Zou er deze week weer sneeuw aankomen? Ik heb het echt gehad met de winter. Het is goed geweest. Nu lente graag. Vrijdag op weg naar huis was ik me voor het eerst bewust van tsjirpende vogels en iets warmer weer, dus graag meer van dat! Ik ben het duister en de kou kotsmoe...

Niet dat een mens geen toffe dingen kan doen als het buiten rotweer is. Zoals naar de cinema gaan, dat is misschien zelfs nog leuker in de winter dan als het buiten 35° is. Zaterdagavond eindelijk Mr Nobody gaan zien. Het is volgens mij een film die je ofwel haat, ofwel te gek vindt, zo blijkt ook uit de zeer uiteenlopende recensies. Toch zit ik ergens tussen die extremen in. Ik vond het een goede film, heel mooi en zeer de moeite, maar geen 4 sterren, geen meesterwerk. Daarvoor mist hij wat overtuigingskracht, hij grijpt net niet genoeg naar de strot. Maar een vrij unieke, zeer goed gemaakte, zeer schone film, en alleen daarom al moet je gaan zien. Nah.
(Of voor Jared Leto zijn schoon ogen natuurlijk)

Gisteren was het dan feest, mijn broer en ik hebben iets georganiseerd voor mijn ma haar 60e verjaardag, enkele weken na datum, maar het was een geslaagd klein feestje. Lekker gegeten en gedronken, gekeuveld en vooral, ze was supercontent met haar cadeau. En dus wij ook :-)

Gisterenavond naar Control gekeken, de aangrijpende film van Anton Corbijn over Ian Curtis, de zanger van Joy Division. Ik kende, buiten de klassieker Love will tear us apart, eigenlijk niks van Joy Division. Maar deze film is zo beklijvend, ik loop er nog altijd mee in mijn hoofd. Dringend Joy Division op de iPhone zwieren.

Curtis pleegde zelfmoord toen hij 23 was. 23, een mens zou vergeten hoe verschrikkelijk jong dat wel is.

Ondanks die veel te vroege dood is hij verantwoordelijk voor onvoorstelbaar straffe muziek. Ik bleek uiteindelijk veel meer nummers te kennen dan ik zelf besefte, al was het maar omdat veel groepen ondertussen Joy Division hebben gecoverd (Nine Inch Nails, The Killers, Therapy,...).

Control is geen meesterwerk, daarvoor wordt er naar mijn gevoel net niet diep genoeg gegraven, maar is een verschrikkelijk mooi in beeld gebrachte film vol ontzettend straffe muziek over een vrij bizarre man. Maar deprimerend. Donker. Het laat me echt niet los...

Druk is het. Druk op het werk (deadlines) en druk in het weekend. De momenten dat ik in de zetel zit te lezen of tv te kijken zijn op één hand te tellen, zelfs in het weekend. Van zodra ik opsta, zet de op hol geslagen mallemolen zich in gang en het stopt maar als ik 's avonds weer in slaap val; constant bezig zijn, mentaal en fysiek. En weet je wat? Ik kwam tot de ontdekking dat ik ervan geniet. Het geeft me het gevoel dat ik lééf, dat het leven ertoe doet, het geeft energie om energiek bezig te zijn...

Niet dat ik nooit op mijn gat zit. Zo probeerden we zaterdag onder vrienden een nieuwe Gentse koffiebar uit, nadat ik de hele voormiddag en een goed stuk van de namiddag de Gratis in Gent nieuwsbrief bijeen had gepend. 's Avonds snel eten, tussendoor de was doen en dan op naar het toneel. Ca Brûle van De Roovers, helaas een zware teleurstelling. Chaos en vernieuwing zijn mooi in het theater, maar dit stuk bood nauwelijks meer diepgang dan een snelle brainstorm tussen eerstejaars theaterstudenten had geboden. Pijnlijk.

Zondag trokken we naar Oostduinkerke voor de jaarlijkse strandwandeling van Greyhounds In Nood. Het was zeer hoog tij, waardoor het strand zo klein was dat we er nauwelijks allemaal op raakten, al die mensen en langpotige honden. Luca was verschrikkelijk zelfverzekerd en verdween meteen in de groep honden toen ze los mocht. Twee keer dachten we dat we ze kwijt waren toen we haar meer dan een minuut nergens meer zagen nadat ze met twee andere honden tegen 45 km/uur de duinen in was geschoten. Mijn hart stond weer even stil...
's Avonds bekomen bij Oud België, toch wel het beste wat de tv tegenwoordig te bieden heeft. Schoon, ontroerend, kreeg er deze keer tranen van in de ogen...

En voor wie het nog niet wist, 27/04 komen Mumford and Sons naar den AB. Mijn kaartje is besteld, het uwe ook?