16-04-14

Ons Fordje laat ons in de steek

Onze auto is kapot. Gisterenavond komt de wederhelft me op het werk ophalen, de kinderen zitten op dinsdag bij de oma. We zijn nog geen 5km ver wanneer ineens de motor begint te kloppen en alle vermogen wegvalt. Nergens uitwijkmogelijkheid (we zitten aan Van Praet in Brussel). Ik zie nog een kleiner wegje dat naar beneden gaat en waar beneden een vrij parkingplekje is achter een aantal vrachtwagens. De auto start nog maar maakt een vreselijk geluid.

Ford Assistance gebeld en 40 minuten gewacht tot er een vriendelijke meneer kwam die vond dat het er heel erg slecht uitzag en zei dat hij de sleepdienst moest bellen. Nog eens drie kwartier wachten op de sleepdienst. Per toeval waren we in panne gevallen aan de overkant van de straat van de sleepdienst dus dat viel mee.

Vervangwagen gekregen die we morgenavond alweer moeten inleveren (anders kost het 50€/dag). Tegen 21u45 waren we eindelijk bij de schoonouders thuis. De vervangwagen is echter te klein dus de honden zijn daar moeten blijven, twee kinderen en twee grote honden is te veel voor een Ford Fiësta.

Onze auto zou naar onze Ciac garage gesleept worden, maar ik kreeg vanmorgen bericht dat die toe was. Geen nood, we hadden op de site gezien dat ze verhuisd waren dus ik gaf het nieuw adres mee. Een half uurtje later keurig sms dat de auto was afgeleverd. Tot de wederhelft belde dat de garage onze auto ten eerste niet had gezien en dat ze ten tweede nog niet open waren op de nieuwe locatie en nu een tijdelijke noodgarage hadden elders. Ze zijn onze auto dan gaan ophalen maar door de verhuis waren ze eigenlijk zo goed als gesloten, alle personeel was op vakantie gestuurd en de komende tien dagen zouden ze weinig of niets voor ons kunnen doen.

Wat googlen heeft de wederhelft dan weer geleerd dat als het is wat de mens van de wegenhulp dacht dat het was, het wel eens zeer grote kosten zouden kunnen zijn, mogelijk in de grootteorde dat we beter een nieuwe auto kopen. Maar dan hebben we die onmiddellijk nodig en onze bankrekeningen staan bepaald laag na al het verbouwen.

Dikke shit dus.

18:46 Gepost door Josie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: auto, ford, autopech, ciac |  Facebook |

14-04-14

Alweer een jaar van gemis

It's that time of the year again. Gisteren was het twee jaar geleden dat mijn mama is gestorven. Twee jaar al.

Rond deze tijd van het jaar mis ik haar precies nog een beetje meer dan anders. Of denk ik er op een andere manier aan. Het is iets raar.

Het meest heb ik spijt van al de dingen die ze nu moet missen en die ik zo graag met haar had willen delen. In het gezicht van mijn dochter zie ik haar. De kleindochter waarvan er nog geen sprake was toen zij nog leefde maar wiens komst haar ongetwijfeld ongelofelijk blij zou gemaakt hebben. De dochter die haar naam meekreeg als tweede naam, als stil eerbetoon.

De dag dat van haar uitvaart werd Zoon net 5 maanden. Dochterlief is er dit weekend al 6 geworden. Beetje zelfde fase dus. Ik heb er zo'n spijt van dat ze Zoon enkel als baby heeft gekend, met al de babyopstartprobleempjes die we toen hadden van huilen en reflux en flesweigeren. Ze zou hem nu moeten kunnen zien. De flinke peuter die al bijna naar school mag en die zoveel al kan. Ze zou zich krom lachen met zijn fratsen, hem overstelpen met liefde maar hem evengoed proberen meer in de pas te doen lopen, want dat was zij ook, een fan van orde en regelmaat in tegenstelling tot de wandelende chaos die ik ben.

Onlangs wees Zoon op haar foto en zei hij haar naam, de Wederhelft had hem dat geleerd. En dan breekt mijn hart. Omdat zij hem wel nog heeft mogen kennen, maar hij het zich nooit zal herinneren. Voor hem zal ze nooit meer zijn dan enkele foto's in het boekje over zijn eerste levensjaar.

Pffff mama ik mis je nog steeds zo hard dat het pijn doet. En ik denk eerlijk niet dat dat ooit beter zal worden.

11:07 Gepost door Josie | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

08-04-14

De 5 van de jaren 90

Everybody is doing it! En bij elk lijstje denk ik van 'jaaaaa, dat zijn inderdaad dé platen van de jaren '90! Ik denk dus dat ik in plaats van de 5, makkelijk de 50 kan samenstellen. Oftewel kan ik gewoon heel slecht kiezen. Maar het moet. Dus hieronder mijn vijf!

1. Zita Swoon, toen nog Moondog Jr, met TV Song. Geweend dat mijn tienerhart heeft op die muziek, geweend!


2. dEUS, Houtellounge

dEUS-fan van het eerste uur. Grijsgedraaid. Op staan springen op fuiven en festivals. Met mijn paarse Doc Martens en stretch jeans aan. En oversized t-shirts die toen heel langzaam begonnen krimpen richting girlie shirts.


3. Afghan Whigs - What jail is like

Tot op vandaag een van mijn all time favourites


4. Radiohead - fake plastic trees


5. Counting Crows - Mr Jones


10:48 Gepost door Josie in Muziek | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

04-04-14

Bezige bij modus

Zoon afzetten in de creche. Op de terugweg langs de bakker. Honden laten plassen. Naar de apotheek. Slapende dochter uit de draagdoek halen en in haar wieg leggen. Wachten tot ze wakker wordt. Weer in de drager en pasfoto's gaan laten maken en kids e-id aanvragen. Nog enkele boodschappen doen daar in de buurt. Eten. Nog een slaapje laten doen. En nu wachten tot mevrouw, die overigens weer een beetje ziekjes is, wakker wordt om de vereiste wasbare luiers te gaan kopen die we nu plots zelf moeten betalen sinds de creche IKG geworden is sinds deze maand. En dan honden wandelen. Zoon weer gaan afhalen. Stilzitten, daar doen wij vandaag niet aan (tenzij nu dus om dit te typen).

14:52 Gepost door Josie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

19-03-14

Your Lucky day in hell

Superwoman heeft een off day. Gisterenavond begon het al, race tegen de tijd om tijdig bij Kind & Gezin te staan waar bleek dat Dochterlief op 4,5 weken maar 200 gram is bijgekomen. Ik had een duikel in de curve verwacht aangezien ze 2x ziek is geweest in die tijd en de eerste 3 weken in de crèche zeer weinig heeft gegeten, maar de confrontatie met de duikel (van p75 naar p50) was toch pijnlijk en we moeten binnen 3 weken op tussentijds bezoek om ze nog eens te laten wegen. Op de koop toe is Dochterlief gisteren beginnen hoesten, waardoor ik vrees voor luchtweginfectie nr 3 en hebben we door het gehoest allemaal bitter weinig geslapen.

Tel bij dat slaapgebrek een hele hoop stress en gecross om overal net op tijd aan te komen. Om alles klaar te krijgen tegen de volgende dag. Tel daarbij een werkdag die vandaag tot 21u zal duren, 22u30 thuis dus en er morgen weer om 6u30 uit. Tel daarbij een brief van een of andere federale overheidsdienst van nietsnutten die ons aanmanen om documenten toe te sturen die we reeds toegestuurd hebben of anders een boete van 5.000 euro. Een standaardbrief. In plaats van gewoon te zeggen wat er dan concreet ontbreekt want bij mijn weten hebben we alles bezorgd wat nodig is. En in plaats van bereikbaar te zijn zoals normale werkende mensen, in plaats van enkel in de voormiddag en dan nog de telefoon 2 van de 3 keer niet op te nemen. Moest ik de mensen zo goed helpen als die ambtenaar, ik denk dat ik mijn job al kwijt zou zijn.

Druppel en emmer, u weet wel.

En dan begin ik nog niet over in huis plassende honden, krabbende Zonen die het voorwerp vormen van de nieuwsbrief van de crèche of op de zenuwen werkende familieleden.

 

16:19 Gepost door Josie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

10-03-14

Het leven is aan de jeugd

Nachtbrakers zijn het, mijn kinderen. 

Gisteren was ik om 21u totaal gesloopt. Een weekend in de buitenlucht gecombineerd met een dochter met een soort buikgriep en een actieve peuter doen dat met een mens. Tegen 21u30 lag ik eindelijk in mijn bed. Om wakker gehouden te worden door Zoon, die in zijn bed lag te spelen. Ik ben uiteindelijk nog twee keer van mijn oren gaan maken toen het om 22u eindelijk stil werd in de kamer boven mij. Tegen 22u30 bracht de wederhelft een op dat moment slapende Dochter die echter wakker werd van de verhuis naar haar wieg. En besloot dat ze honger had. Tegen 22u45 kon ik dan eindelijk aan de nacht beginnen. Die, zeker gezien de eerder vernoemde buikgriep best rustig verliep. Maar Dochter komt tegenwoordig minimaal 1 keer per nacht bijtanken dus rond 4u was ik toch weer wakker. Nachtraven zoals ik al zei.

Enfin, om 5u30 stond de wekker van de wederhelft en om 6u15 kon ik zelf niet meer slapen, wetende dat mijn eigen wekker een kwartiertje later al zou aflopen en dat er dan een halsbrekende rush zou volgen om twee honden te wandelen en twee kinderen op tijd in de crèche te krijgen en mezelf op de trein naar Brussel. 

17:55 Gepost door Josie | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

03-03-14

30something

Zondagochtend trokken we gezellig samen naar de markt in Ledeberg. Zoon bij de wederhelft aan het handje en ik met Dochterlief in de draagdoek, naar de tram. Passeren we een groepje serieus zatte jongeren (twintigers?), een meisje met een serieuze ladder in haar kousen en 2 jongens. Waarop 1 van die 2 gasten zo stoer 'goeiemorgen'. Met de implicatie van, zal ik 'es laten zien wat ik als uitgaande jeugd al niet durf tegen die twee saaie sokken met hun kinders. Heel grappig eigenlijk (uiteraard ze ook een heel goeie morgen gewenst), ware het niet dat het ergens een klein wrang nasmaakje achterlaat. Want ik voel me helemaal niet zoals zij mij zien. In mijn eigen ogen ben ik nog hip en jong (nu ja, relatief dan) en ook al ga ik niet meer elk weekend uit tot 9u, ik zou het best wel kunnen. In theorie. Ik zie mezelf gewoon nog als 'jongvolwassene' en helemaal niet als 35er met een gezinnetje. Dat ook hoor en ik ben apetrots op dat gezinnetje maar ik stem gewoon totaal niet overeen met het beeld dat ik zelf vroeger had van een 35er. Herkenbaar? Of is dit nu krampachtig jong willen blijven?

18:21 Gepost door Josie | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

1 2 3 4 5 6 7 8 Volgende