UA-104319606-1

Josies Diary-my stream of consciousness

  • Oak

    Vorig jaar voor mijn verjaardag streken we voor het allereerst neer in een sterrenrestaurant (Vrijmoed had toen 1 ster, inmiddels al 2). Dat bezoek blies me zo van mijn sokken dat ik besloot er een jaarlijkse gewoonte van te maken. In april mocht ik echter met een vriend al mee naar Publiek wat maakt dat ons bezoek aan Oak al de derde ervaring in een chique restaurant werd. 

    Toen ik drie maanden geleden boekte (tijdig boeken is een must!) was er van een ster nog geen sprake, maar een week of twee geleden behaalde Oak zijn eerste Michelinster wat maakt dat ik nog harder uitkeek naar ons bezoek.

    Oak ligt wat uit het centrum maar is nog op wandelafstand. Achter een beetje een grauwe inkom schuilt een eigentijds klein restaurant. We werden meteen hartelijk onthaald door een dame die ons naar ons tafeltje bracht. Ik denk dat er die avond zo'n 20 andere gasten waren. Groot is het er dus zeker niet. Gezellig des te meer.

    Het onthaal was vriendelijk en ongedwongen. Je wordt een avond lang in de watten gelegd door twee dames die alles wat opvolgen en de drankjes brengen terwijl de koks zelf het eten aan tafel komen presenteren. Dankzij de open keuken kan je het keukenteam aan het werk zien.

    Omdat we iets te vieren hadden, startten we met een negroni (14 euro) en een vermouth. Daarbij kwamen al snel een viertal amuses op tafel, waarvan vooral het kunstig geprepareerde tofublokje bij ons beiden in de smaak viel. De negroni was trouwens pittig en zeer straf, ik was er de hele avond zoet mee. Voor de rest beperkten we ons tot een fles plat water (ter plaatse gebotteld, ik vermoed dus veredeld kraanwater, 6 euro) en de wederhelft dronk bij het hoofdgerecht ook nog 1 (klein) glas rode wijn.

    We kozen voor het zesgangenmenu. Voor hele grote eters is er ook nog het zevengangenmenu; maar de zevende gang waren oesters. En na zes gangen was mijn maag ook wel overvol moet ik bekennen. Voor 80 euro krijg je dan drie voorgerechten, een hoofdgerecht en twee desserts. Ik persoonlijk voelde me wel aangesproken door dat dubbele dessert...

    Het eerste voorgerecht waren rode bietjes. Heel fris en op verschillende manieren klaargemaakt. Nu moet je weten dat ik eigenlijk geen rode bieten lust. En op mijn kleine bordje lag dus niks anders. Maar het was overheerlijk. Fris, eigentijds, fijn van smaak. Meteen een heel lekkere start. De porties zijn gelukkig aan de kleine kant, anders ben je na twee gerechten al overeten. 

    oak, michelinster, gent

    Ik had een foto van het menu moeten maken want ik ben de details inmiddels al een beetje kwijt. Het tweede voorgerecht was voor mij de topper van de avond. Iets met venkel, appel en een saus van gefermenteerde appel. En een gepocheerd eitje. Denk ik. In elk geval was het echt een hemelse combinatie van smaken waar ik gewoon heel erg blij van werd. Ongewoon maar perfect.

    oak, michelinster, gent

    Het derde voorgerecht was een pastaatje met eend (pas op voor de hagel zei de serveerster toen ze het kwam brengen I kid you not). Bij Oak is de vegetarische menu eigenlijk helemaal dezelfde als de gewone menu maar vervangen ze de vis en het vlees. Mijn pasta was dus gevuld met verschillende groenten. Lekker maar niet ongelofelijk memorabel.

    oak, michelinster, gent

    Enkel bij het hoofdgerecht was er een opvallend verschil tussen de standaard menu en de vegetarische variant. De wederhelft kreeg lamsnek op zijn bord (twaalf uur gegaard en dan kort op de barbecue of zoiets). Mijn hoofdgerecht was voor mij het minst lekkere die avond met dank aan het rijkelijke gebruik van verse koriander waarvoor alles voor mij naar dreft smaakte. Ook van het blokje kaas op mijn bord was ik niet echt fan alhoewel het op zich wel smakelijk was (ook deel van het kaas dessertbord van de wederhelft). De lamsnek aan de overkant van de tafel werd wel enorm gesmaakt.

    oak, michelinster, gent

    De wederhelft koos zoals gezegd dus voor een kaasbordje. En was daar zeer gelukkig mee.

    oak, michelinster, gent

    Ik was ook uiterst gelukkig met mijn twee dessertjes. Die waren opnieuw van een zeer hoog niveau. Het eerste dessertje was iets van pistache maar hiermee doe ik het gerecht oneer aan want er was nog veel meer en het was opnieuw een rijke en onverwachte combinatie van heerlijke smaken. Maar ik ben al een beetje vergeten wat precies allemaal. Appeltjes dacht ik. Maar het was subliem.

    oak, michelinster, gent

    En alsof het allemaal nog niet perfect genoeg was en mijn maag al een beetje begon te protesteren dat het echt wel too much begon te worden, kwam daar nog een zesde en laatste gang aan. Maar die was opnieuw zo fris en smakelijk dat mijn zieltogende maag toch nog akkoord gaf om het op te eten. De combinatie van mango en een bepaalde citrusvrucht waar ik nog nooit van had gehoord was een explosie van smaken. Zoet en toch fris. Licht en smakelijk. Zalig gewoon.

    oak,michelinster,gent

    Het viel me op hoe de mensen rondom ons, allemaal op andere tijdstippen toegekomen, toch min of meer gelijk elke gang geserveerd kregen. Omdat elke gang uitgebreid van uitleg werd voorzien en je vrij dicht op elkaar zit, kon ik dus telkens al goed horen wat er nog allemaal zou volgen. Het was grappig hoe het koppel naast ons ook uit een vegetarische en niet-vegetarische helft bestond en het koppel aan de andere kant niet later dan 22u30 wou blijven om de babysit te sparen. We bevonden ons een beetje tussen gelijkgestemden blijkbaar.

    Het is onvoorstelbaar hoeveel topadressen Gent tegenwoordig heeft voor fijnproevers. En hoe veel van hen ook uitstekende vegetarische opties bieden. Oak heeft een standaardmenu, maar als je iets niet lust of wil eten wordt hier zonder morren rekening mee gehouden. De Michelinster was absoluut verdiend. Hier moet je gewoon eens gaan eten. Het werd een onvergetelijke verjaardagsavond.

     

  • Zwemlessen een jaar verder

    Afgelopen zaterdag was het testmoment van de zwemles. De kinderen zwemmen nu een jaar in de lesjes georganiseerd door de stad Gent. We zijn daar op zich heel tevreden van. Het zijn reeksen van 15 lessen, telkens volgens Fred Brevet. Rond de tiende les volgt telkens een evaluatie en wordt bepaald of ze naar de volgende reeks mogen of hun huidige brevet nog eens opnieuw moeten doen. Dat is een beetje raar, aangezien nog maar 2/3e van de lessen op dat moment achter de rug is, maar dat calculeren ze dan in.

    En zo behaalde Zoon zaterdag Dolfijn, het derde en hoogste niveau van "Leren overleven". Hij is nu officieel "kantveilig". Dat is ook wel zo. Hij zwemt sinds september in het diep en tijdens de oefeningen laat ik hem bijna altijd alleen naar de kant zwemmen vanop een meter of 5. En dat lukt prima. Hij heeft de afgelopen maanden echt een klik gemaakt qua zwemmen. Vorig schooljaar zat het drijven nog niet zo goed en zonk hij zonder drijfhulp vrij snel weg. Dat gaat nu dus veel beter.

    Voor onze Dochter was de evaluatie een beetje spannender. Ze was al iets te jong voor haar huidig niveau en het volgende niveau is het brevet van Dolfijn dat Zoon nu dus net behaald heeft. En wat volgens de inschrijvingsgegevens eigenlijk pas kan vanaf de derde kleuterklas. Ze is dus dikke 10 maanden te jong. Maar dat is niet alles, ze is ook heel klein voor haar leeftijd en heeft echt nog niet veel kracht. En daarbij is ze ook nog eens verschrikkelijk speels en eigenwijs. Ik heb hier denk ik al verteld hoe ze tijdens de zwemles zelden of nooit naar de juf luistert en gewoon haar eigen ding deed. Ik had me er dus al op ingesteld dat ze het huidig niveau Waterschildpad 2 keer zou doen. 3 keer blijkbaar als je naar de leeftijdscriteria kijkt. 

    Maar de avond voor de proef heb ik het er met haar over gehad en haar wat gemotiveerd om haar best te doen en aan de juf te tonen wat ze in huis heeft en blijkbaar heeft dat gewerkt. Want ze was bij de beste van haar groepje ineens tijdens de test en deed alles perfect. Ineens ging dat. Want puur technisch is het een goed zwemmertje; ze drijft goed en kan al gerust enkele meters zwemmen zonder drijfhulp. En dus mag ze toch over naar het volgend niveau. Ik ben eigenlijk wel trots...

  • Hoe moeilijk kan het zijn...

    Ik probeer deze week een verjaardagsfeestje op poten te zetten. Probleem 1: niet iedereen kan op hetzelfde moment. Uiteindelijk vinden we dan een moment waarop bijna iedereen kan. Probleem 2: babysit vinden. Ook dat lukt uiteindelijk. Probleem 3: het restaurant dat ik had gebeld heeft geen plaats om 19u, wanneer ik wou gaan, wel om 18u. Allez huppa, we verwittigen iedereen dat het een uur vroeger zal zijn en gelukkig lukt dat voor bijna iedereen. Probleem 4: de cocktailbar in de oude Post aanvaardt geen groep van 10 in het weekend, enkel van 8. Moet ik aan 2 mensen zeggen dat ze niet meer mogen komen ofwat? En waar vind ik dan wel een toffe plek om iets te drinken met zo'n groep. Uiteindelijk de goede oude Vooruit gemaild, hopelijk doen die niet lastig. Dat zou verfrissend zijn. Maar mensen toch, wat een gedoe en wat een geregel!

    Soms zijn de dingen dan weer té vlot! De kinderen volgen zwemles op zaterdagochtend. Daardoor kan Zoon dan niet voetballen. Ik vind dat eigenlijk niet heel erg, het is pas zijn eerste seizoen voetbal en zwemmen vind ik nu toch even iets belangrijker. Ik heb ook weinig zin om die zwemles te verzetten naar de namiddag want dan is onze hele zaterdag eraan. Lastig ook met verjaardagsfeestjes en uitstapjes. Maar ik mail toch al eens om te vragen of het überhaupt zou KUNNEN, dat veranderen naar de namiddag. Ik formuleer het mijn inziens heel duidelijk: "Onze zoon voetbalt ook. We willen dit jaar echter voorrang geven aan het zwemmen. Maar stel (puur hypothetisch) dat we in september (dus niet nu al) het zwemmen zouden willen verschuiven naar zaterdagnamiddag, is dat dan mogelijk?".
    Duidelijk, toch?
    Resultaat? Een half uur later krijgt de wederhelft telefoon dat de kinderen vanaf februari op zaterdagnamiddag zwemmen want ik had dat gevraagd.
    Oink. Sommige mensen zijn precies iets te hulpvaardig!

  • The National @ Vorst Nationaal 09/11/2017

    Er zijn zo van die momenten waarop, totaal tegen alle verwachtingen in, de dingen gewoon kloppen. Wanneer je geraakt wordt door pure perfectie. Waarop het leven gewoon van zoveel schoonheid getuigt. Het concert van The National in Vorst Nationaal mag gerust tot zo'n transcendent schone ervaring gerekend worden. Zo'n ervaring waarbij je je lief tegen je aantrekt en alle mensen plots van goede wil lijken.

    Tegen alle verwachtingen in, zei ik. Wel ja. We hadden tickets voor The National in Bozar. Alles klopte; maandagavond in de vakantie dus kindjes gingen sowieso al uit logeren die avond; locatie met zowat de beste akoestiek van de wereld naar het schijnt, makkelijk te bereiken na het werk. En dan plots annuleren ze het concert en komt er een vervangend concert in Vorst. Vorst, de betonnen bunker waarvan de wederhelft al verschillende keren heeft gezworen er nooit nog te willen gaan. Vorst, waar we al een concert gewoon hebben gemist door eerst een eindeloze file en dan een compleet gebrek aan parking. Waar andere concerten gewoon totaal verpest werden omdat door diezelfde parkeerproblemen je alleen nog toegang krijgt tot het tweede balkon vanwaar je niks kan zien en het geluid meer weg heeft van een oorverdovende brei waar nog met moeite instrumenten te herkennen zijn dan van een rockconcert. Waar we na Sigur Ros nog meer dan een half uur hebben vast gezeten in de parkeertoren van Audi die ze tegenwoordig ter beschikking stellen. Op de koop toe kon onze trouwe vaste babysit niet lang op voorhand zeggen of ze zou kunnen komen. 

    Maar soms komt het dus toch allemaal goed. Onze babysit kon. Het concert was inmiddels niet uitverkocht. Ondanks de mail van de organisatie dat Vorst nog moeilijker bereikbaar was dan anders door wegenwerken en het niet beschikbaar zijn van die parkeertoren vond de wederhelft een parkeerplaats op 50 meter van de ingang. Weliswaar tweeenhalf uur voor The National het podium zou bewandelen, want ik had hem zowat verplicht om vroeg te vertrekken (zelf kwam ik met het openbaar vervoer en ook dat ging vlotjes eens ik de juiste tram had gelokaliseerd).

    De wederhelft had een zitplaats uitgezocht op de derde rij van de tribune (jep, zelfs als je bij de eersten in de zaal bent, is de eerste rij blijkbaar al volzet). Zelf voelde ik meer voor een staanplek helemaal vooraan, maar gezien het op het moment dat ik toekwam nog twee uur wachten was, ging ik akkoord met dat wachten al zittend te doen. En na het voorprogramma nog gaan staan zag ik niet zitten, ik heb van Sigur Ros amper iets gezien door al de grote mensen voor mij dus tenzij ik echt tot op de vijfde rij ofzo raak, was dat geen geweldig plan.

    Blijkbaar had de groep op Instagram een hint gedropt. Die zag ik maar nadien. Maar ze hebben de geannuleerde concerten dus dubbel en dik goed gemaakt. Als cadeautje aan het Brussels publiek, hebben ze gewoon integraal Boxer gespeeld. Geen idee eigenlijk waarom dat zo juist aanvoelde, maar het was wel zo. Het was echt een ongelofelijke goedmaker.

    Ik had net die middag Fake Empire uitgekozen om op Facebook te zwieren in de aanloop naar het concert en dat werd dus ook de opener. De sfeer was meteen gezet. Er bestaan geen slechte platen van The National, maar mijn liefste pareltjes staan toch wel op Boxer; Fake Empire dus, Slow Show, Appartment Story, Squalor Victoria, Mistaken For Strangers,... 

    Van de nieuwe plaat Sleep Well Beast kregen we maar enkele nummers. Maar wel mooie. The System Only Dreams in Total Darkness klonk alsof ze dit nummer al tien jaar spelen. Met backing vocals trouwens van de zangeres van Buke and Gase uit het voorprogramma, waar ik weinig meer over wil zeggen dan dat ik hoop die draken nooit meer te hoeven aanschouwen. 

    Matt Berninger en companen waren behoorlijk spraakzaam en goed gezind. Echt sorry hebben ze niet gezegd, maar Matt kon niet zwijgen over de knuffel die hij had gekregen van Michelle Obama en oh well, het is bij deze vergeven. Day i die werd ook een feestje en het een beetje atypische Walk it back klonk geweldig (als dit de 'nieuwe sound is' ben ik wel fan, trouwens, vernieuwend en toch oh zo herkenbaar The National). 

    Het is eigenlijk een beetje lastig om de hoogtepunten van de show op te lijsten, want eigenlijk was elk nummer een hoogtepunt. Ik bedoel Bloodbuzz Ohio, Terrible Love, Mr November waarbij Berninger naar goede gewoonte op stap ging in het publiek, ...

    Afgesloten werd er, eveneens naar goede gewoonte, Vanderlyle Cry Baby geeks, dat ze akoestisch spelen en waarbij heel Vorst op zijn mooist meezong. En wij op de laatste noten al de zaal uit slopen om vlot weg te raken en de babysit niet tot een gat in de nacht te moeten ophouden. Ik voelde me extatisch en huppelde als een tiener naar onze auto. Hoe mooi kan muziek zijn...

    Ik ben een beetje de tel kwijt, maar ik denk dat dit mijn zesde concert was van The National. In mijn afspeellijst die elke dag in mijn oren zit op weg naar het werk zitten ook heel veel nummers van hen, dus je mag gerust zeggen dat ik er de laatste jaren behoorlijk vaak naar heb zitten luisteren. Maar het verveelt nooit. Geen seconde. Die nummers blijven gewoon elke luisterbeurt even mooi. En ook live. De groep was aan het einde gekomen van een lange toer en alhoewel ze heel eerlijk toegaven dat ze ernaar uitkeken om eindelijk terug naar huis te kunnen, klonk de show energiek en fris. Er was behoorlijk wat interactie met het publiek en alhoewel Berninger geen natuurlijke entertainer is lijkt hij zich intussen thuis te voelen op een podium. Er was gewoon zoveel warmte in de zaal, letterlijk en figuurlijk. Op de energie van dit concert kan ik nog een tijdje teren...

    Setlist 

    Fake Empire
    Mistaken For Strangers
    Brainy
    Squalor Victoria
    Green Gloves
    Slow Show
    Apartment Story
    Start a War
    Guest Room
    Racing Like a Pro
    Ada
    Gospel
    The System Only Dreams in Total Darkness
    Walk It Back
    Guilty Party
    Don’t Swallow the Cap
    Bloodbuzz Ohio
    I Need My Girl
    Day I Die
    Carin at the Liquor Store
    Mr. November
    Terrible Love
    Vanderlyle Crybaby Geeks

    the national, vorst nationaal

  • Een weekend vol film en theater

    Afgelopen weekend begon op vrijdagavond met Zingarate op De Expeditie, een voorstelling waar ik al heel veel goeds over had gelezen en ik al sinds de zomer heel graag wou zien. Normaal spelen ze ergens op lokatie in de buitenlucht, maar gezien het wisselvallige weer hadden ze last minute even alles verkast naar een lege hangar. Waar ik gezien de kou niet heel rouwig om was.

    Het is geen geheim, ik ben een fan van Cie Cecilia en Zingarate is zonder twijfel een van hun betere stukken. Het is een beetje zoals het altijd is, in alles behalve proper Nederlands met alles behalve afgelikte personages. Is dat dan niet saai of altijd van hetzelfde? Eigenlijk niet echt. 

    Wat ik ook wel geweldig vond, is dat er in de zaal mensen van alle leeftijden zaten te kijken. Met heel veel goesting. Ik denk dat de jongste maar enkele jaren ouder waren dan mijn eigen kinderen. Maar ook tieners, twintigers, grootouders, noem maar op. Waar kom je dat nog tegen, in theater?


    Zaterdagavond dan trok ik met een vriendin naar Le Fidèle. Films met Matthias Schoenaerts wil ik altijd zien en zeker als ze van Michaël Roskam zijn. Rundskop bijvoorbeeld zal ik niet licht vergeten.

    Le Fidèle begint sterk om dan na een eindje wat in te dommelen. 'Is het dit maar' vroeg ik me af. Mijn gezelschap had blijkbaar hetzelfde gevoel, 'niet slecht maar een beetje saai'. Maar plots komt de film dan weer op snelheid en zit je voor je het weet compleet aan je cinemazetel gekluisterd. Om beduusd achter te blijven. Deze film is misschien niet de boks in je maag die Rundskop was, maar hij is absoluut wel de moeite waard om te gaan kijken.


    Zondag dan was het tijd voor cultuur van een iets ander allooi. Ik bevond me opnieuw in zaal 1 van de Sphinx, maar deze keer voor My Little Pony. De dochter is behoorlijk verslaafd aan deze kleine kleurige zingende beesten die het alleen maar hebben over cutie marks en vriendschap. Ze heeft er kousen van, pijama's, speelgoedjes en ze kijkt voortdurend naar de reeks op Netflix. En na de twee vorige films die vooral op maat van grote broer waren (Helden en Lego Ninjago) was het nu meer dan tijd om eens iets voor haar te doen. Weken al zat ze naar deze dag uit te kijken.

    De film is geen hoogvlieger, typisch Amerikaans eendimensionaal entertainment met een te hoge schattigheidsfactor, maar het gezichtje van de Dochter toen ze bij de spannende ontknoping letterlijk op het puntje van haar veel te grote zitje met grote ogen zat te kijken, daar doe je het tenslotte toch voor. Ons meisje is gewoon de vleesgeworden Pinkie Pie (een knalroze pony die gemaakt is om te lachen en te feesten en altijd in is voor een grap). (tegenwoordig stapt ze rond op handen en voeten met houten blokken onder die handen, dan heeft ze hoefjes...)


  • Helden boven alles!

    Op zoek naar een goede film voor een uitje met de kinderen tijdens de herfstvakantie? Dan kan ik de gloednieuwe 'Helden boven alles' warm aanbevelen. De helden zijn jullie misschien al bekend van Ketnet. Indien niet, heb je kinderen tussen de 5 en de 10, dan weten zij ongetwijfeld over wie ik het heb.

    Omdat de wederhelft heeft meegewerkt aan de film (let op zijn naam op de aftiteling!) waren we uitgenodigd op de première in Antwerpen afgelopen weekend. Met BV's en rode loper toestanden en afterparty, the works. Dat was echter buiten het verkeerd in en rond Antwerpen gerekend. Een half uur aanschuiven op de ring, omgereden en dan in een file op Linkeroever gestrand. En dus hopeloos te laat aangekomen aan Kinepolis. Zucht.

    Gelukkig liep de film in meerdere zalen tegelijk en begon de vertoning voor de mensen die via Ketnet kaartjes hadden gewonnen een half uur later. En dus hebben we de film nog gezien. Mét acte de présence van de Helden. Maar zonder fancy afterparty of andere bekende koppen. 

    De film zelf dan. Zoals ik zei is het een erg fijne film. Zelfs als je, zoals ik, nooit iets van De Helden hebt gezien (en op zich weinig affiniteit hebt met twintigers die allerlei dingen in elkaar vijzen en er daarna mee rijden/ in vliegen). De film staat ook prima op zich en heeft een echt verhaal waarin eigenlijk bijzonder weinig geknutseld wordt. Het accent ligt vooral op de vriendschap tussen de Helden en op de knotsgekke dingen die ze meemaken. Met absolute glans(bij)rollen voor Adriaan Van den Hoof (Zen! Zuivering en Zalige stilte zijn nu een beetje de running joke in ons huishouden, en al helemaal nu Zoon deze week de letter z heeft geleerd op school) en Karlijn Sileghem. Ik heb echt voortdurend zitten lachen. En ook Dochter, net 4 en ook nooit naar de Helden gekeken, genoot van de film (vooral van het liedje van Maureen). De film is grappig, onderhoudend, een beetje spannend en vooral gewoon heel leuk. Als je deze vakantie dus een film zoekt tussen het mega aanbod van Amerikaanse toestanden, dan doe je met Helden boven alles volgens mij een goede keuze.


  • Oewist?

    Wel, momenteel niet zo geweldig. Twee weken geleden kreeg ik op een gewone zondagavond plots amper nog adem. Het was me gewoon allemaal te veel en ik voelde me plots enorm beklemd en had het gevoel dat ik geen lucht meer kreeg. Dat gevoel bleef in mindere mate de hele werkweek voelbaar. Een voortdurende druk op mijn borst. Het zette me aan om op donderdag een dag thuiswerk in verlof om te zetten. En omdat ik me maar bleef rottig voelen en ongerust was, trok ik op die vrije dag dan maar naar de huisarts. Die trok bloed en deed een lichamelijk onderzoek. Maar alle resultaten waren normaal. Wat maakt dat er maar 1 verklaring lijkt te resten voor mijn fysiek ongemak; stress. En dus schreef mijn dokter me een week ziekteverlof voor, waarvan vandaag reeds de laatste dag is ingegaan.

    Dat ik dit nu pas neerschrijf, heeft twee oorzaken. Ten eerste vond ik gewoon de puf niet om te bloggen. Ondanks de rust blijft het leven ook gewoon even druk. Afgelopen weekend was er van rust geen sprake met zwemles van de kinderen gevolgd door een verjaardagsfeest voor de dokter met 6 kindjes in huis. Zondagochtend hadden we de avant premiere van de Ninjago Film in Antwerpen die uitliep waardoor we te laat waren op het door ons zelf georganiseerde verjaardagsfeest van de dochter voor de familie. Zoon en de wederhelft stonden enkele minuten later aan de deur dan de eerste gasten, ze waren nog om brood en beleg moeten gaan wegens zaterdag geen tijd voor gehad en ik en de dochter waren nog iets later terug met de taart. Oftwel 1 lange rush van 8 uur 's morgens tot na 21u 's avonds. Enfin, ik zeur. De tweede reden van mijn stilte is het taboe dat er toch nog rust op je psychisch niet goed voelen, op het gewoon niet aankunnen, het hedendaagse tempo, het in Brussel gaan werken dag na dag en thuis twee kleine kindjes hebben die nog moeten oefenen met leren lezen en gaan voetballen en zwemmen en ballet dansen. En een stokoude zorgbehoevende hond. Op om 21u in bed kruipen en toch de dag erop steendood zijn. Op niet meer kunnen. Want als jonge ouder wordt er toch keihard verwacht dat je gewoon blijft gaan, met de big smile liefst. En dat lukt hier dus niet meer.

    Intussen voel ik me een heel klein beetje meer ontspannen, maar nog altijd even uitgeput, wat niet moeilijk is na het afgelopen weekend. Maar je kan het verjaardagsfeest van de vierjarige toch niet afzeggen omdat de dokter zegt dat je het wat kalmer aan moet doen. En dus blijven we maar gaan... Morgen weer aan het werk. En toch proberen niet te veel hooi op mijn vork te nemen.