• Big steps into a bright future ... (we hope)

    Rustig weekendje achter de rug, op bezoek bij vrienden van teerbeminde, wat geshopt, intentie om The Village te gaan zien, maar bleek uitverkocht.
     
    Voor de rest kruipt 80% van onze tijd en aandacht in ons nieuwe project.... Groot project, belangrijk project, veel-bepalend-project,...  House-hunt! Sinds twee weken heeft de microbe ons goed te pakken en doen we niet anders dan alle mogelijke websites, immokantoren en krantjes analyseren. We maken ellenlange wandelingen om alle buurten te prospecteren, houden discussies over wat kan en wat niet, wat essentieel is en wat minder, voor en tegens, mogelijkheden en onrealistische dromen, hoop en frustraties...
    Door dat project is het vorige en ook wel dringende project natuurlijk compleet naar het achterplant verhuisd: zijnde een vakantie regelen in Wales ergens half september-oktober. Na enkele weken enthousiast lees- en opzoekwerk zijn alle mooie brochures, outprints en resigidsen op een hoopje beland en ontbreekt de zin me daar weer op te smijten... Zal nochtens moeten gebeuren, want we willen echt wel op vakantie!
    Nu ja, ik ben dan wel een vrouw, maar in de verste verten geen 'multitasker', dus alles op zijn tijd en waar ik het meest zin in heb eerst, haha...

  • Autumn in August

    Brrr, elke keer ik door het raam kijk, word ik een beetje neerslachtig. Het lijkt op herfst. Het voelt als herfst! En dat nu al...
     
    Nu ja, erover zeuren zal weinig helpen vrees ik!
     
    De laatste weken wel veel leuke films gezien. Aanrader: Caterina va in Cittá. Heel sympathieke, leuke, originele, ontspannende film! Een echte verademing... Verhaal: een meisje verhuist samen met haar neurotische gezin van een onooglijk dorpje naar het trendy mierennest Rome. Pretentieloos, maar verfrissend en de moeite waard.
    Vorig weekend gezien: Capturing the Friedmans: documentaire. Verhaal: een familie waarin plots de vader en de jongste zoon van pedofilie worden beschuldigd. Door de hobby van het gezin bijna alles op video vast te leggen, krijg je een bijzondere inkijk in hun dagelijks leven, de verhoudingen tussen de familieleden en vooral de draaikolk van gebeurtenissen en emoties wanneer de beschuldiging van pedofilie komt. Het unieke aan deze film is dat je erna evenveel weet als ervoor; er worden geen schuldigen of onschuldigen aangewezen, de waarheid komt je niet aan de weet. Zo is het in het echte leven immers meestal. Dat maakt de film zoals gezegd anders, goed, maar laat je ook met een verward en raar gevoel achter. Wel heel interessante filmervaring. Uiteindelijk handelt het eerder over een dysfunctioneel gezin dan over een pedofilieschandaal.
    Deze week gehuurd: Spun: film over drugs, gefilmd als een lange trip. Indrukwekkende cast (geen echt grote namen, wel mensen die je al kent van andere films), origineel in beeld gebracht, wat zwak qua verhaal. Maar zeker niet slecht!

