Josies Diary-my stream of consciousness

Ik breng mijn langpoters minstens een keer per jaar naar de dierenarts voor hun jaarlijkse vaccinaties. Op die manier krijgen ze meteen ook een algemene check-up en worden mogelijke problemen vroeg opgespoord. Zo ontdekte de dierenarts in het verleden bij Figo ontstoken tandvlees dat dan tijdig behandeld kon worden. Preventie is belangrijk bij dieren, net als het dat ook voor mensen is. Daarom ook dat ik met veel plezier de actie ondersteun die ik met deze post even onder jullie aandacht wil brengen. Heb je zelf een hond of een kat, dan kan je in februari je huisdier volledig gratis door een dierenarts in jouw buurt laten nakijken.

De vereniging van dierenartsen SAVAB en dierenvoedingproducent Hill’s slaan de handen in elkaar voor deze Maand van de preventie. Het is eenvoudig; registreer je op de site. Je vindt er meteen ook de contactgegevens terug van de dierenartsen in jouw regio die meedoen aan deze actie en waar je een afspraak kan maken voor een gratis consultatie. Bovendien stort Hill’s 1 euro aan het Belgisch Centrum Voor Geleidehonden per ingevuld gezondheidsformulier dat de deelnemende dierenartsen opsturen. Vergeet dus zeker ook dat formulier niet in te vullen.

Voor de duidelijkheid nog even vermelden wat je kan verwachten van zo’n gratis check-up. De dierenarts zal enkele algemene onderzoeken doen die heel wat vertellen over de gezondheidstoestand van jouw hond of kat; de tanden nakijken, de vacht, de ogen en de oren en je dier op de weegschaal zetten aangezien huisdieren net als mensen tegenwoordig vaak te zwaar zijn, met alle gevolgen vandien. Merkt de dierenarts een probleem op dat verder onderzocht of behandeld moet worden, dan zijn die verdere onderzoeken of behandelingen als je die laat uitvoeren uiteraard op jouw kosten, aangezien het dan niet meer louter om een preventief onderzoek gaat.

Een lovenswaardig initiatief dus om je viervoeter eens gratis grondig te laten nakijken en daarbij nog een goed doel te steunen op de koop toe

Vrijdag start mijn mama weer met chemo. In een ander regime deze keer, twee vrijdagen en dan een week rust in plaats van drie vrijdagen op rij zoals de vorige sessies. Ik weet niet hoeveel chemo's de dokters vooropstellen en wat er eventueel daarna nog geprobeerd kan worden en hoe mijn mama zal reageren. Ik weet alleen dat het straffer spul is deze keer met meer bijwerkingen, dat er op die maand tijd opieuw veel vlekken op de lever waren verschenen en dat het slecht nieuws is dat de tumoren zeer agressief zijn en niet reageren op hormonen. Het enige lichtpuntje is dat ze voorlopig wel vrij goed reageren op chemo. Maar een leven met continu chemo is ook geen volwaardig leven, natuurlijk, twee dagen per week naar het UZ, de overige dagen ziek en slap, bijwerkingen,... Maar het is nu zo en niet anders en mijn mama blijft ervoor gaan en vechten, dus wij ook.

En woensdag verjaart ze en komt er op bezoek, iets om naar uit te kijken (want geen idee wanneer ze sterk genoeg zal zijn om nog eens de verplaatsing te maken).

Straks om 15u mag mijn mama bij de prof voor het verdict van haar behandeling. We kunnen enkele extra duimen gebruiken...

Wisten jullie dat een hond rauwe witlof eet? Wij ook niet. Anders hadden we dat witlof wel in de frigo gelegd in plaats van ernaast en ons avondeten niet voor 90 procent opgefret in de mand van Figo gevonden, waarschijnlijk... Luca eet pampers, Figo rauwe witlof, die beesten komen precies aandacht tekort...

