Josies Diary-my stream of consciousness

  • Kleuterzwemmen in Gent

    Het is zo ver. Mijn kleuters zijn gestart met hun eerste hobby. Op zaterdagochtend gaan we nu (op het ontieglijke vroege 9 uur 's morgens) met z'n allen naar de zwemles. Het was niet evident om ze in te schrijven in de zwemlessen van de Gentse Sportdienst, maar deze zomer was het eindelijk gelukt (voorheen noteerde ik de dag niet in mijn agenda en blijkbaar is die hele handel volzet op een goed half uur tijd) en ondertussen hebben ze er alweer 3 lesjes opzitten. En ik ben zot content.

    De kleinste mag eerst, tot groot ongenoegen van de oudste uiteraard. Je moet ze telkens inschrijven op het laagste niveau voor hun leeftijd als ze nog geen brevet hebben en voor de Dochter was er maar 1 beschikbaar niveau, de zeepaardjes. De lessen volgen de nieuwe indeling van Fred Brevet en dit is dan het middelste niveau van waterwennen. Hier kan je de hele uitleg vinden van wat ze moeten kunnen per brevet. Om 9u30 is het dan aan Zoon, die 1 niveautje hoger zit bij de pinguïns. Er moet telkens een ouder mee in het water (vind ik eigenlijk wel heel fijn want niet alleen zouden mijn kinderen hier anders zelfs niet voor open staan, het is ook gewoon leuk om samen met je kleuter te sporten of een hobby te beoefenen) en we wisselen wat af daarin wie meegaat. 

    Ik was echt superaangenaam verrast van de kwaliteit van de lessen. Toffe en bekwame lesgeefsters, de kinderen zijn allebei gek van hun zwemles. Leuk, ontspannend maar toch echt ook duidelijk gericht op het verwerven van de vaardigheden die bij elk brevetje horen en zo opbouwend naar het leren zwemmen.

    De lesjes duren maar een half uurtje. Voor de Dochter is dat al bijna te lang, die krijgt na 20 minuten in het water al blauwe lippen en begint dan te vragen of ze er bijna uit mag. Zoon is dan weer erg gebrand op echt leren zwemmen en in het diepe mogen. Allebei houden ze nogal van het echte werk; ergens onderdoor zwemmen, leren drijven, met kleine spelletjes zoals een balletje doorgeven of belletjes blazen moet je niet afkomen bij hen...

  • Kubo en het magische harnas


    Zaterdag mocht ik samen met Zoon op uitnodiging van Ketnet in Kinepolis Gent naar de première van Kubo en het magische harnas gaan kijken. Het is een stop-motion film van het Amerikaanse studio Laika, die ook de Boxtrolls en Coraline hebben gemaakt.

    Het verhaal begint wanneer een jonge vrouw en haar baby aanspoelen op een eiland. Een zestal jaar later is de baby een kleine jongen/ getalenteerd verhalenverteller geworden die voor zijn moeder zorgt en in het Japanse dorpje waar hij in de buurt woont verhalen gaat vertellen. Zijn rustig bestaan wordt ruw door elkaar geschud wanneer hij plots een kwaadaardige geest oproept die zijn oog wil hebben.

    En dan begint zijn episch avontuur waarin hij wordt bijgestaan door zijn klein houten aaptalisman die plots een echte aap is geworden en een grappige tor die hem koste wat kost wil beschermen.

    Deze film is echt een parel. Grappig, ongemeen spannend en ontzettend mooi om naar te kijken. Soms word je tot tranen toe ontroerd en soms is het zo donker dat zeker jonge kinderen niet durven kijken. De film is daardoor terecht 6+ alhoewel mijn nog geen 5-jarige er ook enorm van heeft genoten. Het verhaal is niet te plat Amerikaans maar net heel volwassen en toch ook echt op kindermaat. En ook als ouder is het echt genieten. Dit is er eentje die je gezien MOET hebben.

     

  • De eerste weken (terug) op school

    Je vraagt je misschien af hoe mijn twee kleuters het doen op school? In één woord: super. Ik was erg emotioneel bij het voorgoed afsluiten van het crèchetijdperk maar na slechts twee weken lijkt het al of we nooit anders gekend hebben.

    Op dit moment is naar school gaan een feest. Zowel de oudste als de jongste vertrekt elke dag met veel goesting. Waar ik Dochter het huis moest uit jagen naar de crèche, vertrekt ze nu, als ze kon in haar onderbroek, van zodra ze het woord 'school' hoort. Het eerste weekend was ze zaterdagochtend boos omdat ze niet kon gaan. Het afscheid loopt wat moeizamer dan de eerste dagen, ze vraagt altijd om nog wat langer te blijven (en ik blijf al een kwartier tot een half uur) maar echt zwaar drama is er nooit. En de dingen die thuis niet lukken (rustig aan tafel zitten, eten) gaan ginder blijkbaar zonder probleem.

    Ook de oudste heeft er elke dag zin in. Hij is nu "een oudste"; hij zit in een graadklas en de oudste doen moeilijkere dingen en mogen de jongsten helpen. Hij lijkt zich goed te voelen in die rol. Hij is gebrand op letters en leren schrijven. 

    De eerste week speelden ze blijkbaar elke speeltijd ook samen, alleen 's middags gaat Dochter slapen en had Zoon alle rust. Ik heb de indruk dat ze nu wat meer hun eigen ding beginnen doen. Maar ze hebben elkaar. Ik had de indruk dat Zoon de eerste dagen enorm fier was dat zijn Zus er ook eindelijk was, maar even goed zich enorm verantwoordelijk voelde voor haar en dat dit ook wel wat woog op hem. Ondertussen lijkt dat wat in evenwicht te komen.

    Ook voor mij als mama voelt het eigenlijk fijn. Hun avonturen, nieuwe stappen zijn ook een beetje voor mij avonturen, natuurlijk. En ik ben zo blij met deze school. Afgelopen zaterdag waren we op een feest met zo'n 50 leeftijdsgenoten en uiteraard ging het her en der vaak ook de kinderen. We raakten aan de praat met een supersympathiek koppel met kindjes van 2 en 4 die ook in Gent wonen en net deze week van school gingen veranderen wegens zwaar ontevreden over de huidige school. Zij bevestigden nog eens hoe fijn onze school wel is en hoe graag ze daar hadden willen binnen raken. Op Facebook las ik rond 1 september ook tal van verhalen over scholen waren het allemaal wat minder vlot loopt en telkens kon ik alleen maar vaststellen hoe al die dingen op onze school wel vlot en doordacht en met enorm veel liefde en respect voor de kinderen lopen. 

    Klein voorbeeld; Dochter is ziek, ik werkte enkele dagen thuis zodat ze pas volgende week naar de opvang moeten gaan. Ik ging ze dus maandagmiddag ophalen op school zodat ze rustig thuis kon slapen. En zo kwam ik in de refter terecht op een moment dat ze weinig ouders verwachten en zie je de school zoals je ze anders zelden ziet. De drukte, de gezelligheid, het feit dat je als ouder altijd welkom bent en vriendelijk begroet wordt, de vrolijke georganiseerde chaos, allemaal blije kindjes, ik hou er zo veel van...

  • Unieke blik in het belfort tijdens Open Monumentendag

    Ik dwaal graag rond in oude kastelen en torens en mijn zoon van bijna 5 heeft dat blijkbaar ook. Hij is gefascineerd door de St Baafskathedraal, het belfort, het Gravensteen,... Het Gravensteen heeft hij met de klas al bezocht, kerken zijn zo mijn ding niet dus ging ik op zoek hoe je het belfort kan bezoeken. En zo ontdekte ik een geleid bezoek door Herita op Open Monumentendag, met een exclusieve blik op de kokken van de beiaard. Dat leek me een schot in de roos; klimmen, klokken, de draken van het belfort,...

    Met een klein groepje kregen we gisteren dus een uiterst boeiende rondleiding. Ik had het nageslacht ingeprent de andere mensen niet te storen en in het begin was hij heel stil maar het gebouw en de uitleg van de gids riepen wel duizend vragen bij hem op, die hij gelukkig fluisterend stelde. Maar waardoor ik hier en daar wel grote stukken uitleg miste.

    Niet getreurd, er bleef meer dan genoeg bij om het boeiend te maken. Mijn verslag op vijfjarigenniveau dus. Zoon vond het bijvoorbeeld behoorlijk vies dat de wachters vroeger de inhoud van hun kannetjes met plas gewoon van de toren kieperden. 

    We zagen de oude draak van de torenspits die nog echt vuur gespuwd zou hebben toen Keizer Karel gedoopt werd. Van dat beestje bleef weinig over na 500 jaar dienst, het vuur had hem geen goed gedaan. De andere draak was wel nog in prima staat.

    IMG_3938.JPG

    Dan met de lift op naar de klokken. We zagen de speeltrommel in actie, hoorden wie de muziekjes had gemaakt (oa Sioen), gaapten onze ogen uit aan het mechanisme van de klok dat blijkbaar elke dag opgewonden moet worden en beklommen dan de kleine houten trap naar de klokken. Wauw. Echt speciaal om daar te mogen rondlopen. Je kijkt dan uit op Gent vanachter de wijzers van het uurwerk en staat tussen de grote klokken. Boven zagen we de kleinere klokjes. 

    Het boeiendste volgens zoon was de grote klok met het kanonsgat, een aandenken aan een het feit dat de Gentenaars uit verzet tegen het Oostenrijks bewind klokke Roeland had geluid.

    En toen, toen begon de beiaard weer te spelen, terwijl we tussen die klokken stonden. Kippenvelmoment. Na 1 liedje vond Zoon het wel genoeg, ondanks de gehoorbescherming was hij wat onder de indruk. Maar we hadden wat te lang gedraald blijkbaar en de klokken begonnen alweer te luiden net toen we op de kleine houten trap tussen er vlakbij stonden. Toen kon hij niet snel genoeg beneden zijn... 

    De rest van de namiddag en avond ging het alleen nog maar over de klokken, het kanon, de onderaardse gang onder het plein. Ik denk dat het bezoekje wel geslaagd te noemen is...

    IMG_3939.JPG

     

  • BE O markt, Lousbergmarkt, Ohne,...

    BEO.jpgDe Gentenaar wordt het laatste jaar verschrikkelijk verwend als het op het makkelijk kopen van gezonde, bio, korte keten of verpakkingsvrije voeding komt. We hadden het al lang niet slecht, met een van de eerste Bio Planets en tal van kleine biowinkeltjes. Maar de laatste maanden explodeert het aanbod gewoon.

    Zo ging ik vorige week voor het eerst naar BE O Markt, een biologische versmarkt pal in het centrum. Het werd een superaangename ontdekking. Na een tijdje moest ik gewoon stoppen met kopen omdat ik dreigde het allemaal niet meer naar huis te kunnen dragen.

    De winkel ligt in een zeer aangenaam, lichte en luchtige ruimte in de Bourdon Arcade. Alles bio en ook geen verpakking te bespeuren hier, je kan de groenten en fruit als je dat wenst in de klassieke bruine papieren zakken stoppen. Het aanbod was behoorlijk groot en de prijzen waren heel redelijk en 100% vergelijkbaar met Bio Planet. Er stond goede muziek op. 

    Het was een aangename verrassing dat je hier niet enkel groenten en fruit kan kopen, maar dat er bv ook grote vaten staan waaruit je naar believen rijst, noden en zaden, gedroogde vruchten etc kan scheppen. Ik nam een grote zak rozijnen en lekkere ontbijtgranen mee. Daarnaast is er ook brood, zuivel, wijn, kookboeken, sapjes,... En als klap op de vuurpijl kan je hier zelfs op zondag terecht (niet op maandag en dinsdag).

    Mij mogen ze als vaste klant rekenen. Het enige spijtige was dat mijn perziken na amper 3 dagen al compleet beschimmeld waren, heb ze dus niet eens kunnen proeven. Had ze nochtans voorzichtig vervoerd. De druiven en de appels waren gelukkig echt hemels.

    Maar er is dus meer, veel meer en dat moet ik allemaal nog ontdekken. Later dus meer, maar nu al even een opsomming:

    • Lousbergmarkt, met naast de kazen van Het Hinkelspel ook biogroenten en -fruit, brood en een kantine.
    • Ohne, de verpakkingsvrije winkel op de Steendam.
    • En een pak commerciëler maar wie weet ook wel de moeite, binnenkort Cru, het concept van Colruyt, op de Kouter.

     

  • Oudehondenkwalen

    Dat Figo oud wordt, heb ik hier vast al eens verteld. Net zoals dat hij almaar meer kwalen krijgt en meer verzorging nodig heeft. Zo moest ik hem elke ochtend 4 pillen geven (3 voor zijn nierfalen en 1 voor de arthrose), zijn tanden poetsen met hextril tegen de zware ontstekingen, vaak gaan wandelen omdat hij zich niet meer kan inhouden en traag wandelen en hem trappen op- en afdragen omdat zijn poten niet meer te vertrouwen zijn. Op de koop toe lust hij zijn dieetvoeding voor zijn nieren niet en werd hij heel mager.

    En toch doe ik het allemaal met plezier. Een hond is voor het leven, toch. Ook in die laatste fase, wanneer het minder leuk wordt.

    figomedium.jpg

    Maandag ging ik met hem naar de dierenarts en kwamen er helaas nog een boel kleine en minder kleine aandachtspunten bij.

    Ondanks de detartratie een jaar geleden verergeren zijn tanden zienderogen. Hij heeft gewoon de pech slechte tanden te hebben. Een niet onbekend probleem bij geadopteerde windhonden die in hun eerste levensmaanden soms smurrie te eten kregen in plaats van stevige brokken en gewoon ondervoed waren. Al kan het natuurlijk ook gewoon genetisch zijn; mijn tandvlees ontsteekt ook makkelijk. De dierenarts denkt dat we dit jaar nog een nieuwe ingreep onder narcose moeten doen, wat geen goed nieuws is voor een hond van zijn leeftijd die te weinig weegt en wat verzwakt is. Ik ga proberen het zonder te doen door twee keer per dag intensief te poetsen voor zover dat mogelijk is, want het doet hem pijn. Daarom dat we nu starten met een antibioticakuur om de huidige ontstekingen te lijf te gaan. Dus: 2 extra pillen per dag en tanden poetsen.

    Zijn oortjes bleken licht ontstoken. Remedie: elke dag spoelen en uitkuisen. Geen probleem alleen vraagt het weer maar tijd, iets wat ik weinig heb en is Figo enorm gevoelig aan zijn oren. Zonder overdrijven, als een vreemde hem daar nog maar aanraakt jankt hij al. Gelukkig mag ik er wel aankomen.

    De arthrose is verergerd maar de medicatie daarvoor is slecht voor de nieren, het enige wat we kunnen is het kruidenpreparaat dat hij neemt opdrijven naar 2 tabletten per dag in plaats van 1. Dus 1 pil erbij.

    En tot slot is zijn 'pietje' zoals de dierenartse het noemde ontstoken. Dus wacht mij elke avond de gezellige taak de hond een badje met isobetadine te geven aan zijn intiem deel. Daar heeft hij gelukkig geen enkel bezwaar tegen, haha.

    Dus elke dag 7 pillen, oren kuisen, tanden twee keer poetsen en zijn piemel baden. Kostprijs: iets van een 230 euro voor 6 maanden medicatie, oorkuiser, tandpasta,... Nog eens 30 euro consultatie, wat zeker niet te veel is want ik heb daar 45' binnen gezeten. Ik heb een super dierenartse. En nog eens 20 euro voor de vaccins.

    En omdat hij zijn voer niet lust, gaan we voor hem koken; rijst met vis en kip. En insecten mag ook maar dat zie ik precies minder zitten.

    Het is veel werk. Het neemt vaak net dat half uurtje in dat ik na een lange werkdag, 3 uur pendelen en de kindjes in bed leggen voor mezelf over hou. Maar ik heb het er voor over. Ik zie dat beest doodgraag. En ik ben het hem verschuldigd.

    figo schema.jpg

  • 1 september

    Ik was al een maand naar deze eerste september aan het toeleven. De eerste schooldag van mijn jongste spruit, toch een mijlpaal in het leven van de meeste mama's en wellicht ook papa's. Ik herinner me de eerste schooldag van de oudste twee jaar geleden nog als het gisteren was, huilend afscheid genomen toen, hij met grote tranen en ik met verborgen tranen, maar achteraf gezien had hij wel een leuke eerste dag gehad.

    Twee jaar verder dus al, Zoon naar de derde kleuterklas, Dochter de eerste. Het is anders voor haar, zij kent de school al als haar broekzak, kwam er meermaals per week mee broer afzetten en speelde dan al in zijn klas, twee schoolfeesten en spaghetti-avonden meegemaakt, alle juffen al gezien,... Maar het blijft een eerste schooldag van een kleine uk dus het is niet echt minder spannend. Misschien een klein beetje. 

    Op de speelplaats was het weer veel te overweldigend. Veel muziek, een te lange speech die niemand kon horen en twee kindjes die een beetje onder de indruk en bang wegkropen op de arm. Dochter moest plots pipi doen en vroeg de hele tijd wanneer ze nu naar binnen mocht. Oef, ze wou toch niet naar huis.

    Eindelijk mochten ze dan naar de klas, wederhelft mee met Zoon, die in dezelfde klas en bij dezelfde juf als vorig jaar blijft. Die juf bleek echter nog een dag vakantie te hebben en er stond een nieuwe onbekende juf hen op te wachten. Gevolg was dat Zoon helemaal in zijn schulp kroop en zich angstig achter zijn papa verschool.

    Ondertussen ging Dochter de klas in alsof ze nooit anders had gedaan. Ze begon zelf haar boekentas te legen en op de tijd dat ik afscheid had genomen van Zoon, was ik haar al kwijt. Ik vond haar zeer druk spelend in de poppenhoek. Ze had mij absoluut niet nodig. Toen ik na een twintigtal minuutjes vroeg of ik naar huis mocht gaan, was het meteen ja. En dat zij dan op school zou blijven. Ze leek echt prima te begrijpen wat er verwacht werd. Bij de juf op de arm gaan om te zwaaien zoals broer een jaar had gedaan was overbodig, ze gaf me een knuffel, zwaaide eens haastig en ging gewoon verder met spelen. Het was zalig rustig in de klas, geen enkel kindje moest huilen, alle ouders waren op minder dan een half uur de klas al uit. Wauw. Hopelijk gaat ze op dit elan de hele dag verder... School is leuk, zei ze nog, terwijl ze druk al het speelgoed aan het uittesten was.

    Ik besloot nog eens in de tweede/derde kleuterleefgroep te gaan kijken en daar was het een heel ander verhaal. Plakkerige zoon die niet wou spelen, alle ouders nog aanwezig, alle kinderen aan het rondrennen. Daar nog tien minuten gestaan en uiteindelijk ging Zoon toch met zijn beste vriendinnetje spelen die hij de afgelopen twee maanden zo had gemist naar eigen zeggen. Maar het was duidelijk met een klein hartje.

    Benieuwd naar hun verhalen vanavond...