23-06-15

Luca aangevallen

Na meer dan een week ziek en slap te zijn had ik vorige vrijdag eindelijk genoeg fut voor een wandeling. Dochter gezellig in de draagdoek op de rug, honden aangeriemd en weg waren we voor een van onze vaste trajectjes langs het Gentse water en groen. We waren echter nog niet ver toen we op een zeer smal wandelpaadje langs het water twee vrouwen met twee honden moesten kruisen. Al duizend keer gedaan en ik vertrouw mijn honden dus ik maakte me niet druk, zelfs niet toen het meisje zei dat haar hond 'niet goed was' met andere honden. Als ze het zelf zien zitten om te passeren dan zou het wel ok zijn veronderstelde ik.

Hoe het precies gegaan is weet ik zelf niet, maar ineens zat die hond van dat meisje bovenop Luca en had die haar nekvel stevig in zijn kaken geklemd. Luca janken, die hond maar trekken en geen een van de twee vrouwen kreeg het beest van Luca af. Tot mijn groot afgrijzen trok hij gewoon haar vel eraf. Een grote pluk vel en haar van zo'n 5 op 10cm vloog op de grond en daar stond mijn hondje met een gapende wonde te trillen.

De moeder van het meisje van gelukkig haar verantwoordelijkheid en belde haar eigen dierenarts onmiddellijk maar die had het te druk met geplande operaties. Poen scheppen met de sterilisatie van de te dikke yorkshire van het bejaarde dametje is wellicht belangrijker dan het helpen van een hond in hoge nood, ik weet het niet. Gelukkig nam mijn dierenarts wel de telefoon op en kwam die direct naar haar kabinet want ze was zelf niet thuis. Enfin, toch de vervangster want de dierenarts zelf was in verlof.

Eerst naar huis waar de poetsvrouw gelukkig akkoord was om langer te blijven en Alyssa eten te geven en daarna in haar bedje te leggen (het was middag). Dan met een hond zonder vel onder haar halsband en overal bloed de kilometer naar de dierenarts gestapt. Daar helaas niet direct een oplossing want de dierenarts zag het niet zitten om de nodige ingreep (volledige narcose en hechten) alleen te doen en ondanks de vele telefoontjes was er niemand die kon of wou helpen. Uiteindelijk na een half uur bellen verscheen de vaste dierenarts die dan maar even haar verlof liet voor wat het was en zei dat ze meteen aan de ingreep zouden beginnen.

Een windhond en narcose gaan niet goed samen, een oude hond en narcose gaan niet goed samen en een niet-nuchtere hond en narcose al evenmin. Risico dus. 'Als je me lange tijd niet hoort, mag je ervan uit gaan dat het goed gaat', zei de dierenarts, 'als het fout gaat dan bel ik direct'. Ondertussen was de wederhelft ook van zijn werk gekomen en gingen we de poetsvrouw aflossen thuis zodat die haar eigen kind van school kon gaan halen. De dochter lag gelukkig rustig te slapen.

En daar zaten we dan, aan de keukentafel, te wachten met de gsm voor ons, huilend, bang. Gelukkig bleef de gsm stil.

's Avonds tegen etenstijd dan eindelijk het verlossende telefoontje dat Luca aan het ontwaken was en de ingreep en narcose goed had doorstaan. Ontelbare hechtingen in haar nek, haar hoofd dat er helemaal scheef van trok en het beestje heeft die eerste nacht geen seconde geslapen en alleen maar zielig gepiept, maar ze is er ten minste nog.

011.JPG

013.JPG

En nu hopen dat er geen infectie in de wonde komt en ons hondje verder goed herstelt. De eerste dagen kwam ze in elk geval haar mandje niet uit.

De eigenaars van de andere hond zijn gelukkig correct en waren heel bezorgd, zijn meegekomen naar de dierenarts en zeggen de kosten te zullen dragen. Het is ook een geadopteerde hond en ik koester zeker geen boosheid naar hen of de hond toe, al had ik natuurlijk liever gehad dat onze lieve, oude Luca dit allemaal bespaard was gebleven en hoop ik dat ze verder hun verantwoordelijkheid nemen en nooit nog buiten komen zonder muilkorf.

