• Beware of bad mood

    De titel vandaag is beetje veelzeggend, niet. Wel, het zit zo, morgen en zaterdag moet ik gaan werken. Op zich niks speciaals, zowat iedereen gaat werken, en ik heb vandaag vrij dus zelfs die zaterdag is gecompenseerd, en ik behoor zelfs tot die soort mensen die zijn werk met plezier doet! Wat is dan het grote probleem. Wel, het weer! Ik heb op het weerbericht vernomen dat het morgen 26° en zaterdag 29° zal zijn. Voor de rest van de Vlaamse bevolking misschien reden tot juichen, maar mijn dag is ineens verkl... !!! Op mijn werk is het namelijk altijd enorm warm, en om de zon een klein beetje buiten te houden moeten ramen en zonnewering dicht, wat ervoor zorgt dat je daar in het donker of bij kunstlicht zit te werken, een hele dag lang. Dat op zich is al niet bevorderlijk voor mijn stemming. I need light! En dan die ondraaglijke hitte, zelfs tegen de avond, als het buiten aangenaam terrasjesweer is, zit ik daar op een vrijdag - of zaterdagavond te puffen, het is daar binnen makkelijk 30° ... Concentreer je dan maar eens. En voor en na werk nog gemakkelijk anderhalf uur zitten zweten in bussen en treins. Voila, begrijp je nu waarom ik zo zit te popelen.
    Afin, it can't be helped, dus genieten we vandaag maar een beetje van de rust en de koelte!
    Vandaag beetje ongeïnspireerd maar nog steeds
    Josie

  • Anyway the wind blows

    Gisteren voor de tweede keer gaan kijken naar Anyway the wind blows. Had 'em al gezien toen 'em pas uitwas, maar dan later gratis kaarten gewonnen via de bank en er gisteren op af met een vriendin.
    Eerst nog gezellig gaan eten met die vriendin en een vriend, en wat gezellig bijgekeuveld.
    Daarna dus naar de film. Er was verschrikkelijk veel volk, zelfs totaal onverwacht een collega tegen het lijf gelopen, had ze nog niet eens herkend...
    Dan dus genoten van de film. Ik kon de toch wel zeer antwerpse dialogen deze tweede keer al vlekkeloos volgen, een hele verbetering tegenover de eerste keer. Ofwel was de kwaliteit van het geluid in deze cinema gewoon beter?
    Wel weer genoten van dezelfde scènes: de prachtige windman begin scène, eerst in de tunnel en dan aan de Schelde, de laatste scènes opnieuw aan het water, de grapjes en vele details, het hele gevoel dat de film je geeft. Het gevoel om te leven en vooral veel fun te maken.De muziek ook.
    Toen Frank Focketeyn (of hoe je dat ook spelt) zijn opwachting maakte in Kiss outfit, lag zowat de hele zaal even plat van het lachen.
    Afin, het was een fijne avond.
    's Avonds laat dan op de trein een jonge kerel gezien vergezeld van een slang. Een koningspython beweerde hij. Zat nu erg rustig te wezen om die zijn nek, maar dat beestje had nog heel wat groeiwerk te doen... Vond het maar bizar eigenlijk. Blijkbaar zijn honden en hamsters uit de mode en moet je nu een slang hebben om cool te zijn...
    Josie

  • Geslaagd!

    Jaja, zoals je uit de titel al kon afleiden, er is een klein mirakel gebeurd, onze Pim Pim is twee weken geleden geslaagd op zijn examen op de hondenschool. De moeilijkste proef heeft hij een beetje verknald door uit te vliegen naar andere honden, hij was een beetje geëxciteerd, maar alles daarna verliep redelijk vlekkeloos en zo heeft hij maar liefst 90% gehaald! Niet slecht he! We waren hier allemaal zo fier als een gieter...
    Verder is het een hele tijd geleden dat ik nog een stukje geschreven heb merk ik... Nu ja, ik had er weinig zin in en er zijn ook zoveel andere dingen te beleven nietwaar. Maar vandaag dus weer trouw op post :-)
    Straks ga ik naar Anyway the wind blows van Barman, heb via de bank gratis kaarten. Ik heb die film al wel gezien, ik ben een beetje een fan, maar ik wou die toch graag nog eens bekijken en die gratis kaarten komen dus wel van pas. Ik denk niet dat ik me ga vervelen, er zitten zoveel kleine dingen verwerkt in die film en de vorige keer kwam ik enorm happy en opgeladen de cinema uit, dus...
    Voila, ik ga het voor vandaag hierbij houden!
    Josie en Pim Pim

