Josies Diary-my stream of consciousness

  • Kleine pleister

    Ik zit niet zo geweldig goed in mijn vel de laatste tijd. Niet alleen fysiek, want ik hang aan elkaar van de kleine, vervelende kwalen zonder duidelijke oorzaak (denk maagpijn, eczeem, de zoveelste verkoudheid en een eindeloze vermoeidheid die los staat van het aantal uur slaap) maar ook wel eens mentaal. Ook op dat vlak kamp ik soms met weinig energie en een beetje een down gevoel, zonder goed te weten wat of waarom. Ik leef vaak van de ene uitdaging of leuk project naar het volgende en een lege agenda geeft mij onrust en ontevredenheid.

    Gelukkig zit er soms beterschap in een klein hoekje. Het waarderen van iets klein en alledaags. De lentezon gaan zitten opnemen op een bankje in het park en eens goed zagen tegen een vriendelijk luisterend oor, bijvoorbeeld. Of diezelfde zon terwijl ik voor 1 keer zonder haast met de bejaarde hond door de stad struin. De warmte, de blauwe lucht na weken van kou en regen, het lucht op.Even aan de wereld ontsnappen met een goed boek. De dochter horen zingen. Wakker worden en merken dat het al 8 uur is en diezelfde dochter heeft doorgeslapen. Een stuk quiche. Menselijke warmte.

  • Ikke doen

    Hoe laat je een peuter met een zeer sterke wil zich verplaatsen?

    Het gaat om de Dochter. 2,5 jaar jong en ze weet ontzettend goed wat ze wil en nog veel beter wat ze niet wil. En daarover is het moeilijk onderhandelen. Zoals elke peuterpuber wil ze bovendien alles zelf doen. Vooral op momenten dat daar geen tijd voor is. Zo ook stappen. Het gaat al maanden zo, maar hoe langer hoe erger. Ze wil alleen nog zelf stappen. In de buggy, de draagdoek of draagzak = krijsen. 

    Nu zou dat zelf stappen niet eens zo'n ramp zijn moest ze niet pertinent weigeren een handje te geven, haar neus achterna lopen, er duivels plezier in scheppen om te gaan lopen, op ELKE drempel of trap moeten kruipen en geen enkel besef hebben van straat en auto's. Gewoon al de 200 meter naar Zoons school met 1 superdruk oversteekpunt is al een hele uitdaging, zeker aangezien er toch iets van buggy of drager meemoet voor de kilometer naar de crèche nadien. Omkopen met eten, ik ging het nooit of te nimmer doen maar betrap mezelf er tegenwoordig te vaak op. Omdat ik gewoon de tijd niet heb voor een rustig gesprek helaas aangezien ik mijn trein moet halen.

    Peuters, het is een genot, zucht...

  • Weer ziek

    Ik ben weer eens geveld. Voel me eerlijk gezegd al een maand niet lekker maar maandag naar de dokter getrokken met en een fikse buikgriep en een keelontsteking. Hoezee. Dokter ook eens bloed getrokken omdat er vanalles is dat maar blijft aanslepen, had ook een zeer lage bloeddruk en hoge hartslag. Maar op een ijzertekort na was mijn bloed redelijk ok. Aan de ijzerpillen dus. Maar eerst een probioticakuur om mijn darmen erbovenop te helpen en wat slapen...

  • Sea Life

    Een Bongo-bon waarvan we in de verste verten niet wisten wat we ermee konden aanvangen en die zijn vervaldatum op een week was genaderd in combinatie met enkele dagen aan zee met minder geweldig strandweer, brachten ons vorige week in Sea Life. Dit is wat wij ervan vonden.

    Vanuit Oostende raak je er makkelijk met de tram. Sea Life ligt echt op een halve minuut van een tramhalte. Wel was het een dik half uur sporen en onze twee koters raakten al na 3 minuten verveeld dus het waren twee laaaaange ritten ;-)

    Het was niet over de koppen te lopen maar toch stonden er rijtjes aan de drie geopende kassa's die maar heel traag vooruit gingen. Er hadden duidelijk nog mensen het idee opgevat vandaag eens een min of meer binnenactiviteit te doen. Het is niet spotgoedkoop, je betaalt nog iets van een 15€ voor een volwassene, al kan je wel enkele euro's sparen door je tickets vooraf online te kopen.

    Sea Life is echt ideaal voor kleuters en lagere school kinderen. Ze kregen allebei een boekje mee waar ze per 'station' stempels konden verzamelen, iets wat vooral de oudste zeer ernstig nam. Nadien kregen ze dan een pin als beloning :-) Ook ideaal is dat het niet heel groot is, op een tweetal uur ben je erdoor, wat ook weer op maar is van die jongste leeftijdsgroep met beperkte attention span...

    De aquaria zijn mooi en verzorgd. Er zit een leuke verzameling vissen in die je echt heel goed kan zien. Er is 1 tunnel waar de vissen boven je hoofd zwemmen en 1 bak waar de kindjes in kunnen voelen. De haai, de rog, de piranha's, de reuzespinkrab en de catfish waren onze favorieten. We waren net te laat voor het voeren van de pinguïns dus tegen dat we daar waren, waren de beestjes naar binnen verdwenen en gaf het geheel een wat zielige indruk (zo erg veel wonen er precies niet daar). We konden wel het voeren van de ottertjes zien wat dan wel weer grappig en leuk was.

    Tip: laat je buggy of kinderkoets thuis. Zeker binnen is het erg benepen als er veel volk is en je zal nergens kunnen passeren met een kinderwagen. Mijn twee hebben alles zelf afgestapt en we hadden de peuterdrager bij voor het geval.

    Grootste tegenvaller: denk niet dat je er als vegetariër aan eten kan raken. We hadden boterhammen bij maar vrij weinig aangezien we wat laat waren vertrokken en ik ervan uitging dat ik in het park wel iets zou vinden. We waren Oostende nog niet uit met de tram of de kinderen hadden al mijn en hun boterhammetjes met kaas al verwerkt en in het park bleek er niets maar dan ook niets te bikken. Tenzij je ijs, frieten zonder iets bij en een muffin meerekent. Pannenkoeken had ik nog wel een aanvaardbaar idee gevonden en die waren ze volop aan het bakken maar weigerden ze te verkopen voor 14u30. Zo lang kon ik het echt niet uithouden, we zijn dus tegen 14u naar huis gegaan van de honger. En ook wel omdat de jongste aan een dutje toe was.

    Nog een tip, wil je de zeeleeuwenshow zien, ga dan minstens een half uur op voorhand al op de tribune plaats houden. Een beetje een mission impossible met onze jongste die geen 2 seconden geduld heeft. Gelukkig bracht de smartphone met Peppa Pig op Youtube afleiding. De show zelf trouwens is vooral veel uitleg en dan enkele leuke momenten met de zeeleeuwen maar verwacht zeker niets spectaculair. Wat ik eigenlijk prima vond vanuit het perspectief van de dieren zelf.

    Conclusie: toffe uitstap met kinderen tussen de 2 en de 10 wanneer het weer aan zee een beetje tegenvalt. Sympathiek en goed onderhouden, niet erg groot en verwacht er geen deftig eten ;-)

  • Eten en drinken in Lille

    Ok, onze eerste mini-citytrip sinds de kinderen er zijn, de eerste nacht ever dat de Dochter uit logeren gaat, 30 uren zonder kinderen in een nieuwe stad, wat doe je dan? In ons geval, wanneer de lente net weer haar staart heeft ingetrokken en je gewoon wil ontstressen, vooral eten en drinken zo bleek. En heel veel babbelen en nog eens een echt koppel zijn eerder dan mama en papa. Lachen en zeveren, shoppen, stappen. Maar dus vaak de warmte opzoeken van een restaurant, bar of koffiebar en decadent veel eten en drinken. Wat maakt dat ik nu wel enkele tips heb als het op Lille aankomt.

