Josies Diary-my stream of consciousness

  • Gentse Feesten 2017

    De eerste avond van de Gentse Feesten lieten we schoonbroer en -zus kennismaken met de Feesten. Dat was hoog tijd en we speelden met veel plezier gids. Ze trakteerden ons eerst op een etentje voor ons jubuleum in de Multatuli en vandaar trokken we dan ondermeer naar het Baudelopark, polepole en de zogehete mardi gras toestand die er dit jaar opeens stond. Het was eigenlijk nog redelijk rustig in de stad, alleen op de Vlasmarkt was het een beetje plakken en duwen om erdoor te raken op weg naar huis. Ik denk dat ik tegen een uur of twee in mijn bed lag. 

    Op zaterdag kon ik uitslapen, de kindjes logeerden bij oma en opa. Maar om 8u30 was ik klaarwakker... De magen waren niet zo lekker maar een smakelijke soep van de Soup'r deed wel deugd. Daarna nam ik de kindjes mee naar een voorstelling op Miramiro maar alhoewel ik het goed vond, kon het hen niet echt boeien. Misschien omdat ze niet goed konden zien. Voor de rest wilden ze vooral naar de kermis.


    'S avonds had ik afgesproken met een vriendin en zaten we opnieuw voornamelijk in de Baudelo. Eerst muntthee en dan cocktails. Qua optredens was er precies nergens iets boeiend te beleven, maar in het park was het echt supergezellig. Ik had wel meer volk verwacht. Maar het was echt ideaal, aangenaam en gezellig druk zonder overal je weg doorheen te moetem banen. Ik had geen zin om naar huis te gaan maar omdat mijn gezelschap op tijd wou gaan slapen was ik tegen 1u alweer thuis.

    Van twee avonden na elkaar uitgaan was ik behoorlijk onder de voet (niks gewend). Maar de kindjes wilden naar Gentopia aan het zuid. Onderweg naar huis klapte de ballon van de dochter, groot drama. Gelukkig bood een lieve voorbijgangster een nieuwe aan. Daarna wilden ze nog eens naar de kermis en wilde de dochter zich laten schminken aan de jeugddienst maar het was daar veel te lang aanschuiven. Dramamoment twee...

    'S avond at ik nog een lekkere kom vegan lekkers van Foodstorms terwijl de rest frieten at. Daarna trok ik met zoon naar de circustent van Miramiro, we hadden tickets bemachtigd voor Tipping Point, een supermooie acrobatische voorstelling. Meneer zat echt op het puntje van zijn stoel, vroeg niet een keer of het bijna gedaan was (doet hij anders echt altijd) en schonk me tussendoor zo'n betoverende lach dat ik nog drie keer harder genoot van dit uitje onder ons twee. En dat terwijl de voorstelling op zich al zo hard genieten was. Daarna trok hij met de wederhelft nog naar het vuurwerk, fier als een gieter dat hij dat allemaal al mocht. Ik keek gewoon vanuit de living en hield de wacht bij de rustig slapende dochter en de ietwat ongeruste hond.

    Maandag beklommen zoon en ik de toren van st baafs. Het belfort hebben we al gedaan en ik had hem dit al lang beloofd. Een jaar of 11 terug heb ik de toren beklommen met mijn mama en het was dus wel een speciaal moment aangezien zij er niet meer is. Een helehoop trappen maar was meer dan de moeite waard.

    En daarna vertrokken we naar Oostende. Om te bekomen. En te slapen. Voor de rust. Alhoewel ik eigenlijk ook wel gewoon op de Feesten wou blijven, ergens. Maar morgen keren we terug naar ons geliefd Gent voor de laatste dagen van de Feesten. Ik heb nog kaarten van Hut van 4Hoog, heb de dochter die schminksessie beloofd en de zoon nog een keertje kermis. En voor de rest zien we wel waar we uitkomen!

  • Roots

    Onze huwelijksverjaardag vierden we in Roots, een klein restaurantje in het Patershol. Het is er niet makkelijk om aan een reservatie te raken, zeker niet op een vrijdag, maar enkele maanden geleden had ik er dan op tijd aan gedacht en de eerste beschikbare vrijdag was net 7/7, ideaal dus.

    Het is een formule waarbij je niet kan kiezen wat je eet, de chef bepaalt. Wel staan ze zeer open voor aanpassingen. Ik had bij reservatie doorgegeven dat ik volledig vegetarisch eet en dat was geen enkel probleem. En toen de wederhelft aangaf niet zo dol te zijn op mosselen, vervingen ze zonder morren in het voorgerechtje de mossel door een stukje vis. 

    Voor 49€ krijg je vier gangen en enkele hapjes. Het was heel, héél lekker. Veel verse groentjes. Luchtig. Seizoensgebonden en lokaal. Modern. Gezellig. Zeker nu we konden buiten zitten in de kleine binnenkoer, onder vrolijke lichtjes en naast een vogelhuisje. Met een to die for dessert met een mini stukje cheesecake en basilicumijs. Absolute aanrader!

    IMG_4954.JPG

    IMG_4956.JPG

    IMG_4958.JPG

  • Gentse Feesten met kindjes, onze tips

    Als je op 100 meter van de Gentse Feestenzone woont, kan het niet anders dan dat je Gentse Feesten-kinderen krijgt. Ze gaan al mee op stap van toen ze een half jaar oud waren (ik herinner me nog dat ik onze Kind en Gezin verpleegster tegenkwam, Zoon in de draagdoek, cocktail in de hand, en eigenlijk drink ik bijna nooit). Je kan ook niet anders. Als je woont waar wij wonen, heb je in feite maar twee opties: ofwel zorg je dat je de stad uit bent, ofwel ga je feesten. Gewoon elke ochtend opstaan en gaan werken nadat je tot 4u bent wakker gehouden door feestende medemensen is echt niet cool. Vroeger gingen we dus zelf 10 dagen de hort op. Met babies/peuters/kleuters is dat allemaal net iets minder evident (zeker omdat je ook geen babysit te pakken krijgt in Gent in deze periode) en sinds enkele jaren doen we dus een combinatie. De weekends doen we de Feesten, in de tussenliggende week vluchten we naar zee. Naargelang de kinderen ouder worden en meer kunnen meedoen en ikzelf ook weer meer zin heb om uit te gaan, merk ik wel dat de feestweekends stilaan langer worden en de tussenliggende periode korter.

    Maar die Feesten dus en vooral onze tips als insiders.

    Mijn voornaamste tip is het geweldige Miramiro. Het verbaast me echt hoe dit door andere Gentenaars met kleine kinderen zo weinig wordt aangehaald. Dit is een beetje ons hart van de Feesten. In het festivaldorp is er eigenlijk doorlopend vanalles te beleven voor alle leeftijden. En nu en dan zijn er grandioze voorstellingen te zien. Sommige betalend, maar heel veel is gewoon gratis. Zorg wel dat je op tijd bent, want waar dit vroeger een goed bewaard geheim was en je altijd nog een zitplekje kon veroveren, kan het hier nu erg druk zijn. Ook als mens zonder kinderen is dit trouwens top, we gaan al zo lang ik in Gent woon. Dit jaar gaan we voor het eerst ook eens naar de voorstelling in de grote circustent (betalend) met acrobaten, ik ben benieuwd. Maar echt, dit kan je niet missen.

    Ook altijd gezellig is een boottochtje. We deden al de piratentocht, het verhaal van ridder vince met Alina Pralina en dit jaar gaan we ons misschien eens aan de Vikingtocht wagen.

    Iets wat we zelf maar laat hebben ontdekt, is Gentopia. Oftwel zet de Zuid vol gratis springkastelen en ander kindervertier. Heel plezant voor de kleintjes. Ze zijn er gerust enkele uurtjes zoet en zijn dan nadien misschien rustig genoeg om mee te gaan kijken naar iets wat ik graag wil zien ;-) Feesten is ook compromissen sluiten, toch.

    Tijdens de Feesten pikken we ook altijd een theaterstuk van 4Hoog mee in de Minnemeers, dit jaar spelen ze Hut voor de kleintjes.

    En natuurlijk stappen we ook gewoon veel rond en kijken naar de straatartiesten en de fanfares en de grappige winkeltjes en eten ijsjes en pannenkoeken en zien veel zotte en zatte mensen in diverse graden van ontbinding/kleding.

    Maar als je aan Zoon vraagt wat het beste is aan de Gentse Feesten, dan troont hij je zonder tegenspreken mee naar de kermis op de Vrijdagmarkt. Draaimolens en eendjes vissen en dan met de zelfgewonnen plastic trompet door de Feestenzone trekken en overal applaus oogsten, daar is hij helemaal voor te vinden.

  • En toen wou hij niet meer stappen

    Toen we vrijdag lekker gingen eten voor ons tienjarig jubuleum, kon ik er helaas niet voor de volle 10% van genieten. Reden was onze oude hond. Toen ik die middag terugkwam met de kinderen van de speeltuin, kon hij ineens niet meer stappen. Eerst had ik het niet echt door, hij is zo vaak stram. Maar tegen de avond bleek dat hij letterlijk niet meer op zijn poten kon staan. Hij leek niet zwaar af te zien, maar hij at ook niet meer. Niet kunnen staan en niet willen eten zijn toch geen al te beste signalen vrees ik. We zijn wel gaan eten, ik had de reservatie maanden eerder al gemaakt en de hond leek dus niet echt af te zien, maar we zaten daar dan toch met een zwaar hart die avond.

    's Avonds laat kon hij alweer staan, maar nog steeds niet stappen. Ik moest hem buiten dragen alwaar hij dan ter plekke voor onze voordeur stond te plassen en dan heb ik hem zijn bed ingedragen. En voor de zekerheid toch maar een pijnstiller gegeven, je weet maar nooit. Verder konden we enkel afwachten.

    Zaterdagochtend nog niet veel verbetering. In de supermarkt hebben we kipfilets gekocht om hem toch wat te doen eten. En daar heeft hij die middag dan wel van gegeten. Tegen zaterdagavond kon hij al zelfstandig de 5 meter stappen naar de dichtsbijzijnde boom, maar van wandelen wou hij niet weten.

    Zondagochtend raakten we al tot het einde van de straat, aan de grasjes waar hij altijd zijn plasjes gaat doen. En had hij ook al een aantal van die kippenfilets opgegeten samen met wat tafelresten. En dinsdagochtend kon ik weer een klein wandelingetje doen. Hij lijkt er dus weer doorgekomen voorlopig. We tasten nog altijd in het duister over wat er nu precies gebeurd is. Het voornaamste is dat hij weer rondloopt en eet. Maar het was toch (veel te) spannend.

  • 14 jaar aan het bloggen

    Geloof het of niet, maar deze blog bestaat vandaag op de kop 14 jaar! VEERTIEN !!! 

    14 jaar.jpg

  • 10 jaar getrouwd

    Ik kan het zelf niet goed geloven, maar vandaag zijn we reeds 10 jaar getrouwd! Tien hele jaren! Wow. Dat is dan blijkbaar een tinnen huwelijk.

    7/7/7 was het, en vandaag is het dus 7/7/17. Zo ging het toen (handig toch zo'n blog).

    Vandaag gaat lichtelijk anders. Niet werken gelukkig, maar een hele dag entertainment en plezier voorzien voor de twee vruchten van dit huwelijk. Drie eigenlijk als Figo ook meetelt.

    Maar wanneer de Wederhelft eindelijk thuis komt van zijn lange dag noeste arbeid gaan we wel samen eten, alhier. Mij aangeraden door een collega en de eerste keer dat we er gaan dus hopelijk is het superlekker. Want tien jaar is toch wel een beetje speciaal, toch!

    Gelukkig heb ik vandaag wel merkelijk minder zenuwen van 10 jaar geleden ;-)

  • De Efteling

    efteling.jpgZondag trokken we met ons gezin naar De Efteling. Ik weet niet of ik er zelf ooit al geweest ben, misschien eens met mijn oudere broer, maar ik herinner me er in elk geval niks van, dus voor mij was het allemaal een grote ontdekking.

    We zijn er een hele dag geweest en iedereen heeft zich echt kostelijk geamuseerd. We hadden geen plan gekregen bij de inkom dus in het begin wisten we niet goed naar waar (en de app wou niet aanslaan in het begin) maar toen vond de immer behulpzame Dochter ergens een plan en konden we er tegenaan gaan. 

    We wilden meteen naar Symbolica maar bij opening liep de wachtrij al op tot een uur dus dat plan bliezen we meteen weer af. We besloten rustig aan te starten met De Pagode, waarna de kindjes ondanks het feit dat het regende en er werkelijk niemand anders aan die attractie stond, toch koste wat kost in de zelfvarende kleine bootjes wilden en de eendjes voeren met hun lunch. Ze wilden overigens ook overal 2 keer in. Daarna hebben we 2 geweldige tochtjes gedaan in de Piraña 'wildwater'bootjes waar het amper 5 minuutjes aanschuiven was. Ik denk dat we dit allevier een van de toppers vonden.

    Ook heel mooi waren de Fata Morgana en de Droomvlucht, alhoewel de Fata Morgana soms wel te akelig en duister was voor de Dochter, die had duidelijk een voorkeur voor de poezelige elfjeswereld van Droomvlucht. We waagden ons ook aan de misselijkmakende Villa Volta (ik veel misselijker dan de kinderen natuurlijk) en het totaal niet akelige spookhuis. En deden een tochtje op de slakjes boven het Land van Laaf alwaar de Dochter erin slaagde haar tut te laten vallen in een struik en we het wonder boven wonder nadien nog teruggevonden hebben.

    Tegen 15u trokken we naar de show van Raveleyn, die de kindjes ook wel erg konden smaken. Dochter was wel wat bang van de draak. Toen we er zaten hoorde ik ook dat de adviesleeftijd 6 was, en de onze zijn maar 3 en 5 natuurlijk. Maar we hebben er toch wel van genoten.

    Nadien wou Zoon vooral naar zijn Sprookjesbos, naar Rapunzel gaan kijken en Dochter was helemaal weg van de heks in het peperkoekenhuisje. En natuurlijk moesten er munten gevangen afgeschoten uit de ezel zijn poep. En ijsjes gegeten.

    Er zijn nog wel wat dingen die we niet hebben kunnen zien en doen, maar we spelen al lang met het idee om volgend voorjaar eens een weekend te komen bij wijze van alternatief voor een communiefeest.

    Mental note voor een volgende keer: eens proberen warm eten in het park. Nu hebben we gegeten in een Lunch Garden bij Antwerpen omdat het al 19u was en we vreesden dat de kinderen in de auto in slaap gingen vallen en niks meer kunnen eten, maar dat was echt niet te vreten...