UA-104319606-1

Josies Diary-my stream of consciousness

  • Oewist?

    Wel, momenteel niet zo geweldig. Twee weken geleden kreeg ik op een gewone zondagavond plots amper nog adem. Het was me gewoon allemaal te veel en ik voelde me plots enorm beklemd en had het gevoel dat ik geen lucht meer kreeg. Dat gevoel bleef in mindere mate de hele werkweek voelbaar. Een voortdurende druk op mijn borst. Het zette me aan om op donderdag een dag thuiswerk in verlof om te zetten. En omdat ik me maar bleef rottig voelen en ongerust was, trok ik op die vrije dag dan maar naar de huisarts. Die trok bloed en deed een lichamelijk onderzoek. Maar alle resultaten waren normaal. Wat maakt dat er maar 1 verklaring lijkt te resten voor mijn fysiek ongemak; stress. En dus schreef mijn dokter me een week ziekteverlof voor, waarvan vandaag reeds de laatste dag is ingegaan.

    Dat ik dit nu pas neerschrijf, heeft twee oorzaken. Ten eerste vond ik gewoon de puf niet om te bloggen. Ondanks de rust blijft het leven ook gewoon even druk. Afgelopen weekend was er van rust geen sprake met zwemles van de kinderen gevolgd door een verjaardagsfeest voor de dokter met 6 kindjes in huis. Zondagochtend hadden we de avant premiere van de Ninjago Film in Antwerpen die uitliep waardoor we te laat waren op het door ons zelf georganiseerde verjaardagsfeest van de dochter voor de familie. Zoon en de wederhelft stonden enkele minuten later aan de deur dan de eerste gasten, ze waren nog om brood en beleg moeten gaan wegens zaterdag geen tijd voor gehad en ik en de dochter waren nog iets later terug met de taart. Oftwel 1 lange rush van 8 uur 's morgens tot na 21u 's avonds. Enfin, ik zeur. De tweede reden van mijn stilte is het taboe dat er toch nog rust op je psychisch niet goed voelen, op het gewoon niet aankunnen, het hedendaagse tempo, het in Brussel gaan werken dag na dag en thuis twee kleine kindjes hebben die nog moeten oefenen met leren lezen en gaan voetballen en zwemmen en ballet dansen. En een stokoude zorgbehoevende hond. Op om 21u in bed kruipen en toch de dag erop steendood zijn. Op niet meer kunnen. Want als jonge ouder wordt er toch keihard verwacht dat je gewoon blijft gaan, met de big smile liefst. En dat lukt hier dus niet meer.

    Intussen voel ik me een heel klein beetje meer ontspannen, maar nog altijd even uitgeput, wat niet moeilijk is na het afgelopen weekend. Maar je kan het verjaardagsfeest van de vierjarige toch niet afzeggen omdat de dokter zegt dat je het wat kalmer aan moet doen. En dus blijven we maar gaan... Morgen weer aan het werk. En toch proberen niet te veel hooi op mijn vork te nemen. 

  • De wereld volgens de dochter

    Kijk papa, je staat op deze munt:

    belgische euro.jpg

    En dit is mama:

    franse euro.JPG

    Ik vind toch dat ik er precies iets beter uit kom... 

  • De eerste eigen aankoop

    Zoon wordt volgende maand zes. Ik heb hem al uitgelegd dat hij dan zakgeld gaat krijgen. Dat hij dus zelf kan besteden. Op dit moment heeft hij ook wat geld. Vooral het kleingeld dat altijd uit de zakken van de wederhelft valt en Zoon dan trouw verzamelt en opspaart.

    Zaterdag was hij de boekhanden binnen gewandeld met de wederhelft en zoals steeds wou hij een cadeau. Die ballon ging niet op. Zijn verjaardag komt eraan gevolgd door Sinterklaas en kerst dus cadeaus genoeg in het vooruitzicht. Bovendien heb ik al drie atlassen klaar liggen via een actie van de krant voor hem. En dus zei de wederhelft zei dat hij het dan maar met zijn eigen geld moest kopen als hij dat boek persé wou.

    Waarop Zoon thuis kwam en meteen zijn vele potjes bovenhaalde waar zijn munten gerangschikt zitten per soort; 1 cent, 2 cent, 5 cent, gele munten en speelgoedgeld en vreemde munten. En ik met meneer aan het tellen kon gaan. Het boek kostte 20 euro volgens de wederhelft, verzamel dat maar eens met stukjes van 10 cent en kleiner...

