goed op dreef ben, weet je wat het is dat me mateloos stoort? Het gebrek aan RESPECT van de kwekende medemens.
    Ik heb zelf dus niks met kinderen, maar ik respecteer de kinderwens van anderen. Ik leef oprecht met hen mee. Ik ben blij voor hen, ik vind het spannend en opwindend en leuk.
    Maar ik ervaar meer dan me lief is een gebrek aan respect voor mijn keuze. Want dat is het, een keuze, en geen evidentie.
    Mensen gaan ervan uit dat er kleine ik-jes komen. Wanneer ik ze op het hart druk dat dit niet zal gebeuren, zijn de reacties voorspelbaar:
    - ik ga me nog wel bedenken, ik ben nog jong, wacht maar over 5 of 10 jaar!
    - ofwel is er ongeloof en onbegrip, en wordt je onmiddellijk bekeken en behandeld als een onmens, een monster, geen echte vrouw, een kinderhater, een freak.
     
    ???
     
    Is een beetje respect zo veel gevraagd? Voor mij is kinderen op de wereld zetten geen droom, maar ik respecteer al de mensen met een kinderwens.
    Zouden zij dan eindelijk en alsjeblief wat respect en begrip kunnen opbrengen voor diegenen die geen kinderen willen. Want het is een keuze, en geen ziekte.