27-07-15

Oostende 2015

Het wordt al een kleine traditie, na enkele dagen van fijne Gentse Feesten ontvluchten we de drukte naar zee. Vroeger zou het in mijn hoofd niet opgekomen zijn, de Belgische kust opzoeken in de zomer. Ik ben bepaald geen fan van drukke stranden, zand tussen de tenen, de geur van zonnecrème en het gejoel van klein grut in de branding. Maar sinds ik zelf klein grut op de wereld heb gezet en met mijn eigen ogen heb gezien hoe dat zich amuseert in die veel te grote zandbak, gaan we dus naar zee. 

De eerste dag regende het eerst nog maar konden we toch al een pannenkoek eten op de dijk en daarna even rondrennen op het strand. De dag erop ontdekten ze de go-carts en hadden we het dus aan ons been, Zoon was pas tevreden nadat we een ritje hadden gedaan in zo'n karretje, wij trappen en de kindjes vooraan, druk sturend en schaterend, het moet een zicht geweest zijn. Als ik ze daar zag zitten viel het me weer op hoe gelijkend ze zijn, allebei met hun lange bruine krullen, allebei lachen en gieren. Zalig.

Naast de go-carts moesten er uiteraard ook strandkastelen gebouwd, ijsjes gegeten, in de speeltuin gespeeld. Zoon wou echter niet elke dag naar het strand. Ik heb de indruk dat de vakantie voor hem soms echt te druk is, te veel van hot naar her, te veel ander volk, te veel activiteiten en dan wou hij geregeld gewoon binnen blijven en met rust gelaten worden... Het kostte dus soms wat overtuigingswerk om het nageslacht tijdens een vakantie aan zee effectief aan zee te krijgen...

Zoons meter en kindjes kwamen een dag helpen forten bouwen, zeer geslaagd. Ik heb wel graag dat er eens iemand op bezoek komt op vakantie, anders begin ik mij precies zelf te vervelen aan die zee...

De voorlaatste dag was het storm op zee. Ik profiteerde van de gelegenheid om in de voormiddag eindelijk naar Terracotta Army te gaan in het Casino. Ik ben al heel lang gefascineerd hierdoor en nu het zo vlakbij was. Helaas (en ergens ook wel uiteraard) geen echte soldaten. Maar wel een fijne, kleine tentoonstelling met behoorlijk wat duiding over het eerste Chinese keizerrijk, wat filmpjes en enkele mooie reproducties. Ik was er toch een uurtje mee zoet. Even iets voor mezelf doen.

Dan snel naar huis zodat de wederhelft en Zoon met de tram naar de bioscoop konden sporen. Wat en uitkomst bij regenweer aan zee, een cinema waar de Minions spelen... Zo was de hele middag besteed. Het spijtige is wel dat Zussemie nog net te klein is voor zo'n uitjes en we ons dan altijd moeten opsplitsen. Maar terwijl ons dametje haar middagdut deed las ik 'Geachte heer M' uit, een boek dat ik bij nieuwjaar van een vriendin had gekregen maar aangezien het een hardcover is nooit meesleep op de trein. En laat de trein nu net de enige plek zijn waar ik kan lezen sinds er kinderen zijn. Maar na twee vakanties is hij uitgeraakt en het was best fijn, nog eens een gewoon boek lezen tussen al de fantasy door...

Ook de avonden werden steevast gevuld met lezen. En met Penny Dreadful natuurlijk, mijn nieuwste reeks waar we dankzij Netflix ook gewoon op reis naar konden kijken. Soms 2 afleveringen per avond. Frankenstein, vampiers, heksen en Dorian Gray komen samen in het Victoriaanse Londen. Het resultaat is meeslepend, spannend en gewoon heel erg goed gemaakt. Duister, wel. Vooral het tweede seizoen, waar we nu aan bezig zijn. Maar echt een dikke aanrader.

