30-09-14

Overkoken

Soms zie ik dingen op straat waar ik het moeilijk mee heb. Zo moeilijk dat mijn inwendig koken al eens overkookt en ik niet altijd mijn mond kan houden.

Bijvoorbeeld de man met de hond. In onze buurt zie ik zeer regelmatig een groepje mensen honden uitlaten. De man in het gezelschap van 3 heeft een vechthond, zoals ik het noem. Je kent het model wel, niet te groot maar supergespierd, genre Stafford. En ALTIJD als ik die zie, maar dan echt zonder uitzondering altijd, is die mens aan het brullen op die hond. Brullen, tieren, schelden, aan die riem rukken. Al-tijd. En sorry maar er bestaat geen hond op deze planeet die zo verdorven is dat je er elk uur van de dag op moet roepen. Want ik ken best wel iets van honden en eerlijk gezegd zie ik dat beest nooit iets verkeerd doen. Hij ademt en dat is die eigenaar precies al te veel. Dat beest ziet dus in zijn trieste leven enkel negativiteit en mishandeling. Pfffft. Koop dan geen hond he.

Voorbeeld twee. Zaterdagnamiddag, ik kom van de winkels en ben bijna thuis. En knal in het centrum is er een sportwagen aan het crossen. Je kent het wel, met veel vertoon keihard optrekken en remmen want het is zaterdag en de stad bulkt van de voetgangers en fietsers en je kan als normaal denkend persoon nergens sneller dan 30. Maar sommige mensen kunnen dat precies gewoon niet aan en moeten optrekken al waren ze F1 piloot. In een stad vol mensen en kinderen. ZOT wordt ik daarvan. Echt waar.

18:38 Gepost door Josie in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: ergernissen |  Facebook |

24-09-14

RSV II

Gisteren mochten onze dochter (en ik) na 5 dagen en nachten eindelijk het ziekenhuis verlaten. Gelukkig was het nooit echt heel erg, maar het was toch een heel avontuur. En het deed me nogmaals beseffen hoeveel geluk we hebben als we gewoon ons leven van alledag leiden en hoe erg het moet zijn om niet zoals nu 5 dagen, maar weken, maanden opgesloten te zitten in die ziekenhuiswereld terwijl je vanachter glas buiten het echte leven ziet. Ziet hoe andere kinderen spelen, groeien, leren, hoe de wereld verderdraait en jij er half buitenvalt.

Hoe kwamen we in het ziekenhuis terecht?

Wel, woensdag was alles nog normaal. Dochterlief had een middagdut gedaan van 5 uur en dat was zeer abnormaal, maar verder leek er niet echt iets aan de hand. 's Nachts begon ze ineens te huilen en te wroeten maar ook dat is niet zo ongewoon, zo zijn er wel meer nachten geweest. Tot het me opviel dat ze heel kortademig was. Dat had ik nog nooit eerder meegemaakt. Niet genoeg om alles op te pakken en naar spoed te rijden, maar ik was er toch alles behalve gelukkig mee.

's Morgens dus naar de huisarts, dat ging sneller dan naar de kinderarts. Gelukkig maar 1 iemand in de wachtzaal want ons meisje huilde de hele tijd. De huisarts was er niet gerust in, dacht aan een longontsteking en belde meteen naar het ziekenhuis. Onze kinderarts bleek naar Canada en haar vervanger was niet aanwezig maar we mochten toch direct vertrekken voor een opname. Slik.

In het ziekenhuis kregen we direct een kamer en na verloop van tijd kwam de kinderarts er eindelijk door. Elke minuut duurt te lang als je kindje zo ongelukkig is. De dokter was niet gelukkig met wat ze hoorde aan de longen maar kon meteen wel al een longontsteking uitsluiten. Ze wou een RSV-test, een bloedtest en eventueel nog een longfoto. Dochter vloog meteen aan de monitor en kreeg extra zuurstof en een eerste aerosol. Toen de dokter wat later nog 'es terugkwam, bleek het bloed goed en was de diagnose RSV. Ze besloot dat een infuus niet nodig was maar een longfoto wel. En dat we al zeker 1 nacht moesten blijven.

Het was toch wel een schok en de tranen stonden regelmatig in mijn ogen te branden, dat geef ik toe. Maar de verpleegsters in het ziekenhuis vingen ons heel erg goed op. Fijne mensen daar in Sint Lucas.

De eerste nacht was er weinig slaap. Dochterlief voelde zich na 2 aerosols en de extra zuurstof zo goed dat ze de zuurstof uit haar neus trok en keer op keer alle alarmen deed afgaan omdat ze stond te dansen en te springen of gewoon alles lostrok. Toen ze om 23u nog 'es kwamen kijken en ons meisje nog altijd stond te springen in haar bed kon de nachtverpleegster haar ogen niet geloven... Na die eerste dag was ze daar al meteen de mascotte van de afdeling geloof ik.

Elke ochtend passeerde de arts en elke keer was het verdict 'nog een dag blijven'. Eerst omdat ze die eerste nacht nog zuurstof had moeten bijkrijgen, daarna omdat haar longen bleven piepen. Op maandag was onze kinderarts er weer in plaats van die van wacht en ze besloot een spuit cortisone te geven omdat de behandeling tot dan toe het probleem blijkbaar onvoldoende oploste. We werden er zelf ondertussen een beetje moedeloos van, elke dag hoop om naar huis te gaan en elke dag teleurgesteld worden, Zoons leven dat helemaal overhoop lag,... Gelukkig bleek de spuit haar werk te doen en mochten we dinsdagochtend eindelijk naar huis. Vrijdag op controle en eerder binnenkomen moest ons meisje plots koorts krijgen, want bovenop de RSV en de astmatische reactie die ze heeft gedaan dreigde nu ook een oorontsteking...

16:52 Gepost door Josie in zoon en dochter | Permalink | Commentaren (0) | Tags: rsv |  Facebook |

16-09-14

Waarom ik zo content ben met onze schoolkeuze

Zoon is amper aan zijn tiende dag school bezig, dus het is misschien een beetje vreemd dat ik het over mijn ervaringen in het onderwijs wil hebben. Maar ik ben ZO tevreden met zijn school, dat ik het gewoon van de daken zou kunnen schreeuwen. Excuseer mij mijn enthousiasme en ik pretendeer zeker geen expert terzake te zijn. Tot voor kort wist ik niets over onderwijs en nog altijd weinig. Ik ben gewoon oprecht blij met onze school.

Ik heb natuurlijk enkel mijn kleutertijd om te vergelijken en die ligt al een hele tijd achter ons, natuurlijk. Ik hoop dus dat het tegenwoordig in elke kleuterschool zo fijn is als bij Zoon op school. Ook in de traditionele onderwijsvormen. Maar een van de dingen die me nu enorm opvalt in vergelijking met vroeger, is dat bij ons op school veel van het kind mag komen. En dat men de kinderen wil laten leren uit ervaring eerder dan uit boeken (het is een leefschool). En dat begint al van in de klas met de kleinste kleuters (graadklas dus instappers en eerste kleuterklas zitten samen). Elke ochtend doen de kindjes een kringgesprek en hetgeen daar allemaal uitkomt, bepaalt voor een groot deel waar ze het de rest van de tijd over gaan hebben. De eerste schoolweek hadden er kindjes spinnen mee naar school gebracht en dus werden die geobserveerd en werd er rond spinnen geknutseld. De komende tijd gaan ze landen leren kennen aan de hand van typische gerechten en dus starten ze vrijdag met frietjes te bakken. Zoon is de laatste dagen zot van kastanjes rapen dus heeft hij kastanjes en bolsters meegenomen en hebben ze die geteld en gaan ze volgende maand naar het bos op uitstap. De begeleidster stuurt bij en zorgt uiteraard dat de kindjes leren wat ze volgens de leerplannen moeten leren, maar de input komt van de kindjes zelf.

De kinderen gaan ook veel naar buiten. De tweede schoolweek al trokken ze naar de speeltuin met de bus, volgende maand naar theater en naar het bos. In het echte leven staan en dingen doen!

Als ouder wordt je ook betrokken. Alle ouders komen elke ochtend mee binnen in de school, kindjes mogen tot in de klas worden afgezet. De allerkleinsten worden ook in de klas opgehaald. Elke dag dus heb je even kort contact met de begeleidster. Daarnaast houdt ze verschillende boeken bij waarin je kan volgen wat ze de hele dag hebben gedaan, wie wat verteld heeft in de kring, wat ze geknutseld hebben. Elke week krijgen we ook mail met info over de komende projecten en wat we als ouder daarvoor moeten of kunnen doen (elke week maken de kleuters zelf soep en komen er ouders helpen, vrijdag moeten we een aardappel meegeven voor de frietjes). Het is een leefschool, een school waar geleefd wordt, een kleine school met veel persoonlijk contact, waar kinderen en ouders zich thuis voelen, waar er geen regels zijn om de regels maar gewoon om alles gezellig te houden. School en thuis loopt door al die redenen ook gewoon in elkaar over. De dingen die wij thuis belangrijk vinden (gezond eten, zichzelf ontplooien, ontdekken, bewegen, respect, communicatie) zijn dat op school ook. 

Het gevolg is dat Zoon supergraag naar school gaat en dat zijn begeleidster zijn held is. Ook de turnleerkracht is zijn grote vriendin. We krijgen een heel ander kind thuis dan na een dagje crèche. Een kind met veel meer verhalen, maar ook meer woordenschat om uiting te geven aan die verhalen, met enthousiasme en fierheid op wat hij allemaal leert.

Ik denk dat de verschillen met de katholieke scholen waar hoe meer huiswerk hoe beter de school betekent zich nog veel scherper gaat laten voelen in de lagere school en dat het nu in de kleuterklas misschien nog maar kleine verschillen zijn. Maar toch. Wauw. Ik wou dat ik op zo'n school had mogen gaan!

 

16:04 Gepost door Josie in school | Permalink | Commentaren (0) | Tags: leefschool, methodeschool, methodeonderwijs |  Facebook |

18-08-14

Uitgetest: Colmar

Of ik mijn kindjes wou trakteren op de chocoladefontein bij Colmar was de vraag die me via deze blog bereikte. Daar moest ik uiteraard niet lang over nadenken. Onze babydochter mag nog geen chocolade, maar de peuterzoon is al een chocoholic en dat heeft hij van zijn ouders. Sinds de kinderen er zijn gaan we ook veel te weinig op restaurant. En dus reageerde ik met een volmondig ‘Ja, absoluut’.

Met een kind van nog geen jaar en een van 2,5 moet het een beetje vooruit gaan. Dus kozen we voor de formule van hoofdgerecht + dessertenbuffet. Daarmee lieten we het befaamde koud buffet van Colmar aan ons voorbij gaan. Het zag er lekker en vooral heel veel uit en dat was een beetje ons argument om te skippen, samen met het aspect tijd dus.

Het vriendelijke personeel sleepte meteen een kinderstoel aan voor de dochter. Helaas wel een tamelijk groot model zonder riempje om ze in vast te snoeren helaas en dus niet echt geschikt voor kleintjes onder anderhalf jaar vermoed ik. Na drie seconden was ze al op tafel aan het kruipen en dus werd de wederhelft veroordeeld tot het vasthouden/entertainen van de dochter en kroop onze peuter ook al eens in de babystoel om die uit te testen. Hij kreeg dan weer direct een glas potloden en een onderlegger met kleurplaten waarop ook de kindermenu’s stonden. Er was keuze tussen de obligate balletjes in tomatensaus, fishsticks en hamburger. Geen vegetarische optie, wat ik wel spijtig vond aangezien ik en de kinderen veggie eten. Een kleine zonde dan maar en de fishsticks voor meneer. Volgens de kaart komt de kindermenu met frieten maar we mochten ook kiezen voor een aardappel in de schil of kroketjes. Onze zoon lust geen frieten en ik vind het ook niet zo bijster gezond voor kinderen dus kozen we de aardappel in de schil, die er vlotjes in ging. Al had puree wellicht nog iets makkelijker geweest. Voor amper 6.5€ krijgen de kinderen dus een hoofdgerecht, drinken, dessert a volonté en dan nog een geschenkje. Geen geld dus. Al heb ik de indruk dat ze toch niet echt gewend zijn heel jonge kinderen op bezoek te krijgen, aangezien in de drankenautomaat naast verschillende soorten frisdrank en alcohol enkel water te krijgen is. Water dus, want frisdrank kennen en lusten onze kinderen (nog) niet. Fruitsap was leuk geweest.

