Josies Diary-my stream of consciousness

  • Rijsel here we come

    Ik heb verdorie lang getwijfeld. Eeuwen terug had ik mijn wederhelft beloofd dat we voor zijn veertigste verjaardag samen op weekend zouden gaan. Wij twee, geen kinderen. Naar Londen, want daar is hij nog nooit geweest. Wat ik echter niet had verwacht, was dat nu die gebeurtenis dichterbij komt, ik het zo moeilijk zou hebben met de scheiding van mijn dochter.

    Kort gezegd, ik vind 2.5 te jong om gescheiden van haar te slapen.

    Ik weet dat het in onze moderne maatschappij bon ton is dat heel kleinere kinderen al van jongsaf overal gaan uit logeren. We leven in een wereld waar alle aandacht gaat naar het de wensen van het individu en moeders en koppels hebben recht op eigen tijd, zonder kinderen. Denk maar aan de dooddoener 'een gelukkig mama is een gelukkige baby'. Sinds kinderen worden opgevoed in kleine kerngezinnen en niet meer in grotere verbanden, staat er ook ontzettend veel druk op de schouders van moeders en vaders. En we willen allemaal alles; een goede mama zijn maar ook een coole vriendin en sexy echtgenote. Enfin, het leidt hier te ver, maar ik heb nog geen nacht gescheiden geslapen van mijn dochter en ik weet ook niet of zij en ik hier al klaar voor zijn.

    Feit is dat ik geloof in de principes van attachment parenting en daarbij hoort ook lang borstvoeding geven en samen slapen. In de praktijk staat haar bed dus naast het mijne en werd ze tot voor enkele weken elke nacht minstens 1 keer wakker voor een nachtvoeding. Wat maakte dat op weekend gaan zonder haar compleet out of the question was.

    Maar sinds enkele weken gebeurt het vaker en vaker dat ze doorslaapt. En merk ik ook zowel bij mezelf als bij de wederhelft dat de nood aan een klein beetje tijd voor onszelf en elkaar niet hoog, maar acuut is. We zitten niet op ons tandvlees maar op ons kaakbeen, bij wijze van spreken.

    En dus heb ik eerst lang getwijfeld en dan maar de knoop doorgehakt; we gaan op weekend. 1 nachtje maar. Zien hoe dat gaat. Geen Londen, hoe leuk ook, want als je al enkele uren moet reizen blijft er van de tweedaagse weinig over. En bovendien wil ik een rustig weekend, waarbij niks moet. Bij Londen krijg ik toch weer snel het gevoel dat ik er het maximum moet uithalen en ga ik vermoeider thuis komen dan ik ben vertrokken. En dus werd het Rijsel. 1 uurtje trein, 1 nacht in een mooi hotel. En de rest zien we wel. En ik ga proberen eens goed te slapen. Benieuwd wat dat gaat geven...

    En onze dochter en zoon? Die gaan logeren bij de oma en de opa. Ze kennen het daar want ze verblijven er elke woensdag. En Zoon gaat er in de schoolvakanties regelmatig logeren en vindt dat top. Kleine zus zal dus allemaal vertrouwde gezichten om zich heen hebben en zich ongetwijfeld rot amuseren. Hoop ik...

    Wie heeft er trouwens tips voor een bezoek aan Rijsel? Leuke koffiebars, toffe caféetjes, mooie winkeltjes, ik ben heel benieuwd...

  • Michiel Huisman

    Op weg naar school kom ik vaak een papa met dochter tegen die enorm goed op Michiel Huisman lijkt. Je weet wel, de mega goodlooking Nederlander uit Treme, Nashville en Game of Thrones. Zoons school is op zoveel gebieden geweldig ;-)

     

    https://www.youtube.com/watch?v=It6spVD6QaQ 

    huisman.jpg

  • Paradontoloog deel 2

    Net terug van mijn tweede uurtje bij de paradontoloog. Ik wist deze keer al waar ik aan toe was dus de angst was een pak minder maar ik keek er toch weer serieus tegen op. En hier zitten we weer, met een mond vol bloed en de verdoving die deze keer tot een mijn linkeroog en -oor komt. Nu is het een maand tot afspraak nummer drie en dat zou enkel een snelle check-up zijn beloofde hij...

  • Fille d'O

    Ik was wel heel erg blij met het verjaardagscadeau dat ik in december van mijn mannen kreeg, een bon van La Fille d'O. Ik zit ondertussen al meer dan 3 jaar borstvoedingsbh's te dragen wat betekent dat mijn oude lingerie ook al best oud is en het kriebelde voor iets nieuws. En bij La Fille d'O ben ik nog nooit langsgeweest. Dus ik was heel aangenaam verrast en kreeg er direct veel zin in. 

    Ook al was Zoon de bon mee gaan kopen, gaan kiezen doe ik toch liever zonder ons jong grut dus het was geduld oefenen tot ik eens een dag verlof kon nemen om te gaan shoppen. Ondertussen had ik op de site al een geweldige bh gevonden. Ik had er helemaal mijn zinnen op gezet toen bleek dat het een bikini was. Het zou dus nog een zoektocht in de winkel zelf worden dan.

    Eens daar bleek de bewuste bikini eigenlijk ook prima als bh te kunnen volgens de verkoopster. Ik paste enkele exemplaren maar mijn eerste liefde, de Liquid Bones, bleek toch nog altijd de juiste. Al moet ik toegeven dat alles er goed uitzag EN fijn zat. Eerlijk gezegd best een groot verschil met andere winkelervaringen. Bij sommige merken zit er precies gewoon niks goed, maar gelukkig had ik ondertussen al enkele goede merken gevonden.

    Hier de Liquid Bones dus.

    LIQUID_BONES_PUMP_WALK_BIC_F.jpg

    De shopervaring dan. Wel, ik ben laaiend. Vriendelijke verkoopster die je laat doen maar direct met de glimlach komt helpen als je erom vraagt. De bh's zijn licht anders ontworpen dus de hulp om alles goed af te stellen en te sluiten was zeer welkom. Lief en ongedwongen. Ik voelde me direct op mijn gemak. Mooie grote ruimte ook, luxueus en prettig. Leuke collectie ook. Lang niet alles was op mijn lijf geschreven, maar ik zou me er zonder problemen arm kunnen shoppen. Want goedkoop is het helaas niet. Zonder de korting die er gelukkig wel was, zou ik voor mijn setje afgeklokt zijn op een stevige 250 euro. Nu ging er net op dit model gelukkig 30% af en dankzij de bon van mijn mannen werd het helemaal betaalbaar natuurlijk.

    Voor die stevige brok centen krijg je dan wel goed gerief dat in ons land met de hand is gemaakt en gewoon zit als een huis. Ze hanteren andere maten dan al de rest en ik was even bezorgd hoe dat zou uitpakken, maar alle drie de modelletjes die ik had gepast, zaten als gegoten gewoon.

    Conclusie; dit is een blijvertje. Ik ga mijn oude goedkopere adresjes niet verlaten, maar als ik de centen kan missen ga ik me hier toch af en toe eens laten verwennen met moois denk ik

  • Kaart laten blokkeren

    Hoe chaotisch ik ook ben van aard, op bankkaarten en geld pas ik doorgaans heel goed. Groot was dan ook mijn verwondering toen ik vanmorgen bij de paradontoloog wou betalen en mijn bankkaart niet op zijn plaats zat in mijn portefeuille. Herhaaldelijke zoekpogingen leverden niets op dus net maar eens Card Stop gebeld. Stom stom stom en dacht dat het me nooit zou overkomen... 

  • Bij de paradontoloog

     

    Mijn zwangerschappen hebben mijn tandvlees om zeep geholpen. Tijdens mijn eerste zwangerschap zat ik met een acute tandvleesontsteking bij de tandarts alhoewel ik pas enkele maanden ervoor was geweest en die maande me streng aan om direct na de bevalling een afspraak te maken bij de paradontoloog om de aanzienlijke schade recht te proberen zetten. Hij dreigde met uitvallende tanden en meer van dat moois. Ik heb een heilig schrik van alles tandarts en stak na een periode van goede voornemens uiteindelijk toch mijn kop in het zand. Excuses genoeg; borstvoeding (alhoewel dat totaal geen kwaad kan), weer zwanger, ...

    Toen ik een tijd terug ineens het gevoel had dat er een tand los begon te zitten, sloeg de schrik me om het hart en maakte ik een afspraak bij de paradontoloog. Toen bleek dat ik nog niet direct moet vrezen voor tandverlies maar dat het toch behoorlijk ernstig was. Ik maakte de nodige vervolgafspraken die de computer blijkbaar niet registreerde, want drie maanden geleden stond ik voor niets in de praktijk en mocht ik dus opnieuw drie maanden wachten eer de arts een gaatje had in zijn agenda. 

    En vanmorgen begaf ik me dus met serieus veel lood in de schoenen naar het tandheelkundig centrum. Mijn moeder zei altijd dat ze liever ging bevallen dan naar de tandarts te gaan en ik kan dat volmondig onderschrijven. VEEL liever. Zonder epidurale dus. Enfin. De paradontoloog zag er een vriendelijke man uit en stelde me redelijk gerust. 

    De spuitjes waren een beetje lastig maar niet half zo erg als ik had verwacht en de behandeling varieerde van goed te doen tot verschrikkelijk lastig maar ook daar niet echt zware pijn. Gewoon verschrikkelijk al dat gerief in je mond (ik panikeer dan makkelijk) en dat geschraap en gedoe. En soms prikte het ook wel, vergelijkbaar met een gewone tandarts die tandsteen verwijdert en een gevoelig plekje heeft geraakt.

    En nu zit ik hier met een langs een kant compleet verdoofd gezicht en niet echt pijn maar toch ook geen prettig getintel en geprik. De paradontoloog heeft beloofd dat het niet echt pijn gaat doet, laat ons hopen dat hij gelijk heeft. Echt happy voel ik me toch niet.  Volgende week maandag staat de andere helft van mijn gebit op het programma... Hopelijk durf ik dan nog gaan...

  • Via Annemie op de palliatieve afdeling

    Een grote Annemie Struyf fan zou ik mezelf niet noemen. Maar toch zal ik regelmatig eens kijken als ze een nieuw programma heeft gemaakt. Omdat haar onderwerpen me vaak wel kunnen boeien. Zo ook gisteren, toen ze een palliatieve afdeling bezocht.

    Zo'n onderwerp laat natuurlijk niemand koud. Zelf verloor ik ondertussen 3,5 jaar geleden mijn moeder aan kanker. Ze is thuis gestorven. Maar als ik deze reportage zag, was dat misschien niet de beste oplossing. Ik denk dat de palliatieve afdeling haar veel meer rust had gegeven en haar einde mooier geweest zou zijn. Je hebt zo het idee dat mensen thuis moeten kunnen sterven in familiekring en ik was ook wel blij dat ik erbij was toen het gebeurde. Maar ik dacht verkeerdelijk dat in het ziekenhuis sterven betekent dat je aan je lot wordt overgelaten en tijdens je meest kwetsbare momenten alleen op vreemden kan rekenen, die wellicht niet allemaal even gemotiveerd zijn. Maar als ik zag hoe het er op die Antwerpse afdeling aan toegaat, wauw, chapeau. Hoe die verpleegsters zich met hart en ziel wijden aan het verzorgen van hun patiënten, de weinige dagen die ze nog hebben proberen zo aangenaam mogelijk te maken. Onbetaalbaar. Een patiënt noemde hen niet ten onrechte engels. Wij als familie zaten er toch te dicht op, konden het allemaal nog niet plaatsen, er waren op het einde veel communicatieproblemen en het was voor niemand echt makkelijk te noemen. Ik denk dat een verblijf op een gespecialiseerde afdeling daar wel een pak rust in geboden zou hebben voor alle betrokkenen. Dat dit helemaal niet betekent dat je je geliefde in de steek laat en de makkelijke uitweg neemt, maar net dat er voor iedereen goede hulp komt.

    Een heel serene en mooie reportage werd dit. Knap.