15:37 Gepost door Josie in Honden | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-06-15

Brandon Flowers @ Ancienne Belgique

Zo'n 5 jaar geleden zagen we Brandon Flowers al eens aan het werk in de AB ten tijde van zijn eerste soloplaat. Een nieuwe plaat, een nieuw rondje AB, ik moest niet echt twijfelen en kocht gewoon kaarten. Veel kans dat de soloplaat niet zo geweldig zou zijn maar ik weet dat ik me sowiso wel amuseer. The Killers en de eerste soloplaat zijn zwaar oververtegenwoordigd in mijn playlist. Ik ben altijd vrij obsessief met muziek en heb artiesten die bepaalde episodes in mijn leven kleuren en de afgelopen 10 jaar is Flowers daar altijd bij geweest.

Twee weken voor het optreden kwam The Desired Effect uit, de nieuwe plaat. Maar snel op iTunes gezocht want ik ga graag een beetje voorbereid naar een concert. Ik had er eigenlijk geen verwachtingen van. Brandon Flowers is een van mijn guilty pleasures. Het hoort niet om dat goed te vinden, je kan er al helemaal niet mee uitpakken, de nummers van de laatste platen gaan niet eeuwig meegaan of lang herinnerd blijven. Maar de eerste twee van The Killers maken dat voor mij allemaal goed dat het gewoon niet echt uitmaakt. Ik kan ontzettend veel verdragen van die mens. Als hij komt, wil ik gaan kijken.

En dus stonden we in een volle AB tussen een overheersend vrouwelijk publiek toen de man uit Las Vegas op het podium verscheen in een gouden kostuumvest. En er nog goed uitzag ook. De opener zat er helemaal op, Dreams Come True, een van de betere nummers van The Desired Effect. Ik was meteen in de 7e hemel.

Een goed optreden, is voor mij een optreden waar ik licht extatisch van word en me zo happy voel dat het gevoel nog wekenlang meegaat. Het raakt me in mijn buik, niet in mijn hoofd. Maar na het tweede nummers, het nochtans erg leuke Can't deny my love, was ik al niet meer helemaal mee. Ik kon niet zo goed zien, ik was moe, de mnieuwe nummers zijn nu eenmaal niet allemaal zo straf, ik weet niet wat het was. Het bleef goed en fijn maar ik werd niet meer van mijn sokken geblazen. Wat ik nochtans heel zwanger en daardoor achter in Vorst Nationaal beland wel had gehad bij The Killers twee jaar geleden...

Toch was het een degelijk optreden. Fijne achtergrondzangeressen, Flowers die in vorm was al mis ik wat begeestering en doorleefdheid en was het toch vooral de entertainer die we te zien kregen. Hoogtepunten waren ondermeer Crossfire, Magdalena en Jenny was a friend of mine in een heel trage en originele versie waardoor de tekst veel meer tot zijn recht kwam.

Ondertussen was de wederhelft wat met het publiek aan het lachen en mijn held Brandon, shame on him...

Het was een goed en fijn optreden. Ik ben blij dat ik erbij was. Maar de 4 sterren die in De Morgen werden uitgedeeld vond ik wel lichtelijk overdreven. Daarvoor miste ik wat meer overgave.

14:04 Gepost door Josie in Muziek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brandon flowers, the killers, ab |  Facebook |

02-06-15

Straks naar Brandon Flowers

Het is alweer eeuwen geleden maar vanavond mag ik nog eens buiten komen. Ik heb de arm van de wederhelft zo'n 5 keer onzacht moeten omwringen maar het is gelukt; we gaan vanavond naar Brandon Flowers in AB.

Brandon who? Wel ja, de frontman van de fantastische The Killers die nu zijn tweede soloplaat heeft geworpen. Lees er de ernstige pers op na en je hoort termen als "phony", "bombastisch", of volgens Pitchfork "Flowers gives off charm and stupidity in the same breath and it is as comforting as it is disposable. It’s the mark of a pretty good pop star".

Enfin. Wij gaan. Ik kijk er enorm naar uit en ervoor gaan we samen eten. Eten. Proeven wat je eet. Een woordje kunnen spreken tegen elkaar. Geen dochter die met haar vingertjes in mijn aardappels boort en geen zoon die zijn fruitsap omver zwiert. Rust.

Oh ja. De Russische en Oekraïense fans zitten blijkbaar al enkele uren voor de deur van de AB klaar. Dat stemt me wel lichtjes ongerust ;-)

13:15 Gepost door Josie in Muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

20-05-15

Wakkere bakkers

Sommige mensen hebben van die rust-en-regelmaat kindjes. Onlangs een topic in een Facebookgroepje over slapen en daar ging 90% van de kinderen slapen rond 19u. De mijne? Not so much. Al is het wel veel verbeterd sinds Zoon naar school gaat, nu ligt hij er meestal tussen 20u en 20u30 in en slaapt dan ook. Dochterlief is net begonnen aan de periode van langzaam in slaap vallen die we met Zoon ook hadden rond deze leeftijd.