    We raakten makkelijk tot 12 euro. Dan werd het sprokkelen en extra geheime voorraden aanspreken. Zo lagen er plots nog 4 stukken van 1 euro op tafel, die hij wou gebruiken om zijn eigen ijsjes mee te kopen in de zomer. Uiteindelijk kwamen we uit op 17 euro, in stapeltjes van 1 euro. Ik besloot de resterende 3 euro bij te leggen met eigen kleingeld. 

    Zoon laadde alles in 1 van zijn potjes. Een potje van een Piet Piraat ijsje dat op de koop toe vol kleine glitters zat (dankzij de zus beweerde hij zelf). Ik ging akkoord op voorwaarde dat hij zelf de centen gaf. En dus trokken wij naar de Standaard Boekhandel. Alwaar het boek in kwestie maar €16.99 bleek te kosten. En ik van zoon de kleinste centjes weer uit zijn schatkistje mocht halen want de mevrouw van de winkel had waarschijnlijk liever grotere centen (we hadden hem al gewaarschuwd dat ze zijn vele centjes misschien niet wilden aanvaarden wegens te klein). 

    De mevrouw aan de kassa was gelukkig een hele lieve en telde met veel geduld en zonder morren over de vele glitters overal Zoons opgespaarde muntjes. En zo deed hij zijn eerste eigen aankoop. En lees ik sindsdien elke avond voor over de grootste dino's en de zwaarste stormen en de snelste dieren... En ben ik eigenlijk wel fier dat hij voor een boek koos...

    hoogste berg en diepste zee.jpg

  • Sigur Ros in Vorst, de Pierkesloop, Leuven en de rest van een druk weekend

    Een druk weekend is best wel leuk. Zeker als de geplande activiteiten op zich allemaal leuke dingen zijn. Ik hou wel van wat activiteit op mijn vrije dagen. Maar afgelopen weekend was het er misschien wel een beetje over. Dat kwalificeert als het drukste tot hier toe.

    Het begon zoals elke zaterdagochtend om 9u30 in het water van het zwembad. Eerst een half uur zwemles met de Dochter die liever speelt dan te luisteren naar de juf en dan een half uur in dat koude grote bad met Zoon die echt met sprongen vooruit gaat en dat hele zwem-concept door begint te krijgen (jep, ouders moeten mee in het water bij ons, maar ik vind dat superleuk).

    Het water uit, haastig omkleden en dan dropte de wederhelft mij even af aan het station waar ik met nog kletsnatte haren op de trein richting Leuven dook. Een dagje vriendinnentijd, geweldig en veel te lang geleden. We hebben eerst een halve middag in Noordoever gezeten, een geweldig vegetarisch restaurant aan de Vaart, eerst geluncht en dan een tijdje later nog een dessertje en ondertussen bijpraten. Daarna nog even gaan shoppen en dan weer de trein op. Ik was nog net op tijd thuis om de kindjes in bed te helpen leggen.

    sigur ros,vorst nationaal,leuven,noordoever

    Zondag was zo mogelijk NOG drukker. Opnieuw om 7u30 de wekker want om 9u15 werden we in het atletiekstadion van Gentbrugge verwacht voor de 20e editie van de Pierkesloop. Het was even stressen want we vonden geen parking, maar slaagden er toch nog in om op tijd aan de verzamelplek van de school te raken. Net voor we vertrokken, wist Zoon ons nog te melden dat hij een rugnummer had gekregen, we hadden daar anders schoon gestaan (ik denk dat ze zonder niet mogen meedoen zelfs). Maar hoe dat vast te maken? Ter plaatse had iedereen speldjes mee om dat rugnummer op te spelden. Wij uiteraard niet. Stressje nummer twee van de dag, alle ouders afgaan en speldjes schooien. Stressje nummer drie was toen het hele gebeuren begon uit te lopen, wij hadden die dag immers een strak schema. Maar uiteindelijk kwam alles goed. Zoon deed enthousiast mee aan de parade en de hip hop opwarming en liep daarna vol enthousiasme zijn 600 meter. Geweldige ochtend, heel gezellig ook zo samen supporteren. En ik was zo fier…

    sigur ros,vorst nationaal,leuven,noordoever

    Van Gentbrugge ging het rechtstreeks naar de dansles voor Dochter haar pré-ballet. We waren twintig minuten te vroeg maar ondanks dat zij die hele ochtend nog weinig anders had gedaan dan gewacht, hield ze zich enorm flink. Vandaag mochten de ouders ook niet meer mee binnen in de danszaal, maar ook dat was geen probleem, als een echte stapte die kleine uk naar de juf en begon aan de les. Ondertussen was de wederhelft nog snel over huis gegaan om de hond een plas te laten doen en supersnel iets van eten uit de kookpot te toveren want om 13u moesten hij en Zoon alweer in de Kinepolis zijn voor de Nachtwacht Fandag.
    Dochter en ik namen van de dansschool de bus, weer een kwartiertje wachten want het is geen al te vlotte verbinding, maar we raakten uiteindelijk wel thuis. Eten en de half ontplofte keuken opruimen en dan de hond een degelijke wandeling geven. En dan de was en het huis wat opruimen.

