Josies Diary-my stream of consciousness

  • Op de lappen

    Ik ben ondanks te korte maar goede nachten zo moe, geen idee aan wat het nu weer ligt. Maar het mag geen excuus zijn om thuis te zitten want er staan leuke dingen op het programma!

    Vanavond eindelijk nog eens naar de Vooruit voor dit. Wordt hopelijk boeiend.

    Morgenavond eindelijk (het is alweer van mijn verjaardag in december geleden denk ik) nog eens uit met de wederhelft, lekker gaan eten in het Pakhuis. Volgende week is het krokusvakantie en gaan de kindjes twee nachten uit logeren, dus wie weet kunnen zowaar nog een keertje een hapje gaan eten of eens naar de film of iets gaan drinken na het werk... Luxe!

    En voor volgend weekend staat er een date op het programma die we al sinds ik denk november of december proberen te plannen, een dagje Leuven met een vriendin. 

    En dat het mij deugd gaat doen, na twee maanden vooral met zieke en minder zieke kinderen achter de tv te hebben gezeten!

  • Muziek!

    Het moet dan toch kloppen dat je minder nieuwe muziek ontdekt naarmate je ouder wordt. Spijtig maar helaas. Gelukkig kan ik nog steeds enorm blij zijn met nieuwe muziek, zij het maar enkele ontdekkingen per jaar. Maar echt enorm blij wordt ik van Nathaniel Rateliff. Ik luister tegenwoordig nog amper naar iets anders. De man is geen adonis (hij is even oud als ik begot), dat is waar, maar wat een geweldige plaat heeft die uitgebracht. Zotcontent word ik van die muziek. En dan die blazers. En zijn tattoos zijn ook wel charmant. Enfin. Leuke muziek dus.


  • Valentijn

    Valentijn. Weinig romantische plannen want ik moest laat werken en zou pas tegen 21u30 thuis zijn. Zoals altijd Facetimede ik eens met de kindjes voor ze naar bed moesten. Zoon wist me te vertellen dat hij en papa een cadeau hadden en gaf me meteen tonnen tips om zelf ook nog iets te kopen. Dat laatste is niet gelukt geef ik eerlijk toe, de winkels waren al dicht, ik moest werken en had weinig inspiratie. Maar ik was wel erg benieuwd wat er dan thuis op mij zou liggen wachten!

    Het bleken hartvormige pralines te zijn. Dacht ik toch. Daar was ik geweldig blij mee. Een lieve kleine attentie, wat wil je nog meer op zo'n dag. Uit gaan eten hebben we lang geleden al na 1 poging opgegeven trouwens; bij andere koppels op schoot in een overvol restaurant waar er maar 1 standaardmenu was, we zijn toen gewoon gaan lopen nog voor het aperitief kwam. Maar een kleine attentie voor elkaar, waarom niet, alle redenen daarvoor zijn goed toch.

    Maar de pralines waren maar een afleidingsmanoeuver zo bleek! Plots kreeg ik van mijn snoodaard/wederhelft een papier in handen geduwd met deze foto

    rockhotel.JPG

    Ik was serieus het noorden kwijt. Een weekendje in een soortement houten chalet? Huh? Ik ben een stadsmeisje dus ik vond het al raar dat de wederhelft mij een weekendje in de natuur zou schenken. Dat is wel het overwegen waard als gezinsvakantie, maar we hebben dit jaar al maar liefst 4 tripjes als gezin gepland dus als we nog iets extra zouden doen dan toch liever iets voor ons tweetjes alleen. Wat ook klopt met dat hele Valentijnconcept. Maar waarom dan zo'n hutje ergens in een bos? Ik kon het allemaal niet rijmen in mijn hoofd. Pas op, ik was blij hoor, ik had er het volste vertrouwen in dat mijn betere helft iets geweldig plezant had geregeld, maar ik snapte totaal niet wat.

    En dan wees hij ergens op de link. Rock Village. 

    En dan nog moest het even bezinken.

    Maar... We gaan dus twee dagen naar Werchter! En we gaan daar logeren in zo'n klein houten ding. Dus toch een weekendje onder ons twee maar naar de festivalwei!