  • Pukkelpop vrijdag 20/08

    Pukkelpop zit er weer op, en daarmee denk ik de festivals meer in het algemeen dit jaar ook.
    Het was super, echt waar! Heb me énorm geamuseerd. Veel gezien op Pukkelpop, het was echt wel vermoeiend...
    Begonnen met Mauro and the grooms. Het was de tweede keer dat ik deze groep aan het werk zag. Vroeger ook eens The evil superstars gezien, en Mauro solo, en daar was ik telkens zeer van onder de indruk. Die mooie Antwerps-Poolse-Italiaanse Limburger is een waar genie. Maar met the grooms komt dat geniale toch net iets minder tot uiting. Leuk optreden, maar net als de vorige keer pakte het niet echt. Zelfs de twee oude nummers liepen wat verloren tussen al de rest. Niet slecht, maar kan volgens mij veel beter. Ook al weet ik ook niet meteen wat er nu net ontbreekt...
    Na Mauro Zornik een stukje gezien. Heel leuk. Om het met de woorden van mijn teerbeminde te zeggen, ook al ontbreekt het Zornik aan het genie en het talent van Mauro, toch zijn ze live gewoon twee keer zo goed. Oerdegelijke, leuke, pretentieloze muziek.
    Doch vroegtijdig doorgegaan omdan teerbeminde perse The Dirtbombs wou zien, die mij geheel onbekend waren. Indien ze u ook onbekend zijn, het gaat om een zwarte medemens op zang (charisma a volonté), een Aziatische bassiste om serieus bang voor te zijn (een echte rockbitch, bovendien net geopereerd), een Roemeense bassist (twee bassisten dus), een blonde weirdo drummer en een normale drummer (twee drummers dus jawel).
    De groep was een attraktie om te zien (op het einde drumde de drummer terwijl hij op zijn hoofd op zijn drumstel stond, en nadien vlogen alle trommels door de lucht) en de muziek was zeker niet slecht, al was ik dus meer opgeslopt door hun présence.
    Dan was het tijd voor een welverdiende rust. Enorm lekkere chocolate coffee van douwe egberts genuttigd, tot 2 kopjes toe, zo super!!!
    Om 19u20 was het dan tijd voor mijn inmiddels geliefde Ultrasonic 7, derde keer live deze zomer! Mijn enthousiasme is nog steeds even groot, maar ik zal er niet te zeer over uitweiden... Wel was het publiek een pak aangenamer en enthousiaster dan in Lokeren, de kleine tent was volledig volgelopen en werd algauw tropisch heet, en iedereen leek zich te amuseren. Alle singles meegepikt, en dan helaas al vertrokken, om op tijd te zijn voor Mark Lanegan Daar had ik veel van verwacht, maar ik ken zijn werk nog niet zo supergoed en zijn optreden kwam ook niet echt over. Nu ja, misschien lag het aan mij, ik begon alweer moe te worden. Interessante mens alvast, zoveel is zeker.
    Ook weer iets voor het einde doorgegaan om nog een mooi plekje te kunnen bemachtigen voor mijn grote helden van dEUS. Vroeger verafgode ik hen, en tegenwoordig ben ik nog steeds blij als ik ze live kan zien.
    Het optreden was zeker goed, maar toch heb ik de indruk dat ik ze al beter heb gezien. Nu ja, ze hebben een lange pauze achter de rug, wie weet moeten ze gewoon wat op dreef komen en valt er weer de nodige dosis genialiteit te verwachten. Ik ben alvast erg benieuwd naar de nieuwe cd. De nieuwe nummers leken ok tot heel goed en het deed enorm deugd mijn oude lievelingsnummers nog eens allemaal de revue te zien passeren (Roses, Theme from turnpike, suds & soda, Magdalena, Nothing really ends).
    Na het optreden was het meer dan anderhalf uur wachten op de Twilight Singers. We besloten al te wachten in The Marquee, moe als we waren. Daar was nog geen volk, zodat we ons neerzetten tegen het podium. Na een zeer lange anderhalf uur begon het optreden dan en stonden wij op de eerste plaats! Had ik nog niet veel meegemaakt, en dan voor zo'n groep, ik moet niet vertellen hoe erg ik in mijn nopjes was zeker...?
    Het optreden was heerlijk, al vond ik ze in de AB beter. Greg sprak nu ook af en toe wel tegen het publiek, maar toen leek hij toch nog in veel grotere vorm. Een aantal enorm mooie nummers van de cd passeerden de revue, samen met een cover van Björk (Hyperballad) en gelukkig ook wat oude Afghan Whigs nummers (Faded!!!!).
    Plots stond Koen Buyse van Zornik ook nog eens op aai-afstand van mij, weliswaar met een bijzonder zuurkijkende lelijke madame naast hem, en dus verdwenen die ook weer bijna metaan backstage...
    Na de Twilight Singers compleet uitgeput weer helemaal naar huis, en tegen 4u konden we eindelijk totaal uitgeput in ons bed duiken. Maar het was meer dan de moeite!

  • 10 000!!!

    Mijn tellertje lijkt hier zeer binnenkort een historische sprong te gaan maken en er een cijfertje bij te krijgen. 10 000! Zal de bezoeker met die nummer zich deze keer melden? Geen prijzen, wel een zeer eervolle vermelding...

  • Opluchting

    Gisteren om kwart na vijf vol zenuwen en angst naar de tandarts. Zat helemaal te beven in de wachtzaal. Gelukkig was mijn teerbeminde bij mij. Ben ik echt wel enorm blij om. Hij was speciaal voor mij later gaan werken (eerst informeren bij de tandarts 's morgens) en dan extra vroeg terug gekomen, zodat hij mee kon om me overal bij te staan. Wat echt wel nodig was. Ik had mijn zenuwen maar half onder controle. Maar bij deze nog eens een erg grote dankjewel aan mijn allerliefste!
    De tandarts bleek inderdaad een aangename mens. Toch was ik alles behalve ontspannen, en eens ik richting stoel moest biggelden van pure ontreddering en dagenlang opgehoopte angst en stress en paar tranen over mijn wangen. Daar sta je dan als volwassen (sort of) vrouw... Gelukkig was de tandarts erg begripvol en ach, ik kan er echt niet aan doen, angst is angst!
    Na een grondige inspectiebeurt blijk ik er deze keer met de schrik alleen vanaf te komen. Mijn diagnose was juist: wijsheidstand is er half doorgekomen, over de andere helft ligt nog een dikke kwab tandvlees en dat vormt een ideaal huisje voor allerlei bacterieën. Antibiotica nemen, goed spoelen, meer hoeft er niet aan te gebeuren. En dan afwachten. Gaat die tand zich gedragen? Als hij weer voor ongemak zorgt, moet hij eruit. Anders mag hij blijven... Nu ja, daar wil ik nu nog niet aan denken, eerst deze infectie laten genezen...
    Want vandaag voel ik me toch nog steeds allesbehalve goed. Al twee dagen geen pijnstillers meer genomen, maar het ongemak blijft en voel me in het algemeen ongelofelijk slap...
    Vandaag op het werk collega gezien die woensdag haar wijsheidstand er heeft laten uithalen, en nu nog pijnstillers moet nemen. Het is namelijk een horrorstory geworden, haar wortels zaten als echte weerhaken elk naar een andere kant in haar kaak, wat het voor de tandarts een helse opdracht maakte die eruit te murwen... Brrr!!! Zou het weer eens aan de 'slechte aardstralen' liggen op het werk, lol...
    Aan de medebloggers, tnx voor de steunende commentaren!!!!!!!!!!
     

