UA-104319606-1

Algemeen

  • Mens erger je niet

    Ik ben vatbaar voor kleine frustraties. Ik geef het vrijelijk toe. Ik kan makkelijk uit mijn vel barsten voor dingen die het zelden waard zijn. Gelukkig spring ik er ook weer snel terug in. En besef ik dat ik het mezelf aandoe. Mens erger je niet...

    Maar hier toch een lijstje van dingen die me de laatste dagen zwaar de keel uithingen...

    • Gisteren ging er een draagdoek online te koop. Dat is een wereldwijd gebeuren voor een kleine maar fanatieke groep mensen. Het was een bijzonder mooie doek, gemaakt van katoen en hennep waardoor hij makkelijk ook peuters kan dragen. Ten eerste kwam hij te laat online en ten tweede deed de site, zoals altijd, knap lastig. Ik kon verschillende keren een doek in mijn mandje klikken maar kon het proces nooit afronden en heb dus geen doek en met mij honderden andere gefrustreerde draagmama's. Het meest frustrerende? Binnen de 5 minuten staan ze op e-bay en dan uiteraard 100 euro duurder. Natuurlijk ben ik dom want het is een hype, dat bedrijf kan gerust 1000 van die doeken extra laten weven en dan is iedereen blij. Maar dat doen ze bewust niet. Zodat hun merk lekker exclusief blijft en mensen er veel geld voor over hebben. Slim maar frustrerend.
    • Een vergelijkbare frustratie is er met concerten. Tegenwoordig verkoopt zowat alles uit binnen het kwartier en de servers van de concertorganisator kunnen dat nooit aan. Je moet al kunnen klikken op het moment van de verkoop start, steevast tijdens de werkuren en het is altijd zenuwslopend. Morgen komen er bijv tickets voor Brandon Flowers in de AB, niet echt superpopulair maar het zal wel uitverkopen...
    • Het openbaar vervoer is een eindeloze bron van vermaak. Ik stap over van trein op andere trein of bus en heb dus nooit veel tijd. En dat geeft elke dag stress. Want 5 minuten is voor de NMBS zelfs geen vertraging maar betekent voor mij soms een half uur later thuis. Zeker als de trein dan stopt op het perron dat het verst van de bussen verwijderd is en er veel langzame mensen voor mij zijn. Ook hier doe ik het mezelf aan want ik zou kunnen fietsen, maar dat doe ik niet. Fietsen haat ik zo mogelijk nog meer. En openbaar vervoer is ook fijn want het staat voor mijn uurtje lezen per dag en daarover hoor je mij niet klagen, natuurlijk. Een mens moet kunnen zagen...
    • Een andere eindeloze bron van vermaak zijn uiteraard kinderen. Vooral als ze een beetje moe zijn. Of als je dringend ergens moet zijn. Maandag wou Zoon naar goede gewoonte zijn kleren maar niet aan. Maandag is een helse dag. Eerst Zus wegbrengen, dan naar school met Zoon en dan crossen en vliegen om te proberen tijdig in het station te raken. En net dan is de knuffel die mee moet naar school kwijt of besluit meneer dat hij toch een andere broek aan wil of vind ik Zus haar slofjes niet, regent het, doen de honden lastig, proberen de kindjes mekaar even de kop in te slaan terwijl ik in de badkamer zit, begint het te stortregenen net als we moeten vertrekken of smeert Zus haar yoghurt overal uit. Fun fun fun!
  • Overkoken

    Soms zie ik dingen op straat waar ik het moeilijk mee heb. Zo moeilijk dat mijn inwendig koken al eens overkookt en ik niet altijd mijn mond kan houden.