    Tegen 17u vertrokken we, ik redelijk uitgeput al, opnieuw op tocht. We hadden kaarten voor Sigur Ros in Vorst die avond maar omdat we geen babysit hadden kunnen vinden, moesten de kindjes eerst nog naar de schoonouders gebracht worden die op een half uur rijden wonen. Van daar naar Vorst. Vorst is dikke miserie qua parking, maar er was nu de mogelijkheid om in de Audi parkeertoren te staan. Die stond al behoorlijk vol, maar we vonden nog een plekje op de vierde verdieping. Een beetje groggy maar nog wel prima op tijd arriveerden we in de concertzaal.

    Sigur Ros dan was hemels mooi. Ik kende wel maar een minderheid van de nummers. Maar dat gaf niet. De visuals (de beste die ik ooit zag, zo een geheel met de muziek dat die vormden), die onaards mooie zang, de nu dromerige en dan weer oorverdovend maar altijd intense muziek. Helaas zag ik weinig vanuit de helft van het middenplein en was ik zo verschrikkelijk moe dat ik vrees dat er ook wel een en ander aan mij is voorbij gegaan.

    Na het concert stoven we ervan door om zonder te veel fileleed uit Vorst weg te raken. Maar helaas. Omdat we op de vierde verdieping geparkeerd stonden en niemand de hogere verdiepingen liet passeren bij het verlaten van de parking, hebben we meer dan een half uur stil gestaan in die parking eer we eruit raakten. Niet echt leuk. Daardoor was het al na middernacht eer we bij de schoonouders de kinderen uit bed konden plukken en na 1 uur eer we zelf konden gaan slapen. En door werkomstandigheden van de wederhelft moest ik die dag al om 8u beginnen in Brussel om ’s avonds de kindjes te kunnen gaan halen. Dus ik heb minder dan 5 uur geslapen. En dat voel ik nog altijd… Maar het was het natuurlijk absoluut waard. Nu een rustig weekendje voor de deur maar het volgende wordt alweer een druk gebeuren, met de twee feestjes voor de vierde verjaardag van de Dochter...

  • Azalea's of een naaktkalender, wat zou jij kopen?

    De wondere wereld van het jeugdvoetbal is sinds augustus voor ons open gegaan. Geloof me vrij, ik stond daar niet echt om te springen. Maar als je kind iets doodgraag wil, en het gaat om iets dat in se positief is, zelfs al is het voetbal, dan ga je erin mee, toch?

    Blijkbaar wordt er dit weekend van ons verwacht dat we de boer op gaan om bloemen te verkopen ten voordele van de club. Azalea's. Ik vind dat persoonlijk niet echt schone bloemen. Soit. Ik heb ook helemaal geen zin van deur tot deur te gaan met zo een plant en de buren of familie lastig te vallen. En toen bedacht ik... Waarom verkopen ze nu eens niets spannender of cooler dan zo een lelijke plant. Ver moeten ze niet zoeken. Een (naakt) kalender van de A ploeg bijvoorbeeld. Ik heb al eens op de site gekeken naar de mannen in kwestie en er is zeker toekomst in dat idee als je het mij vraagt...

  • Eerste (pré)balletles

    Ik ben gezegend met kinderen met een uitgesproken eigen mening en karakter, dat heb ik hier wellicht al meermaals verteld. Vooral de Dochter is best een straffe tante die nogal onverstoorbaar haar eigen ding doet. Wat mij soms wel wat stress bezorgt. Zoals in de zwemlessen, waar ze hoe langer hoe meer daar liever doet waar zij zin in heeft dan wat de zwemjuf meent dat belangrijk is om te oefenen. Alhoewel ze de oefeningen eigenlijk heel goed kan en best goed 'zwemt' (ze zit op het niveau leren overleven intussen).

    Voor haar derde verjaardag vroeg ze aan de oma een balletoutfit van de H&M en dus ging ik eind vorig schooljaar eens naar de kijkdagen in de dansschool. We keken een half uur naar het pré-ballet voor de tweede kleuterklas en ze besloot dat ze dat volgend schooljaar ook wou doen. En sinds broer in augustus aan zijn voetbalseizoen is begonnen, vroeg ze heel regelmatig wanneer ze nu eindelijk naar ballet mocht.

    Vorige zondagmiddag was het eindelijk zo ver. En ik moet zeggen dat ik er best wel stress voor had. Verschillende rampscenario's speelden door mijn hoofd, genre strenge balletlerares die vraagt om dit klein krulharig ongeleid projectiel alsjeblief ver van haar dansschool te houden tot een milder scenario waarin we vriendelijk verzocht werden de lesjes voor de eerste kleuterklas te volgen wegens haar grote speelsheid. Of een scenario waarin ze niet van mijn been zou wijken en nog eerder haar balletpakje zou opeten dan één pas op die dansvloer te doen. Ik zeg maar, er ging vanalles door mijn hoofd. 

    Helemaal onterecht, zo bleek zondag. We kwamen terecht in een als een bijenkorf zoemende drukke dansschool in een groep van zo’n 18 in diverse soorten van roze gehesen kleuters waarvan er toch wel verschillende ofwel aan hun ouders kleefden met traantjes in de ogen ofwel door de juf onder de vleugels genomen moesten worden. En dan waren er nog enkele meisjes die al wat groter waren en duidelijk ervaring hadden in het hele dansgebeuren en die liever wat onder vriendinnen fluisterden en speelden dan te luisteren naar de juf. Wat maakt dat mijn kleine (weer zowat de kleinste van de groep) eigenwijze spruit zowat bij de betere van de groep was qua aandacht en focus. Wie had dat gedacht. Ze deed een uur aan een stuk (!) enthousiast mee en wanneer ze toch eens zat te dromen en duidelijk niet hoorde wat de juf zei, dan pikte ze het vrijwel meteen op van de kindjes rondom haar. Het was echt zalig om ze zo blij en actief bezig te zien. En ook wel onnoemlijk schattig zo in haar balletpakje en schoentjes.

    Mijn dochter zou evenwel mijn dochter niet zijn moest dit verhaal toch geen ‘twist’ hebben op het einde. Want alhoewel ze glunderend en fier als een gieter op mij en Zoon kwam toegelopen (de eerste les mochten we nog kijken, vanaf nu niet meer) en direct zelf zei dat ze het heel leuk vond, zei ze drie minuten later in de auto al doodserieus dat ze niet meer terug wou gaan. Ze vond het enorm leuk, dat wel, maar volgende week weer dansen, toch liever niet. En zo doet ze me dus meteen weer kopzorgen aan, want we hebben voor een heel jaar al lesgeld betaald. Ze zei het trouwens met een twinkel in haar ogen. Het is me nog niet helemaal duidelijk of ze gewoon ons wat wil jennen (omdat ze weet dat het wel de bedoeling is dat ze de lessenreeks afmaakt, dat kent ze goed genoeg van de zwemles die ze al een jaar volgt) of omdat ze echt niet graag dingen doet omdat andere mensen, zoals een ballet- of zwemjuf, zeggen dat het moet en liever haar eigen ding doet. Maar aangezien ze een uur lang zo gestraald heeft, zal ze volgende week toch moeten gaan van ons, ze heeft er immers zelf voor gekozen en genoot er duidelijk van.

  • The Killers here I come

    Het heeft me verdorie behoorlijk wat negalbijten gekost, maar ik heb tickets voor een van mijn all time favourites, The Killers. In maart pas en in het *** Sportpaleis, maar dat kan de pret niet vergallen.

    Nagelbijten dus. Ik had mooi op voorhand de link klaargezet en ingelogd, maar dan linkte de site door naar een andere site waarvan ik mijn paswoord niet meer wist. Aaaargh. Nieuw paswoord aangevraagd en geklikt. Wachten. Betalen. Niet te vroeg victorie kraaien want het kan nog altijd fout lopen. Wat het dan ook deed, timeout naar die betaalpagina en hop, we moesten van voor af aan beginnen en weer een ticket proberen klikken. Opnieuw gelukt na enkele minuten. Betaalpagina laadde deze keer. Ik gaf mijn code in. Baf, foutmelding. Er stond 'gebruik de back knop en geef je code weer in' dus dat deed ik. Betaald. Bevestiging.

    Maar geen bevestigingsmail en als ik op de site ging kijken stond er bij mijn tickets eerst heel lang 'betaling vereist' en dan 'er is iets mis gelopen met je betaling, we sturen je straks een link om opnieuw te betalen'. En intussen waren al de goede tickets natuurlijk al lang uitverkocht. Maar mijn reservatie bleef wel 6 uur gelden dus nu was het wachten op de mail die maar niet kwam en af en toe eens proberen betalen en dat ging ook nooit.

    En dan een uurtje later kwam er ineens een mail dat de betaling toch ok was en de tickets dus normaal gezien ook.

    Oef!