  • Phobia

    Ik ben gestrand! Ik zit hier, momenteel moederziel alleen, bij de ouders van mijn teerbeminde thuis, achter hun nog geen week oude pc mijn blog up te daten...
    Hoe is dat zo gekomen? Wat zit hier nu weer achter? Wel, het zit zo...
    Al meer dan een jaar heb ik onderaan in mijn mond een ik vermoed wijsheidstand die zich af en toe roert. Maar de pijn trok altijd wel weer over, en aanhanger van de struisvogelpolitiek die ik ben (tandpijn? welke tandpijn!) deed ik daar dus niets aan.
    Zo ook weer donderdagavond. Beetje tandpijn. Niks aan de hand!
    Tot ik vrijdag wakker werd met een pak meer tandpijn. En een hoop angst. Want ik ben enorm, maar dan ook enorm bang voor de tandarts. Echt, het is niet te onderschatten; tandartsen zorgen ervoor dat ik niet meer slaap van angst, beef van de zenuwen, huil als een meisje van 5, kortom, geen mooi zicht. Maar het is echt sterker dan mezelf!
    Vrijdag gewoon gaan werken, was voldoende om mijn aandacht wat af te leiden.
    Vrijdagnacht echter geen oog dicht gedaan.
    Zaterdagochtend dan de zoektocht naar een tandarts. Die waar ik vroeger ging is te ver weg, ik vertrouw geen vreemde, dus zou het die van teerbeminde moeten worden, maar die bleek niet thuis. Mijn vroegere ook niet. Dus besloten we te wachten tot maandagochtend...
    Dus gisterenavond al naar hier gekomen, omdat we dan vanochtend meteen zouden kunnen gaan, maar die mens werkt enkel op afspraak en vanmorgen was er geen plaats meer. Dus dat wordt wachten tot 17u!! Mijn teerbeminde moet ondertussen wel naar het werk, ik gelukkig niet vandaag. Dus hier zit ik!
    Best wel raar, maar ben te groggy om er veel om te geven. Ik heb dit weekend de geneugten ontdekt van de Dafalgan Codeïne! Normaal gezien neem ik bijna nooit pijnstillers, misschien 5 per jaar, bij griep of erge hoofdpijn, anders nooit, en zeker nooit iets sterker dan de reguliere Dafalgan. Maar dit weekend leefde ik echt van pijnstiller tot pijnstiller: me ellendig voelen - pijnstiller - langzaam aan beter gaan voelen - beetje zweven zelfs (alhoewel dat strikt medisch gezien volgens mij totaal niet kan met zo'n lage dosering codeïne) - 2u uitstekend voelen - de volgende 2u redelijk - de volgende 2u doenbaar - de 2u daarop almaar slechter, en dan was het tijd voor een volgende bruistablet.
    Ik weet het, ik heb helemaal niks ergs, wat is tandpijn nu, en wat is naar de tandarts gaan nu, het kan allemaal een miljoen keer erger! Maar toch, ik ben nogal pijngevoelig en ik ben bang voor alles wat met pijn te maken heeft, vooral dokters en aanverwanten! Wat doe je eraan he...

  • Mijn arm hoofdje lijkt geplet tussen twee molenstenen (ik he

    Mijn arm hoofdje lijkt geplet tussen twee molenstenen (ik heb beetje hoofdpijn dus) dus als mijn getyp vandaag nog minder klaar is dan anders, ziedaar een goeie uitleg.
     
    Een erg middelmatig weekend achter de rug, bestaande uit werken en vluchten voor de hitte. Om op de vluchtplaats te ontdekken dat het daar weliswaar koeler is dan thuis, maar toch ook weer te warm om de nog resterende weekenduren op leuke wijze te vullen. Enfin, uiteindelijk dus gewerkt, geslapen en onder de bomen liggen soezen, me verdiepend in vakantielectuur.
     
    Na het weekend kwam dan de helse maandag, niet zozeer van gebeurtenissen, dan wel van temperatuur. Gekluisterd aan de zetel liggen hijgen als een vis op het droge, het moet ongeveer zo zielig geweest zijn... Ik verhuis niet naar Afrika bij deze, of een ander tropisch oord! 's Avonds het huis uitgevlucht op zoek naar vertier en verkoeling, enkel om erachter te komen dat het ten eerste buiten amper koeler was en dat ten tweede de rest van de stad hetzelfde idee had, waardoor alles gevuld was met een zwetende mensenmassa en er van afkoeling noch vertier sprake kon zijn.
    Amper geslapen, wel gediend als voedsel voor de muggen...
     
    Gisteren was het echter al een pak beter, ik verwelkomde de regen met open armen, had bijna van pure vreugde aan mystieke regendans opgevoerd, ware het niet dat ik er geen ken.
    Gisteravond waren de terrasjes dan ook weer erg aangenaam toeven, een klein glaasje amaretto bracht me bovendien in een licht contemplatieve stemming en met de vuurspuwer (echt!) en het geroezemoes op de achtergrond was de wereld best een sprookjesachtige plek...