• Ik wil weer zomer!

    De herfst is nog geen week begonnen en ik ben hem al grondig beu. Ik heb het koud en ik word lastig van dit grijze, miezerige weertje. Bah bah bah! Nog 6 maanden eer het weer lente is...
     
    Na al de grote stappen van de afgelopen week moet je hier vandaag geen grote gebeurtenissen meer verwachten! Terug heerschappij van de faits-divers!
    Zo werden we zondag op de E40 voorbijgeracet door een lelijke grote BMW, een Duitser dan nog, met de wel zeer toepasselijke nummerplaat L.UL. en dan wat cijfers. Grappig!
     
    Zaterdag tijdens een uitstapje langs de winkels (frustrerend, de mode is lelijk lelijk lelijk) gratis geproefd van Minute Maid Limelight (vies, smaakt gini en pomelmoes achtig, en ik ben een absolute zoetekauw) en Coca Cola Cherry (lekker!!!! Heerlijk zoeterig!!! Ben ook een fan van de Vanilla coke en deze is gelijkaardig).
    In de Fnac kennis gemaakt met de meest afschuwelijke fanfare van aliens die ik ooit heb gezien (ik ben een fan van mannen in rokjes, maar deze exemplaren waren behaard en aapachtig).
    Hannibal nog eens gezien op tv.
     
    Zondag en maandag familiebezoek, de foto's van ons toekomstig stulpje laten keuren aan mijn grootouders en nog eens gaan wandelen met de hond.
     
    Deze week staat er voorlopig nog niet echt iets in de agenda, we moeten eens de bankbezoeken gaan plannen voor de lening en dringend weer eens opruimen, want als je als wij twee rommelmakers bent, dan ziet je stekkie er soms uit als na een wereldoorlog... Maar rommel is gezellig, nietwaar!

  • EEN HUIS GEKOCHT!

    Ja, je leest het goed. Het is geen fictie. Wij hebben gisteravond een huis gekocht!!!!
     
    Ik ben nog steeds niet goed van de schok, zo'n grote stap, het is toch niet niks. Vannacht geen oog dicht gedaan, gisteren al de ganse dag bloednerveus, vandaag nog en bovendien redelijk groggy dankzij een gebrek aan nachtrust...
     
    Ik ben dolblij en bang tegelijk. Blij want zo'n immens grote stap vooruit in het leven, wauw... Bang want zo veel verantwoordelijkheid, plots is alles een stuk definitiever, wat als dit, wat als dat...
     
    Nu ja, wie geen risico durft nemen, is vleugellam, zoals daarnet iemand zeer terecht opmerkte...
     
    Gisteren hebben we dus bij de makelaar het 'compromis' getekend. Er kan natuurlijk nog steeds iets foutgaan: de stad heeft nog een voorkooprecht, die mensen die het verkopen kunnen nog gekke dingen gaan doen, ... De akte wordt pas over 4 maanden getekend. Maar we hebben gisteren dus wel al een ellenlang contract getekend, dus...
     
    Brrrr, ik moet toch nog bekomen hoor. Het leven wordt nu plots wel heel erg serieus. En ik ben dan nog iemand die tot nu toe bij elke stap in zijn leven serieus wat drempelvrees heeft gehad. Grote stappen vergen bij mij toch steeds wat aanpassing, dat gaat niet vanzelf.
     
    Nu dus tijd om bij banken langs te gaan (ik haat banken) en al onze moeizaam gespaarde centjes ineens over de balk te gooien.
     
    En daarna wil ik op vakantie, ik heb het verdorie echt hard nodig! Vakantie naar Wales is uitgesteld tot volgend jaar wegens te veel regelwerk, maar ergens een lang weekend of een weekje tussenuit moet toch echt wel kunnen vind ik.
     
    Wat heb ik nog te melden? Ik heb zoals je reeds elders kon lezen de primeur gehad om CMS zijn nieuwe stulp te gaan bewonderen. Not bad at all! Hebben er een gezellig half dagje van gemaakt, ik wou CMS introduren in de ware geneugten van de veggie keuken, maar op zijn verzoek hebben we dan toch maar op safe gespeeld en zijn we bij een Italiaan geweest. Ook lekker trouwens. 
     
    Zaterdag hebben we nog een gans uur vertoefd op het bureau huwelijken van de Bevolking. We hebben ons samenwonen laten registreren, en dat diende dus daar te gebeuren. Een uurtje moeten aanschuiven en ik zweer het je, daar valt wat te beleven! Ofwel komen de mensen daar alleen (een scheiding?), ofwel met 3 of meer (???), je hoort en ziet daar wat gebeuren op zo'n zaterdagvoormiddag...
    Dat was dus ook weer een fijne stap, die we 's avonds met een lekker etentje passend hebben gevierd...
     
