Josies Diary-my stream of consciousness

  • Afgelopen weekend was dik ok, want...

    • vrijdagavond mochten we gaan eten in Njam Njam, het pop-up restaurant van 1 avond van de kleuters van Zoons klas. Als afsluiter van hun project restaurant moesten ze hun ober-diploma behalen in de context van een 'echt' restaurant. Het was echt top. Aperitief, een gereserveerde tafel, de kleuters die eerst een liedje zongen en dan elk hun eigen gezin aan tafel bedienden. Toch tot halverwege het hoofdgerecht, dan gingen ze massaal buiten spelen...
    • ik zaterdag voor moederdag een nieuwe zonnebril kreeg van de wederhelft en de koters. Zoon kreeg er ook 1, maar omdat de mijne een cadeau was, vond hij dat ik eerst mocht gaan kiezen. Dankuwel voor de kinderhoek in de winkel waardoor ik zelfs 10 minuten tijd had om rustig te kiezen. En daarna was het aan Zoon, die prompt ook een Ray-Ban koos, waardoor we nu zwaar assorti zijn... En dat terwijl het showbeest genaamd Dochter met een veel te grote zonnebril op stond te dansen voor de grote passpiegel in de winkel...
    • ik zaterdagavond echt buldergelach hoorde neerdalen uit de slaapkamer van de Zoon toen de wederhelft hem het Boek zonder tekeningen dat we in de bib hadden gevonden, voorlas.
    • we zondag mochten gaan aperitieven op het verjaardagsfeest van een klasgenoot van Zoon wat op een heus chique domein doorging, en alle kinderen in de regen op de trampoline, ambiance.
    • de Dochter een hele zondag in haar potje heeft geplast in plaats van ostentatief ernaast. Over dat andere gaan we stilletjes zwijgen.
    • als afsluiter van een redelijk dik OK weekend de kinderen op zondagavond vlot naar bed gingen (al een prestatie op zich voor de jongste) waardoor we klaar stonden tegen dat de babysit als een verzopen eendje aanbelde en wij hamburgers gingen eten bij Jack en naar mijn collega gingen luisteren die met zijn groepje L'heure du malheur in de Charlatan speelde.

     

  • Dagje Plopsaland De Panne

    Met onze twee kornuiten op stap gaan is niet altijd, zeg maar nooit, een ontspannende aangelegenheid, hoe graag ik ook op stap ga. Vooral de jongste ontpopt zich als een stevig karakter en dat laat zich al eens voelen. Maar afgelopen vrijdag was echt een dag om in te kaderen, zoals de volksmens soms eens pleegt te zeggen.

    Stralend weer, iedereen op tijd uit de veren (voor de kinderen is dat geen enkele uitdaging, voor ons des te meer), ongeveer zoals planning in de auto (7 minuten te laat), maar een heel klein beetje oorlog IN de auto (wie mag er Olaf vasthouden en oei de zonnebril van de jongste is al gesneuveld). Mijn voorpret minderde even aanzienlijk toen we om kwart voor 10 al in de file stonden op weg naar Plopsaland waar ik in alle naïeviteit had gedacht dat we op dit uur nog vlot het park zouden kunnen binnenrijden. Niet dus. 20 minuten na openingstijd vonden we nog net een van de laatste plekjes op parking 1...

    De kinderen waren in vorm. Dochterlief heeft geen enkele poging ondernomen om weg te lopen en geen enkele scène gemaakt bij het aanschuiven. We moesten helaas wel bijna altijd opsplitsen, maar allebei schoven ze rustig aan en nu Dochter de 85cm eindelijk gepasseerd is zijn er toch een handvol attracties waar ze ook in mag. Wat maakte dat er eindelijk ook eens iets te doen was voor haar op momenten dat Zoon ergens in wou waar ze nog te klein voor is.

    Allebei waagden ze zich aan nieuwe dingen, Zoon eindelijk in de Splash van Piet Piraat waar hij tot hiertoe niet indurfde maar wel altijd naar stond te kijken en ik en Zoon ein-de-lijk eens in mijn geliefde boomstammetjes (water en niet te wild, da's echt mijn ding).

    Voor de middag viel het ook nog enigszins mee met de drukte en konden we al heel veel dingen van ons verlanglijstje afwerken. Na de middag werden de rijen wel héél lang en werden de kindjes ook moe. Tijd dus voor een half uurtje ballenbad in het Mayaland. Waar de kleinste nu ook in de glijbaan mag, zij het onder begeleiding. Dat werd dan de begeleiding van haar broer, wat niet helemaal de bedoeling was vrees ik maar ik zag mezelf echt niet in die kleine maar stijle buizen van het ballenbad kruipen. Ze stootte haar hoofd blijkbaar eens maar ze amuseerde zich rot en broer ook.