12:11 Gepost door Josie in Reizen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-07-15

Gentse feesten 2015

Maar twee dagen gentse feesten dit jaar, daarna de drukte ontvlucht naar zee. Op voorhand weet je immers nooit wat het gaat geven met twee kleine kindjes. Maar we hadden langer in Gent kunnen blijven want het werden twee zalige dagen. En voor het eerst zelfs als een roosje geslapen s nachts. Rustige, gezellige Feesten. En toch vrij veel gedaan.

Zaterdag begonnen met een toch in de piratenboot ban Boat in Gent. Op voorhand reserveren is de boodschap, we hadden nog net plaats in de extra boot en dan alleen maar 2 plekjes waardoor de wederhelft en de dochter helaas aan wal moesten blijven. Maar ik en Zoon genoten van een kort tochtje door Gent waarbij er een heuse piraat achter het stuur stond die al eens een landrot schoffeerde en waarvan we moesten meezoeken naar symbolen en letters die verstopt waren onder de bruggen en zo de schat met snoep te kraken. Het leukste was nog dat er enkele waterpistolen werden uitgereikt ( helaas veel minder dan er kinderen waren) waarmee de andere bootjes van dezelfde firma beschoten mochten worden. En nadien kregen we nog allemaal een ijsje. En zelf genoot ik gewoon van het zicht vanop het water op de feestende massa.

 'S avonds trokken we dan naar mijn favoriet onderdeel van de Feesten, het straattheaterfestival oftewel MiraMiro. Veel konden we niet zien aangezien het peuterproof moest zijn, maar transports exceptioneels van Beau geste kon ons allemaal geweldig smaken. Mooie klassiek muziek en een choreografie voor 1 danser van vlees en bloed en een graafmachine. En achteraf beklimmen alle kleine petoeters uiteraard de machine. Ook dat is gentse feesten. Nadien keken we in het festivalhart nog naar de ronkende fietsjes van firmakodde en het bad in de Volkswagen kever van bolwerk...

 Afsluiten deden we zaterdag met eendjes vissen en ritjes op de draaimolen en een flinke pannenkoek voor iedereen. Toch voor het gezinsdeel.

 Eens de kleintjes in bed trok ik zelf nog naar de theetent in de Baudelo met een collega en de food trucks achter pole pole voor nog wat verdergezet feestenplezier.

 Zondag begonnen we met de kermis. Het klein grut heeft zich al behoorlijk bekwaamd in de de edele kunst van het eendjes vissen, we zijn een lichtzwaard, een dierentuin en een pistool rijker geworden. Ahum. Ook de draaimolen had succes en er werden beertjes uit de grijpertjes gehaald. Het koste wat overtuigingskracht maar ik kreeg het kleine grut na bedtijd toch nog mee naar Rien n'est moins sur van collectif de la bascule. Jonge mensen van de circusschool vliegen door de lucht. Heel indrukwekkend. Ook grappig soms en toffe muziek erbij. Zoon keek zijn ogen uit. Zus was helaas moe en moest na een tijdje door de wederhelft afgevoerd worden naar de speeltuin want ze zou zich zo ook in de lucht lanceren. Zoon en ik keken vol verbazing de rest van de voorstelling uit. Ontzettend veel volk maar met kleine kindjes kan je gelukkig altijd nog naar voren kruipen om op de grond te gaan zitten.

 Dan wou Zoon opblijven voor het vuurwerk dat twee uur later zou starten maar na een half uur besloot hij toch maar zijn bedje op te zoeken. Tot onze grote verbazing was het vuurwerk perfect te volgen vanuit ons hoogste gangraam. Wat een luxe, eigenlijk. Het was het mooiste vuurwerk dat ik al heb gezien. Misschien net omdat we zo ongestoord alles konden zien. Alleen de muziek heb je niet helemaal mee maar dat komen we wel te boven.

 En zo kreeg ik in slechts 2 dagen Gentse Feesten toch al mijn klassiekers gestouwd: straattheater, muntthee, mojito, pannenkoek, rondlopen en mensen kijken. Aangevuld met de nieuwe klassieker kermis. Minus helaas de goede optredens. Dat komt later wel weer.