    Mijn gedachtengang is momenteel niet echt logisch, dus ga het hier maar bij houden voor vandaag...

  • The Village

    Gisterenavond eindelijk in de cinema geraakt. We wilden The Village al lang zien, en gisteren kwam het er dan eindelijk toch eens van.
    Ik moet zeggen dat ik al een kleine fan ben geworden van de films van M. Night Shyamalan, en ondanks de niet zo geweldig lovende kritieken was ik er dus behoorlijk op gebrand om deze film te zien!
    En mijn verwachtingen zijn helemaal niet teleurgesteld, ik kan deze film echt voor 200% aan iedereen aanraden. Een pareltje is het. Misschien geen meesterwerk zoals er om de 10 jaar maar eentje wordt gemaakt, maar wel een echt juweeltje.
     
    Zoals jullie misschien in de kritieken zelf als hebben gelezen, verschilt hij toch wel een beetje van zijn voorgangers. Ook deze film krijgt naar het einde toe een drastische wending die het ganse verhaal in een compleet ander daglicht stelt, en ook deze film is bij momenten behoorlijk spannend, maar het is eigenlijk helemaal geen thriller. Als je met die instelling naar de cinema gaat, zoals dichte drommen waarschijnlijk hebben gedaan, word je misschien wel teleurgesteld. Ik had echter in een interview in Humo al gelezen dat het eigenlijk om een liefdesverhaal gaat, en dat is het dan ook.
    De film is ongelofelijk origineel, een rare mix van genres, creatief in zijn aanpak en gewoon ook enorm mooi gefilmd, speciaal. Ik kwam echt met een fijn gevoel de cinema uit...
     
    Het enige waaraan ik me geërgerd heb, was het compleet hersenloze koppel achter ons dat de film op zo'n manier van commentaar voorzag, waar zelfs mijn bijna 80 jaar oude opa niet tegenopkan... Maar da's dus een ander verhaal!
     

  • Kultuur!

    Waar hebben wij ons volledig weekend aan besteed? Kultuur meneer, jawel!
     
    Zaterdag zomeruitstap met het werk. Wat betekent, om 7u uit de veren (ja, het deed pijn), om 8u de trein op, om 9u al op het werk. Stonden op het programma: een bezoek aan het Afrikamuseum en aan het Arboretum in Tervuren.
    Dat eerste al gezien ooit eens met een schoolreis, en keek er best naar uit om het nog eens terug te zien.
    Bleken onze gidsen van dienst allebei nogal rare creaturen te zijn. Ik heb hun uitspraken helaas niet meteen kunnen opschrijven, je had er gewoon bij moeten zijn... Niet te schatten waren ze...
    Om een idee te geven, de eerste was een verimpeld madammeke, maar nog niet echt stokoud. Vol vuur sprak ze over Koning Leopold II en over ons koloniaal verleden. Die films recent op tv waaruit bleek wat voor een massamoordenaar Leopold was en al die gruwel in de Kongo? Schromelijk overdreven volgens haar, Leopold was een groot man, met visie, met projecten, en wij hebben de negers de beschaving gebracht. Wat nu, zonder ons, hebben ze daar zelfs geen eten meer, en moorden ze elkaar uit. Ja, het moet gezegd, die negerkes hebben nog een lange weg te gaan volgens onze gids. Van de politieke correctheid van heden ten dage had ze al wel gehoord, maar toch heb ik nog nooit zo vaak het woord 'negers' horen vallen de afgelopen 10 jaar als die middag. Het zijn toch charels hoor, die negerkes, want ze willen niet hard werken, en nu hebben ze overal commentaar op vertelde ze...
    Het hoeft niet gezegd dat mijn haren meermaals ten berge rezen bij zoveel koloniaal enthousiasme als deze dame tentoon spreidde...
    Achteraf bleken haar ouders nog in de Kongo gewoond te hebben, wat natuurlijk wel een en ander verklaart...
     