Soit.

Gisteren kwam ik rond 21u30 thuis na een late shift, een rustig huis verwachtend en een aflevering The Walking Dead. Dat draaide anders uit want beide nachtbrakers waren nog zeer wakker.

Eerst bij de Zoon gepasseerd. Die wilde perse zijn Spidermanschmink tonen. Dat had hij wel al gedaan via Facetime maar ok, het ventje wou het in het echt ook nog eens doen. Gezellig naast hem in bed gekropen en nog wat gebabbeld. Dat helpt hem gigantisch om rustig te worden. Papa steekt hem elke avond in bed, maar op de avonden waarop hij niet wil slapen helpt het als ik ook nog eens een praatje ga slaan.

Een verdieping gezakt en eens bij de Dochter gaan kijken. Ik dacht dat ze ondertussen sliep, maar niets was minder waar. Mevrouw stond te springen in had bed, slaapzak naast haar gegooid. Ik til haar bij mij in het grote bed, voed ze nog eens (ideaal bonding moment, ook bij een peuter) en kroel nog eens door haar haar terwijl ze een beetje in mijn oor tatert. Om ze dan rustig in bed te leggen en ze (gelukkig) ook niet meer te horen.

Opruimen, alles klaar zetten voor de volgende ochtend en dan -eindelijk- die aflevering Walking Dead! Ondertussen is het 22u gepasseerd.

Heel dubbel vind ik dat. Langs de ene kant vind ik het spijtig dat ik de kinderen die avond niet zie omdat ik moet werken en is het dus ergens fijn om nog even terug contact te maken voor ze slapen. Ik ga sowiso elke avond kijken bij Zoon eer ik zelf slaap. Langs de andere kant snakt een mens als het zo laat is ook wel naar een half uurtje me-time en wordt het zo weer zo laat en loop ik daardoor vandaag weer zo moe rond. Maar het positieve overheerst toch. Blij dat ik dat mag doen, hen helpen om rustig en veilig afscheid te nemen van een dag. Het moment zal daar nog snel genoeg zijn dat ze mij daarvoor niet nodig hebben...

18:37 Gepost door Josie in zoon en dochter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

12-05-15

Breng de merel naar Merelbeke!

Zaterdagmiddag was ik zo kapot dat ik even terug in bed gekropen was. De Dochter lag naast mij te slapen en de wederhelft en Zoon gingen de honden uitlaten. Ik lag net in slaap toen Zoon met veel kabaal de kamer binnenstormde. Ik was even behoorlijk knorrig, maar toen kwam zijn verhaal: "Mama, we hebben een vogeltje gevonden!" Uiteraard sprong ik dan uit bed en crosste ondertussen Zoon ondervragend naar beneden alwaar mij inderdaad een getsjilp tegemoet kwam en een klein verdwaasd baby-vogeltje in ons koertje zat.

De wederhelft had het op de grond gevonden en gevangen en Zoon stond erop dat het mee naar huis kwam. Het beestje sperde hongerig zijn kleine bekje open en deed meteen al mijn dierenvriend-belletjes snerpend luid afgaan. Klein wezentje heeft dringend hulp nodig. Maar wat nu?

Google to the rescue. Een half minuutje later had ik al de site van de juiste organisatie en telefoonnummer waar echter niemand opnam. Op de site stond wat te doen, namelijk het diertje zo snel mogelijk te brengen. Liefst eerst bellen maar er nam dus niemand op. Maar er zou elke dag iemand zijn tussen 8 en 22 uur. Dus ging de vogel in een klein doosje en bij Zoon op schoot in de auto. Ik had uiteraard doodgraag zelf meegegaan maar onze Dochter tukte rustig door alle commotie heen.

Een klein uur later waren de mannen terug. Vogeltje afgegeven, de mensen van het VOC zeiden dat we juist hadden gehandeld. Het diertje was net een tweetal weken te jong om het alleen te redden en bovendien gewond. Vermoedelijk door een kat uit de boom geplukt. Maar ze konden het vrij eenvoudig oplappen en Zoon mocht erbij blijven. Nadien kon hij rustig afscheid nemen van zijn vogeltje en kwam hij vol verhalen weer naar huis. Lijkt me echt een heel mooie ervaring voor hem.

merel.jpg

17:23 Gepost door Josie in zoon en dochter | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

06-05-15

Uitgetest: Pavina glas van Bodum

Van de lieve mensen van Fun mocht ik deze mooie dubbelwandige glazen van Bodum eens uittesten. Als koffieliefhebber sloeg ik dat voorstel uiteraard niet af.

