Josies Diary-my stream of consciousness

  • Umbria 2017 dagen 4 en 5: Todi en Orvieto

    Op dinsdag trokken we naar Todi, een typisch Umbrisch dorp op een berg. Het is blijkbaar ooit door een Amerikaan uitgeroepen als een van de allerbeste plekken om te leven en als tegengewicht om de toeristen vooral niet op gekke ideeen te brengen, racen doorheen de hele stad tot in de allerkleinste steegjes auto's tegen zotte snelheden. Het begon al bij het binnenwandelen van het stadje lange een helling met amper voetpad om met de buggy over te rijden en de ene na de andere auto waarvoor we moesten wegspringen. Dat was wel een serieuze domper op de feestvreugde, ze hebben daar dringend een Filip Watteeuw nodig...

    Het is mooi in Todi, dat zeker, maar behalve kerken bleek er weinig te beleven en al helemaal niet op kleutermaat. Wel vonden we een heel goed restaurant met een terras aan de achterkant dat uitgaf op het platteland aan de voet van de heuvel. Ik bestelde een heerlijke risotto. Helaas bleken er spekjes in te zitten. Gelukkig geen probleem, de wederhelft mocht die opeten als dessert en ik kreeg 10 minuten later een nieuwe ongelofelijk lekkere aspergerisotto.

    Zoon wou op tijd naar huis om zijn dieren te voederen en daarvoor maakten de kinderen nog een duik in het ijzig koude zwembad, wij hielden het bij supporteren langs de kant.

    Op woensdag trokken we richting Orvieto. Het was een uur en twintig minuten auto, maar volgens ons reisgidsje was er veel te beleven. De tocht ging eerst weer over een mooie snelweg naar Todi en dan de heuvels in. Alwaar de Dochter autoziek werd van de vele haarspeldbochten maar er toch in geslaagd is alles binnen te houden, we waren net op tijd weer in de bewoonde wereld. Eveneens in diezelfde regio ontdekt, de plaatselijke chausee d'amour, overdadig opgemaakte dames die naast hun auto zitten te wachten op klanten, midden in de bossen langs de weg...

    Orvieto vulde de verwachtingen in, er was veel meer te zien en te doen dan ons op een middag met twee kleine kinderen is gelukt. Het was ook met verre voorsprong het meest toeristische stadje dat we deze reis al hebben aangedaan, ineens stonden we tussen schoolreizen, ladingen bejaarden en amerikanen.

    Ik had wat geselecteerd op kleuteractiviteiten en dus begonnen we met de beklimming van de Torre del Moro. Dat ging vlotjes. Wel stonden we blijkbaar net om 12u boven en schrokken we ons allemaal een hoedje van de luide klokken daar.

    umbria,italie,orvieto,todi

    We struinden nog wat rond en gingen toen iets eten op een gezellig terras. De kinderen aten zoals steeds een pizza margherita, Zoon eet die tegenwoordig helemaal op. We kregen voor het eerst ook eens brood waar zout in zat.

    Daarna wandelden we door een heel mooi straatje het stadje helemaal door naar de pozzo di san Patrizio, een vreemde toren / waterput onder de grond met allemaal ramen en 248 trappen naar beneden.

    umbria,italie,orvieto,todi

    Ik wou nog graag het lokale theater bezoeken en een ondergrondse wandeling doen, maar Zoon had het gehad en wou graag naar huis. En dat kon ik ergens ook wel volgen, ik was ook wel een beetje moe.

    De terugtocht verliep gelukkig weer vlot, al moest de Dochter voor we de bergen in gingen plots plassen. Gelukkig mag een kind hier in italie overal gewoon naar het toilet, zonder dat je iets moet drinken of dergelijke. Ze zijn hier echt zo lief met kinderen.

    Groot drama van vandaag, toen we zoals altijd om 17u30 bij de dieren stonden om ze te helpen voederen, was de boer nergens te bekennen. Nu twee uur later kan hij er nog altijd niet van over...

  • Umbria dag 3

    Gisterenavond nog een klein incident gehad met de hond des huizes. Hij kwam tussen mijn benen liggen terwijl ik mijn verslag aan het typen was en kwam daarna Zoon en mij gezelschap houden bij de boerderijdieren. En toen ving hij een babykonijn. Daarna kwam hij mee naar ons huisje en op het eind waren de kinderen er nogal zotjes mee aan bet spelen en sprong hij op de Dochter en beet verschillende keren in haar haren. Toen moesten ze er natuurlijk niks meer van weten.

    Vandaag reden we naar Terni, toch wel een goed uur in de auto. Ietsje verder liggen de Cascata delle Marmore, een kunstmatig aangelegde waterval en 1 van de hoogste van Europa. We wandelden naar een uitzichtpunt maar Dochter en ik bleven een paar meter in de tunnel in de rots, want het uitzichtpunt was gewoon onder de waterval en stond gelijk aan een stevige douche. Ik wou nog verder wandelen, maar het was steil naar beneden wat betekende dat we ook terug steil naar boven zouden moeten. En naar beneden stapte de Dochter prima zelf, maar naar boven kroop ze vlotjes in de draagzak en met 13 kilo dochter was ik wel blij dat de tocht terug naar boven niet te lang was.

    italie,umbria

    We aten er nog een heel smakelijke tagliatelli pomodore met verse pasta voor amper 6 euro en Zoon at bijna een volwassenen portie op, aan kindermenu's doen ze hier niet en dat is eigenlijk ook niet nodig. Dan nog een kleine wandeling en een ijsje voor de kindjes en koffie voor ons.

    Terug op ons domein wou Zoon meteen terug naar 'zijn geit'. We hadden geluk, de werkmannen kwamen net aan om de dieren te voederen en Zoon mocht helpen. Hij glom helemaal. De geitjes blaadjes geven, de geitjes en varkens graantjes geven en dan de emmer voor de kippen helemaal vol scheppen en eitjes rapen. En als kers op de taart mocht meneer met de traktor rijden terwijl ik in de laadbak mocht. Zalig, voor ons allebei. Hij heeft echt mijn eindeloze dierenliefde en dat is wel fijn om vast te stellen. Het dieren voederen is een vaste afspraak voor de rest van de vakantie.

    Net gegeten op ons terras en nu even online terwijl de kinderen fietsen en steppen en spelen hier. Nog geen idee wat we morgen gaan doen. Misschien een stadje bezoeken.

  • Umbria dag 2

    We besloten te ontbijten hier op het domein. Dat viel mee. Maar 1 soort brood maar veel cake en taart! 

    Na wat overleggen we terug naar Perugia te trekken. Ik had een stadswandeling van een collega gekregen. Het begon meteen goed, vanuit de parking kwamen via enkele roltrappen voorbij een stuk ondergrondse stad. Ooit opgeofferd om een fort van te maken als ik het goed begreep.

    umbria, italie

    Perugia is echt een pareltje. Een ommuurde eeuwenoude stad vol trappen en enorme oude statige palazzo's. Het was er gezellig maar totaal niet te druk.

    's Middags aten we een smakelijke pizza (tomaat en scamorza, lekker, pasta truffel voor de wederhelft) op een terras. Beetje fris, het is gisteren en vandaag maar 20 graden met behoorlijk wat wolken en wind. De kinderen aten elk bijna een volledige pizza op. Italianen zijn echt super met kinderen trouwens. Een omver gegooid glas wijn werd meteen gratis vervangen.

    We zetten onze wandeling verder en aten dan een artisanaal bio ijsje. Ik had een bijzonder smaakje; gember, peer en kaneel. Wat verderop waren cliniclowns kabaal aan het maken en vooral de dochter wou mee gaan dansen. Zoon wou terug naar huis, naar zijn geit.

    Het internet reikt helaas niet tot in ons huisje, dus ik zit hier te typen in de speeltuin naast de receptie. Morgen zou het warmer weer worden, ik ben benieuwd.

    IMG_4786.JPG

  • Umbria dag 1

    Opgestaan om 4u15 na een korte nacht in ons hotel in Gosselies.

    Kinderen superflink tijdens de zeer vlotte reis. Om 8u30 stonden we al in de mini luchthaven van Perugia.

    Omdat we pas om 14u in ons appartement binnen mochten, eerst even de sfeer opgesnoven in Perugia. We aten er een top ontbijt voor geen geld in een lokaal barretje(cappuccino, 3 koeken, twee drankjes voor 8 euro!) en wandelden langs een adembenemend pad langs een aquaduct over eindeloze trappen.

    umbria,italie

    Na een stop in de Lidl trokken we richting appartement. Dochter klaagde van buikpijn en op 5km van huis kwam haar ontbijt eruit. Eerste outfit om zeep... We wisten dat onze agriturismo Forte Sorgnano op een heuvel lag in the middle of nowhere, maar 5km onverharde baan door het bos is echt veel verder dan je denkt. Het domein is wel super. We logeren in een soort gerenoveerde schuur in een hemelbed tussen antieke meubels en zitten echt super rustig. Zoon heeft eeuwigdurende vriendschap gesloten met de geit des huizes, haarvlokje gedoopt.

    Savonds barste er op onze heuvel plots een mega onweer los met hagel die door de open haard naar binnen kletste en harde regen en donder. Gelukkig vielen de kinderen desondanks snel in slaap.

    Enig nadeel hier is de invasie van mieren in de badkamer...

    umbria,italie

     

  • Goed getimede oorontsteking

    Gisterenavond gingen we de kindjes ophalen bij de schoonouders. We kregen twee vermoeide maar gelukkige kleuters mee die een hele dag hadden buiten gespeeld. En twee meikevers erbovenop om mee te gaan naar school. Maar eens thuis liep het mis. Zoon begon te klagen van oorpijn. Omdat hij er echt wel last van bleek te hebben, gaf ik hem een dosis perdolan en kort daarna lag hij rustig te ronken in zijn bedje. Oef, dat leek goed te komen. Want zaterdagochtend heel vroeg vliegen we naar Italië en zieke kindjes is nu dus wel het laatste wat we nodig hebben.

    Een half uur later echter begon hij te woelen en onophoudelijk te snikken in zijn bed. Bij hem liggen en troosten bracht niks op. Transfer naar mijn bed en samen proberen slapen ook niet. Meer pijnstilling was geen optie, hij had pas een dosis binnen (en nurofen hebben we niet in huis). Uiteindelijk een huilende en enorm zielige kleuter bij de wederhelft op de zetel geplant en een film aangezet en toen kalmeerde hij wel eindelijk. Ik denk dat hij uiteindelijk tegen middernacht gevraagd heeft om te gaan slapen.

    Inmiddels had ik in mijn bed al op internet gelezen dat vliegen met een oorontsteking geen goed plan is en je soms zelfs vliegverbod kan krijgen van je huisarts en dus in elk geval de boel moet laten beoordelen door een arts. En had ik al treinverbindingen naar Rome opgezocht. Geen goed plan, want met de trein is blijkbaar een enorme lijdensweg met 4 overstappen en 15 uur onderweg.

    Vanmorgen dan was Zoon al beter en wou hij naar school, maar hij hoestte wel en had nog een beetje pijn. De wederhelft zou ermee naar de dokter gaan en ik kwam werken. Mijn eerste taak op het werk was een alternatief plan zoeken in geval van vliegverbod. Want de vakantie annuleren wil ik echt niet. Uiteindelijk vond ik dat Zoon en ik in Brussel de bus zouden kunnen nemen om 13u op zaterdag om dan op zondag om 16u in Firenze aan te komen alwaar de wederhelft en de Dochter ons dan met de huurauto zouden kunnen komen halen voor de resterende 150km naar ons verblijf in Umbrië. Geen geweldig plan, maar beter dan geen reis.

    Gelukkig zei de huisarts dat we mogen vliegen. We kregen neusspray en antibiotica en hij mag in het zwembad niet met zijn hoofd onder water. Maar we kunnen wel op reis. Oef!!! (al ben ik er nog altijd geen 100% gerust in moet ik zeggen)

  • Lezing Emoties bij kinderen

    Maandagavond kon ik in het kader van de Week van de Opvoeding op de school van de kinderen gratis een superinteressante lezing meepikken. Eva Bronsveld, die met het boek Temperamentvolle Kinderen toch wel een veelgetipte naam is in opvoedingsland, kwam spreken over emoties bij jonge kinderen. 

    Ik had van zodra het kon mijn plekje gereserveerd via Gentinfo en maar goed ook, want de lezing was volzet. Een hele refter vol voornamelijk mama's kwam luisteren naar dit erg interactieve verhaal. Ik was wat aan de late kant en belandde op de laatste rijen op een krukje, auch mijn rug. Maar desondanks en ondanks het late uur en de voorafgaande vermoeiende werkdag en treinrit naar huis, was het toch geen uitdaging om me twee uur op het verhaal te focussen. Bronsveld is niet alleen een heel goede en aangename spreker, haar betoog sprak me ook enorm aan. Ik kan haar boek dan ook enorm aanraden.

    Ik denk en hoop dat er in de zaal toch ook heel wat mensen een nieuw perspectief toegereikt hebben gekregen, al hoorde ik hier en daar nog wel eens een smalende reactie of kritische vraag van mensen die een meer klassieke visie zijn toegedaan. Ik heb in elk geval (en met mij een boel mensen) druk genoteerd en voel me met tal van tips toch wel geïnspireerd en gesterkt om hier verder mee aan de slag te blijven gaan.

  • Moederdagweekend

    Met dank aan de juffen van Zoon begon moederdag al vrijdag om 17u. Alle kindjes en hun mama werden dan op school verwacht voor een verrassingsverwenmoment. Ik had echt geen flauw idee wat er stond te gebeuren, Zoon kon tot die middag bijna alle geheimen bewaren.

    De kindjes en juffen hadden er echt zwaar hun werk van gemaakt. Het begon met een soort stoelendans, dat doen alle kleuters in de klas blijkbaar graag en zo werden we in 4 groepjes ingedeeld. We moesten dan telkens van de ene activiteit naar de andere doorschuiven. 

    We begonnen bij de stagiair in de turnzaal, alwaar we samen met onze kleuter een heus hindernissenparcours heb afgelegd. En ik voor het eerst in meer dan 25 jaar nog eens op een sportraam hing. Met een kort rokje aan. En op een springbal stuiterde en een parcours aflegde op een kleuterstep. Alle mama's zaten na 1 ronde al uitgeteld weer op de bank.

    We schoven door en kwamen in een yoga sessie terecht. Gedempte lichtjes en aangepaste muziek en dan allerlei oefeningetjes doen samen met Zoon. Het was allebei ons ding niet echt, maar we hebben er toch wel erg van genoten. Van daar ging het dan naar de klas alwaar we gezelschapsspelletjes mochten spelen en dan ging het eindelijk naar Zoons favoriete activiteit, waarover hij nog altijd het stilzwijgen behield, een wellness bij de andere juf. Hij heeft mijn armen en handen ingesmeerd met bodylotion, mijn nagels gelakt, een korte rugmassage gegeven en een voetbadje. Echt geweldig. 

    Daarna kregen we dan allemaal een drankje en een arsenaal aan hapjes dat op minder dan 5 minuten vakkundig kaalgevreten was door een klas sprinkhanen, excuseer, kleuters. 

    Ik was nadien helemaal emo. Moe ook wel, want het was een zeer drukke dag geweest (ook al 2 uur mee gaan zwemmen met Zoons klas, naar de bib, hond gewandeld, opgeruimd,...) en we waren pas tegen 20u thuis. Maar emotioneel ook, omdat het zo'n deugd had gedaan al die speciale één-op-één aandacht en activiteiten onder ons tweetjes. Zo eens echt verwend worden. Samen. De liefde van dat ventje voelen. De inspanningen van al die kindjes en juffen.

    Zaterdag kreeg ik dan een roosje dat Zoon had gekregen in de supermarkt en taart die de Dochter had uitgekozen. 's Middags ging ik even lunchen met een vriendin en daarna nog eens fietsen met de kindjes. Dochter is eindelijk vertrokken met de loopfiets!

    Zondag mocht ik uitslapen en werd ik dan gewekt door Dochter die haar moederdagliedje kwam zingen en haar cadeau kwam afgeven. Liedje en cadeautje van Zoon had ik op het verwenmoment op school al gekregen. Dan tijd voor een rustig ontbijtje. En kreeg ik van de wederhelft en van Zoon 4 tasjes van Helen B. Ik had op Facebook gezien dat er een limited edition was in samenwerking met Pol Cosmo en die wou ik doodgraag, dus had ik een onsubtiele tip gegeven. Maar mijn mannen kwamen niet met 1, maar met 4 tasjes. Ik natuurlijk zotcontent. Ik hou echt van die mooie kleine spulletjes.

     

    IMG_4756.JPG

    In de namiddag gingen we langs bij Madam Bakster maar het zat daar helaas helemaal vol. Peaberry was helaas ook al niet open. Dan maar een ijsje op de picnicbanken van het Maaseikplein. 's Avonds gingen we iets gaan eten, maar omdat we bijna naar Italië vertrekken was een snelle pizza minder een optie en Zoon heeft ons half dood gezeurd dat hij frietjes wou en dus trokken we voor het eerst in veel te lange tijd nog eens naar De Frietketel. Alwaar Zoon de veggie stoofvleessaus enorm kon smaken en zelfs Dochter een paar frietjes mee at terwijl ze de andere gasten entertainde door rond te rijden met haar poppenbuggy. Het was geen chique diner, maar ik heb er verdorie van genoten.

    En zo kwam het dat ik dit jaar dus een moederweekend kreeg van mijn huisgenoten. Echt wel magisch. Vooral dat moment op school. Wetende dat hij volgend jaar naar de lagere school gaat en dan anders weer zo anders zal worden. Maar op dit moment heb ik nog twee kleuters die letterlijk al eens vechten om op mijn schoot te kunnen kruipen en besef ik dat ik moet proberen elk moment te koesteren.

    IMG_4758.JPG