    Wauw!

    We waren al eeuwen aan het twijfelen om een kaart te kopen. Van zodra Arcade Fire als naam was bekend gemaakt. Maar het kwam er zo niet van. Een dag gaan, meer dagen, waar slapen, niemand had precies zin om dat eens uit te zoeken en de knoop door te hakken. Dacht ik. Maar blijkbaar zijn er intussen dus wel degelijk knopen doorgehakt!

    I love it!

  • Irritaties op maandag

    Geen grote rampen gelukkig, fijn weekend achter de rug en redelijke maandag tot hiertoe. Maar soms zijn er toch van die dingen die enorm op een mens zijn systeem kunnen werken. Toch? Bijvoorbeeld:

    • je bestelt vrijdag iets online, hiep hiep hoera, zaterdag zal het al geleverd worden. Ideaal want andere dagen ben ik niet thuis natuurlijk. Maar zaterdagochtend ben je enkele uren weg. Maar geen probleem want om 9u staat de status van de bestelling nog op 'in transit' en als ze supersnel zouden leveren dan geven ze het toch gewoon af bij een van de buren, niet? Om dan tegen 11u thuis te komen en dat briefje in de bus te vinden dat de koerierdienst gekomen en weer gegaan is mét jouw pakje. Niemand die iets verkeerd heeft gedaan maar sjonge was me dat irritant.
    • ontdekken dat de buitenschoolse opvang nu ook werkt met Gewettigd Afwezigheidsdagen. De dochter is 2 weken ziek. We bellen de bestelde opvang (want je moet je gewenste opvangdagen ten laatste de 15e van de maand voordien telkens doorgeven) telkens mooi af voor 8u30. En toch moeten we 2 van die 4 dagen betalen en nog wel het volle tarief (normaal rekenen ze per begonnen half uur). Want blijkbaar hebben we maar recht op 3 afwezigheden per kalenderjaar en van die 3 zijn ze er 1 vergeten in rekening brengen. Bij deze mental note gemaakt, als de kinderen eens niet naar de opvang moeten omdat wij thuis zijn of iets dergelijks, ze toch sturen en na 10 minuten gewoon daar gaan halen, dan betalen we gewoon dat eerste begonnen half uur, anders moeten we 2u30 betalen ook al zijn ze niet geweest.
  • Naar buiten op zondag

    Helemaal geen plannen op zondag. Meestal word ik daar rusteloos en vies gezind van. Zoals altijd nam ik mezelf voor om daar niet aan toe te geven en zowaar, afgelopen zondag is dat nog gelukt ook. Het feit dat Zoon bijzonder goed gezind was, heeft daar zeker aan toe bijgedragen.

    Op een bepaald moment in de namiddag begint het binnenzitten me echt tegen te steken. Ze hadden een hele dag regen voorspeld, maar het is droog en dus stel ik de kinderen voor om te gaan fietsen (zij fietsen, wij hollen erachter). Allebei hebben ze daar wel zin in. Maar zoals steeds kan Dochterlief niet haar broer niet bijhouden en geeft ze het na 400 meter op en wil ze terug naar huis omdat ze een "beetje moe" is.

    Zoon heeft er zin in. Hij vraagt altijd hoeveel stappen ik die dag al heb volgens mijn Fitbit. We vertrekken op 5.000 stappen. Hij besluit om niet te stoppen tot we de 10.000 halen. Dus fietsen we een van mijn favoriete padjes af helemaal tot aan de ring en keren dan terug. Figo is te oud om het tempo aan te kunnen maar moet ook nog gewandeld worden en ondanks dat we dan al 3km in de benen hebben, besluit Zoon opnieuw mee te komen. Om aan Figo zijn tempo tegemoet te komen verruilt hij wel zijn fiets voor zijn step. Hij stuift er niet vandoor zoals vroeger wel eens het geval was, maar blijft altijd vlakbij en we lachen en kletsen wat af.