 

15:00 Gepost door Josie in Cultuur | Permalink | Commentaren (1) | Tags: gentse feesten |  Facebook |

16-07-15

Grote vakantie-worstelingen

Alles was een beetje anders dan anders vanmorgen; Zoon is drie dagen uit logeren bij zijn peter en Dochter besloot vanmorgen ziek te worden waardoor ze niet naar de crèche kan. Ik voelde me meteen een beetje uit mijn lood geslagen. De wederhelft is gelukkig thuis gebleven met mijn kleine meidje dus dat lijkt wel onder controle. En Zoon ging vandaag met zijn nichtjes mee naar zee dus die is zich ongetwijfeld rot aan het amuseren. Maar toch voelt het allemaal een beetje raar.

Het is onze eerste 'grote vakantie' sinds we zelf geen studenten meer zijn. Ik moet toch echt weer wennen aan dat concept en dan vooral aan het concept van grote vakantie zonder zelf in vakantie te zijn. Ik vind het leuk voor Zoon, even weg van het strakke schoolritme. Maar ik vind het verdorie niet evident. Want serieus, wie bedenkt er nu zoiets, 9 weken vakantie terwijl je als ouder er 5 hebt waar je niet alleen de grote vakantie maar ook al de vakanties in het schooljaar mee moet rondkomen. Om van alle ziektedagen van je kinderen of andere dingen waarvoor je thuis moet zijn (tandarts, loodgieter, ik zeg maar wat) nog te zwijgen.

En een vakantie waarin de kinderen zo goed als elke dag naar de opvang moeten, hoe geweldig die opvang ook is, dat vind ik ook geen vakantie meer.

Dus dokterden we met veel moeite een schema uit waarin zowel de opvang als oma en opa en de meter en peter volop worden ingeschakeld en er veel uit logeren wordt gegaan (door Zoon, Dochter is daar te klein voor, die slaapt geen nacht van mij gescheiden). Want de dichtsbijzijnde familie woont op een half uur rijden, anderen op meer dan een uur, niet te combineren dus met brengen en ophalen elke dag en thuis slapen.

Zelf doen we natuurlijk ook iets he, maar dan gaan we vooral ook op vakantie. Zo vangen we 2.5 van de 9 weken op. En op vrijdag werk ik niet. 

Ik lees dan van koppels die hun verlof bijna volledig los van elkaar opnemen om voor de kinderen te zorgen. Dan kan je opvang vermijden. Ik kies hier bewust niet voor. We zien elkaar als koppel slechts enkele uurtjes per dag waarvan een goed uurtje als de kinderen in hun bedjes liggen, dus de vakanties worden zoveel mogelijk als gezin gezien. Het is een keuze, natuurlijk.

Enfin, ik worstel er toch wel redelijk hard mee, eerlijk gezegd, zoals blijkt uit deze post. Misschien ook omdat ik als kind nooit naar de opvang moest in de zomer en het toch een beetje als een strafkamp blijf zien, als tekort schieten. Mijn moeder werkte wel maar ze nam onbetaald verlof in de zomermaanden tot ik oud genoeg was om al eens een dag alleen te blijven. Dat blijft toch een beetje de norm in mijn hoofd, een moeder die wel werkt (jezelf ontplooien vond mijn moeder essentieel, net zoals onafhankelijkheid als vrouw) maar die toch thuis is als de kinderen uit school komen of in vakantie zijn. Natuurlijk werkte mijn moeder op 1 km van haar huis en ik op 60km. Ook weer een keuze. Ook weer iets waarin ik precies tekort schiet... 