    En dan op weg naar huis de zalige rust van twee doodcontente, slapende kindjes.

    We hadden 's avonds geen zin en inspiratie om te koken, Zoon heeft momenteel een project over restaurants op school, dus waagden we ons aan een pizza op het terras bij de Italiaan. Met toch wat lood in de schoenen want zoals gezegd kan de Dochter geen drie minuten stil zitten en probeert ze meestal weg te lopen. Niets van dit alles nu. Ze bleef bij ons en ze heeft, wonder boven wonder, zelfs effectief enkele stukken pizza gegeten. En Zoon, die genoot zienderogen, eindelijk eens echt op restaurant nadat ze er in de klas al drie weken rond aan het werken waren geweest.

    Het was zo'n perfecte dag, ideaal weer, vrolijke kindjes, zelf eindelijk eens wat energie, ik kon er 's avonds gewoon niet van over...

  • Kleine pleister

    Ik zit niet zo geweldig goed in mijn vel de laatste tijd. Niet alleen fysiek, want ik hang aan elkaar van de kleine, vervelende kwalen zonder duidelijke oorzaak (denk maagpijn, eczeem, de zoveelste verkoudheid en een eindeloze vermoeidheid die los staat van het aantal uur slaap) maar ook wel eens mentaal. Ook op dat vlak kamp ik soms met weinig energie en een beetje een down gevoel, zonder goed te weten wat of waarom. Ik leef vaak van de ene uitdaging of leuk project naar het volgende en een lege agenda geeft mij onrust en ontevredenheid.

    Gelukkig zit er soms beterschap in een klein hoekje. Het waarderen van iets klein en alledaags. De lentezon gaan zitten opnemen op een bankje in het park en eens goed zagen tegen een vriendelijk luisterend oor, bijvoorbeeld. Of diezelfde zon terwijl ik voor 1 keer zonder haast met de bejaarde hond door de stad struin. De warmte, de blauwe lucht na weken van kou en regen, het lucht op.Even aan de wereld ontsnappen met een goed boek. De dochter horen zingen. Wakker worden en merken dat het al 8 uur is en diezelfde dochter heeft doorgeslapen. Een stuk quiche. Menselijke warmte.

  • Ikke doen

    Hoe laat je een peuter met een zeer sterke wil zich verplaatsen?

    Het gaat om de Dochter. 2,5 jaar jong en ze weet ontzettend goed wat ze wil en nog veel beter wat ze niet wil. En daarover is het moeilijk onderhandelen. Zoals elke peuterpuber wil ze bovendien alles zelf doen. Vooral op momenten dat daar geen tijd voor is. Zo ook stappen. Het gaat al maanden zo, maar hoe langer hoe erger. Ze wil alleen nog zelf stappen. In de buggy, de draagdoek of draagzak = krijsen. 

    Nu zou dat zelf stappen niet eens zo'n ramp zijn moest ze niet pertinent weigeren een handje te geven, haar neus achterna lopen, er duivels plezier in scheppen om te gaan lopen, op ELKE drempel of trap moeten kruipen en geen enkel besef hebben van straat en auto's. Gewoon al de 200 meter naar Zoons school met 1 superdruk oversteekpunt is al een hele uitdaging, zeker aangezien er toch iets van buggy of drager meemoet voor de kilometer naar de crèche nadien. Omkopen met eten, ik ging het nooit of te nimmer doen maar betrap mezelf er tegenwoordig te vaak op. Omdat ik gewoon de tijd niet heb voor een rustig gesprek helaas aangezien ik mijn trein moet halen.

    Peuters, het is een genot, zucht...

  • Weer ziek

    Ik ben weer eens geveld. Voel me eerlijk gezegd al een maand niet lekker maar maandag naar de dokter getrokken met en een fikse buikgriep en een keelontsteking. Hoezee. Dokter ook eens bloed getrokken omdat er vanalles is dat maar blijft aanslepen, had ook een zeer lage bloeddruk en hoge hartslag. Maar op een ijzertekort na was mijn bloed redelijk ok. Aan de ijzerpillen dus. Maar eerst een probioticakuur om mijn darmen erbovenop te helpen en wat slapen...

  • Sea Life

    Een Bongo-bon waarvan we in de verste verten niet wisten wat we ermee konden aanvangen en die zijn vervaldatum op een week was genaderd in combinatie met enkele dagen aan zee met minder geweldig strandweer, brachten ons vorige week in Sea Life. Dit is wat wij ervan vonden.

    Vanuit Oostende raak je er makkelijk met de tram. Sea Life ligt echt op een halve minuut van een tramhalte. Wel was het een dik half uur sporen en onze twee koters raakten al na 3 minuten verveeld dus het waren twee laaaaange ritten ;-)

    Het was niet over de koppen te lopen maar toch stonden er rijtjes aan de drie geopende kassa's die maar heel traag vooruit gingen. Er hadden duidelijk nog mensen het idee opgevat vandaag eens een min of meer binnenactiviteit te doen. Het is niet spotgoedkoop, je betaalt nog iets van een 15€ voor een volwassene, al kan je wel enkele euro's sparen door je tickets vooraf online te kopen.

    Sea Life is echt ideaal voor kleuters en lagere school kinderen. Ze kregen allebei een boekje mee waar ze per 'station' stempels konden verzamelen, iets wat vooral de oudste zeer ernstig nam. Nadien kregen ze dan een pin als beloning :-) Ook ideaal is dat het niet heel groot is, op een tweetal uur ben je erdoor, wat ook weer op maar is van die jongste leeftijdsgroep met beperkte attention span...

    De aquaria zijn mooi en verzorgd. Er zit een leuke verzameling vissen in die je echt heel goed kan zien. Er is 1 tunnel waar de vissen boven je hoofd zwemmen en 1 bak waar de kindjes in kunnen voelen. De haai, de rog, de piranha's, de reuzespinkrab en de catfish waren onze favorieten. We waren net te laat voor het voeren van de pinguïns dus tegen dat we daar waren, waren de beestjes naar binnen verdwenen en gaf het geheel een wat zielige indruk (zo erg veel wonen er precies niet daar). We konden wel het voeren van de ottertjes zien wat dan wel weer grappig en leuk was.

    Tip: laat je buggy of kinderkoets thuis. Zeker binnen is het erg benepen als er veel volk is en je zal nergens kunnen passeren met een kinderwagen. Mijn twee hebben alles zelf afgestapt en we hadden de peuterdrager bij voor het geval.

    Grootste tegenvaller: denk niet dat je er als vegetariër aan eten kan raken. We hadden boterhammen bij maar vrij weinig aangezien we wat laat waren vertrokken en ik ervan uitging dat ik in het park wel iets zou vinden. We waren Oostende nog niet uit met de tram of de kinderen hadden al mijn en hun boterhammetjes met kaas al verwerkt en in het park bleek er niets maar dan ook niets te bikken. Tenzij je ijs, frieten zonder iets bij en een muffin meerekent. Pannenkoeken had ik nog wel een aanvaardbaar idee gevonden en die waren ze volop aan het bakken maar weigerden ze te verkopen voor 14u30. Zo lang kon ik het echt niet uithouden, we zijn dus tegen 14u naar huis gegaan van de honger. En ook wel omdat de jongste aan een dutje toe was.

    Nog een tip, wil je de zeeleeuwenshow zien, ga dan minstens een half uur op voorhand al op de tribune plaats houden. Een beetje een mission impossible met onze jongste die geen 2 seconden geduld heeft. Gelukkig bracht de smartphone met Peppa Pig op Youtube afleiding. De show zelf trouwens is vooral veel uitleg en dan enkele leuke momenten met de zeeleeuwen maar verwacht zeker niets spectaculair. Wat ik eigenlijk prima vond vanuit het perspectief van de dieren zelf.

    Conclusie: toffe uitstap met kinderen tussen de 2 en de 10 wanneer het weer aan zee een beetje tegenvalt. Sympathiek en goed onderhouden, niet erg groot en verwacht er geen deftig eten ;-)

  • Eten en drinken in Lille

    Ok, onze eerste mini-citytrip sinds de kinderen er zijn, de eerste nacht ever dat de Dochter uit logeren gaat, 30 uren zonder kinderen in een nieuwe stad, wat doe je dan? In ons geval, wanneer de lente net weer haar staart heeft ingetrokken en je gewoon wil ontstressen, vooral eten en drinken zo bleek. En heel veel babbelen en nog eens een echt koppel zijn eerder dan mama en papa. Lachen en zeveren, shoppen, stappen. Maar dus vaak de warmte opzoeken van een restaurant, bar of koffiebar en decadent veel eten en drinken. Wat maakt dat ik nu wel enkele tips heb als het op Lille aankomt.