    Na de wandeling met de bejaarde hond staat de teller net niet op 10.000. Zoon dringt aan. Dus stel ik voor nog 3 keer de trappen thuis op en af te rennen, half voor de grap. En zo gebeurt het, hij en ik rennen een paar keer op en af en kleine zus sluit vrolijk schaterend aan. Zalig.

  • Tijd voor mezelf gezocht

    De oudste zit nog een uurtje op school. De jongste slaapt even. Hoop ik toch. Net op controle geweest met haar bij de kinderarts, ze is aan de beterhand maar ze is er nog niet, nog wat verderdoen met medicatie. En dus is het heel even rustig in huis. 

    De oude hond ligt naast me in de zetel en ik kan niet goed beslissen waaraan ik mijn oh zo kostbare 60 minuten vrije tijd ga besteden. Netflix? Lezen? Facebook? Opruimen?

    Hoe doen andere mensen dat eigenlijk, zich staande houden met zo weinig me-time? Ik snak er soms zo hard naar... Ik heb de pendeluren waarin ik lees op de trein en ik heb ongeveer een uur of anderhalf 's avonds als de kinderen in bed liggen en alles is opgeruimd. Het is zo weinig... Vorig weekend moest zoon naar een feest op zaterdag en sliep de dochter en hadden we zowaar een tweetal uur zomaar op een zaterdag. Decadent.

    Het was ook wel een drukke week. Dinsdag was ik zoals altijd pas thuis om 21u30. Woensdag nieuwjaarsetentje let de vrijwilligers en was het 23u30. Vandaag de hele tocht met de bus van en naar het ziekenhuis. Elke dag van de week 3 tot 4 wandelingen met de hond. Dat is niet slecht he, gaan eten, wandelen, lezen op de trein, contact met de collega's, allemaal leuke dingen. Maar ik ben precies zo moe.

    Laat de lente maar komen. Hopelijk geeft die wat energie. Helaas duurt die laatste wintermaand precies altijd het langst...

  • Slaap en gemis

    Oh help, ik heb mijn jongste sinds zondagavond niet meer gezien. Ze is uit gaan logeren bij de oma omdat ze vrij ziek was en het handvol dagen dat je als ouder hebt om dit op te vangen, niet echt volstaat voor een kind dat intussen al 8 dagen school moet missen en dus thuis zit. Ze is al 3, ze krijgt bij oma de allerbeste zorgen, ze was al een klein beetje aan de beterhand toen ze vertrok en de oma houdt me sms-gewijs op de hoogte maar dit is met voorsprong de langste periode dat ik haar al heb moeten missen. Tot nu toe was de scheiding beperkt tot enkele keren 1 nacht...

    Ik heb er een enorm dubbel gevoel bij. Ik was zo blij met de slaap, dat kan je je niet voorstellen. De zware bronchitis had ervoor gezorgd dat ik 5 nachten op rij nooit meer dan 1 uur aan een stuk had kunnen slapen en vaak meer wakker lag met een heel zieke kleuter naast mij dan iets anders. En er was al sinds kort na kerst onderbroken slaap toen de oudste bronchitis kreeg. Ik zat op mijn tandvlees, was prikkelbaar, noem maar op. En dan 3 nachten van nog altijd veel te korte maar compleet ongestoorde slaap. Wauw. Ik sliep zo diep dat ik de afgelopen dagen bij het wakker worden soms niet meer wist waar ik was of welke dag het was. 

    Maar mijn klein meisje van wie ik nooit langer dan een nacht gescheiden was en zelfs dat zoveel mogelijk heb vermeden nu 4 nachten moeten missen, dat is echt niet niks. Vanavond komen de kinderen terug (de oudste is gisteren ook vertrokken want die was stikjaloers op dat zus was gaan logeren en hij niet) maar ik heb net nu ons jaarlijks nieuwjaarsetentje met het werk, dus ik ga ze pas morgenvroeg zien...

    Slaap dus. Het is iets bizar. Je voelt vaak ook pas hoe moe je echt was eens je enkele nachten beter hebt geslapen. Dochterlief slaapt maar sinds een goed half jaar meer door dan niet, dus ik ben héél wat gewend, maar toch, de afgelopen week had me er toch goed onder gekregen...