    De tweede gids dan zou ons rondleiden in het arboretum. Na de eerste schromelijke verveling (ik ben geen natuurmens, een boom is een boom, meer weet ik daar niet over en meer wil ik daar eigenlijk ook niet over weten) sloeg de stemming om in verbazing en hilariteit. De gids deed meer uitspraken over zijn studies theologie en het verlies van zijn geloof dan over de bomen in het bos. Meermaals probeerde de man discussie en respons uit te lokken, maar gelukkig ging niemand erop in, anders zaten we nu nog vast in dat drommelse bos. De wandeling zou namelijk eindigen om 16u, maar meneer de gids wou ons eigenlijk nog anderhalf uur langer rondleiden, en pas na echt aandringen mochten we om 16u30 uit het bos... Enthousiasme is een zaak, maar trop is teveel!
     
    Ook zondag stond er dan vanalles kultureel verantwoord op het programma met de open monumentendag. Leuke dingen gezien, allemaal gratis ende voor niks, echt een fantastisch initiatief vind ik dit, en ik ben elk jaar weer trouw van de partij. Echt heel leuk. Een kans om binnen te gaan door deuren die anders toch gesloten blijven, en daar de meest wonderlijke dingen te ontdekken.
    Slechts een minpunt dit jaar, toen we om 15u klaar stonden voor een begeleide wandeling, kwam de gids niet opdagen. Pas om 15u20 kwam er iemand aan, die dan meldde dat de bezienswaardigheden op eigen kracht bezocht moesten worden, want er was geen gids. Maar voor die bezienswaardigheden was er al een file, en er mochten telkens maar 20 mensen per keer binnen, enfin, we kwamen daar aan en zouden dus na die 20 minuten wachten nog eens minstens 45 minuten moeten wachten en dan nog zonder de zekerheid dan binnen te kunnen. Behoorlijk slecht gezind over een compleet gebrek aan organisatie hebben we de boel daar dan maar gelaten voor wat het was en lekker iets gaan drinken...

  • Buikgriepje

    Na een dag van maar liefst 11u op het werk, maandag eindelijk naar huis. Aldaar helemaal geen honger meer. Dan maar ons overgegeven aan het gemak en voor 1 enkel keertje eens pizza gaan halen. Hmmm, smullen, lekker veel kaas en ananas!
    Tot maandagnacht, zo een uur of 4. Die pizza lag al de ganse tijd op mijn maag, maar nu was het écht niet leuk meer. Liggen woelen. Woensdagochtend en voormiddag als een hoopje ellende verder liggen woelen. Opstaan was geen optie. Neerliggen hielp al evenmin. Twee motiliums gepakt tegen de misselijkheid... Na een paar uur vechten spoot het er dan toch uit, langs alle kanten...
    Daarna toch opgelucht, nu lag er in elk geval al niks meer op de maag.
    Voedselvergiftiging?
    De ganse dag doorgebracht op de zetel en het bed, en de afstand tussen die twee was zowat de grootste afstand die ik die dag aankon. Eten? Don't mention the word!!!
    's Avonds een afspraak om een huis te bekijken, ik zag het al helemaal niet zitten, maar het leek zo'n mooi huis. Toch maar tot daar gestrompeld tegen 2km/uur. Terplekke natuurlijk al snel onwel geworden: zweten als een paard, zwarte stippels voor mijn ogen, misselijk. Kon de huidige bewoonster me nog een stoel en een glas water halen. En een nat washandje voor in mijn nek. Zo gezond moet ik er dus uitgezien hebben...
    Compleet slapeloze nacht...
    Woensdag de geplande werkopleiding maar afgebeld, want het idee de tram en trein te moeten nemen, leek al onoverkomelijk.
    Weer de ganse dag doorgebracht op de zetel (Anyway the wind blows nog eens bekeken, dat ging nog net) en tussendoor in het bed.
    's Avonds een tweede bezoek aan het huis, met een hele delegatie deze keer. Op aanraden van mijn ma om de 2 uur kleine hoeveelheden eten naar binnen gewerkt (nooit geweten dat twee droge beschuiten zo een immense hoeveelheid eten konden zijn) en zo dus net sterk genoeg om in een iets minder belabberde en schaamtelijke toestand buiten gekomen. De ouders van teerbeminde kwamen ook mee keuren, en wat bleek, de vader had krak hetzelfde voor als ik. En de diagnose van de dokter bleek buikgriep. Dus dan zal die pizza er misschien toch voor niks tussengezeten hebben...? Nu ja, ik eet de eerste 6 maanden toch geen pizza meer hoor!
    En hoe het nu met dat huis zit? Daar ga ik even nog niks over zeggen, ik word van het ganse huizengedoe veel te nerveus!!!

  • no spiderwoman!