16:10 Gepost door Josie in zoon en dochter | Permalink | Commentaren (0) | Tags: grote vakantie |  Facebook |

09-07-15

France 2015

Eind juni vertrokken we voor 10 dagen naar Plaissan, een gehucht tussen de wijnvelden niet ver van Montpellier. Om 5u laadden we zaterdagochtend de kinderen in de auto, ervan uitgaand dat ze wel verder zouden slapen. Wat uiteraard niet het geval was. Maar ze waren al bij al toch superflink... Onze auto maalde de 1.000 km traag maar zeker en om 16u stonden we aan onze zalig ruime villa (zwembad! jacuzzi! ruime aangelegde tuin! airco!) in the middle of nowhere tussen de wijnstokken.

De eerste dagen was Zoon niet uit dat zwembad te krijgen. Met temperaturen vlot boven de 35° en een zieke dochter was er ook weinig anders te doen. Zwemmen, Bumba op tv, 's avonds wat lezen, lekker eten, slapen. Vakantie.

Na enkele dagen konden we Zoon dan toch overtuigen, zij het soms met de nodige moeite, om al eens een uitstap te doen. Zo trokken we naar Mourèze om daar tussen indrukwekkende rotsformaties dik anderhalf uur te gaan stappen.

032.JPG

 

024.JPG

Geen idee hoe andere peuterouders zo'n wandeling langs kleine, stijle paadjes doen (niet waarschijnlijk), maar ik was doodgelukkig dat ik mijn draagdoek quasi altijd in de koffer heb liggen. Ondanks +30° en 10 kilo peuterdochter heb ik ze met gemak de hele tijd gedragen. Nadien waren we beiden wel drijfnat van het zweet, maar we hebben genoten... Zoon heeft uiteraard alles zelf gestapt, die bleef maar gaan, precies een berggeitje.

Ook in de Grotte de Clamouse kwam de doek trouwens aardig van pas, ik had een beetje medelijden met de baby die de hele tijd zat te klagen in de babybungel terwijl de Dochter doodgelukkig haar ogen de kost gaf veilig vanop mijn rug...

058.JPG

Qua echte kleine kindjes dringen trokken we nog naar de Ferme du Dolmen en de gratis Zoo van Montpellier, beide een aanrader maar toch vooral die laatste.

Tot slot zijn we ook een paar keer naar het nabij gelegen pittoreske stadje Pézenas gereden voor een ijsje, wat lokale producten in te slaan of onze huwelijksverjaardag te vieren met een supergeslaagd etentje in La Belle Epoque.

En voor de rest? Zwembadpret van onze Zoon met ons, zijn oma en opa en op het einde ook zijn 'pit' (=peter) en nichtjes. De eerste dag nog terwijl ik hem vasthield, de laatste dag dook hij met zijn hoofd eerst vanop het diepe het water in en dobberde hij zonder de kant nog veel te raken drie uur rond... Een waterrat. We zullen eens moeten uitkijken naar kleuterzwemlessen denk ik want hij heeft er duidelijk aanleg voor. Ook Dochter dook zonder enige angst het water in, liefst ook in het diepe en met haar hoofd onder maar dat was dan eerder levensgevaarlijk waardoor ik ze al eens onder zeer luid protest uit het zwembad moest plukken.

15:33 Gepost door Josie in Reizen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

23-06-15

Luca aangevallen

Na meer dan een week ziek en slap te zijn had ik vorige vrijdag eindelijk genoeg fut voor een wandeling. Dochter gezellig in de draagdoek op de rug, honden aangeriemd en weg waren we voor een van onze vaste trajectjes langs het Gentse water en groen. We waren echter nog niet ver toen we op een zeer smal wandelpaadje langs het water twee vrouwen met twee honden moesten kruisen. Al duizend keer gedaan en ik vertrouw mijn honden dus ik maakte me niet druk, zelfs niet toen het meisje zei dat haar hond 'niet goed was' met andere honden. Als ze het zelf zien zitten om te passeren dan zou het wel ok zijn veronderstelde ik.

Hoe het precies gegaan is weet ik zelf niet, maar ineens zat die hond van dat meisje bovenop Luca en had die haar nekvel stevig in zijn kaken geklemd. Luca janken, die hond maar trekken en geen een van de twee vrouwen kreeg het beest van Luca af. Tot mijn groot afgrijzen trok hij gewoon haar vel eraf. Een grote pluk vel en haar van zo'n 5 op 10cm vloog op de grond en daar stond mijn hondje met een gapende wonde te trillen.

De moeder van het meisje van gelukkig haar verantwoordelijkheid en belde haar eigen dierenarts onmiddellijk maar die had het te druk met geplande operaties. Poen scheppen met de sterilisatie van de te dikke yorkshire van het bejaarde dametje is wellicht belangrijker dan het helpen van een hond in hoge nood, ik weet het niet. Gelukkig nam mijn dierenarts wel de telefoon op en kwam die direct naar haar kabinet want ze was zelf niet thuis. Enfin, toch de vervangster want de dierenarts zelf was in verlof.

Eerst naar huis waar de poetsvrouw gelukkig akkoord was om langer te blijven en Alyssa eten te geven en daarna in haar bedje te leggen (het was middag). Dan met een hond zonder vel onder haar halsband en overal bloed de kilometer naar de dierenarts gestapt. Daar helaas niet direct een oplossing want de dierenarts zag het niet zitten om de nodige ingreep (volledige narcose en hechten) alleen te doen en ondanks de vele telefoontjes was er niemand die kon of wou helpen. Uiteindelijk na een half uur bellen verscheen de vaste dierenarts die dan maar even haar verlof liet voor wat het was en zei dat ze meteen aan de ingreep zouden beginnen.

Een windhond en narcose gaan niet goed samen, een oude hond en narcose gaan niet goed samen en een niet-nuchtere hond en narcose al evenmin. Risico dus. 'Als je me lange tijd niet hoort, mag je ervan uit gaan dat het goed gaat', zei de dierenarts, 'als het fout gaat dan bel ik direct'. Ondertussen was de wederhelft ook van zijn werk gekomen en gingen we de poetsvrouw aflossen thuis zodat die haar eigen kind van school kon gaan halen. De dochter lag gelukkig rustig te slapen.

En daar zaten we dan, aan de keukentafel, te wachten met de gsm voor ons, huilend, bang. Gelukkig bleef de gsm stil.

's Avonds tegen etenstijd dan eindelijk het verlossende telefoontje dat Luca aan het ontwaken was en de ingreep en narcose goed had doorstaan. Ontelbare hechtingen in haar nek, haar hoofd dat er helemaal scheef van trok en het beestje heeft die eerste nacht geen seconde geslapen en alleen maar zielig gepiept, maar ze is er ten minste nog.

011.JPG

013.JPG

En nu hopen dat er geen infectie in de wonde komt en ons hondje verder goed herstelt. De eerste dagen kwam ze in elk geval haar mandje niet uit.

De eigenaars van de andere hond zijn gelukkig correct en waren heel bezorgd, zijn meegekomen naar de dierenarts en zeggen de kosten te zullen dragen. Het is ook een geadopteerde hond en ik koester zeker geen boosheid naar hen of de hond toe, al had ik natuurlijk liever gehad dat onze lieve, oude Luca dit allemaal bespaard was gebleven en hoop ik dat ze verder hun verantwoordelijkheid nemen en nooit nog buiten komen zonder muilkorf.

15:37 Gepost door Josie in Honden | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

05-06-15

Brandon Flowers @ Ancienne Belgique

Zo'n 5 jaar geleden zagen we Brandon Flowers al eens aan het werk in de AB ten tijde van zijn eerste soloplaat. Een nieuwe plaat, een nieuw rondje AB, ik moest niet echt twijfelen en kocht gewoon kaarten. Veel kans dat de soloplaat niet zo geweldig zou zijn maar ik weet dat ik me sowiso wel amuseer. The Killers en de eerste soloplaat zijn zwaar oververtegenwoordigd in mijn playlist. Ik ben altijd vrij obsessief met muziek en heb artiesten die bepaalde episodes in mijn leven kleuren en de afgelopen 10 jaar is Flowers daar altijd bij geweest.

Twee weken voor het optreden kwam The Desired Effect uit, de nieuwe plaat. Maar snel op iTunes gezocht want ik ga graag een beetje voorbereid naar een concert. Ik had er eigenlijk geen verwachtingen van. Brandon Flowers is een van mijn guilty pleasures. Het hoort niet om dat goed te vinden, je kan er al helemaal niet mee uitpakken, de nummers van de laatste platen gaan niet eeuwig meegaan of lang herinnerd blijven. Maar de eerste twee van The Killers maken dat voor mij allemaal goed dat het gewoon niet echt uitmaakt. Ik kan ontzettend veel verdragen van die mens. Als hij komt, wil ik gaan kijken.

En dus stonden we in een volle AB tussen een overheersend vrouwelijk publiek toen de man uit Las Vegas op het podium verscheen in een gouden kostuumvest. En er nog goed uitzag ook. De opener zat er helemaal op, Dreams Come True, een van de betere nummers van The Desired Effect. Ik was meteen in de 7e hemel.

Een goed optreden, is voor mij een optreden waar ik licht extatisch van word en me zo happy voel dat het gevoel nog wekenlang meegaat. Het raakt me in mijn buik, niet in mijn hoofd. Maar na het tweede nummers, het nochtans erg leuke Can't deny my love, was ik al niet meer helemaal mee. Ik kon niet zo goed zien, ik was moe, de mnieuwe nummers zijn nu eenmaal niet allemaal zo straf, ik weet niet wat het was. Het bleef goed en fijn maar ik werd niet meer van mijn sokken geblazen. Wat ik nochtans heel zwanger en daardoor achter in Vorst Nationaal beland wel had gehad bij The Killers twee jaar geleden...

Toch was het een degelijk optreden. Fijne achtergrondzangeressen, Flowers die in vorm was al mis ik wat begeestering en doorleefdheid en was het toch vooral de entertainer die we te zien kregen. Hoogtepunten waren ondermeer Crossfire, Magdalena en Jenny was a friend of mine in een heel trage en originele versie waardoor de tekst veel meer tot zijn recht kwam.

Ondertussen was de wederhelft wat met het publiek aan het lachen en mijn held Brandon, shame on him...

Het was een goed en fijn optreden. Ik ben blij dat ik erbij was. Maar de 4 sterren die in De Morgen werden uitgedeeld vond ik wel lichtelijk overdreven. Daarvoor miste ik wat meer overgave.

14:04 Gepost door Josie in Muziek | Permalink | Commentaren (0) | Tags: brandon flowers, the killers, ab |  Facebook |

02-06-15

Straks naar Brandon Flowers

Het is alweer eeuwen geleden maar vanavond mag ik nog eens buiten komen. Ik heb de arm van de wederhelft zo'n 5 keer onzacht moeten omwringen maar het is gelukt; we gaan vanavond naar Brandon Flowers in AB.

Brandon who? Wel ja, de frontman van de fantastische The Killers die nu zijn tweede soloplaat heeft geworpen. Lees er de ernstige pers op na en je hoort termen als "phony", "bombastisch", of volgens Pitchfork "Flowers gives off charm and stupidity in the same breath and it is as comforting as it is disposable. It’s the mark of a pretty good pop star".

Enfin. Wij gaan. Ik kijk er enorm naar uit en ervoor gaan we samen eten. Eten. Proeven wat je eet. Een woordje kunnen spreken tegen elkaar. Geen dochter die met haar vingertjes in mijn aardappels boort en geen zoon die zijn fruitsap omver zwiert. Rust.

Oh ja. De Russische en Oekraïense fans zitten blijkbaar al enkele uren voor de deur van de AB klaar. Dat stemt me wel lichtjes ongerust ;-)

13:15 Gepost door Josie in Muziek | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende