Josies Diary-my stream of consciousness

  • Vrijmoed

    Na een op zich al heel geslaagde verjaardag, stak ik 's avonds mijn beentjes onder tafel bij Vrijmoed, een zaak met een Michelinster. Onze eerste keer bovendien in een sterrenrestaurant. Zowel ik als de wederhelft waren enorm benieuwd en al dagen op voorhand naar die avond aan het uitkijken.

    We kozen voor Vrijmoed omdat het vlakbij is, maar vooral omdat hij niet naast een 'gewoon' menu ook een groentenmenu aanbiedt. Wat maakt dat ik me daar als vegetariër enorm welkom voelde. Geen scheve blikken, geen flauwe afkooksels van vleesgerechten maar een echt eigen menu dat bovendien een prijs uit de wacht heeft gesleept. Dat zorgt voor hoge verwachtingen.

    En ik zal het al maar meteen verklappen. De verwachtingen werden helemaal ingelost. Eten bij Vrijmoed is echt een ervaring. Een toffe, jonge ploeg. Chique en speciaal maar niet stijf; iedereen was mooi opgekleed maar die das en dat zwart kostuum mogen in de kast blijven hangen en er was zelfs een ober met sneakers te spotten. Je voelt je dus gewoon op je gemak. Maar toch wordt je behandeld als een koning en is het talrijke personeel zich een hele avond uit de naad aan het werken om sublieme service te bieden. 

    Nog voor we de menukaart kregen, verschenen er al twee hapjes op tafel waarbij 'hapje' de lading echt totaal niet dekt. Een subliem soepje deed ons echt waar al zuchten van genot. En dat was nog maar het prille begin van een lange avond (in totaal hebben we toch drieenhalf uur zitten tafelen). Het aperitief van het huis met zwarte thee en verbena was trouwens ook subliem.

    De wederhelft ging voor de reguliere 5 gangen en ik dus voor de vegetarische variant. Ik heb alleen foto's van mijn gerechten, ik vond het al een beetje niet kunnen om in zo'n setting foto's te zitten nemen...

    Van de eerste gang heb ik geen foto (een sublieme linzensalade), maar de tweede gang was iets met maïs, paprika en noot en dat oranje deel was een soortement ijs.

    IMG_4297.JPG

    Mijn derde gang was de extra gang ten opzichte van de 4 gangen en het werd mijn favoriet. Flinterdunne schijfjes raap, als ik het goed heb gevuld met een hazelnootcrème en afgewerkt met een saus van citrus. Don't shoot me als ik hier in de beschrijving de bal geregeld mis sla, na 5 gangen en 3 hapjes weet ik het ook allemaal niet meer zo exact en op het moment zelf was ik gewoon heel hard onder de indruk.

    IMG_4298.JPG

    Na nog een tussengerechtje of waren het er nu twee, was het dan aan het hoofdgerecht. Gelukkig was dat niet echt omvangrijker dan de zogezegde voorgerechtjes want mijn maag begon al aardig gevuld te raken. Hier keek ik het minst naar uit, het was schorseneer met allerlei paddestoelen en dat zijn eigenlijk allebei dingen die ik gewoon niet lust. En het was ook mijn minst favoriete gang die avond, maar toch heb ik ook nu echt zitten smullen. Het is zo subtiel en anders dan anders en zo een combinatie van smaken dat je niet anders kan.

    IMG_4299.JPG

    De wederhelft kon de verleiding niet weerstaan en verving zijn dessert door een assortiment kaas en was daar zeer blij mee. Ik hield het bij een laagjesbereiding met chocolade, aardpeer en dropplant. Zo veel frisser en lichter dan het doorsnee chocoladedessert en daar was ik, ondertussen echt helemaal voldaan, enorm blij mee.

    IMG_4301.JPG

    We hadden na al dat eten wel trek in een koffie. Kwam daar nog een heel bord met macaron, flantaartje, groene thee marshmallow en nog iets anders aan te pas. Daar moest ik wel een beetje groen mee lachen want ik had echt alleen nog plaats voor en vooral nood aan koffie. Maar kan je in zo'n etablissement een doggiebag vragen??? Na een hap van zo'n taartje besloot ik dat er toch geen andere optie was. En dus nam ik al die kleine taartjes mee naar huis en heb ik ze vanmorgen als ontbijt gegeten. Geen stijl misschien, maar ik vond het echt te sneu om ze gewoon te laten liggen.

    IMG_4302.JPG

    Op het einde kwam Michael Vrijmoed langs elke tafel om te horen hoe het geweest was. We konden, net als iedereen rondom ons in het volle restaurant, alleen maar in superlatieven spreken.

    Conclusie? Ons zien ze hier zeker terug. Dit is echt eten op een ander niveau. Ik heb zo ontzettend hard genoten. Alleen jammer dat je smaak na verloop minder alert lijkt te worden; die eerste drie hapjes en gangen zijn gewoon een explosie van smaak, maar naar het einde toe kon het er precies allemaal niet meer bij, letterlijk maar ook gewoon qua openstaan voor nieuwe dingen en nog optimaal kunnen proeven. Toch zou ik zo opnieuw die 5 gangen kiezen, omdat je ergens gewoon wil dat het nooit stopt, dat lekkers. Omdat het menu nu uiteraard erg herfstig van inslag was, besloten we eens terug te keren in de lente of de herfst, omdat het dan wellicht weer een totaal andere ervaring moet zijn. 
    Het was prijzig. Het eten alleen al klokt af op 79€ voor de reguliere menu en 74€ voor de groentenmenu. Tel daar wijn, water, aperitief en koffie bij en je komt snel in de buurt van 250€ of meer voor twee personen. Was het dat wel waard?

    Absoluut. 

     

     

  • Veel te vroeg

    Ik heb een collega. Zit hier bij mij op de gang op het werk. Toffe gast, woont in Brussel met zijn vrouw en twee zoontjes, pakweg een jaar of drie ouder dan mijn kinderen. We kwamen elkaar buiten het werk heel soms toevallig tegen, op de Thalys naar Parijs, wij nog zonder kinderen, zij met een peuter. Of in een restaurant bij het Koninklijk Circus voor een optreden waar we zonder het van elkaar te weten allebei naartoe gingen. Zijn vrouw is 41 jaar.

    Ik ben net terug van de uitvaart van die vrouw. Weer kanker natuurlijk. Wat anders. Deze zomer hervallen en op enkele luttele maanden tijd is ze weg.

    Ik heb het gevoel alsof ik onder een vrachtwagen heb gestoken. Ken je dat gevoel van emotionele uitputting? Ik heb gehuild en gehuild tijdens de plechtigheid. Om iemand die ik 2 keer toevallig en kort heb gezien. En vooral ook om die collega en zijn kindjes die nu alleen achterblijven. Dat beeld, van een man alleen aan die kist met zijn armen rond zijn jongens, dat is op mijn netvlies geëtst.

    Ik denk dat bijna iedereen zat te huilen. Het was een grote zaal en toch waren er zeker 50 zitplaatsen te weinig. Het begon gewoon al voor mij bij het binnenkomen. Die sfeer. Een onnoemlijk triest nummer van Nick Cave op. Gevolgd door haar broer die haar verhaal deed. Wat een toffe madame moet ze geweest zijn, wat een tof koppel en hoeveel kleine raakpunten zag ik met mijn eigen leven; het leven met kleine kinderen in de stad, betrokkenheid op natuur en schone lucht, graag naar theater en concerten gaan, het ene na het andere ongelofelijk schone nummer dat me steeds weer aan het snotteren kreeg meer nog zelfs dan de vele ontroerende woorden van de vele aanwezigen.

    Het doet je aan zoveel denken. Aan het afscheid van mijn mama natuurlijk, dat ligt het meest voor de hand. Maar aan zoveel andere dingen. Aan de kwetsbaarheid van alles. Even goed aan de schoonheid van alles. Koesteren wat je hebt. Nu het nog kan. 

    Het is gewoon zo zot wat die collega en zijn jongens nu overkomt. Zo niet de bedoeling. En toch hield hij zich kranig en daar heb ik zoveel bewondering voor. Het was een heel mooi afscheid. Maar verdorie, het raakt me echt diep.

  • Fun for me! Op reis!

    Na mijn vorige post over al die kindervreugd misschien even enkele dingetjes op een rijtje zetten waar de focus vooral op mezelf en volwassen dingen ligt. Een mens is tenslotte meer dan zijn kinderen. Al zou je dat de afgelopen dagen dus niet zeggen. Maar er ligt wat me-time in het vooruitzicht!

    Maandag verjaar ik en heb ik gewoon de hele dag keihard verlof om gewoon te doen waar ik zin in heb. Nog weinig concrete plannen, maar ik dacht in de lijnen van relax gaan ontbijten en wat shoppen. De kinderen moeten dan voor één keer niet tot 18u naar de opvang maar kunnen om 15u40 al afgehaald aan de school dus die wellicht ook blij en dan kunnen we nog even samen vieren eer de Wederhelft en ik 's avonds ons voor het allereerst in een sterrenrestaurant gaan wagen. De reservatie is 2 maanden geleden gemaakt en ik ben dus al 2 maanden ongelofelijk hard aan het uitkijken!

    Vrijdagavond mag ik bij een vriendin thuis gaan eten. Beentjes onder tafel steken en uren bijkletsen, meer moet dat niet zijn.

    Niet echt strikt me-time maar toch iets om heel hard naar uit te kijken, we gaan voor het eerst in 3 jaar nog eens met enkel ons gezin naar het buitenland. Ineens begon het te kriebelen. Paar avonden rond gesurft en inspiratie opgedaan. Eerst moesten we er wat uit raken wat we wilden. Grote touroperators genre Tui geven nu bijvoorbeeld heel mooie kortingen tot -60%. Maar dan kom je terecht in een hotel (volwassenen en kinderen op 1 kamer) met half pension vaak (en ik en Zoon zijn vegetarisch) in een toeristische streek waar je dan mee kan op begeleide busuitstappen. Conclusie: ik zie zo'n halfpension of all-in toestand in een groot complex waar je dan vast zit nog steeds totaal niet zitten.

    Maar wat dan wel?

    forte sognano.jpg

    Gelukkig vond de wederhelft snel het antwoord. Een kleinschalige agriturismo bovenop een heuvel in Umbrië. Op een domein met een kasteel met wortels in de 8e eeuw. Op het einde van een 4km lange onverharde weg. Tussen weilanden en bossen maar niet zo ver van Perugia en Assisi. Met ons eigen appartement met 2 slaapkamers en een eigen tuintje, een keuken en een gedeeld zwembad. Maar een chique restaurant op het domein voor als we toch niet willen koken en een speeltuintje en boerderij waar de kinderen zich kunnen uitleven.

    In mei zijn we weg voor een weekje. De laatste keer nu het nog kan gewoon tijdens het schooljaar voor Zoon naar de lagere school moet. In een week waarin er toch maar 2 dagen school is en ze de rest vrij hebben dus ze missen niet veel.

    Ik begin nu al te dromen.

  • Pré sinterklaasweekend

    Het was weer een echt "kinderweekend"... Even schetsen wat ik de afgelopen dagen allemaal heb gedaan... Hipstergraad min tien ofzo.

