15-04-15

Zomeropvang

In de komende drie weken moet de planning voor de opvang voor Zoon tijdens juli en augustus rond. Ik schrok er zelf van, maar inschrijven moet voor 10 mei. Een behoorlijke uitdaging voor mensen die doorgaans niet vooruit plannen, dat verzeker ik je. Wat een heerlijkheid is op dat vlak onze crèche, die tot 2 vorige zomer enkel sloot tussen kerst en nieuw en sindsdien ook nog twee weken sluit in juli. Maar voor de rest bijna altijd open is. Ik vond twee weken opvang zoeken al een uitdaging. Nu worden het twee maanden.

Twee maanden vakantie, wie heeft dat eigenlijk uitgevonden zeg. Moest ik al mijn vakantiedagen opnemen en de wederhelft al de zijne, dan zouden we er komen. Maar wat dan met de paasvakantie, kerstvakantie, krokusvakantie, herfstvakantie,...? Om van ziekte nog maar te zwijgen. En eigenlijk vind ik ook dat vakantie ook dient om samen met het hele gezin iets te doen en meer moet zijn dan enkel functionele kinderopvang. Je bent toch nog een koppel ook.

En dus heb ik twee papieren gemaakt, eentje voor juli, eentje voor augustus. En wordt het nu de uitdaging om die dag per dag te gaan invullen. Op vrijdag en in het weekend ben ik thuis, dus dat geeft nog 34 vakjes om in te vullen, feestdagen er al van afgetrokken.

En dus ben ik aan mijn bedelronde begonnen. Welke dagen ziet de meter zitten, welke de peter en tante en waar kan en wil de oma inspringen. Gelukkig hebben we zelf ook twee weken verlof gepland en zullen we daarnaast uiteraard ook zelf nog wel enkele dagen opnemen. Maar de rest zal opvang worden. En het is gelukkig een zeer fijne opvang. Maar mijn hart protesteert bij het idee dat hij daar heel erg vaak naartoe zal moeten gaan. Het moet toch nog een klein beetje vakantie blijven ook. Niettemin zullen er daar weken gesleten worden, dat kan nu eenmaal niet anders.

Sportkampen heb ik ook nog bekeken. Maar gezien Zoons afschuw momenteel van onbekende mensen en het feit dat hij ten slotte nog maar 3,5 is wil ik daarin niks forceren. Het moet tenslotte plezant blijven. Dus geen kampjes dit jaar.

17:44 Gepost door Josie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

14-04-15

8 kinderloze uurtjes

Gisteren hadden we eens een dag zonder kinderen. Of toch 8 uur. Het was hoog nodig om de batterijen eens op te laden. Weliswaar net vakantie gehad maar om het cru te zeggen is een week vakantie met de kinderen vaak vermoeiender dan gewoon te gaan werken. Leuker ook, natuurlijk, maar vermoeiender...

8 kinderloze uren dus. Zoals verwacht (en gevreesd) vlogen die om. Helaas geen terrasjesweer, dat was nochtans iets dat ik geweldig goed had zien zitten. Wat door de winkels struinen dan maar. Een nieuwe jeans en broeksriem gekocht en de wederhelft zijn cadeaubon laten spenderen bij Today is a Good Day. Niet makkelijk trouwens een goede jeans want ze verkopen alleen nog skinny of wijd en ik stam uit de tijd van de strech jeans en combats en heb daar absoluut geen zin meer in.

Rustig couscous gaan eten dan. Hondjes uitlaten. En dan tijd voor een koffie en brownie in de Bidon. Nog een klein stukje Breaking Bad (ik ben zo moe dat ik niet eens in afleveringen kijk omdat ik doorgaans midden in een aflevering al in slaap sukkel). En dan alweer naar de crèche om het gedochterte te gaan ophalen.

Wel nog een rustige avond quality-time met mijn meid want Zoon is gaan logeren bij oma. Samen in bad gezeten en wat gespeeld. Toch ook genieten.

19:55 Gepost door Josie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-04-15

Tattoo

 

Ik speel al jaren met het idee van een tweede tattoo. Ik vermoed al sinds korte tijd na de eerste eigenlijk. Regelmatig naar plaatjes kijken op het net, ideeën opdoen, af en toe eens iets bijhouden (lang leve Pinterest),... Een keer dacht ik dat ik het ontwerp had gevonden maar een jaar later is het nog altijd bij slechts een ontwerp gebleven dus dat zal dan toch niet het geval geweest zijn. Ik miste altijd de klik met een ontwerp, datgene wat maakt dat het meer is dat een mooi plaatje bij iemand anders en dat je wil dat het iets van jezelf wordt.

Na verloop van tijd begonnen enkele ideeën zich uit te kristalliseren. Iets met bloemen en iets op de enkel of rug. Ooit. Graag. Maar nooit iets concreet.

ik zag in een facebookgroepje enkele leuke dingen voorbij komen. En elders. En dan ineens, plots, werd het een concreet plan. Mooi ontwerp bij een online kennis, de mooiste andere inspiratiefoto's verzamelen en eer ik het wist had ik een mail gestuurd met de vraag om daar iets mee te doen. Ik ben supertevreden met mijn eerste tattoo dus de mail ging gewoon direct naar Ienjas van Bodydesign. Enkele dagen later antwoord en een afspraak.

En dus gingen het gedochterte en ik vrijdag op pad. Ik had geen zin om een onbekende babysit te zoeken en te betalen voor zo'n uitje dus mevrouwtje mocht mee. Ik ging er wel niet van uit dat ze rustig zou zijn, maar Ienjas was op de hoogte en zag er ook geen graten in. Maar eens ginder heeft ze de hele tijd op mijn schoot gezeten, onder de indruk van de nieuwe omgeving en onbekende mensen. En eens de koudwatervrees over en ze op verkenning wou gaan konden we alweer naar huis.

Ontwerp besproken aan de pc en we kwamen eigenlijk direct tot een plan. Schets op de huid bevestigde dat idee. Een afspraak dan. Alhoewel dat ik had aangegeven dat een lange wachttijd geen enkel probleem vormt had ik nu het idee concreet werd, toch geen zin in uitstel en dus was het geen feest toen ik hoorde dat het niet meer voor dit jaar zou zijn. Maar na een tijdje zoeken in de agenda werd er nog een plekje gevonden. Eind september. Een half jaar wachten dus voor een ongeduldig iemand als mezelf is niet weinig maar het valt te overzien...

1 hele dag sessie of 2x? Waarom niet direct de ganse dag. Eerst de kindjes wegbrengen en dan de rest van de dag vrij voor mezelf. En de tattoo. Ik kijk ernaar uit. De eerste keer was niet pijnlijk en het is zowat dezelfde plaats (schouder) dus hopelijk valt het weer zo goed mee. Ik ben er in elk geval niet bang van (eerlijk waar, ik ben nochtans en angsthaas). Het wordt dus wat groter deze keer. Niet gigantisch echter. Gewoon goed. Ben behoorlijk in mijn nopjes, valt het op...

16:40 Gepost door Josie | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

Port Zelande

Gisteren vertrokken voor 4 dagen naar Porte Zelande en gisteren ook wakker geworden met de keelpijn from hell. Het is heel raar, enkel keelpijn maar mijn klieren zijn zo opgezwollen dat mijn hoofd draaien zeer doet en vooral als ik neerlig is het echt pijnlijk. Hopelijk trekt het snel over. Vermoedelijk tegen dat we naar huis gaan... Enfin, ik heb makkelijk keelpijn maar deze klieren, dat heb ik precies toch nog nooit gehad zeg. Voorlopig echter geen dokter, we zijn op vakantie en ik heb ook geen zin in antibiotica (zeker niet in de combi met borstvoeding).

Zoon is nu mee zwemmen met de nichtjes en dochter doet eindelijk een dutje. Ze heeft gisteren tot na 22 uur liggen roepen (spelen en zingen, niet wenen) in haar bedje en het hele schema hangt er dus al aan...

Vorige zomer waren we in Les Trois Forests, een gloednieuw en groot park, dan is dit park in Zeeland wel nogal een teleurstelling. Het babybad in het zwembad in klein en vlak langs de tochtige uitgang naar de kleedkamers. Er is in dat badje 1 glijbaan en niets anders. Je bent dus erg snel uitgekeken met kleintjes in dit zwembad. Maar buiten zwemmen is niets. De binnenspeeltuin is welgeteld 1 springkasteel en 1 trampoline, that's it. Echt zielig. En ook qua activiteiten is er weinig voor ons. De ponyritjes zijn gepland op maandag en zaterdag en dan zijn wij hier niet. Voor minigolf of bolling zijn onze kornuiten nog te klein. Een mooie buitenspeeltuin heb ik nog niet gevonden...

gelukkig gaan de kindjes graag zwemmen en ik vermoed dat we dus vooral in het water te vinden zullen zijn. Of we gaan eens naar zee. Maar ik had toch nog net iets meer actie verwacht voor driejarigen dan we nu al hebben gevonden.

15:20 Gepost door Josie in Reizen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: centerparcs, porte zelande, vakantie |  Facebook |

31-03-15

Zomeruur

Ligt het nu aan het zomeruur maar zowat iedereen die ik vandaag en gisteren zie (in real life maar ook online) heeft verschrikkelijk slechte geslapen. Wallen, geeuwen en sloten koffie zijn ons deel.

Bij mij ligt het niet alleen aan het zomeruur, gebiedt de eerlijkheid mij te zeggen. En zelfs niet aan de combinatie met de storm van vannacht. Het lag vooral aan mijn Dochter die zowat de hele nacht heeft liggen hoesten. Zwaar verkouden, veel slijmen en hopla, om de paar uur neusje spoelen (altijd leuk, midden in de nacht een peuter die krijst als vermoord) en tussendoor liggen luisteren naar hoeveel decibels dat kleine lijfje op 50cm van mijn oren kan produceren. En medelijden hebben. Vooral met dat kleine lijfje maar toch ook een klein beetje met de wallen onder mijn ogen en de paar uur die me nog scheiden van alweer een nieuwe werkdag. 

Toch is het ook wel fijn. Na een late shift (dankzij de leegloop hier op het werk heb ik er extra gekregen, hoera) naar het station lopen terwijl het buiten nog licht is. Nog net. Tegen dat we Brussel Zuid zijn gepasseerd is het alweer bijna donker... Maar het komt hopelijk snel, het mooie weer. En het einde van de snotneusjes.

15:23 Gepost door Josie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

26-03-15

Mens erger je niet

Ik ben vatbaar voor kleine frustraties. Ik geef het vrijelijk toe. Ik kan makkelijk uit mijn vel barsten voor dingen die het zelden waard zijn. Gelukkig spring ik er ook weer snel terug in. En besef ik dat ik het mezelf aandoe. Mens erger je niet...

Maar hier toch een lijstje van dingen die me de laatste dagen zwaar de keel uithingen...

  • Gisteren ging er een draagdoek online te koop. Dat is een wereldwijd gebeuren voor een kleine maar fanatieke groep mensen. Het was een bijzonder mooie doek, gemaakt van katoen en hennep waardoor hij makkelijk ook peuters kan dragen. Ten eerste kwam hij te laat online en ten tweede deed de site, zoals altijd, knap lastig. Ik kon verschillende keren een doek in mijn mandje klikken maar kon het proces nooit afronden en heb dus geen doek en met mij honderden andere gefrustreerde draagmama's. Het meest frustrerende? Binnen de 5 minuten staan ze op e-bay en dan uiteraard 100 euro duurder. Natuurlijk ben ik dom want het is een hype, dat bedrijf kan gerust 1000 van die doeken extra laten weven en dan is iedereen blij. Maar dat doen ze bewust niet. Zodat hun merk lekker exclusief blijft en mensen er veel geld voor over hebben. Slim maar frustrerend.
  • Een vergelijkbare frustratie is er met concerten. Tegenwoordig verkoopt zowat alles uit binnen het kwartier en de servers van de concertorganisator kunnen dat nooit aan. Je moet al kunnen klikken op het moment van de verkoop start, steevast tijdens de werkuren en het is altijd zenuwslopend. Morgen komen er bijv tickets voor Brandon Flowers in de AB, niet echt superpopulair maar het zal wel uitverkopen...
  • Het openbaar vervoer is een eindeloze bron van vermaak. Ik stap over van trein op andere trein of bus en heb dus nooit veel tijd. En dat geeft elke dag stress. Want 5 minuten is voor de NMBS zelfs geen vertraging maar betekent voor mij soms een half uur later thuis. Zeker als de trein dan stopt op het perron dat het verst van de bussen verwijderd is en er veel langzame mensen voor mij zijn. Ook hier doe ik het mezelf aan want ik zou kunnen fietsen, maar dat doe ik niet. Fietsen haat ik zo mogelijk nog meer. En openbaar vervoer is ook fijn want het staat voor mijn uurtje lezen per dag en daarover hoor je mij niet klagen, natuurlijk. Een mens moet kunnen zagen...
  • Een andere eindeloze bron van vermaak zijn uiteraard kinderen. Vooral als ze een beetje moe zijn. Of als je dringend ergens moet zijn. Maandag wou Zoon naar goede gewoonte zijn kleren maar niet aan. Maandag is een helse dag. Eerst Zus wegbrengen, dan naar school met Zoon en dan crossen en vliegen om te proberen tijdig in het station te raken. En net dan is de knuffel die mee moet naar school kwijt of besluit meneer dat hij toch een andere broek aan wil of vind ik Zus haar slofjes niet, regent het, doen de honden lastig, proberen de kindjes mekaar even de kop in te slaan terwijl ik in de badkamer zit, begint het te stortregenen net als we moeten vertrekken of smeert Zus haar yoghurt overal uit. Fun fun fun!

11:34 Gepost door Josie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-03-15

Maandagochtend workout met kinderen

Maandagochtend. Het is kwart voor 8 in de ochtend en ik ben met Zoon en Dochter op weg naar de crèche. Dat is iets meer dan een kilometer oftewel een kwartier stappen (en dus ook een kwartier terug). Zoon gaat mee omdat ik hem niet in de voorschoolse opvang wil dumpen, hij moet die avond al tot 18u naar de naschoolse opvang.

Daar gaan we dan. Met een hels tijdsschema waar we op welk punt van de ochtend mee bezig moeten zijn zodat iedereen op tijd raakt waar hij moet zijn. Zoon in de buggy, Dochter in de draagdoek. Ik heb geen idee hoeveel ze ondertussen allebei exact wegen, maar als de weg lichtjes bergop gaat dan stap ik me aan een hels tempo in het zweet, los van de temperatuur buiten.

We kruisen een joggende studente. Relax aan het lopen in een flatterende outfit, oortjes in. Zwetend bedenkt ik dat ik momenteel wellicht iets meer calorietjes aan het verbranden ben dan zij. En vooral iets minder relax...

14:42 Gepost door Josie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende