UA-104319606-1

Josies Diary-my stream of consciousness

  • The National @ Vorst Nationaal 09/11/2017

    Er zijn zo van die momenten waarop, totaal tegen alle verwachtingen in, de dingen gewoon kloppen. Wanneer je geraakt wordt door pure perfectie. Waarop het leven gewoon van zoveel schoonheid getuigt. Het concert van The National in Vorst Nationaal mag gerust tot zo'n transcendent schone ervaring gerekend worden. Zo'n ervaring waarbij je je lief tegen je aantrekt en alle mensen plots van goede wil lijken.

    Tegen alle verwachtingen in, zei ik. Wel ja. We hadden tickets voor The National in Bozar. Alles klopte; maandagavond in de vakantie dus kindjes gingen sowieso al uit logeren die avond; locatie met zowat de beste akoestiek van de wereld naar het schijnt, makkelijk te bereiken na het werk. En dan plots annuleren ze het concert en komt er een vervangend concert in Vorst. Vorst, de betonnen bunker waarvan de wederhelft al verschillende keren heeft gezworen er nooit nog te willen gaan. Vorst, waar we al een concert gewoon hebben gemist door eerst een eindeloze file en dan een compleet gebrek aan parking. Waar andere concerten gewoon totaal verpest werden omdat door diezelfde parkeerproblemen je alleen nog toegang krijgt tot het tweede balkon vanwaar je niks kan zien en het geluid meer weg heeft van een oorverdovende brei waar nog met moeite instrumenten te herkennen zijn dan van een rockconcert. Waar we na Sigur Ros nog meer dan een half uur hebben vast gezeten in de parkeertoren van Audi die ze tegenwoordig ter beschikking stellen. Op de koop toe kon onze trouwe vaste babysit niet lang op voorhand zeggen of ze zou kunnen komen. 

    Maar soms komt het dus toch allemaal goed. Onze babysit kon. Het concert was inmiddels niet uitverkocht. Ondanks de mail van de organisatie dat Vorst nog moeilijker bereikbaar was dan anders door wegenwerken en het niet beschikbaar zijn van die parkeertoren vond de wederhelft een parkeerplaats op 50 meter van de ingang. Weliswaar tweeenhalf uur voor The National het podium zou bewandelen, want ik had hem zowat verplicht om vroeg te vertrekken (zelf kwam ik met het openbaar vervoer en ook dat ging vlotjes eens ik de juiste tram had gelokaliseerd).

    De wederhelft had een zitplaats uitgezocht op de derde rij van de tribune (jep, zelfs als je bij de eersten in de zaal bent, is de eerste rij blijkbaar al volzet). Zelf voelde ik meer voor een staanplek helemaal vooraan, maar gezien het op het moment dat ik toekwam nog twee uur wachten was, ging ik akkoord met dat wachten al zittend te doen. En na het voorprogramma nog gaan staan zag ik niet zitten, ik heb van Sigur Ros amper iets gezien door al de grote mensen voor mij dus tenzij ik echt tot op de vijfde rij ofzo raak, was dat geen geweldig plan.

    Blijkbaar had de groep op Instagram een hint gedropt. Die zag ik maar nadien. Maar ze hebben de geannuleerde concerten dus dubbel en dik goed gemaakt. Als cadeautje aan het Brussels publiek, hebben ze gewoon integraal Boxer gespeeld. Geen idee eigenlijk waarom dat zo juist aanvoelde, maar het was wel zo. Het was echt een ongelofelijke goedmaker.

    Ik had net die middag Fake Empire uitgekozen om op Facebook te zwieren in de aanloop naar het concert en dat werd dus ook de opener. De sfeer was meteen gezet. Er bestaan geen slechte platen van The National, maar mijn liefste pareltjes staan toch wel op Boxer; Fake Empire dus, Slow Show, Appartment Story, Squalor Victoria, Mistaken For Strangers,... 

    Van de nieuwe plaat Sleep Well Beast kregen we maar enkele nummers. Maar wel mooie. The System Only Dreams in Total Darkness klonk alsof ze dit nummer al tien jaar spelen. Met backing vocals trouwens van de zangeres van Buke and Gase uit het voorprogramma, waar ik weinig meer over wil zeggen dan dat ik hoop die draken nooit meer te hoeven aanschouwen. 

    Matt Berninger en companen waren behoorlijk spraakzaam en goed gezind. Echt sorry hebben ze niet gezegd, maar Matt kon niet zwijgen over de knuffel die hij had gekregen van Michelle Obama en oh well, het is bij deze vergeven. Day i die werd ook een feestje en het een beetje atypische Walk it back klonk geweldig (als dit de 'nieuwe sound is' ben ik wel fan, trouwens, vernieuwend en toch oh zo herkenbaar The National). 

    Het is eigenlijk een beetje lastig om de hoogtepunten van de show op te lijsten, want eigenlijk was elk nummer een hoogtepunt. Ik bedoel Bloodbuzz Ohio, Terrible Love, Mr November waarbij Berninger naar goede gewoonte op stap ging in het publiek, ...

    Afgesloten werd er, eveneens naar goede gewoonte, Vanderlyle Cry Baby geeks, dat ze akoestisch spelen en waarbij heel Vorst op zijn mooist meezong. En wij op de laatste noten al de zaal uit slopen om vlot weg te raken en de babysit niet tot een gat in de nacht te moeten ophouden. Ik voelde me extatisch en huppelde als een tiener naar onze auto. Hoe mooi kan muziek zijn...

    Ik ben een beetje de tel kwijt, maar ik denk dat dit mijn zesde concert was van The National. In mijn afspeellijst die elke dag in mijn oren zit op weg naar het werk zitten ook heel veel nummers van hen, dus je mag gerust zeggen dat ik er de laatste jaren behoorlijk vaak naar heb zitten luisteren. Maar het verveelt nooit. Geen seconde. Die nummers blijven gewoon elke luisterbeurt even mooi. En ook live. De groep was aan het einde gekomen van een lange toer en alhoewel ze heel eerlijk toegaven dat ze ernaar uitkeken om eindelijk terug naar huis te kunnen, klonk de show energiek en fris. Er was behoorlijk wat interactie met het publiek en alhoewel Berninger geen natuurlijke entertainer is lijkt hij zich intussen thuis te voelen op een podium. Er was gewoon zoveel warmte in de zaal, letterlijk en figuurlijk. Op de energie van dit concert kan ik nog een tijdje teren...

    Setlist 

    Fake Empire
    Mistaken For Strangers
    Brainy
    Squalor Victoria
    Green Gloves
    Slow Show
    Apartment Story
    Start a War
    Guest Room
    Racing Like a Pro
    Ada
    Gospel
    The System Only Dreams in Total Darkness
    Walk It Back
    Guilty Party
    Don’t Swallow the Cap
    Bloodbuzz Ohio
    I Need My Girl
    Day I Die
    Carin at the Liquor Store
    Mr. November
    Terrible Love
    Vanderlyle Crybaby Geeks

    the national, vorst nationaal

  • Een weekend vol film en theater

    Afgelopen weekend begon op vrijdagavond met Zingarate op De Expeditie, een voorstelling waar ik al heel veel goeds over had gelezen en ik al sinds de zomer heel graag wou zien. Normaal spelen ze ergens op lokatie in de buitenlucht, maar gezien het wisselvallige weer hadden ze last minute even alles verkast naar een lege hangar. Waar ik gezien de kou niet heel rouwig om was.

    Het is geen geheim, ik ben een fan van Cie Cecilia en Zingarate is zonder twijfel een van hun betere stukken. Het is een beetje zoals het altijd is, in alles behalve proper Nederlands met alles behalve afgelikte personages. Is dat dan niet saai of altijd van hetzelfde? Eigenlijk niet echt. 

    Wat ik ook wel geweldig vond, is dat er in de zaal mensen van alle leeftijden zaten te kijken. Met heel veel goesting. Ik denk dat de jongste maar enkele jaren ouder waren dan mijn eigen kinderen. Maar ook tieners, twintigers, grootouders, noem maar op. Waar kom je dat nog tegen, in theater?


    Zaterdagavond dan trok ik met een vriendin naar Le Fidèle. Films met Matthias Schoenaerts wil ik altijd zien en zeker als ze van Michaël Roskam zijn. Rundskop bijvoorbeeld zal ik niet licht vergeten.

    Le Fidèle begint sterk om dan na een eindje wat in te dommelen. 'Is het dit maar' vroeg ik me af. Mijn gezelschap had blijkbaar hetzelfde gevoel, 'niet slecht maar een beetje saai'. Maar plots komt de film dan weer op snelheid en zit je voor je het weet compleet aan je cinemazetel gekluisterd. Om beduusd achter te blijven. Deze film is misschien niet de boks in je maag die Rundskop was, maar hij is absoluut wel de moeite waard om te gaan kijken.


    Zondag dan was het tijd voor cultuur van een iets ander allooi. Ik bevond me opnieuw in zaal 1 van de Sphinx, maar deze keer voor My Little Pony. De dochter is behoorlijk verslaafd aan deze kleine kleurige zingende beesten die het alleen maar hebben over cutie marks en vriendschap. Ze heeft er kousen van, pijama's, speelgoedjes en ze kijkt voortdurend naar de reeks op Netflix. En na de twee vorige films die vooral op maat van grote broer waren (Helden en Lego Ninjago) was het nu meer dan tijd om eens iets voor haar te doen. Weken al zat ze naar deze dag uit te kijken.

    De film is geen hoogvlieger, typisch Amerikaans eendimensionaal entertainment met een te hoge schattigheidsfactor, maar het gezichtje van de Dochter toen ze bij de spannende ontknoping letterlijk op het puntje van haar veel te grote zitje met grote ogen zat te kijken, daar doe je het tenslotte toch voor. Ons meisje is gewoon de vleesgeworden Pinkie Pie (een knalroze pony die gemaakt is om te lachen en te feesten en altijd in is voor een grap). (tegenwoordig stapt ze rond op handen en voeten met houten blokken onder die handen, dan heeft ze hoefjes...)


  • Helden boven alles!

    Op zoek naar een goede film voor een uitje met de kinderen tijdens de herfstvakantie? Dan kan ik de gloednieuwe 'Helden boven alles' warm aanbevelen. De helden zijn jullie misschien al bekend van Ketnet. Indien niet, heb je kinderen tussen de 5 en de 10, dan weten zij ongetwijfeld over wie ik het heb.

    Omdat de wederhelft heeft meegewerkt aan de film (let op zijn naam op de aftiteling!) waren we uitgenodigd op de première in Antwerpen afgelopen weekend. Met BV's en rode loper toestanden en afterparty, the works. Dat was echter buiten het verkeerd in en rond Antwerpen gerekend. Een half uur aanschuiven op de ring, omgereden en dan in een file op Linkeroever gestrand. En dus hopeloos te laat aangekomen aan Kinepolis. Zucht.

    Gelukkig liep de film in meerdere zalen tegelijk en begon de vertoning voor de mensen die via Ketnet kaartjes hadden gewonnen een half uur later. En dus hebben we de film nog gezien. Mét acte de présence van de Helden. Maar zonder fancy afterparty of andere bekende koppen. 

    De film zelf dan. Zoals ik zei is het een erg fijne film. Zelfs als je, zoals ik, nooit iets van De Helden hebt gezien (en op zich weinig affiniteit hebt met twintigers die allerlei dingen in elkaar vijzen en er daarna mee rijden/ in vliegen). De film staat ook prima op zich en heeft een echt verhaal waarin eigenlijk bijzonder weinig geknutseld wordt. Het accent ligt vooral op de vriendschap tussen de Helden en op de knotsgekke dingen die ze meemaken. Met absolute glans(bij)rollen voor Adriaan Van den Hoof (Zen! Zuivering en Zalige stilte zijn nu een beetje de running joke in ons huishouden, en al helemaal nu Zoon deze week de letter z heeft geleerd op school) en Karlijn Sileghem. Ik heb echt voortdurend zitten lachen. En ook Dochter, net 4 en ook nooit naar de Helden gekeken, genoot van de film (vooral van het liedje van Maureen). De film is grappig, onderhoudend, een beetje spannend en vooral gewoon heel leuk. Als je deze vakantie dus een film zoekt tussen het mega aanbod van Amerikaanse toestanden, dan doe je met Helden boven alles volgens mij een goede keuze.


  • Oewist?

    Wel, momenteel niet zo geweldig. Twee weken geleden kreeg ik op een gewone zondagavond plots amper nog adem. Het was me gewoon allemaal te veel en ik voelde me plots enorm beklemd en had het gevoel dat ik geen lucht meer kreeg. Dat gevoel bleef in mindere mate de hele werkweek voelbaar. Een voortdurende druk op mijn borst. Het zette me aan om op donderdag een dag thuiswerk in verlof om te zetten. En omdat ik me maar bleef rottig voelen en ongerust was, trok ik op die vrije dag dan maar naar de huisarts. Die trok bloed en deed een lichamelijk onderzoek. Maar alle resultaten waren normaal. Wat maakt dat er maar 1 verklaring lijkt te resten voor mijn fysiek ongemak; stress. En dus schreef mijn dokter me een week ziekteverlof voor, waarvan vandaag reeds de laatste dag is ingegaan.

    Dat ik dit nu pas neerschrijf, heeft twee oorzaken. Ten eerste vond ik gewoon de puf niet om te bloggen. Ondanks de rust blijft het leven ook gewoon even druk. Afgelopen weekend was er van rust geen sprake met zwemles van de kinderen gevolgd door een verjaardagsfeest voor de dokter met 6 kindjes in huis. Zondagochtend hadden we de avant premiere van de Ninjago Film in Antwerpen die uitliep waardoor we te laat waren op het door ons zelf georganiseerde verjaardagsfeest van de dochter voor de familie. Zoon en de wederhelft stonden enkele minuten later aan de deur dan de eerste gasten, ze waren nog om brood en beleg moeten gaan wegens zaterdag geen tijd voor gehad en ik en de dochter waren nog iets later terug met de taart. Oftwel 1 lange rush van 8 uur 's morgens tot na 21u 's avonds. Enfin, ik zeur. De tweede reden van mijn stilte is het taboe dat er toch nog rust op je psychisch niet goed voelen, op het gewoon niet aankunnen, het hedendaagse tempo, het in Brussel gaan werken dag na dag en thuis twee kleine kindjes hebben die nog moeten oefenen met leren lezen en gaan voetballen en zwemmen en ballet dansen. En een stokoude zorgbehoevende hond. Op om 21u in bed kruipen en toch de dag erop steendood zijn. Op niet meer kunnen. Want als jonge ouder wordt er toch keihard verwacht dat je gewoon blijft gaan, met de big smile liefst. En dat lukt hier dus niet meer.

    Intussen voel ik me een heel klein beetje meer ontspannen, maar nog altijd even uitgeput, wat niet moeilijk is na het afgelopen weekend. Maar je kan het verjaardagsfeest van de vierjarige toch niet afzeggen omdat de dokter zegt dat je het wat kalmer aan moet doen. En dus blijven we maar gaan... Morgen weer aan het werk. En toch proberen niet te veel hooi op mijn vork te nemen. 

  • De wereld volgens de dochter

    Kijk papa, je staat op deze munt:

    belgische euro.jpg

    En dit is mama:

    franse euro.JPG

    Ik vind toch dat ik er precies iets beter uit kom... 

  • De eerste eigen aankoop

    Zoon wordt volgende maand zes. Ik heb hem al uitgelegd dat hij dan zakgeld gaat krijgen. Dat hij dus zelf kan besteden. Op dit moment heeft hij ook wat geld. Vooral het kleingeld dat altijd uit de zakken van de wederhelft valt en Zoon dan trouw verzamelt en opspaart.

    Zaterdag was hij de boekhanden binnen gewandeld met de wederhelft en zoals steeds wou hij een cadeau. Die ballon ging niet op. Zijn verjaardag komt eraan gevolgd door Sinterklaas en kerst dus cadeaus genoeg in het vooruitzicht. Bovendien heb ik al drie atlassen klaar liggen via een actie van de krant voor hem. En dus zei de wederhelft zei dat hij het dan maar met zijn eigen geld moest kopen als hij dat boek persé wou.

    Waarop Zoon thuis kwam en meteen zijn vele potjes bovenhaalde waar zijn munten gerangschikt zitten per soort; 1 cent, 2 cent, 5 cent, gele munten en speelgoedgeld en vreemde munten. En ik met meneer aan het tellen kon gaan. Het boek kostte 20 euro volgens de wederhelft, verzamel dat maar eens met stukjes van 10 cent en kleiner...

    We raakten makkelijk tot 12 euro. Dan werd het sprokkelen en extra geheime voorraden aanspreken. Zo lagen er plots nog 4 stukken van 1 euro op tafel, die hij wou gebruiken om zijn eigen ijsjes mee te kopen in de zomer. Uiteindelijk kwamen we uit op 17 euro, in stapeltjes van 1 euro. Ik besloot de resterende 3 euro bij te leggen met eigen kleingeld. 

    Zoon laadde alles in 1 van zijn potjes. Een potje van een Piet Piraat ijsje dat op de koop toe vol kleine glitters zat (dankzij de zus beweerde hij zelf). Ik ging akkoord op voorwaarde dat hij zelf de centen gaf. En dus trokken wij naar de Standaard Boekhandel. Alwaar het boek in kwestie maar €16.99 bleek te kosten. En ik van zoon de kleinste centjes weer uit zijn schatkistje mocht halen want de mevrouw van de winkel had waarschijnlijk liever grotere centen (we hadden hem al gewaarschuwd dat ze zijn vele centjes misschien niet wilden aanvaarden wegens te klein). 

    De mevrouw aan de kassa was gelukkig een hele lieve en telde met veel geduld en zonder morren over de vele glitters overal Zoons opgespaarde muntjes. En zo deed hij zijn eerste eigen aankoop. En lees ik sindsdien elke avond voor over de grootste dino's en de zwaarste stormen en de snelste dieren... En ben ik eigenlijk wel fier dat hij voor een boek koos...

    hoogste berg en diepste zee.jpg

  • Sigur Ros in Vorst, de Pierkesloop, Leuven en de rest van een druk weekend

    Een druk weekend is best wel leuk. Zeker als de geplande activiteiten op zich allemaal leuke dingen zijn. Ik hou wel van wat activiteit op mijn vrije dagen. Maar afgelopen weekend was het er misschien wel een beetje over. Dat kwalificeert als het drukste tot hier toe.

    Het begon zoals elke zaterdagochtend om 9u30 in het water van het zwembad. Eerst een half uur zwemles met de Dochter die liever speelt dan te luisteren naar de juf en dan een half uur in dat koude grote bad met Zoon die echt met sprongen vooruit gaat en dat hele zwem-concept door begint te krijgen (jep, ouders moeten mee in het water bij ons, maar ik vind dat superleuk).

    Het water uit, haastig omkleden en dan dropte de wederhelft mij even af aan het station waar ik met nog kletsnatte haren op de trein richting Leuven dook. Een dagje vriendinnentijd, geweldig en veel te lang geleden. We hebben eerst een halve middag in Noordoever gezeten, een geweldig vegetarisch restaurant aan de Vaart, eerst geluncht en dan een tijdje later nog een dessertje en ondertussen bijpraten. Daarna nog even gaan shoppen en dan weer de trein op. Ik was nog net op tijd thuis om de kindjes in bed te helpen leggen.

    sigur ros,vorst nationaal,leuven,noordoever

    Zondag was zo mogelijk NOG drukker. Opnieuw om 7u30 de wekker want om 9u15 werden we in het atletiekstadion van Gentbrugge verwacht voor de 20e editie van de Pierkesloop. Het was even stressen want we vonden geen parking, maar slaagden er toch nog in om op tijd aan de verzamelplek van de school te raken. Net voor we vertrokken, wist Zoon ons nog te melden dat hij een rugnummer had gekregen, we hadden daar anders schoon gestaan (ik denk dat ze zonder niet mogen meedoen zelfs). Maar hoe dat vast te maken? Ter plaatse had iedereen speldjes mee om dat rugnummer op te spelden. Wij uiteraard niet. Stressje nummer twee van de dag, alle ouders afgaan en speldjes schooien. Stressje nummer drie was toen het hele gebeuren begon uit te lopen, wij hadden die dag immers een strak schema. Maar uiteindelijk kwam alles goed. Zoon deed enthousiast mee aan de parade en de hip hop opwarming en liep daarna vol enthousiasme zijn 600 meter. Geweldige ochtend, heel gezellig ook zo samen supporteren. En ik was zo fier…

    sigur ros,vorst nationaal,leuven,noordoever

    Van Gentbrugge ging het rechtstreeks naar de dansles voor Dochter haar pré-ballet. We waren twintig minuten te vroeg maar ondanks dat zij die hele ochtend nog weinig anders had gedaan dan gewacht, hield ze zich enorm flink. Vandaag mochten de ouders ook niet meer mee binnen in de danszaal, maar ook dat was geen probleem, als een echte stapte die kleine uk naar de juf en begon aan de les. Ondertussen was de wederhelft nog snel over huis gegaan om de hond een plas te laten doen en supersnel iets van eten uit de kookpot te toveren want om 13u moesten hij en Zoon alweer in de Kinepolis zijn voor de Nachtwacht Fandag.
    Dochter en ik namen van de dansschool de bus, weer een kwartiertje wachten want het is geen al te vlotte verbinding, maar we raakten uiteindelijk wel thuis. Eten en de half ontplofte keuken opruimen en dan de hond een degelijke wandeling geven. En dan de was en het huis wat opruimen.

    Tegen 17u vertrokken we, ik redelijk uitgeput al, opnieuw op tocht. We hadden kaarten voor Sigur Ros in Vorst die avond maar omdat we geen babysit hadden kunnen vinden, moesten de kindjes eerst nog naar de schoonouders gebracht worden die op een half uur rijden wonen. Van daar naar Vorst. Vorst is dikke miserie qua parking, maar er was nu de mogelijkheid om in de Audi parkeertoren te staan. Die stond al behoorlijk vol, maar we vonden nog een plekje op de vierde verdieping. Een beetje groggy maar nog wel prima op tijd arriveerden we in de concertzaal.

    Sigur Ros dan was hemels mooi. Ik kende wel maar een minderheid van de nummers. Maar dat gaf niet. De visuals (de beste die ik ooit zag, zo een geheel met de muziek dat die vormden), die onaards mooie zang, de nu dromerige en dan weer oorverdovend maar altijd intense muziek. Helaas zag ik weinig vanuit de helft van het middenplein en was ik zo verschrikkelijk moe dat ik vrees dat er ook wel een en ander aan mij is voorbij gegaan.

    Na het concert stoven we ervan door om zonder te veel fileleed uit Vorst weg te raken. Maar helaas. Omdat we op de vierde verdieping geparkeerd stonden en niemand de hogere verdiepingen liet passeren bij het verlaten van de parking, hebben we meer dan een half uur stil gestaan in die parking eer we eruit raakten. Niet echt leuk. Daardoor was het al na middernacht eer we bij de schoonouders de kinderen uit bed konden plukken en na 1 uur eer we zelf konden gaan slapen. En door werkomstandigheden van de wederhelft moest ik die dag al om 8u beginnen in Brussel om ’s avonds de kindjes te kunnen gaan halen. Dus ik heb minder dan 5 uur geslapen. En dat voel ik nog altijd… Maar het was het natuurlijk absoluut waard. Nu een rustig weekendje voor de deur maar het volgende wordt alweer een druk gebeuren, met de twee feestjes voor de vierde verjaardag van de Dochter...