    • vrijdagochtend met de cadeaubon van mijn werk voor mijn verjaardag vorig jaar sinterklaasgerief gaan kopen (boeken en speelgoed) (voor twee keer de waarde van mijn bon natuurlijk) (en op een banale vrijdagochtend was de wachtrij daar al aan de lange kant zeg)
    • vrijdagmiddag met de klas van Zoon naar de bibliotheek. Ik had 4 kleuters onder mijn hoede en we moesten samen enkele opdrachten tot een goed einde brengen. Heel leuk en Zoon blonk nogal omdat zijn mama mee was, maar vermoeiend mensen...
    • zaterdagochtend om 7u mijn nest uit om stipt om 9u in het zwembad te staan voor de zwemlessen van ons gespuis. Eerst een half uur met de jongste, aansluitend een half uur met de oudste. Volgende week hebben ze al testen voor hun brevet van Pinguïn en Zeepaardje. Spannend!
    • met hond en Zoon de brief voor de sint gaan posten en in het park rondjes stappen met de hond zodat Zoon even kon schommelen.
    • geknutseld uit het nieuwe boek dat ze dit weekend al gekregen hebben van de goedheiligman.
    • veel sinterklaasfilms en shows gezien op tv.
    • veel voorgelezen uit sinterklaas- en andere boeken.
    • veel geslapen want ik ben al een week zo moe als iets, los van het aantal uur dat ik slaap.

    Om maar te zeggen dat ik buiten het avondje theater op vrijdag (Gouden Draak van De Roovers, heel erg straf) en vroeg gaan slapen vooral sinterklaasdingen en dingen op kindermaat heb gedaan. En verdorie blij ben dat ik op mijn werk wat volwassen dingen kon doen vandaag!

  • Wanikan van 4Hoog

    Ik vind veel dingen fijn aan de school van mijn kinderen, dat heb ik al meermaals verteld dacht ik. Eén van die dingen is het feit dat ze regelmatig met de kinderen naar buiten gaan en dat ze meer bepaald meerdere keren per schooljaar naar theater gaan. Vanaf de eerste kleuterklas. Dat vind ik zo fijn en zo belangrijk.

    Tot nu toe was het me niet gelukt om mee te gaan als begeleidende ouder. Ik laat altijd maar het werk voorgaan en zo heel veel verlof heeft een mens doorgaans ook niet; elke dag verlof door het jaar is een vakantiedag extra in de opvang natuurlijk. Maar vorige week besloot ik dat ik toch mee zou gaan met de jongste naar Wanikan van 4Hoog. Want voor je het weet zitten ze in de lagere school en willen ze niet meer met mij gezien worden ofzo (als ik naar de nichtjes kijk, zo snel dat zo'n dingen gaan).

    En ik ben superblij dat ik dat heb gedaan. Niet alleen omdat het tof is om te doen voor mij en mijn dochter, omdat het handig is voor de begeleider om genoeg mede-begeleiders te hebben. Maar ook omdat de dochter van net 3 zwaar onder de indruk was, bijvoorbeeld van die verschillende klassen in het café van het theater (decibels swingden de pan uit, overal kleuters die jassen aan en uit moeten doen en wachten tot het begint op een zeer krappe oppervlakte).

    Het was vanuit de school 1km stappen tot het theater en dat was al een avontuur op zich, mijn mevrouw laat zich meestal dragen voor zo'n afstand. Ik kreeg aan elke hand een kleuter en ik moet zeggen dat zowel mijn eigen gebroed als haar vriendje en ook gewoon alle kindjes superflink gestapt hebben. Want met 12 eerste kleuters en 24 tweede en derde kleuters is het wel een onderneming moet ik zeggen.

    Helaas vond ze het na afloop niet leuk en niet grappig. Ik vermoed vanwege die stressmomenten vlak voor en na het stuk. Want tijdens het toneel zelf zat ze toch heel erg gebiologeerd te kijken. Een klein jaar geleden nam ik haar al eens mee naar een theaterstuk van het Spekken festival en toen kon ze geen 10 minuten stilzitten en heeft ze de halve zaal verkend, maar nu bleef haar aandacht echt wel bij de twee acteurs.

    Ikzelf was behoorlijk moe, maar heb toch wel genoten. Ik vond het een ideaal stuk voor deze leeftijd. Het gaat heen- en weer tussen slapstick en dans en het wisselt heel snel van soort beweging en focus. Wat maakt dat de aandacht van die kleuters toch wel bij de zaak blijft. Er zat ook zeer veel humor in, eigenlijk was de zaal de helft van de tijd aan het schateren. Ik zag van 4Hoog reeds Woesj, wat net als dit stuk 3+ is, en dat is wel nog van een hoger niveau. Dat was echt genieten. Als dat 4 sterren kreeg dan dit eerder 3. Maar er zaten bij momenten toch wel pakkende beelden in en ik kan het zeker aanraden. Alle kindjes in de zaal waren wel mee in de voorstelling naar mijn idee.


  • Peaberry Coffee Bar

    Het was vrijdag 11 november. Nu de poetsvrouw niet was gekomen hadden we allemaal samen opgeruimd en gepoetst en we hadden wel een beloning verdiend vonden we. We hadden wel zin in taart en koffie/iets fris. Maar het was dus een feestdag. Bovendien eet ik 3 weken veganistisch omdat ik meedoe met de Easy Vegan challenge. Dus waar kan een mens dan vegan gebak vinden en een cappucino zonder melk???

    Wel, in de Peaberry Coffee Bar. Daar staat in de koelkast de sojamelk broederlijk naast de koemelk is er naast het reguliere aanbod aan koekjes, cake en taart ook lekkers van Madam Bakster, dat geen dierlijke ingrediënten bevat. En de zaak bleek open op deze elfde november. Ideaal.

    Bij binnenkomst bleken we niet de enige die dit idee hadden opgevat. De relatief kleine zaak zat goed vol en hier en daar stonden mensen recht. Ik wou teleurgesteld rechtsomkeert maken, maar de eigenares heette ons hartelijk welkom en wees er meteen op dat er zo dadelijk plaats ging vrijkomen aan de ene grote tafel die het pand heeft (daarnaast staan er langs de muren her en der kleine tafeltjes). De andere mensen die op een plekje stonden te wachten stonden dit bovendien ruiterlijk af aan ons omdat we op stap waren met twee kleuters. Fijn!

    coffeebar, koffiebar, peaberry, gent

    En dan was het kiezen geblazen van de uitgebreide kaart. De dochter wou een stuk chocoladetaart dat ze ook helemaal alleen soldaat heeft gemaakt en vroeg er nog een vers geperst fruitsap bij. Zoon had zoveel dorst dat hij geen tijd had om eten te kiezen en wou alleen een huisgemaakte ice tea. De wederhelft koos enkele plakjes cake waar Zoon dan van mee kon eten en een cappucino en ik sleepte het laatste stukje vegan taart in de wacht (citroen avocado, ongelofelijk lekker) met een soja cappucino. Hiermee klokten we af op om en bij de 25€, wat zeker niet goedkoop is voor een hapje en slokje tussendoor. Je betaalt al snel 3€ voor een koffie met melk. Maar we kregen dan wel waar voor ons geld en het was allemaal echt superlekker en vers en origineel. De ice tea bijvoorbeeld was echt speciaal.

    Ik weet niet of de jongen die aan het werken was op zijn laptop en met ons de grote tafel deelde het zo gezellig vond om naast een luide 3 en 5 jarige te zitten, maar als hij zat te balen was het alleszins niet te merken. We voelden ons eigenlijk wel heel welkom in deze voor de rest vrij hipsterachtige omgeving. De Dochter slaagde erin om op een half uur tijd 3 keer naar het toilet te moeten wat maakte dat ik de muurschilderingen daar uitgebreid kon bekijken, moet je zeker eens doen.

    De enige valse noot was dat ik eerst een reguliere cappucino had gekregen, maar dat werd door de uitbaatster eigenlijk zelf rechtgezet na een tijdje en ik kreeg meteen een nieuwe zonder melk.

  • Thuiswerk

    Zo zalig om weer eens thuis te kunnen werken (in oktober kon het niet omwille van vakantie van een collega en in de zomer mag het niet). Versgemaakte (vegan) capucino erbij, wat nootjes en fruit om te knabbelen en StuBru op de achtergrond. En wanneer de concentratie begint te falen gewoon een herfstwandeling kunnen gaan maken met de oude hond. Hoofd weer op nul en rondstruinen tussen de vallende bladeren. Het enige nadeel is dat het nogal eenzaam is, natuurlijk, maar aangezien we maar 2 dagen per maand mogen thuiswerken speelt dat niet echt.