Ik heb weer last van de reiskriebels. Een baby krijgen is daar dus geen remedie tegen, dat blijkt. Het is echter moeilijk dromen van bestemmingen omdat ik geen idee heb wat haalbaar is met een baby van, tegen dan, 6 maanden. Mijn droomreis naar het Westen van de VS zal het dit jaar niet worden, zo realistisch ben ik nog wel. Maar wat is dan wel een goed idee?

Begin september trekken we hoogst waarschijnlijk een weekje naar Frankrijk, naar goede gewoonte mee met de schoonouders. Waar weten we nog niet, zij regelen alles, maar dat het een huisje met zwembad ergens in een zonnige streek zal zijn ligt vast.

Ik wou die reis als testcase gebruiken, maar omdat het pas in september gepland is, is me dat nu wel wat laat. Zin dus om daarvoor zelf nog een tripje te doen. Maar hoe ver raak je met een kleintje van die leeftijd? Kan je ermee vliegen of toch beter de auto en dan best niet te lang rijden? En wat met klimaat, hoe warm kan je gaan? En is een citytrip haalbaar of pure waanzin? Ik vrees eigenlijk het laatste aangezien ik mezelf nog niet elke avond op restaurant zie gaan met onze Zoon en dat toch een van de charmes van de citytrip is. Eerder ergens een huisje huren dus zodat we ons niet schuldig moeten voelen over nachtelijk gehuil. Iemand tips? Ideaal dan nog als de hondjes ook mee kunnen natuurlijk...

Vier weken na de laatste chemo (18 chemo's) moest mijn mama weer op controle. Vier weken is weinig, daaruit leidde ik al af dat de dokters het niet echt goed inzien, tijdens de eerste keer kanker vijf jaar geleden was de controle om de  drie en later zelfs maar om de zes maanden.

Maar desondanks hadden we wel allemaal verwacht dat de eerste controle op zijn minst goed zou zijn en de twee of drie daaropvolgende ook. Dat mijn mama toch enkele maanden chemovrij zou zijn en kunnen genieten van wat levenskwaliteit. Het was dan ook een donderslag bij heldere hemel toen ze me vrijdag opbelde met het nieuws dat de leverwaarden op die maand tijd terug met de helft zijn gestegen, alsof al die maanden chemo niets hebben uitgehaald. De hormonen slaan dus niet aan en dat betekent waarschijnlijk meteen weer chemo. En dat is weer een flinke stap dichter bij de point of no return, wanneer niks meer aanslaat.

Ik probeer niet te hard te voelen en enkel te genieten van de tijd die er is, want als ik nu gevoelens toelaat ben ik bang voor de gevolgen. Maar toen ik gisteren met Zoon op het speeltapijt zat te spelen besefte ik plots dat hij zijn oma nooit zal herinneren. En dat deed pijn.

Factuur gekregen van de hospitalisatieverzekering van de bevalling. De verzekering is helaas sinds vorig jaar op basis van een tweepersoonskamer en ik had gekozen voor een eenpersoonskamer maar desondanks hebben we maar 112 euro moeten opleggen voor een verblijf van vier nachten. En dat valt gigantisch mee vind ik. Hadden we de volle pot moeten betalen, dan was het nog 'maar' 700 euro geweest en ging de overige 1000 euro naar het ziekenfonds.

Om maar te zeggen dat we in Belgie ongelofelijk dankbaar mogen zijn voor de vele voorzieningen waarvan ik soms het bestaan niet eens afwist en waar ik nu als jonge mama dankbaar gebruik van maak. Een betaalbare bevalling en omringd worden door de beste zorgen in het ziekenhuis waar een team van vroedvrouwen dag en nacht met veel plezier tijd voor je maakt. Thuis opgevangen worden door kraamverzorgsters en een vroedvrouw die ik weekdag en weekend bijna altijd mag bellen. Kind en Gezin die regelmatig contact nemen en antwoorden op alle vragen en meeleven als er problemen zijn. En dat allemaal gratis of bijna gratis. Ik vind het echt schitterend. Een kind krijgen is een ingrijpende gebeurtenis die alles verandert, maar in ons land kan je echt rekenen op een heleboel professionele steun, en dan heb je nog alle steun van vrienden en familie. Chapeau...