UA-104319606-1

Josies Diary-my stream of consciousness

  • Frankrijk 2017: deel 1

    De kinderen zitten in het zwembad. Maar voor ik er zelf bij duik is het eerst tijd voor een verslag van onze vakantie hier in Frankrijk. Die overigens al in de helft is. Slik.

    Beginnen bij het prille begin. Vrijdag eerst een hele dag ingepakt, heel handig met twee paar helpende kleuterhandjes in de buurt. Na de middag kwam de wederhelft van het werk en omstreeks half 4 in de namiddag waren we klaar voor vertrek. De eerste helft van de reis verliep vlotter dan vlot. 400 km, 1 korte tussenstop, zelfgesmeerde boterhammetjes in de auto en vrolijke kindjes. Om half 8 kwamen we aan in Troyes. Onze familiekamers met tussendeur hadden helaas geen tussendeur wat maakt dat we elk met 1 kind moesten slapen. Kinderen die absoluut niet wilden slapen. Pas om 22u was er enige slaap en kon ik naast de dochter wat Netflix kijken en lezen. Ik kon de slaap totaal niet vatten. Toen ik om half 1 's nachts eindelijk besloot dat het bedtijd was, volgde echter nog een gevech met de airco, het veel te warme donsdeken en tot slot de mot in de gordijnen. Dan kreeg ik om het half uur een mep van de dochter. Het werd een slapeloze nacht...

    Voordeel was dat iedereen vroeg wakker was, maar we bleven wat lang aan het ontbijt zitten waardoor het toch 9u was eer we weer onderweg waren. Geen problrem, slechts 6 uur rijden scheiden ons van het zwembad en de zon. Hmmmm. Of niet. Uiteindelijk hadden we file van een hele eind voor Lyon tot een uur van onze bestemming. Meer dan 2,5 uur vertraging liepen we op. Waardoor we pas om 18u in Villetelle zijn aangekomen. Wat een dag...

    Zondag was een rustige dag, om te acclimatiseren. Eerst even inkopen doen. De kindjes begonnen de dag daarna meteen in het ijskoude zwembad. In de namiddag verkenden we de onmiddellijke omgeving van het huisje. Een tocht langs de Vidourle, waarbij ons pad adbrupt verdween en we door een boerenveld moesten. We proefden druifjes van de talrijke wijngaarden (enkel blauwe, de witte zijn al geoogst) en ontdekten drie paardjes. Sindsdien gaan Zoon en ik elke avond nog een wandeling maken naar 'zijn' paardjes. 'S Avonds kwamen de schoonbroer en co aan en was ons gezelschap van 10 eindelijk compleet.

    frankrijk,languedoc,vakantie

     

    Maandag trokken we met ons viertjes naar Les petits fermiers, een kinderboerderij hier vlak in de buurt. Helaas hadden de kindjes geen badpak mee, spijtig, want het was een supermoderne boerderij uitgebreid met een speelterrein met water en springkastelen waar ze dus helaas niet opkonden. Terwijl we drie kwartier moesten wachten op onze portie frieten en broodje kaas slaagden de kinderen er echter in om te gaan 'zwemmen' in de vijver waar ze 'goudklompjes' konden speuren. En zaten we uiteindelijk dus te eten met twee kinderen in hun slip. Voor de rest dus echt ren aanrader, de tofste kinderboerderij die ik al heb bezocht met geitjes die tegen je aanspringen, snurkende varkens, grappige zebus en ponies waar je een ritje mee kon maken. Je kon er zelfs een mini boottochtje maken.

    frankrijk,languedoc,vakantie

    Dinsdag bezochten we het Oppidum d'Ambrussum, Romeinse opgravingen waar ze nog steeds aan bezig zijn. Je ziet er een stukje van de Via Domitita, met eeuwenoude karrensporen en daarnaast de resten van allerlei huizen. Alles is volledig gratis. Blikvanger is de enige resterende peiler van een Romeinse brug over de Vidourle.
    'S Avonds gingen we hier in het dorp pizza eten 'chez les copains'. Maar dat kan ik niet echt aanbevelen. Houten picnicbanken onder de mieren en pizza's die als een baksteen op de maag vallen. Gelukkig vonden de kindjes het wel lekker!

    frankrijk,languedoc,vakantie

    frankrijk,languedoc,vakantie

    En vandaag is een zwembaddag, gewoon omdat we niet konden beslissen wat we nog willen doen. Wellicht nog eens naar de zoo of het aquarium van Montpellier, Aigues Mortes gaan verkennen en mogelijk nog eens een tocht doen in de Camargue.