  • Pim Pim's examen

    Vanavond is het de generale repetitie! Pim Pim gaat de laatste keer naar de hondenschool voor de grote dag.
    Het zit zo, omdat Pim Pim wat gedragsprobleempjes heeft buitenshuis, gaan we met hem naar de hondenschool.
    Dat is echter allemaal niet zo vanzelfsprekend en makkelijk als het klinkt. Normaal begin je aan de opvoeding van je hond als die een pup is. Dan is het karrakter nog niet gevormd en leert een dier het snelst en het makkelijkst.
    Onze hond is echter al 4 jaar, wat erop neerkomt dus dat je iemand van bijna 30 die nog niet kan lezen of schrijven in het eerste studiejaar dropt. Waar de puppies er allemaal doorgaan alsof het niks is en snel van de A klas naar de B klas overgaan, heeft Pim Pim de nodige probleempjes dankzij zijn verleden en zijn leeftijd. Een gedrag veranderen dat al jaren bestaat is immers niet zo simpel.
    Maar, onze Pim Pim maakt vorderingen, dat kan niemand ontkennen. Hij doet het zo goed, dat de instructeurs zelfs voorstelden om hem te laten deelnemen aan het overgangsexamen. Zondag!
    Dat examen is zeker geen lachtertje. Een hond moet 70% halen om te mogen overgaan, wat toch meer is dan van de meeste mensen wordt verwacht in soortgelijke examens. Voor elke fout gaan er 2 punten af...
    De laatste weken was Pim Pim een engeltje, hij zou zelfs 80% gehaald hebben moest het vorige week examen geweest zijn. Maar we zijn een beetje bang dat die braafheid voor een deel te wijten is aan de erg hoge temperaturen, en nu dat die weer wat gezakt zijn... We vrezen dus dat onze hond ook zal zakken...
    Nu ja, het wordt dus spannend voor ons. Ik ben een beetje bang dat het deze keer zal mislukken en dat we nog een paar maanden moeten wachten voor hij zal slagen, maar heimelijk zit ik toch te hopen natuurlijk!
    Afin, ik ben ervan door, we gaan inkopen doen nu het eindelijk weer is dat toelaat buiten te komen zonder smeltgevaar...
    Josie

  • beetje saai vandaag...

