Een dreigende, grijs met witte lucht. Speciaal licht, het soort dat je nooit in de zomer ziet. Donker en toch licht tegelijk. De boom voor het raam heeft plots blaadjes van goud. De bladeren zijn al dood, nog enkele dagen voor ze finaal op de grond storten en vergaan, maar nu zijn ze nog eventjes adembenemend mooi, puur goud.

Als je dit seizoen één keer naar het theater zou gaan, ga dan naar The Broken Circle Breakdown featuring The Cover-Ups of Alabama. Het stuk gaat nu al even mee, maar is weer op toer, en het is ontzettend mooi en zeer toegankelijk...

Speelt die voorstelling nergens in de buurt, dan kan je ook naar Apenverdriet, de gloednieuwe voorstelling van Arne Sierens met in de hoofdrol twee vrouwen, Marijke Pinoy en Wine Dierickx.

Twee vrouwen na een feestje, in het nu verlaten appartement van de ene. Het decor stelt het appartement voor, knalrood, en draait rond. De vrouwen wervelen langs elkaar van de ene naar de andere kamer, soms op de vlucht voor elkaar, dan weer elkaar opzoekend en letterlijk op elkaar leunend.

De oudste, Juliet, is 50, en geeft een feest omdat ze weer samen is met haar echtgenoot. Al blijkt er ondertussen een serieuze haar in de boter te zitten. De partycrasher is 30 en op zoek; is haar vriend wel de juiste, is haar job wel de juiste, zijn haar kleren en haar gedrag wel het juiste? Ook Juliet blijkt ondanks haar twintig jaar meer levenservaring op een kruispunt gekomen en vol vragen te zitten. Eigenlijk wil ze alleen zijn, maar haar goede opvoeding verhindert haar ervan de rare indringster gewoonweg op straat te zetten. Gaandeweg raken ze geboeid in elkaars verhaal.

Een knappe voorstelling, zoals steeds met een origineel decor dat knap gebruikt wordt door de actrices, die begeleid werden door een choreograaf en naast woorden dus ook veel beweging gebruiken om zich uit te drukken. De eerste keer dit seizoen dat ik bij een voorstelling schrok toen de lichten aanfloepten en de actrices afscheid namen van hun publiek 'Is het nu al gedaan???'.

Wanneer ik ergens iets lees over een theaterstuk met als ingrediënten enerzijds een boek over een getormenteerde consul en zijn getroubleerde relaties met de fles en met zijn vrouw en anderzijds Josse De Pauw als hoofdrolspeler, dan zijn mijn verwachtingen hooggespannen. Toch hoorde ik de afgelopen dagen tot mijn grote verbazing zeer uiteenlopende meningen over Onder de vulkaan (naar het semi-autobiografische boek Under the volcano van Malcolm Lowry); ‘ok maar wat langdradig’ volgens de ene, ‘heel mooi en literair’ volgens een ander, ‘ongenietbaar en vervelend’ volgens een derde. Nu was mijn interesse pas echt gewekt, moet ik zeggen. Vol verwachting zocht ik op een druilerige donderdagavond dan ook mijn plekje in een uitverkochte Vooruit.

Guy Cassiers werkt voor deze voorstelling, zoals we ondertussen van hem gewend zijn, rijkelijk met beeld. Meer nog dan bij zijn Triptiek van de macht maken deze videobeelden essentieel onderdeel uit van de voorstelling. Het beeld wordt hier gewoon op een schitterende manier gebruikt; om aan te geven telkens wanneer hoofdpersonage Geoffrey Firmin in de drank vliegt, om de sfeer te scheppen van het Mexicaanse landschap waar het verhaal zich afspeelt, om de overgang van de ene scene en locatie naar de volgende aan te geven, om sferen te scheppen, om de dialogen te ondersteunen en kracht bij te zetten… De videobeelden worden zeer krachtig gebruikt.

Over het verhaal kan ik kort zijn; Brits Consul Firmin (Josse De Pauw) drinkt zichzelf naar de rand van de afgrond. Zijn ex-vrouw Yvonne (Katelijne Damen) heeft hem al verlaten, maar keert plots terug om te proberen redden wat er nog te redden valt.

De Pauw bewerkte het boek zelf tot een toneeltekst, en deed dit op een zeer literaire manier. In deze tijden van tussentaal wordt de tekst in ultracorrect en mooi Nederlands gespeeld en het is gewoon een verademing om naar deze rijke taal te luisteren. Monologen worden afgewisseld met stukken dialoog.
Het stuk duurt (eveneens standaard bij Cassiers heb ik de indruk) lang, 2u15 om precies te zijn, en al die tijd wordt gevuld met die grote stukken tekst en weinig actie of verhaal. En dat maakt het niet altijd eenvoudig voor de toeschouwer. Ik kon er in elk geval weinig aan doen om mijn geest te stoppen nu en dan af te dwalen. Waar je zou denken dat dialogen makkelijker zijn om te volgen dan de lange monologen was dat in mijn beleving niet echt het geval. Integendeel, de stukken tussen De Pauw en Damen vond ik eerder overbodig. Ook het personage van de halfbroer (Marc Van Eeghem) kwam weinig uit de verf. Maar dat hoefde op zich ook niet, aangezien het toch vooral gaat om Firmin en zijn demonen.

De Pauw zet geen zielige dronkelap neer, maar een intelligent man die vechtend ten onder gaat, die nog steeds een boeiende kijk heeft op de dingen, zij het dat ze vervormd worden door de wanen van de mescal. Ik vond het een mooie, indrukwekkende acteerprestatie, al moet ik zeggen dat mijn gezelschap iets minder onder de indruk was. Eens waren we het echter over het knappe acteerwerk van Bert Luppes, die een hele reeks verschillende personages neerzet.

Een mooie voorstelling kortom, heel erg goed gemaakt en zeer verdienstelijk geacteerd, maar ondanks het thema net niet aangrijpend genoeg om echt grote klasse te zijn.

Er is nu eens helemaal niets op tv. Kookprogramma's, verbouwprogramma's, ik bedoel, who needs those. Maar of dat erg is? Totaal niet. Ten huize Josie en Egel is er gelukkig voldoende ander entertainment. En dan bedoel ik nog niet eens de fratsen van onze twee geschifte neurotische honden, maar bijvoorbeeld...

• Theater. Niets op tv? Trek dan het theater in. Vanavond is er bijvoorbeeld een monoloog van Josse De Pauw, toch niet de minste. Onder de vulkaan, oftewel Under The volcano, een bewerking van een boek over een eenzame, alcoholverslaafde consul in Mexico.
• Ook te zien momenteel is Apenverdriet, de nieuwste van Arne Sierens met Marijke Pinoy en Wine Dierickx in de hoofdrollen. Ik ga van't weekend kijken...
• Een ander alternatief zijn de vele supergoede tv-series die je tegenwoordig op DVD kan krijgen. Lost, Deadwood, Dexter, True Blood, Six Feet Under, Weeds, we vullen er ganse avonden mee. De laatste weken zijn we bezig aan seizoen 2 van The Tudors, een knappe Britse reeks met Jonathan Rhys Meyers, mij voordien onbekend, maar best aangenaam voor het oog...
  

• Ook daar geen zin in? Dan kan een mens nog altijd lezen. The name of the wind is het steengoede eerste boek van Patrick Rothfuss, over Kvothe, een jongen die opgroeit bij een gezelschap van reizende troubadours maar het alleen moet redden wanneer het hele gezelschap op een nacht wordt uitgemoord. De jongen is bijzonder intelligent en besluit te gaan studeren. Een superspannend en ontzettend knap geschreven fantasyverhaal.