    Bijvoorbeeld de man met de hond. In onze buurt zie ik zeer regelmatig een groepje mensen honden uitlaten. De man in het gezelschap van 3 heeft een vechthond, zoals ik het noem. Je kent het model wel, niet te groot maar supergespierd, genre Stafford. En ALTIJD als ik die zie, maar dan echt zonder uitzondering altijd, is die mens aan het brullen op die hond. Brullen, tieren, schelden, aan die riem rukken. Al-tijd. En sorry maar er bestaat geen hond op deze planeet die zo verdorven is dat je er elk uur van de dag op moet roepen. Want ik ken best wel iets van honden en eerlijk gezegd zie ik dat beest nooit iets verkeerd doen. Hij ademt en dat is die eigenaar precies al te veel. Dat beest ziet dus in zijn trieste leven enkel negativiteit en mishandeling. Pfffft. Koop dan geen hond he.

    Voorbeeld twee. Zaterdagnamiddag, ik kom van de winkels en ben bijna thuis. En knal in het centrum is er een sportwagen aan het crossen. Je kent het wel, met veel vertoon keihard optrekken en remmen want het is zaterdag en de stad bulkt van de voetgangers en fietsers en je kan als normaal denkend persoon nergens sneller dan 30. Maar sommige mensen kunnen dat precies gewoon niet aan en moeten optrekken al waren ze F1 piloot. In een stad vol mensen en kinderen. ZOT wordt ik daarvan. Echt waar.

  • La Petit Marseillais douche: eerste bevindingen

    Ik ben traag in die dingen. Ik wil een paar keer kunnen douchen met een bepaald product eer ik het volgende uittest. En soms gebruik ik geen douchegel, kwestie dat zo'n dingen een aanslag op je huid kunnen zijn. Ik las onlangs dat je als zwangere vrouw best ver weg blijft van shampoo en cosmetica, een onderzoek dat meteen weer wat in twijfel werd getrokken wegens extreem, maar je weet wat ik bedoel, in sommige producten zit effectief teveel chemische rommel.

    Gelukkig profileert het product dat ik van The Insiders mag testen zich als natuurlijk. Maar wanneer die claim komt van een multinational ben ik toch altijd een tikje kritisch. Een blik op de samenstelling leert dat er vanalles inzit, een pak meer dan bijvoorbeeld in de Sanex Zero die zich dan ook profileert als enkel het hoogst noodzakelijke bevattend en in een flesje Body Shop dat ik nog heb liggen. In elk geval blijken de douchegels van La Petit Marseillais geen parabenen te bevatten en dan is toch al een belangrijk punt. 

    Wel bevatten ze natuurlijke olie en dat voel je ook. De textuur van de creme is ultraromig en voelt echt als zijde op je huid en dat is wel iets waar ik gevoelig voor ben.

     

    Ik ben gestart met de oranjebloesemgeur, eentje uit grootmoederstijd. Een heel andere ervaring dan de moderne douchegels, maar ik kan het wel smaken. Doet me denken aan de provence, geeft meteen een heel eerlijk en natuurlijk gevoel en ik ruik het ook best wel graag. Echt zwaar schuimen doet het goedje niet maar zoals gezegd voelt je huid terwijl je je inzeept wel aan alsof het bodylotion is en geen douchegel. Het is wel geen zwaar doordringende geur die blijft hangen, subtiliteit is hier het sleutelwoord. Niet slecht, maar niet iets dat ik zelf zou kopen, daarvoor is het toch een tikje te gewoontjes.

    Wel absoluut het kopen waard vind ik de amandelgeur. Opnieuw die zalige, rijke textuur en ook een bergje schuim deze keer. En dan die geur. Man man. Ik ging mijn wederhelft gewoon afsnuffelen toen hij onder de douche stond. Dit is echt een perfecte geur, rijk, doet me denken aan lekker eten of snoep uit mijn kindertijd.

  • I feel alive in the city

    Ik hou van de stad. Gent, vooral. Antwerpen ook wel. New York, New Orleans, Parijs, Londen, Boedapest, Praag, Rome. Montreal, Rotterdam. Met Brussel heb ik eerder een haat-liefde verhouding. Vuil, vies Brussel waar je amper een woord Nederlands hoort. De Noordwijk, waar ik werk en waar je je als vrouw soms niet echt welkom of gerespecteerd voelt. Maar het is een stad en een stad geeft me energie en ademruimte.

    Vandaag liep ik een apotheek binnen in de op en top multiculturele Brabantstraat. Ik spreek altijd Nederlands in Brussel. De apotheker, een Marrokaans of Turks uitziende veertiger, antwoordt vriendelijk in het Frans. Ik doe mijn best om verder te gaan in het Frans. Hetgeen ik moet hebben heeft hij niet dus er ontspint zich een gans gesprek. De apotheker is ontzettend vriendelijk en wanneer ik moet betalen, doet hij zijn best om het bedrag in het Nederlands te zeggen.

    Ik wandel met een opgewekt gevoel weer naar buiten, tussen de kleurrijke winkeltjes en restaurantjes. Met een euro korting op mijn kasticket.

    Als mensen een beetje vriendelijk zijn voor elkaar, kan de stad zo schoon zijn.

  • King

    Vorige week nog eens van gsm-operator veranderd. Ben indertijd begonnen bij Mobistar met Tempo, dan overgeschakeld toen ik via het werk van Teerbeminde een voordelig abonnement kon krijgen. Zelf moest ik per maand maar 7.5€ betalen om 15€ belwaarde te krijgen. Indertijd een heel goeie deal.

    Maar ondertussen deed mobiel internet zijn intrede en werden de tariefplannen helemaal herdacht en meer aangepast op maat van een veranderende markt en behoeften. En op de Vrt was er blijkbaar sinds 2010 niemand meer bezig met deze formule. Waardoor ik de laatste tijd echt de indruk kreeg dat ik belde tegen véél te hoge tarieven. Om een voorbeeld te geven, mijn belwaarde begon te lopen op de 10e en na 1 of 2 telefoontjes was doorgaans alles al op. En dan waren we hooguit de 20e. Waardoor ik dus elke maand 20€ of meer moest betalen in plaats van de voorziene 7.5€.

    Vorige donderdag besloot ik dat de maat echt vol was en vulde ik online bij Telenet de aanvraag voor King in. Het zou me minder kosten dan ik nu betaal en hopelijk een pak meer opleveren. Op vrijdagochtend vond ik al mijn nieuwe simkaart in de brievenbus en vrijdagmiddag viel Proximus plots weg. Zo snel gaat dat bij Telenet. Wow.

    Ik had eerst eens gekeken wat Proximus nog in de aanbieding had, maar na een simulatie kwam ik uit op een tarief dat 10€ duurder was per maand voor minder belminuten en maar de helft qua mobiel internet. Wel met ongelimiteerde sms. Maar heb bij King 10.000 sms oftewel meer dan 300 per dag en als ik er 5 stuur op een dag zal het veel zijn.

    Voorlopig heb ik dus wel het gevoel dat ik geen slechte deal heb gedaan!

  • Mens erger je niet

    Er zijn van die dagen dat ik een eend ben. Dat ik alles van mij af laat glijden als regendruppels op eerder vermelde zwemvogel, dus. No stress, niemand krijgt me uit mijn hum.

    Meer er zijn andere dagen waarop ik precies de ganse dag loop te vloeken. Al dan niet binnenmonds. Dat er overal grote en kleine ergernissen zijn. Tijd voor een kleine greep van dingen die mijn zenuwen geweldig op de proef kunnen stellen...

    Een onschuldige maar dagelijkse bron van ergernis, de NMBS:

    • treinen waar het al vechten voor een zitplekje is die dan plots met een 'verminderde samenstelling' rijden.
    • mijn trein 's avonds die altijd zonder vetraging staat aangekondigd maar dan toch een minuutje of twee te laat komt en zo 5 tot 10 minuten vertraging opbouwt waardoor ik gegarandeerd mijn aansluiting kwijt ben en kan kiezen tussen 20 tot 40 minuten wachten of op zoek gaan naar een bus/tram.
    • de trein die aankomt op spoor 12 met nog 1 minuut over om die aansluiting te halen en dan de trappen die zo vol zitten waardoor je niet eens kan rennen. De trein/bus die je wou nemen voor je ogen zien wegrijden.
    • treinen die staken voor een lang weekend of vakantie (kerst komt er aan en ze spreken van acties..

    Maar ook andere vervoersvormen kunnen een bron van vreugde zijn, zoals de fietsers, die altijd en overal menen voorrang te hebben, ook ten opzichte van voetgangers op een zebrapad bijvoorbeeld. Of automobilisten die lekker droog zitten en jou als voetganger met baby toch maar in de regen aan datb zebrapad laten staan wachten. Auto's die aan 70km/u door de zone 30 scheuren. Files, uiteraard.

    Tegenwoordig ook hoog in de lijst, in huis plassende honden. Vanmorgen trein gemist omdat een van die exemplaren zich niet kon houden tot ik aangekleed was en ze kon uitlaten. Ondertussen had Zoon al door de hondenpipi gelopen. Smakelijk.

    Buren (studenten) die continu met de deuren slaan en zo de baby die na een dik half uur zingen en wenen eindelijk sliep, weer wakker maken.

    Mensen die naast je in de cinema zitten en hun klep niet kunnen houden. Domme commentaar in combinatie met crunch crunch van de chips en de popcorn, je vraagt je af waarom die niet gewoon ene gaan drinken in plaats van persé naar de Broken Circle Breakdown te komen kijken als ze toch de helft van de tijd niet kijken maar opmerkingen maken.

    Mensen die zagen terwijl ze in feite alles hebben. Waaraan ik me bij deze ook schuldig maak. Tijd dus op mijn eigen motto wat beter te leren beoefenen en wat meer als een eend te zijn...

  • Freaky manspersoon in het park

    Ik ben nu geen watje, maar afgelopen zondag was ik toch wel wat aangedaan toen een onbekende gedrogeerde/zatte/psychisch niet geheel stabiele/combinatie van al deze factoren medemens zonder aanleiding zo'n beetje begon te dreigen.

    Het zit zo, zoals elke ochtend laten we de honden uit. Het is mooi weer, dus een wandeling naar het Zuidpark. Op een bepaald moment begint een vreemd uitziend individu daar tegen allerlei vuil dat rond een vuilbak slingert te schoppen en zo wat in zichzelf te murmelen. Niks aan de hand. Hij begint rond te lopen en op een bepaald moment begint die te roepen. Wat doet een mens als hij een andere mens hoort roepen? Juist ja, kijken. Big mistake. Meneer moet zich uitgelachen gevoeld hebben of weet ik veel wat, al wat wij deden is een neutrale blik werpen van 'he, wat gebeurt er daar' tot die ineens tegen ONS begon te roepen. Dan kijk je nog meer natuurlijk, temeer omdat hij niet bijster verstaanbaar was.

    Nog altijd niks om je druk over te maken, tot die gast het nodig vindt om ook nog eens naar ons toe te komen en te roepen dat hij ons gaat overgieten met spiritus en in de fik steken. Ok, je weet dat de kans dat die effectief een wapen of iets dergelijks bijheeft eerder klein is, maar toch, dan begon mijn hart toch in mijn keel te bonken.

    Raar hoe je brein dan begint te razen en focust op het beschermen van de personen die je graag ziet (Teerbeminde en de twee langpoters dus maar ook wel het nog niet geboren leven in mijn buik). Adrenaline komt vrij, wat doen, wat niet doen, hoe kijken, negeren die handel, negeren, wat als hij te dicht komt, wat ga ik doen,...

    Uiteindelijk kwam hij tot op 2m en keerde zich dan om en verdween hij luid vloekend het park uit. Heb er toch even van moeten bekomen.