    't Is vandaag een beetje te heet om te denken, vind je ook niet? Maar een verkoelend onweer lijkt op komst...
    Nu het zo tropisch is en ik daar eigenlijk niet bijster goed tegenkan, ben ik wat beginnen lezen. Vroeger was ik een echte boekenworm, maar sinds zo halverwege mijn studies beleef ik eigenlijk geen plezier meer aan het lezen. Teveel boeken moeten doorworstelen misschien, ik weet het niet, in elk geval plots een grote hobby minder. Alleen de Humo is nog wekelijkse kost. Maar vorig weekend heb ik me een boek aangeschaft. Dat gebeurt wel meer, boeken kopen doe ik nog graag, maar ik raak dan meestal niet verder dan het eerste hoofdstuk.
    En ook nu ben ik hoofdstuk 1 nog niet voorbij, maar ik merk gelukkig wel dat ik er weer plezier aan beleef. 't Is dan ook een interessant boek, het is 'de man, het zwakke geslacht', van Steve Jones.
    In tegenstelling tot het oeverloze en vervelende geëmmer alla 'waarom mannen liegen en vrouwen schoenen kopen' is dit boek wel wetenschappelijk verantwoord. Het gaat helemaal niet om het ontkrachten dan wel bevestigen van clichés, maar is geschreven door een geneticus en gaat over de status van het man zijn. Aangezien de aard van de auteur en het feit dat dit boek licht gebaseerd is op een werk van Darwin, is het dan ook vooral genetica, wat het niet altijd even makkelijk maakt, een beetje concentratie is vereist. Maar het zijn de leuke weetjes en feiten en de stukken geschiedenis hier en daar, die het zo interessant en leuk maken.
    Een voorsmaakje: bij een rondvraag aan tieners in 1939, kwam Alfred Kinsey erachter dat maar 1 op 5 besefte dat babies een moeder hadden, en helemaal niemand dat er daar ook een vader aan te pas kwam!Aangezien ik dus zoals gezegd nog niet zo ver gevorderd ben in het boek kan ik momenteel nog niet veel andere leuke of grappige feitjes meegeven. Ik vind het boek alleszins best de moeite waard voor iedereen met een klein beetje interesse in de materie.
    Voila, ik ga het voor vandaag hierbij houden.
    Niet zo erg veel gepland. Straks eens gezellig op café met een vriendin die ik al veel te lang niet meer heb gezien. Ik kijk ernaar uit! Al meer dan genoeg binnengezeten tijdens de afgelopen warme dagen...Hopelijk gooit het onweer geen roet in het eten...
    Josie.

  • Laika

    En aangezien Pim Pim zoveel plaats krijgt op deze 'blog' vind ik het maar eerlijk dat mijn spijtig genoeg dus overleden maar zeer geliefde Laikie hier ook een plaatsje krijgt...
    Hier een foto van Laikie die poseerde op een van haar favoriete plekjes...
    Josie


  • Het verhaal van Pim Pim

    Zoals je misschien al gezien hebt aan de foto's in de marge, is dit niet alleen mijn dagboekje. Het is ook dat van mijn dieren. Dieren zijn immers gewoon een stuk van mijn leven. En de uit de kluiten gewassen blonde kerel, die labrador daar ja, is mijn Pim Pim. Natuurlijk heet die niet echt Pim Pim. Maar zo noem ik hem.
    Hij is niet bij ons van sinds zijn geboorte, hij is geadopteerd.
    Toen vorige zomer onze labrador ,na 15 jaar bij ons geweest te zijn, doodging, waren we er allemaal echt het hart van in. Wat wil je ook, die hond was een deel van ons gezin.
    Toevallig merkte een buur op dat onze hond er niet meer was en wist die dat er egens een reutje op zoek was naar een nieuw onderkomen. Hij woonde nu immers in de stad en daar was er eigenlijk geen plaats voor hem. Geen plaats en naar we vermoeden niet al te veel aandacht of liefde ook niet...
    En zo komt het dat Pim Pim nu al een half jaar bij ons woont en onze planten kapot sproeit (het genot van een reutje in huis...).
    Trauma is misschien een te groot woord, maar verwaarlozing niet. We weten natuurlijk niet wat Pim Pim allemaal heeft meegemaakt, en we vermoeden wel dat hij elke dag eten en drinken kreeg en een mand had om in te slapen, maar aan zijn gedrag vallen toch dingen op waaruit we kunnen afleiden dat Pim Pim niet bepaald graag gezien was door zijn vroeger baasjes. Zo reageert hij overdreven bang als je nog maar je stem verheft en durft hij als je boos bent niet in je buurt komen. Zielig om te zien. Daarnaast is hij niet gek van kleine kinderen (niet echt een typische labrador trek toch) en nog minder van andere honden...
    Maar op die trekjes na, waar hij bovendien niks aan kan doen, is het gewoon de liefste hond die je je kan indenken. Speels, aanhankelijk, en buitengewoon intelligent, dat is onze woefer...
    En waar zijn voorgangsters de inbrekers eerder dood zou likken, hebben we met deze kerel een echte waakhond in huis, ook wel handig.
    Nu ja, de verhalen van Pim Pim kan je hier dus af en toe ook vinden.
    Josie en Pim Pim