    Het liep al tegen de middag toen we aankwamen en na een uurtje of wat slenteren in de kleine straatjes stootten we toevallig op een bio restaurant, De Rode Koe. Ideaal als vegetariër dus de keuze was snel gemaakt.
    Binnen was het erg rustig, er kwam maar 1 ander koppel eten. Er was een kleine maar prima kaart met slaatjes, quiche, pasta en burgers. Ik had wel zin in een burger en frieten en de wederhelft ook.

    De burger was best raar, niet het broodje met veggieburger en saus, maar een broodje met daartussen gewoon losse gekookte groenten en heel lekkere saus. Wat het wel wat morsig maakte om te eten. Hier en daar zat er een smaakje dat me niet 100% beviel (koriander?) maar los daarvan wel een eerlijke en gezonde maaltijd. Zeer sympathiek trouwens was dat we vooraf een gratis klein en zeer smaakvol soepje kregen aangeboden en dat we in het Vlaams bediend werden was ook wel grappig.

    Enkele uren later tijd voor koffie en zoete zondes. Tamper! ziet er met zijn kleine raampjes en dikke houten deur niet erg verwelkomend uit, maar binnen was het warm en kwamen de heerlijke geuren je tegemoet gezweefd. Slow coffee leek de specialiteit te zijn, maar we kozen toch maar voor de goede ouwe cappuccino. Die trouwens redelijk lang op zich liet wachten want het was behoorlijk rustig in de zaak en ze waren met drie achter de toog, maar eens de koffie kwam was hij dan ook wel heel erg lekker. Zo mogelijk nog lekkerder waren de carrot cake en lime pie die we erbij hadden besteld. Man zo zondig lekker. 
    Kleine zaak waar je ook een hapje kan lunchen en waar de muziek van de platendraaier komt (Blur!). Een van de eigenaars (een hipster met baard en bretels) was trouwens meer bezig met zijn vinyl dan zijn klanten. Maar echt een moddervette aanrader trouwens. Ik zou er ook moddervet van worden moest ik hier te vaak komen, met die taarten...

    011.JPG

    We logeerden in het echt geweldige Best Western Why en om de hoek bleken toevallig de helft van de Italiaanse restaurant in Lille gevestigd. La Fossetta kreeg goede reviews en we hadden het geluk het voorlaatste niet-gereserveerde tafeltje te krijgen. Het is nochtans geen klein restaurant en het eten komt behoorlijk snel op tafel. Een beetje een fabriekje, denk je dan. Maar de goede reviews bleken niet gelogen. De kaart is eerder aan de kleine kant waardoor je nogal aangewezen bent op de suggesties van de dag op het krijtbord. Ik koos voor de mezza luna, mij tot dan toe onbekend, een soort reuzeravioli's die gevuld waren met spinazie en geitenkaas in een saus met room en honing. Een echt bommetje, maar wel een om duimen en vingers van af te likken. Aan de overkant hoorde ik ook geen verkeerd woord over de spaghetti polpetta.

    Nadien was het even zoeken naar een leuk café. Ofwel zaten ze ei-vol, ofwel was er nog niemand. Omdat ik het echt wel te koud kreeg, belandden we in Apollo Bar. Slechts een viertal hoge tafeltjes en dan nog 1 hoekje met zeteltjes. Een goed assortiment aan bier en cocktails. Dansmuziek maar dan wel van het betere soort (nogal soulgericht) en zeker niet te luid (er hing een decibelmeter trouwens). Vriendelijke gast aan de bar.

    Ontbijten deden we in het hotel (lekkerrrrrrrrrr!). Tof hotel trouwens; we hadden de deluxe kamer die echt wel gigantisch groot was. Ook wel omdat die voorzien was voor rolstoelers; je kon makkelijk met 8 in de douche. Niet dat we dat hebben uitgeprobeerd ofzo. Gratis nespresso op de kamer. En een gevarieerd ontbijt met verschillende soorten pannekoeken, eitjes, fruit, kazen, koekjes, brood,...

    010.JPG

    Door het uitgebreide ontbijt had ik om 13u nog lang geen honger en hebben we wat lang doorgeshopt waardoor de echte restaurant allemaal aan het sluiten waren eer we aan lunch begonnen te denken. Stom stom stom. Gelukkig vonden we nog een pannenkoekenspul dat ons wel nog wou binnenlaten ook al sloot de keuken officieel om 14u30 en waar we een zoute pannenkoek konden krijgen die echt wel als geroepen kwam.

    Voor we terug huiswaarts keerden, stapten we nog eens langs Tamper! maar het zat helemaal vol en met 6° zag ik een terras, in tegenstelling tot enkele Lille-naars, niet zitten. Gelukkig was op de hoek van de straat Cafeine, een andere koffiebar die ook wel best goed was.