006.JPG

 

Ik ontdekte meteen een aantal voordelen van dit restaurant voor gezinnen met kinderen. Ten eerste zoals gezegd, het gaat vooruit. Héél belangrijk. Niks zo vervelend met kleine mannen als eindeloos wachten. Ten tweede zijn er voldoende andere gezinnen met kinderen dus je voelt je niet slecht als je kinderen eens roepen of rondcrossen en dus gewoon kind zijn. Nergens opgetrokken wenkbrauwen. Zalig. Ten derde is er zelfs een plekje waar het jonge volkje dvd’s kan kijken. Ten vierde dus de keuze aan kindermenu’s (zij het weinig gezond of origineel maar kinderen staan dan ook zelden bekend voor avonturierszin op eetvlak, al moedigen wij dat wel aan). Ten vijfde bleek het dessertenbuffet ideaal als lokmiddel om onze peuter relatief rustig mee te houden; “straks mag je een groot ijsje” werkte wonderwel en zorgde voor een doodbraaf kind dat braaf de helft van zijn hoofdgerecht heeft opgegeten.

Tot zover het aspect eten met kleine kinderen. Want uiteindelijk wil je gewoon lekker en gezellig gaan eten en genieten. Zelf koos ik, hoe kan het ook anders, het enige vegetarische gerecht op de kaart, de groentenfeuilleté (22.95 euro in onze formule), een bladerdeegje met broccoli, spinazie en geitenkaas, geserveerd met frietjes en een paar blaadjes sla. Mijn wederhelft koos de steak (eveneens 22.95 euro) met dezelfde frietjes en sla.

004.JPG

Mijn feuilleté was best lekker, de geitenkaas smaakte lekker door zonder te scherp te zijn en gaf het geheel smaak. De frietjes waren lekker maar mijn wederhelft vond het spijtig dat het geen verse frietjes waren. De sla was vers en met een fijn sausje maar ik persoonlijk zie liever wat gevarieerder groenten op een bord verschijnen dan het obligate blad sla. De steak werd ten zeerste goedgekeurd aan de overkant van de tafel, zeer lekker was de bemerking op het gerecht.

003.JPG

Zelf ben ik toch vooral een zoetekauw dus ik moet eerlijk toegeven dat een dessertenbuffet altijd iets is waar ik geweldig naar uitkijk. En geen slecht woord over het dessertenbuffet van Colmar. Een mooi aanbod aan fruit, ijs, gebak, chocomousse, noem maar op. Dit dessertenbuffet kan met gemak concurreren met dat van het doorsnee trouwfeest. Mijn maag zat echter al goed vol van het hoofdgerecht en de frieten daarbij dus ik beperkte me tot wat fruit met verse chocoladesaus, een klein glaasje pudding en een stuk meringue. En dat was allemaal superlekker en zag er ook mooi gepresenteerd uit. De chocoladefontein waarvan sprake in de mail kon me niet echt bekoren, er lag dus wel fruit en er lagen prikkers om het fruit op te doen, maar je kon er niet rond zitten, dus je kan dan toch maximaal enkele stukjes in de fontein doen en die dan mee naar de tafel nemen of telkens heen en weer zitten lopen. De fontein stond er dus wat ons betreft eerder decoratief. Mijn wederhelft was ook zeer te spreken over het dessert al vond hij de chocomousse iets te industrieel smaken.

Tot slot onze algemene indrukken. Toen we toekwamen op de parking werden we meteen omringd door bejaarden. Het geeft een beetje een vreemd gevoel als alle andere bezoekers minstens 30 jaar ouder zijn. Gelukkig bleken er binnen ook nog wat andere gezinnen met kinderen aanwezig maar Colmar was op de feestdag dat wij er waren toch vooral een zaak van senioren. Misschien kozen we ons moment gewoon slecht.
De restaurant zijn vernieuwd en dat merk je ook echt. Het interieur is smaakvol, het uniform van het personeel is mooi, er is ook veel personeel en ze zorgen echt dat de buffetten steeds aangevuld zijn en dat je niets tekort komt. Ik denk dat qua prijs-kwaliteit dit onklopbaar is, want voor geen geld krijg je een heleboel eten van prima kwaliteit. Ondanks dat we niet de full option hadden genomen, hadden we om 19u nog altijd geen honger… Bovendien voel je je als jonge ouder hier dus absoluut welkom. Het is ook fijn dat je er als volwassen vegetariër een origineel gerecht krijgt (en eens geen lasagne of salade).  

010.JPG

 

 

17:54 Gepost door Josie in Food and drinks | Permalink | Commentaren (0) | Tags: colmar |  Facebook |

29-07-14

Zee

Onze echte vakantie deze zomer was een weekje in het wondermooie Sardinië, maar vorige week hadden we nog een extraatje in de vorm van een week aan zee.

De zee is niet echt mijn bestemming naar keuze. Elke keer als ik daar op het strand zat, besefte ik weer hoezeer ik zee en strand haat. Zand in mijn haar, de stank van zonnecrème, de aanblik van wiebelend vlees in te weinig stof. En toch is het tegelijk ook genieten. Genieten van een Zoon met wie ik diepe putten moet graven en die met de wederhelft een fort bouwt om het later te zien verzwolgen worden door zee. Genieten van ons meisje die onversaagd over het strand kruipt op zoek naar schelpjes om in haar mondje te stoppen. Genieten van het mooie weer ook al zoek ik direct de schaduw op. Genieten van een pannenkoek en een ijsje. Van frieten en afhaalpizza. In een vies speeltuintje een fanta drinken terwijl onze kleine man hoger klimt dan kindjes van 1 of 2 jaar ouder.

Erg weinig activiteiten om te onthouden voor later maar veel kleine pleziertjes. Het strand dus en de speeltuin. Een zeer geslaagd bezoek aan het Atlantikwall museum. Nu tijdelijk trouwens met diaprojectie van Vanfleteren, waar Zoon helaas bang van was. Ijsjes gaan halen op de dijk.

Het meest spijtige van de kust is misschien nog dat het een openlucht bejaardentehuis geworden is. Op zich nog niks mis mee, moesten veel van die bejaarden niet zo compleet onuitstaanbaar zijn. Vorig jaar hadden we de hondjes bij en dat mocht dit jaar niet meer omdat er mensen hadden geklaagd omdat ze hadden gejankt toen we ze twee keer 2 uur alleen hadden gelaten op het appartement. Dit jaar kwamen ze klagen omdat de liftdeur blijkbaar soms terug openging op onze verdieping en ze dus de trap hadden moeten nemen, met zo een toontje alsof wij zo'n dingen met opzet doen. In de overvolle kusttram is iedereen hoffelijk en vriendelijk behalve de bejaarden die duwen alsof hun leven ervan afhangt. En kers op de taart de ontelbare afkeurende blikken en de open kritiek toen onze Zoon een woede-aanval kreeg in de supermarkt, nog uitgelokt dan door weer een bejaarde die lastig was omdat hij in haar weg liep. De 'moderne opvoeding' was kop van jut. Fijn. 

13:23 Gepost door Josie in Reizen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: zee |  Facebook |

28-07-14

Draaimolentje

Vorig jaar tijdens de Gentse Feesten zat Zoon graag op de draaimolen. Hij was toen anderhalf en de eerste keren was hij wat onder de indruk maar algauw wou hij er niet meer af.

En dus kocht de wederhelft dit jaar ineens 8 kaartjes, zodat hij elke avond dat we er waren een keer of 2 kon gaan. 

Tot meneertje na het 3 seconden tijdens het eerste ritje besloot dat hij bang was en zich gelijk een klein aapje aan papa vastklemde. En we hem de daaropvolgende dagen met geen stokken nog op die draaimolen kregen. Hij wou graag op de botsauto's, op dat groot zwaaiding dat bijna overkop gaat en op de autootjes met Bumba-muziek (valsspelers!), maar niet op de draaimolen.

Zelfs een week vakantie aan zee kon de angst niet uit zijn geheugen wissen. Toen we gisteren terugkeerden met onze 7 kaartjes naar de draaimolen sloeg hij volledig in paniek.

Moraal van het verhaal: denk nooit dat je het gedrag van je peuter kan inschatten en koop nooit zomaar kaartjes voor een attractie.

Gelukkig wou hij wél eendjes vissen en koos hij als prijs resoluut voor een trompet waarmee hij prompt applaus en aanmoedigingen oogste op de Feesten gisterenavond... En was hij niet weg te slaan bij de grijpers en de bakken met pluchkes... En vond hij de show van Kaatje de max.

13:19 Gepost door Josie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-07-14

Wollig

Gisteren op 7 juli was het 7 jaar geleden dat wij elkaar het ja-woord gaven. Dat maakt dat wij dus ons wollen huwelijk vierden. Of niet vierden, want voor vieren is weinig tijd in de spits van het leven met twee kleine kinderen tegenwoordig... Daar getuigt deze stille blog ook van...

16:21 Gepost door Josie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: trouwen |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende