• Lang weekend!!!

    Het is natuurlijk lang niet allemaal kommer en kwel, want er staat een lang weekend te trappelen voor de deur (al mag het pas over een paar uur binnen).
    Wat staat er dan te gebeuren? Zaterdagochtend op een voor een zaterdag veel te vroeg ochtendlijk uur, worden we bij de (zoveelste) bank verwacht om eens te polsen wat zij voor ons kunnen doen wat betreft een lening. Hopelijk komt er eens iets uit de bus.
    De rest van het weekend is nog een onbeschreven blad, waarvan ik vermoed dat we er wel zonder veel problemen in zullen slagen die te vollen met leuke activiteiten.
     
    En dan wordt het maandag! En op maandag staat er nog eens een concertje op de agenda, nl Ozark Henry. En daar kijk ik nu eens enorm naar uit. Ik ben helemaal te vinden voor 's mans nieuwe cd, en live heb ik hem al een keer of twee heel kort aan het werk gezien, dus het vooruitzicht van een volledig concert staat me echt wel aan.
    Ook al moeten we daar helemaal voor naar West Vlaanderen (andere concerten al uitverkocht, beetje traag gereageerd) en is het een beetje duur (21.50 euro per kaart, allemaal om de bankrekening van de heer goddaer te spijzen).
     
    Tot slot wil ik nog iets zeggen over de slimste mens ter wereld. Ok, het is na datum, maar beter laat dan nooit nietwaar. Er was de heisa rond La Greet, maar ik wil een lans breken voor een andere finalist, nl Rik Torfs. Persoonlijk heb ik enorm gesupporterd voor den Torfie. Zo'n man zijn er in Belgïë nu eens veel te weinig. Intelligenter dan al de IQ's van doorsnee voetbalploeg opgeteld, over alles een interessante en spitse mening hebbend, en gezegend met een van de beste humoristische talenten sinds Monty Python. I just love the guy! Beter dan 10 greets op de beecken!

  • Yuck!

    Deze week is een rotweek. Het is bij deze officieel. Zowel teerbeminde als ik zijn het er over eens. Deze is er een om snel te vergeten.
    Ken je van die weken...?
     
    Op het werk stijgt de werkdruk tot ongekende hoogten, helaas zeer in tegenstelling tot het loon. Bovendien mocht ik nog een dag extra komen opdraven. Ok, dat mag dan gecompenseerd worden, maar ik zit nu al met 3/4 van mijn verlof dat ik nog moet opnemen, maar nooit kan opnemen, omdat het niet past voor de collega's, omdat binnenkort het ganse kantoor verhuist en iedereen dan moet bijspringen, omdat mijn ma eind volgende maand een operatie moet ondergaan en dan kan je moeilijk vrolijk even naar het buitenland, omdat teerbeminde in een al even hachelijke situatie zit als ikzelf en zo mogelijk nog minder vakantie kan krijgen,...
    Tegelijkertijd dus veel werk, veel deadlines, mensen die het laten afweten op allerlei fronten, veel druk, ook privé (die lening he, die lening toch...), familiale verplichtingen,...
     
    Ik snak naar vakantie. Liefst 4 weken naar een tropisch eiland, maar een (lang?) weekend Frankrijk, daar neem ik al vrede mee. Uitrusten. Eens over niks moeten piekeren, niks moeten regelen, nergens rekening mee moeten houden, niet hoeven rondhollen,... Ik wil al maanden echt graag op vakantie, maar de laatste week wordt het werkelijk accuut. Ik ben moe, totaal op, en ik wil rust!
     
    Iets geheel anders nu. Het openbaar vervoer... Vandaag gelezen dat de NMBS de tarieven zou willen verhogen met 5%. De go pass is zopas weer wat duurder geworden, voor de zoveelste keer op rij, en nu als het kan weer een flinke smak erbij? Ik vind het niet grappig...
    En dan de MIVB, drie keer staken op 2 weken tijd, je moet het kunnen. Gelukkig neem ik de bussen van de Lijn, ook in Brussel. Veel goedkoper, en dan kan ik met 1 abonnement tenminste gans Vlaanderen rond, handig! De Lijnbussen zaten vandaag merkelijk voller dan normaal, en iedereen kwam vragen waar welke bus stopte, ergens grappig, tenzij je de persoon in kwestie bent natuurlijk.
    Om in ons openbaar vervoer te overleven, heb je een flinke dosis logisch denken en zelfredzaamheid nodig. Je raakt meestal wel op bestemming, maar wanneer, en hoe, dat moet je zelf maar uitzoeken...

  • G-mail

    Indien er mensen een GMAIL acount willen, ik heb er 5 weg te geven! Dus indien het je interesseert, laat in een reactie huidig e-mailadres en motivatie achter.

  • Einde van een leven

    Ook al proberen we een gans leven dit te vergeten, ook de dood maakt onlosmakelijk deel uit van ons leven. Omdat we de dood hebben verbannen uit ons leven naar speciaal hiervoor bestemde oorden als funeraria, hebben we er alle voeling mee verloren. En komt het steeds als een schok.
     
    Twee zaterdagen geleden is zo de opa van mijn teerbeminde heengegaan. Al een tijdje ziek (kanker)(zoals steeds), maar slechts een week in het ziekenhuis en dan ging alles pijlsnel. Alhoewel, de vrijdag ervoor waren we nog op bezoek geweest, en alhoewel iets in mij wist dat dit het einde was, kon een ander deel toch onmogelijk geloven dat deze nog grapjes makende man, met best nog een gezond kleurtje over minder dan 24u er niet meer zou zijn. Weg. Voor altijd.
     
    Afscheid nemen is iets raars. Ik ben niet iemand die van een afscheid per definitie sentimenteel wordt. Ik bedoel, je hebt zo van die mensen die bij elke gebeurtenis huilen, of ze de persoon nu goed kenden, liefhadden, of het slechts een verre kennis was. Zo ben ik niet dus. Ik reageer op de dood zoals op alles in het leven, met mijn gevoel. En die gevoelens kunnen alle kanten opgaan. Soms vind ik het erg, soms doet het me relatief weinig (het laat een mens uiteraard nooit koud! Maar soms is 'life goes on' iets vanzelfsprekender en makkelijker dan anders), soms raakt het me tot in mijn diepste vezel...
     
    Ik kan niet zeggen dat ik deze man goed heb gekend. Slechts een jaar was hij in mijn leven, en dan nog zeker niet wekelijks. Maar wel geregeld; familiefeesten, zondagse bezoekjes, af en toe eens een etentje, zo zagen we hem wel af en toe.
    Ik kan niet zeggen dat ik er vaak diepzinnige gesprekken mee heb gevoerd, of zelfs dat ik er altijd zo veel aandacht aan heb besteed. Hoe gaat dat soms...
    Maar toch ben ik geraakt door dit verlies.
     
    De laatste paar maanden had ik deze man immers toch iets beter leren kennen, niet fundamenteel, maar wel enkele indrukken op gedaan, en het bleek een bijzonder innemende man. Uniek. Speciaal. Gezegend met een combinatie van karraktertrekken die in mijn ogen erg positief is. Tot op het eind zijn eigen weg gaand, zijn eigen zin doordrijvend, gelovend in zijn eigen ideeën, wars van wat de wereld daarover te zeggen had. Daar hou ik van in een mens.
     
    Ik heb toch wel een paar keer moeten huilen. Toen ik het nieuws vernam, en later op de plechtigheid. Langs de andere kant moet ik glimlachen als ik aan hem denk. En kan ik tegelijkertijd moeilijk geloven dat dit het nu is.Voor altijd.
     
    Maar zo lang we aan mensen denken, zijn ze langs de andere kant niet weg. En dat zal ik zeker doen, aan hem denken, hoe kort ik hem ook heb gekend, en hoe oppervlakkig onze band ook was.

  • A night to remember: Concert Zita Swoon (Handelsbeurs 18/10)

    Moe van drukke werkdag, maar zal pogen in een verslag beetje weer te geven hoe super de avond gisteren wel was.
     
    Vorige vrijdag de nieuwe cd van Zita Swoon in huis gehaald (samen met Pinback en Ozark Henry). Het is een cd die vanaf de eerste seconde mooi is, maar die tegelijkertijd toch een echte groeiplaat is. Ietsje zachter dan de vorige, maar toch zeer herkenbaar als Zita Swoon.
     
    Live speelden ze bijna de volledige nieuwe plaat. De nummers zijn live net even mooi als op plaat. De verschillende zanglijnen van Carlens worden opgevangen door het koortje dat ook op de plaat terug te vinden is, Radio Candip. En deze dames doen dat uitstekend!
     
    De nummers zijn breekbaarder en persoonlijker dan ooit, en Carlens gedroeg zich navenant ingetogen. Al liet hij soms zijn demonen op de hem kenerkende manier ook wel los. Voor mij blijft deze man de meest charismatisch Vlaming. Zonder twijfel.
     
    Tussen de nieuwe nummers door zaten een paar oudere, telkens in een nieuw kleedje. En alhoewel sommige groepen daarbij de mist ingaan, niet Zita Swoon. De nieuwe versies waren verrassend, en zeker zo sterk als het origineel.
    Zo was er Ice Guitars, Song for a dead singer (alhoewel meer akoestisch dan op plaat een erg krachtige versie, stukjes a capella, ontroerend mooi. Minder elektrische versterking, meer leuke bijgeluidjes), My bond with you and your planet: disco (opgebouwd als een stukje zang, dan plots uitmondend in deze vrolijke single, nu zonder zijn disco-kleedje, maar minstens zo swingend), Hot hotter hottest (ijzersterk!), Moving through life as prey (omdat volgens Carlens de madammen het zo mooi zingen, tevens de afsluiter), Circumstances,...
     
    De band was redelijk ingetogen, maar toch leken ze er plezier in te hebben. Achteraf bedankte Stef Kamil Carlens iedereen uitgebreid.
     
    Ook voor de zaal een woord van lof: het was niet te druk van publiek, ik stond redelijk vooraan en had toch voldoende adem- en beweegruimte, de klank was gewoon prachtig, en de zaal is dan ook nog eens heel mooi.
    Enkel het personeel was minder, een koemens dat daar werkte vond het nodig een glas wijn over mijn broek te morsen (zonder zich hiervoor te excuseren uiteraard). Ik zou graag hebben dat ze mijn was komt doen. Merci.
     
    Aan Zita Swoon: tnx for a magical evening!

  • 15/10: Film 11: Genesis

    De laatste film voor ons van het FilmFestival 2004...
    Best wel met spijt in het hard begaven we ons naar de filmzaal, na een erg hektische dag...
     
    Verhaal: deze film heeft als bijtitel, Microcosmos 2, en is dan ook van dezelfde makers als Microcosmos. Vandaar dat ik deze film dus absoluut wou zien, zelfs als moest ik er verlof voor nemen...
    De film zelf was echter maar half wat ik ervan had verwacht. Het was een beetje vis noch vlees. Niet enkel de adembenemende documentaire natuurbeelden, echter ook een rare oude man die een scheppingsverhaal vertelt. Nu ja, misschien is na 11 films de concentratie en het enthousiasme gewoon ook te erg gedaald om een film nog naar waarde te kunnen schatten.
    Aangename ingrediënten waren alleszins de hele mooie beelden van mens, dier en natuur, die soms ook erg grappig konden zijn, en begeleid door de mooie muziek van Bruno Coulais en soms ook wel het 'verhaal' op zich.
     
    Niet al te lange film, verplicht voer voor fans van Microcomsos en The traveling birds, maar het mist de pracht van die laatste film. Wie nog nooit een film heeft gezien van deze makers, zou het toch echt moeten proberen!

  • 14/10: Film 10: Maria full of grace

    De voorlaatste dag Filmfestival voor ons!
     
    Verhaal: een 17 jarige Columbiaanse moet niet enkel zichzelf, maar ook haar alleenstaande zus en diens baby onderhouden, en werkt daarvoor op de enige plaats waar er in het dorp werk is, de bloemenkwekerij. Ze gaat om met een ietwat corpulente vriendin Blanca, en heeft een vriendje, Juan, waar ze echter niet echt van houdt.
    Wanneer ze zwanger blijkt, hierdoor zich misselijk voelt en op het werk niet mag rekenen op een toiletpauze, geeft ze haar ontslag. Haar moeder en zus dringen er echter op aan dat ze haar job terug gaat vragen, omdat ze het geld nodig heeft. Maria is echter een charismatiche, maar ook koppige jonge vrouw, en weigert.
    Via een jongen raakt ze in contact met de wereld van de drugssmokkel. Ze besluit dat dit de oplossing is voor haar probleem, en engageert zich om met een maag vol in latex verpakte drugballetjes het vliegtuig naar de VS te nemen. Dan begint een hels avontuur...
     
    Vooral de hoofdactrice maakt deze film de moeite waard. Ze zet haar rol neer vol overtuiging Ook de andere acteurs presteren verre van slecht.
    Een echte topfilm is het niet, waarom niet, daar ben ik zelf nog niet helemaal uit, maar deze film kan desondanks de concurrentie met 90% van de films in de zalen met gemak aan. Zeker een van de betere die er te zien zullen zijn!
    Verfrissend, spannend, jong, exotisch, hard.