    Het liep al tegen de middag toen we aankwamen en na een uurtje of wat slenteren in de kleine straatjes stootten we toevallig op een bio restaurant, De Rode Koe. Ideaal als vegetariër dus de keuze was snel gemaakt.
    Binnen was het erg rustig, er kwam maar 1 ander koppel eten. Er was een kleine maar prima kaart met slaatjes, quiche, pasta en burgers. Ik had wel zin in een burger en frieten en de wederhelft ook.

    De burger was best raar, niet het broodje met veggieburger en saus, maar een broodje met daartussen gewoon losse gekookte groenten en heel lekkere saus. Wat het wel wat morsig maakte om te eten. Hier en daar zat er een smaakje dat me niet 100% beviel (koriander?) maar los daarvan wel een eerlijke en gezonde maaltijd. Zeer sympathiek trouwens was dat we vooraf een gratis klein en zeer smaakvol soepje kregen aangeboden en dat we in het Vlaams bediend werden was ook wel grappig.

    Enkele uren later tijd voor koffie en zoete zondes. Tamper! ziet er met zijn kleine raampjes en dikke houten deur niet erg verwelkomend uit, maar binnen was het warm en kwamen de heerlijke geuren je tegemoet gezweefd. Slow coffee leek de specialiteit te zijn, maar we kozen toch maar voor de goede ouwe cappuccino. Die trouwens redelijk lang op zich liet wachten want het was behoorlijk rustig in de zaak en ze waren met drie achter de toog, maar eens de koffie kwam was hij dan ook wel heel erg lekker. Zo mogelijk nog lekkerder waren de carrot cake en lime pie die we erbij hadden besteld. Man zo zondig lekker. 
    Kleine zaak waar je ook een hapje kan lunchen en waar de muziek van de platendraaier komt (Blur!). Een van de eigenaars (een hipster met baard en bretels) was trouwens meer bezig met zijn vinyl dan zijn klanten. Maar echt een moddervette aanrader trouwens. Ik zou er ook moddervet van worden moest ik hier te vaak komen, met die taarten...

    011.JPG

    We logeerden in het echt geweldige Best Western Why en om de hoek bleken toevallig de helft van de Italiaanse restaurant in Lille gevestigd. La Fossetta kreeg goede reviews en we hadden het geluk het voorlaatste niet-gereserveerde tafeltje te krijgen. Het is nochtans geen klein restaurant en het eten komt behoorlijk snel op tafel. Een beetje een fabriekje, denk je dan. Maar de goede reviews bleken niet gelogen. De kaart is eerder aan de kleine kant waardoor je nogal aangewezen bent op de suggesties van de dag op het krijtbord. Ik koos voor de mezza luna, mij tot dan toe onbekend, een soort reuzeravioli's die gevuld waren met spinazie en geitenkaas in een saus met room en honing. Een echt bommetje, maar wel een om duimen en vingers van af te likken. Aan de overkant hoorde ik ook geen verkeerd woord over de spaghetti polpetta.

    Nadien was het even zoeken naar een leuk café. Ofwel zaten ze ei-vol, ofwel was er nog niemand. Omdat ik het echt wel te koud kreeg, belandden we in Apollo Bar. Slechts een viertal hoge tafeltjes en dan nog 1 hoekje met zeteltjes. Een goed assortiment aan bier en cocktails. Dansmuziek maar dan wel van het betere soort (nogal soulgericht) en zeker niet te luid (er hing een decibelmeter trouwens). Vriendelijke gast aan de bar.

    Ontbijten deden we in het hotel (lekkerrrrrrrrrr!). Tof hotel trouwens; we hadden de deluxe kamer die echt wel gigantisch groot was. Ook wel omdat die voorzien was voor rolstoelers; je kon makkelijk met 8 in de douche. Niet dat we dat hebben uitgeprobeerd ofzo. Gratis nespresso op de kamer. En een gevarieerd ontbijt met verschillende soorten pannekoeken, eitjes, fruit, kazen, koekjes, brood,...

    010.JPG

    Door het uitgebreide ontbijt had ik om 13u nog lang geen honger en hebben we wat lang doorgeshopt waardoor de echte restaurant allemaal aan het sluiten waren eer we aan lunch begonnen te denken. Stom stom stom. Gelukkig vonden we nog een pannenkoekenspul dat ons wel nog wou binnenlaten ook al sloot de keuken officieel om 14u30 en waar we een zoute pannenkoek konden krijgen die echt wel als geroepen kwam.

    Voor we terug huiswaarts keerden, stapten we nog eens langs Tamper! maar het zat helemaal vol en met 6° zag ik een terras, in tegenstelling tot enkele Lille-naars, niet zitten. Gelukkig was op de hoek van de straat Cafeine, een andere koffiebar die ook wel best goed was.

  • Lammetjesdag

    Ik ben absoluut geen huismus. Zeker als de zon schijnt, moet ik op stap. Iets gaan doen. In de zon. En afgelopen weekend bleek nu een zonovergoten top-lenteweekend.

    Zaterdag raakte ik niet verder dan een wandeling langs het water met hond en Zoon. Leuk, gezellig en we zijn best ver geraakt (ik schat zo'n 2.5 km op het gemakje met een oudere hond en een loopfietsende Zoon dus). Maar zondag begon het echt wanhopig hard te kriebelen. Ik vond echter niet direct iets wat je kan ondernemen in de onmiddellijke omgeving van Gent centrum met een twee- en een vierjarige.

    Tot ik, lange leve Facebook, online iets zag over een lammetjesdag op een bioboerderij. Zon, buitenlucht; check. Plekje waar de kinderen kunnen rondcrossen zonder dat je bang moet zijn dat ze onder een bus of in een vijver eindigen: check. Diertjes: dikke vette bonus.

    De kinderen zelf waren niet direct mee en moesten bijna letterlijk elk vanachter hun scherm gesleept worden. Bij de Dochter werkte het argument dat we naar Shaun gingen gaan kijken. Ze is zwaar fan van Shaun the Sheep en TimmyTime...

    Eens op de boerderij zijn ze echter kleine twee uur lang volledig loos gegaan, die twee. Met alles erop en eraan; modder aan hun handen, hooi in hun haar en de geur van verse geit zowat overal. Hooiberg beklommen, op traktor geposeerd, ontelbaar veel dieren geaaid, nog veel meer dieren de schrik van hun leven bezorgd (door er op af te rennen) en een handvol kleine lammetjes geknuffeld. In de modder gevallen. Overal rondgerend. Kortom, de tijd van hun leven gehad... En ik eigenlijk ook wel.

    Ik schrok er wel een beetje van hoe erg ik verstedelijkt ben. Niet dat ik een boerendochter ben, het dorp waar ik ben opgegroeid telde wel boerderijen en velden maar zelf kwam ik daar eigenlijk nooit. Maar mijn overgrootouders zouden wel echte boeren geweest zijn. En ik heb jarenlang paardgereden dus ben niet zo heel erg vreemd van dieren in een stal. Terwijl dat nu echt iets heel ongewoon leek.

  • Mondige kinderen

    Op school leert Zoon zijn mening vormen én uitdrukken. Dat vinden we ook thuis uiteraard belangrijk; nadenken, onderzoeken, mening vormen en uitspreken. Van nature is Zoon een héél erg verlegen kerel. De afgelopen twee weken echter rijgt hij de franke uitspraken echter wel heel enthousiast aan elkaar. Misschien toch een werkpuntje...

    • In de volle slagerij: "Ik eet geen vlees. Vlees is vies. Bèkkes. Dat is hier allemaal vies he papa. Gaan die mensen dat allemaal opeten?"
    • In een volle bakkerij: (een klassieker in het genre) "Ik wil een snoep. Krijg ik een snoepje. Mag ik nu een snoepje? Ik ga er twee nemen, ook een voor de zus thuis".
    • Aan de kassa van de Colruyt tegen de niet heel snelle kassier:" Jij werkt wel heel traag he, je moet een beetje sneller zijn".