    Vanochtend om 5u wakker geworden toen de wekker niet enkel teerbeminde maar ook mij brutaal uit dromenland wegsleepte. Om 7u ging de wekker dan een tweede keer, deze keer wel voor mij. 7u is vroeg voor mij!!! Normaal ga ik op een veel later uur naar het werk, relax, rustig, terwijl het vandaag echt een heldentocht was door propvol openbaar vervoer en gehaaste mensenzeeën... Brrrr!
     
    Een rustig maar geslaagd weekend gehad. Zaterdag de tweede keer een huisje gaan bekijken dat binnenkort openbaar wordt verkocht. Ik was al meteen verkocht van de eerste keer, teerbeminde weet het zo nog niet...
    Ik had net als de eerste keer een rustig bezoekuur verwacht, niks bleek minder waar, een heuse overrompeling was het, met meer mensen dan de kleine kamertjes en het krappe halletje konden herbergen. Walen, Nederlanders, koppels met kinderen, jongens alleen, een oude man, het leek wel of de halve stad daar was en iedereen 'mijn' (in gedachten dan toch) lief schattig charmant huisje wil kopen! Reden genoeg voor mij om op slag een aanval van 'depressie' te krijgen!
    Dinsdag gaan we nog een huis bekijken dat blijkbaar super in trek is, want alles van bezoekmomenten van donderdag tot dan zat al propvol. Zucht.
    Donderdag staat er dan een appartement op het menu.
    Zonder twijfel to be continued...
     
    Is het jullie ook al opgevallen? Het is volop spinnentijd! Ik heb gisteren op een dag al meer (in mijn beleving) reusachtige exemplaren gezien dan normaal op 5 jaar tijd ofzo. Brrrr! Ik heb een kleine spinnenfobie, echte monsters vind ik het... Hoe gek ik ook ben van de meeste andere beesten, spinnen moeten uit mijn buurt blijven!

  • Indian Summer!

    Vandaag gelezen in het krantje Metro dat elke minuut er 190 vrouwen ongewenst zwanger worden. Bam! Een cijfer waar een mens even van slikt. Daarbovenop sterft er elke minuut 1 vrouw ten gevolge van complicaties tijdens de zwangerschap/geboorte. Hallucinant...
     
    Op de trein naar het werk dan. Ik nestel me op een knus plaatsje. Plots steekt er iets in mijn voet. De stok van een blinde man. Ik kijk om en wil al verontschuldigend lachen naar de vrouw die erbij is (sorry dat ik in de weg zit hoor, nee ik vind het niet erg dat er in mijn been wordt gepord, het is al goed), tot ik zie dat die op haar beurt begeleid wordt door een zwarte labrador met een blauw tuigje aan met een handvat. Jep, een blindengeleidehond. Het beest hebben ze zo een typisch Oostenrijkse koebel aangebonden, zo die je er steevast als souvenir krijgt telkens er iemand is gaan jodelen in de bergen (zucht). Bovendien blijkt de hond in kwestie Lola te heten. Een erg bont gezelschap kortom...
     
    Gisteren gekookt, verse rabarber! Aangezien teerbeminde dat niet lust, dus een extra grote portie voor mij alleen!
     
    Woensdag onverwacht bezoek gekregen van vriendin K. Dat was weer veel te lang geleden, er was veel bijkeuvelwerk te doen! Daarvoor hadden we al snel een uitstekend plekje gevonden in de zon. Gewoon de ganse namiddag daar blijven zitten. Na de miezerigheid van de voorbije dagen volop genietend van elke zonnestraaltje... Echt heerlijk genieten... Een gezellig plekje en goed gezelschap, meer heeft een mens vaak niet nodig...
     
    Stef Kamil Carlens in de Humo, Tom Derie op de cover van een ander blaadje, Mmmmmmm.... Mijn puberale adoratie van sublieme rockgoden steekt weer heel eventjes de kop op. Waar is de tijd dat ik die foto's ongegeneerd zou uitknippen en ophangen of in een mapje bewaren? Long gone I'm afraid. Tegenwoordig blijft het bij af en toe een goedkeurende blik richting tijdschrift... Ik ben volwassen nu! Geen adoratie meer... En het was nog zo leuk...
     
    Jaja, we zijn volwassen, of toch iets in die aard, en we houden ons nu bezig met de volwassen dingen des leven. Zoals het vinden van een geschikt huis. Geen ontwikkelingen te melden op dat gebied voorlopig, volgende week gaan we normaal nog eentje bekijken, maar daar blijken ook hopen andere mensen in geinteresseerd, dus dat zet al een domper op de feestvreugde...
    We zien wel!