    Tot slot twee bemerkingen over plaatselijke fauna. Het stikt hier van de muggen en de wespen. Ik heb al meer dan twintig muggebeten. Nooit eerder gehad. We hebben hier ook vier jonge kippen. Volgens de eigenares zijn ze van de buren, maar ze lopen praktisch altijd op ons terras rond, vooral rond etenstijd...

     

  • Dunkirk

    Ik ben niet echt een fan van oorlogsfilms, dat geef ik eerlijk toe. Maar toen we vrijkaarten konden krijgen voor Dunkirk in de Imax in Brussel en ik overal hoorde waaien dat het de film van het jaar was, lag ik die kans toch niet liggen. En dus gingen we maandag na het werk een hapje eten aan het Meiserplein (slecht idee, zowat elk restaurant in de buurt bleek gesloten. Gelukkig vonden we toch nog iets te eten) en trokken we dan naar het desolate stuk van de Heyzel waar de Kinepolis gevestigd is, aan de voet van een met zwart plastic afgeschermd compleet verlaten Bruparck.

    Of Dunkirk nu echt dé film van het jaar is, durf ik niet te zeggen. Maar het lijkt me wel eentje voor de top 5. Maar als je gaat kijken, probeer dan de Imax-versie te zien. Ook al gaat dat enkel in Brussel en kost het je bijna 15 euro (slik) voor een kaartje. Want deze film is echt helemaal gemaakt voor Imax en komt daar pas volledig tot zijn recht.

    Het is een film die best wel wat anders is dan de traditionele oorlogsfilm en dat is goed. Weinig grote namen maar onbekende acteurs. Je krijgt geen achtergrond van de personages, je weet meestal niet eens hun naam. Maar dat hoeft eigenlijk ook niet. Gaandeweg raak je toch met enkele gezichten wat meer vertrouwd dan met de rest en raak je betrokken in het verhaal. Maar meestal is het een grote mensenzee van jongens die er allemaal een beetje hetzelfde uitzien in hun uniform. Er wordt in de hele film trouwens amper gesproken, echt waar.

    Wat draagt de film dan? De beelden. Haarscherp en indrukwekkend. De soundtrack, die de zo al intense beelden soms bijna onverdraagbaar maakt qua intensiteit. Die bijdraagt aan de claustrofobie, de spanning, het overweldigende van sommige momenten. Het verhaal, uiteraard. De totaal niet chronologische opbouw van de film. De film wordt vanuit drie standpunten benaderd; de mensen op het strand, die in de lucht en die in de kleine vissers- en plezierbootjes die vanuit Engeland vertrokken, elk met hun eigen timeframe en personages. Die dan door elkaar lopen in de film waardoor je voortdurend terug en weer vooruit in de tijd gaat, afhankelijk van het perspectief. Het resultaat is een tikje verwarrend, maar wel uiterst geslaagd.

    En het grote beeld en het geluid van de Imax zorgen er tenslotte voor dat het niet alleen een meeslepend verhaal is, maar ook gewoon 1 lange cinematografische trip. Een aanrader, kortom.


  • Laatste weekend van de Gentse Feesten

    Na een vijftal daagjes zee keerden we zaterdagnamiddag terug naar ons geliefde Gent voor de laatste dagen van de Feesten. Zaterdag zelf zijn we er mede dankzij de regen dan niet meer geraakt, maar het viel me wel op dat het buiten veel luidruchtiger was dan het eerste weekend. Ondanks het feit dat onze straat doodlopend was en enkel bewoners er konden parkeren, was het 's nachts moeilijk de slaap vatten met het vele dronken gebral en was ik om 7u alweer klaarwakker dankzij dat zelfde gebral dat nog steeds aan de gang was.

    Maar de allerlaatste Feestendag waren we weer allemaal van de partij. De dochter wou heel graag geschminkt worden aan de Oase van de Jeugddienst, dus gingen we daar aanschuiven en transformeerde de kleine mevrouw in een heel mooi vlindertje. Ze had mij daarbij ook totaal niet nodig, ze regelde dat allemaal zelf wel, dat aanschuiven en schminken. Ervoor trok mijn addergebroed nog eens naar het eendjesviskraam en sleepten ze weer de fijnste plastic brol made in china ons huis in. Een geweer voor meneer en roze hakjesmuiltjes voor mevrouw. Totaal niet gender-bevestigend enzo. Zucht.

    gentse feesten, #gf17

    Na een korte tussenstop thuis voor wat pannenkoeken en koffie trokken we allemaal samen naar de Minnemeers voor Hut van 4Hoog. Ik ben zwaar fan van alles wat zij maken en ik moet zeggen dat de kinderen het ook allebei konden smaken. Ze zaten op het puntje van hun bankje en reken reikhalzend naar alles wat er voor hen gebeurde. En de voorstelling die ging over een kleine zus en grote broer was ook behoorlijk op hun kleine lijfjes geschreven. En ik moet zeggen dat ik even hard heb genoten.

    's Avonds trok ik dan nog een allerlaatste keer alleen de Feesten in. Ik had afgesproken met een vriendin. We struinden eerst wat doelloos rond en eindigden tenslotte op een zeer druk maar best gezellig terras. Beetje mensen kijken. Beetje bijpraten. Plots was het 22u en besloot ik om toch maar huiswaarts te gaan, aangezien vandaag een werkdag is.

    En zo zit het er alweer op, deze editie van de Feesten. Mijn conclusies?

    Ik vond het aangenaam qua drukte. Je moest nooit echt voetje voor voetje schuifelen of duwen en trekken om ergens te raken. Door het hele centrum bewonersparkeren te maken werd het een stuk leefbaarder, al blijft het lastig om de hele tien dagen gewoon thuis te zijn, ik merkte dat een deel van de buren op reis gaat in deze periode omdat ze het te lastig vinden anders. Het eerste weekend konden we relatief goed slapen, maar de laatste zaterdagnacht was wel luid. De politie was alomtegenwoordig maar op een goede manier.

    Het is zeker niet alleen eten en zuipen. We gingen drie keer naar theater en er waren nog veel andere dingen van cultuur die ik doodgraag gezien zou hebben. Miramiro en 4Hoog zijn allebei top.

    Overdag maar ook 's avonds zie je enorm veel gezinnen. Zondagmiddag bijna uitsluitend gezinnen met kleine kinderen gezien, maar ook als ik 's avonds zonder kroost op stap ging zag ik bijvoorbeeld in het Baudelopark nog heel veel kleintjes rondlopen. Er is tegenwoordig ook een enorm aanbod op hun maat. Gentopia konden de mijne dit jaar niet echt smaken, maar ik heb het gevoel dat we maar een fractie van het volledige kinderaanbod hebben gezien op de Feesten. 

    Qua optredens vind ik er niet echt mijn ding meer. Toen Boomtown nog op de Beestenmarkt zat woonden we bijna tien dagen lang op dat plein, en waren er ook her en der elders nog toffe concerten, maar de laatste jaren heb ik geen enkel optreden gezien. 

    De toiletten zijn gratis!

    Nieuwe eetkramen dit jaar. Het is niet alleen eten en drinken, maar eten en drinken blijven toch ook wel een belangrijk deel.

     

     

  • Gentse Feesten 2017

    De eerste avond van de Gentse Feesten lieten we schoonbroer en -zus kennismaken met de Feesten. Dat was hoog tijd en we speelden met veel plezier gids. Ze trakteerden ons eerst op een etentje voor ons jubuleum in de Multatuli en vandaar trokken we dan ondermeer naar het Baudelopark, polepole en de zogehete mardi gras toestand die er dit jaar opeens stond. Het was eigenlijk nog redelijk rustig in de stad, alleen op de Vlasmarkt was het een beetje plakken en duwen om erdoor te raken op weg naar huis. Ik denk dat ik tegen een uur of twee in mijn bed lag. 

    Op zaterdag kon ik uitslapen, de kindjes logeerden bij oma en opa. Maar om 8u30 was ik klaarwakker... De magen waren niet zo lekker maar een smakelijke soep van de Soup'r deed wel deugd. Daarna nam ik de kindjes mee naar een voorstelling op Miramiro maar alhoewel ik het goed vond, kon het hen niet echt boeien. Misschien omdat ze niet goed konden zien. Voor de rest wilden ze vooral naar de kermis.


    'S avonds had ik afgesproken met een vriendin en zaten we opnieuw voornamelijk in de Baudelo. Eerst muntthee en dan cocktails. Qua optredens was er precies nergens iets boeiend te beleven, maar in het park was het echt supergezellig. Ik had wel meer volk verwacht. Maar het was echt ideaal, aangenaam en gezellig druk zonder overal je weg doorheen te moetem banen. Ik had geen zin om naar huis te gaan maar omdat mijn gezelschap op tijd wou gaan slapen was ik tegen 1u alweer thuis.

    Van twee avonden na elkaar uitgaan was ik behoorlijk onder de voet (niks gewend). Maar de kindjes wilden naar Gentopia aan het zuid. Onderweg naar huis klapte de ballon van de dochter, groot drama. Gelukkig bood een lieve voorbijgangster een nieuwe aan. Daarna wilden ze nog eens naar de kermis en wilde de dochter zich laten schminken aan de jeugddienst maar het was daar veel te lang aanschuiven. Dramamoment twee...

    'S avonds at ik nog een lekkere kom vegan lekkers van Foodstorms terwijl de rest frieten at. Daarna trok ik met zoon naar de circustent van Miramiro, we hadden tickets bemachtigd voor Tipping Point, een supermooie acrobatische voorstelling. Meneer zat echt op het puntje van zijn stoel, vroeg niet een keer of het bijna gedaan was (doet hij anders echt altijd) en schonk me tussendoor zo'n betoverende lach dat ik nog drie keer harder genoot van dit uitje onder ons twee. En dat terwijl de voorstelling op zich al zo hard genieten was. Daarna trok hij met de wederhelft nog naar het vuurwerk, fier als een gieter dat hij dat allemaal al mocht. Ik keek gewoon vanuit de living en hield de wacht bij de rustig slapende dochter en de ietwat ongeruste hond.

    Maandag beklommen zoon en ik de toren van St Baafs. Het belfort hebben we al gedaan en ik had hem dit al lang beloofd. Een jaar of 11 terug heb ik de toren beklommen met mijn mama en het was dus wel een speciaal moment aangezien zij er niet meer is. Een hele hoop trappen maar was meer dan de moeite waard.

    gentse feesten,#gf17

    En daarna vertrokken we naar Oostende. Om te bekomen. En te slapen. Voor de rust. Alhoewel ik eigenlijk ook wel gewoon op de Feesten wou blijven, ergens. Maar morgen keren we terug naar ons geliefd Gent voor de laatste dagen van de Feesten. Ik heb nog kaarten van Hut van 4Hoog, heb de dochter die schminksessie beloofd en de zoon nog een keertje kermis. En voor de rest zien we wel waar we uitkomen!

  • Roots

    Onze huwelijksverjaardag vierden we in Roots, een klein restaurantje in het Patershol. Het is er niet makkelijk om aan een reservatie te raken, zeker niet op een vrijdag, maar enkele maanden geleden had ik er dan op tijd aan gedacht en de eerste beschikbare vrijdag was net 7/7, ideaal dus.

    Het is een formule waarbij je niet kan kiezen wat je eet, de chef bepaalt. Wel staan ze zeer open voor aanpassingen. Ik had bij reservatie doorgegeven dat ik volledig vegetarisch eet en dat was geen enkel probleem. En toen de wederhelft aangaf niet zo dol te zijn op mosselen, vervingen ze zonder morren in het voorgerechtje de mossel door een stukje vis. 

    Voor 49€ krijg je vier gangen en enkele hapjes. Het was heel, héél lekker. Veel verse groentjes. Luchtig. Seizoensgebonden en lokaal. Modern. Gezellig. Zeker nu we konden buiten zitten in de kleine binnenkoer, onder vrolijke lichtjes en naast een vogelhuisje. Met een to die for dessert met een mini stukje cheesecake en basilicumijs. Absolute aanrader!

    IMG_4954.JPG

    IMG_4956.JPG

    IMG_4958.JPG

  • Gentse Feesten met kindjes, onze tips

    Als je op 100 meter van de Gentse Feestenzone woont, kan het niet anders dan dat je Gentse Feesten-kinderen krijgt. Ze gaan al mee op stap van toen ze een half jaar oud waren (ik herinner me nog dat ik onze Kind en Gezin verpleegster tegenkwam, Zoon in de draagdoek, cocktail in de hand, en eigenlijk drink ik bijna nooit). Je kan ook niet anders. Als je woont waar wij wonen, heb je in feite maar twee opties: ofwel zorg je dat je de stad uit bent, ofwel ga je feesten. Gewoon elke ochtend opstaan en gaan werken nadat je tot 4u bent wakker gehouden door feestende medemensen is echt niet cool. Vroeger gingen we dus zelf 10 dagen de hort op. Met babies/peuters/kleuters is dat allemaal net iets minder evident (zeker omdat je ook geen babysit te pakken krijgt in Gent in deze periode) en sinds enkele jaren doen we dus een combinatie. De weekends doen we de Feesten, in de tussenliggende week vluchten we naar zee. Naargelang de kinderen ouder worden en meer kunnen meedoen en ikzelf ook weer meer zin heb om uit te gaan, merk ik wel dat de feestweekends stilaan langer worden en de tussenliggende periode korter.

    Maar die Feesten dus en vooral onze tips als insiders.

    Mijn voornaamste tip is het geweldige Miramiro. Het verbaast me echt hoe dit door andere Gentenaars met kleine kinderen zo weinig wordt aangehaald. Dit is een beetje ons hart van de Feesten. In het festivaldorp is er eigenlijk doorlopend vanalles te beleven voor alle leeftijden. En nu en dan zijn er grandioze voorstellingen te zien. Sommige betalend, maar heel veel is gewoon gratis. Zorg wel dat je op tijd bent, want waar dit vroeger een goed bewaard geheim was en je altijd nog een zitplekje kon veroveren, kan het hier nu erg druk zijn. Ook als mens zonder kinderen is dit trouwens top, we gaan al zo lang ik in Gent woon. Dit jaar gaan we voor het eerst ook eens naar de voorstelling in de grote circustent (betalend) met acrobaten, ik ben benieuwd. Maar echt, dit kan je niet missen.

    Ook altijd gezellig is een boottochtje. We deden al de piratentocht, het verhaal van ridder vince met Alina Pralina en dit jaar gaan we ons misschien eens aan de Vikingtocht wagen.

    Iets wat we zelf maar laat hebben ontdekt, is Gentopia. Oftwel zet de Zuid vol gratis springkastelen en ander kindervertier. Heel plezant voor de kleintjes. Ze zijn er gerust enkele uurtjes zoet en zijn dan nadien misschien rustig genoeg om mee te gaan kijken naar iets wat ik graag wil zien ;-) Feesten is ook compromissen sluiten, toch.

    Tijdens de Feesten pikken we ook altijd een theaterstuk van 4Hoog mee in de Minnemeers, dit jaar spelen ze Hut voor de kleintjes.

    En natuurlijk stappen we ook gewoon veel rond en kijken naar de straatartiesten en de fanfares en de grappige winkeltjes en eten ijsjes en pannenkoeken en zien veel zotte en zatte mensen in diverse graden van ontbinding/kleding.

    Maar als je aan Zoon vraagt wat het beste is aan de Gentse Feesten, dan troont hij je zonder tegenspreken mee naar de kermis op de Vrijdagmarkt. Draaimolens en eendjes vissen en dan met de zelfgewonnen plastic trompet door de Feestenzone trekken en overal applaus oogsten, daar is hij helemaal voor te vinden.

  • En toen wou hij niet meer stappen

    Toen we vrijdag lekker gingen eten voor ons tienjarig jubuleum, kon ik er helaas niet voor de volle 10% van genieten. Reden was onze oude hond. Toen ik die middag terugkwam met de kinderen van de speeltuin, kon hij ineens niet meer stappen. Eerst had ik het niet echt door, hij is zo vaak stram. Maar tegen de avond bleek dat hij letterlijk niet meer op zijn poten kon staan. Hij leek niet zwaar af te zien, maar hij at ook niet meer. Niet kunnen staan en niet willen eten zijn toch geen al te beste signalen vrees ik. We zijn wel gaan eten, ik had de reservatie maanden eerder al gemaakt en de hond leek dus niet echt af te zien, maar we zaten daar dan toch met een zwaar hart die avond.

    's Avonds laat kon hij alweer staan, maar nog steeds niet stappen. Ik moest hem buiten dragen alwaar hij dan ter plekke voor onze voordeur stond te plassen en dan heb ik hem zijn bed ingedragen. En voor de zekerheid toch maar een pijnstiller gegeven, je weet maar nooit. Verder konden we enkel afwachten.

    Zaterdagochtend nog niet veel verbetering. In de supermarkt hebben we kipfilets gekocht om hem toch wat te doen eten. En daar heeft hij die middag dan wel van gegeten. Tegen zaterdagavond kon hij al zelfstandig de 5 meter stappen naar de dichtsbijzijnde boom, maar van wandelen wou hij niet weten.

    Zondagochtend raakten we al tot het einde van de straat, aan de grasjes waar hij altijd zijn plasjes gaat doen. En had hij ook al een aantal van die kippenfilets opgegeten samen met wat tafelresten. En dinsdagochtend kon ik weer een klein wandelingetje doen. Hij lijkt er dus weer doorgekomen voorlopig. We tasten nog altijd in het duister over wat er nu precies gebeurd is. Het voornaamste is dat hij weer rondloopt en eet. Maar het was toch (veel te) spannend.