Om heel eerlijk te zijn heb ik al enkele dubbelwandige glazen, van Nespresso. Ik vind ze supermooi en gebruik ze heel graag, maar omdat ze handgeblazen zijn mogen ze absoluut niet in de vaatwas en komen ze dus zelden uit de kast. Het is me echt teveel werk om die telkens te gaan afwassen. Ik was dan ook zeer opgetogen toen ik in het foldertje van Bodum las dat deze glazen wel gewoon de vaatwasser in kunnen. 

Er zitten twee glazen in de verpakking. Simpel, strak design. Het mooie aan dit soort glazen is dat je je drankje heel mooi kan zien, bijvoorbeeld als je een espresso of cappucino zet en je die veschillende laagjes ziet vormen in je glas. Daar hou ik eigenlijk wel van.

IMG_2440.jpg

Zoals je kan zien, oogt het doorlopen van de koffie in zo'n glas alleen al smakelijk. Het buitenste glas blijft heerlijk koel dus je kan zonder problemen ermee rondlopen. Ik was druk aan het werk en had de koffie naast mijn laptop geplant en hem dan even vergeten. Maar effectief, toen ik er na enkele minuten aan dacht was de koffie nog heerlijk warm.

Je kan dit soort glazen uiteraard ook gebruiken om koele dranken langer koel te houden, maar dat moet ik later nog eens uittesten.

Het enige schoonheidsfoutje wat mij betreft was dat het er toch lichtjes aangedampt uit ziet. Mijn andere glazen zijn iets minder transparant en misschien dat het daardoor iets minder opvalt.

IMG_2442.JPG

17:26 Gepost door Josie in shopping | Permalink | Commentaren (0) | Tags: fun, bodum, koffie, glas |  Facebook |

05-05-15

Doel en golf in Kallo

Eén keer per jaar mogen we hier op het werk ons hokje uit en is er tijd voor een zogehete 'informele uitstap'. Een groepje collega's bedenkt dan een strikt geheim dagprogramma dat maar enkele dagen voordien op de rest wordt losgelaten. Het is elk jaar een andere mix van cultuur, avontuur en toch ook wel lekker eten en/of drinken. Wegens permanentieverplichtingen kan ik meer niet dan wel mee, maar dit jaar was ik toch nog eens van de partij.

Tegen het eerste deel van de dag zag ik eerlijk gezegd flink op. Gaan golfen in Kallo. Ik heb niet alleen een enorme hekel aan sport, ik ben er ook gewoon rotslecht in dus zo'n initiatie van enkele uren is voor mij doorgaans afzien en afgaan. Met loden armen en benen begaf ik me dus op de zogeheten driving range want het golf heeft zo blijkt een heel eigen vocabulaire.

We waren met veel dus de lesgeefster van dienst heeft niet echt persoonlijke feedback gegeven op mijn techniek of eerder het complete gebrek eraan, maar ik geef eerlijk toe, golf is best wel fun. Maar moeilijk mensen, moeilijk. Al die verschillende slagen, al die dingen waar je aan moet denken, pfieuw.

Gelukkig kan je daar in de golfclub niet alleen op een balletje slaan maar ook verdomd lekkere bbq eten, echt waar, dat deel van de middag mocht er wezen.

Met een overvolle buik reden we daarna naar Doel. Ik was er 15 jaar geleden al eens geweest en het had toen best indruk gemaakt dus naar dit deel van de dag keek ik absoluut uit. We werden rondgeleid door Dennis, een sympathieke inwoner (een van de laatste 20 zo blijkt) en fervent lid van Doel 2020. De man deed een pakkend verhaal over het ontstaan en de evolutie van Doel en dan natuurlijk over de geschiedenis van de afgelopen jaren met veel onduidelijkheid en hallucinante verhalen. En natuurlijk over het dagelijks leven in een dorp dat eigenlijk al niet meer bestaat. Over inbrekers aan de achterdeur en een burgerwacht.

Vandaag was nog maar eens in het nieuws dat de dagen van Doel nu echt wel geteld zijn, dus ik kan iedereen aanraden nog snel eens te passeren. Het is een indrukwekkende ervaring. Het verval en daar tussen die paar bewoonde huizen. Meer toeristen dan inwoners op straat. De reuzen die voorbij tuffen op de Schelde. De omliggende haven. Het doet je als mens allemaal heel klein voelen.

15:33 Gepost door Josie in Werk | Permalink | Commentaren (0) | Tags: doel, kallo, golf |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende