Josies Diary-my stream of consciousness

  • Frankrijk 2016 dagen 1-3

    Amper een oog dichtgedaan, dus toen de wekker om 4u ging woensdagochtend bleven we nog een klein half uur liggen. Om 4u30 deed het opstaan nog altijd zeer, maar kom. Koffer inladen en de dingen verzamelen die we de avond voordien nog niet konden inpakken (tutjes van de dochter, bedhek van de zoon,...). Koffer inladen. Kinderen inladen. We hadden gepland om tegen 5u te vertrekken maar het werd 6u...

    uitereraard vielen de kinderen, nochtans nog steeds in pyjama, niet opnieuw in slaap en werd er op de achterbank vooral door de oudste al vrolijk gekwetterd. Eerst de auto volgooien in een uitgestorven Gent en dan begonnen we aan onze 1040 km.

    Een beetje aanschuiven vlak voor de Franse grens, maar verder hadden we een ontzettend vlotte rit. Op sommige stukken amper volk en voor de rest nooit ergens aanschuiven, niet verkeerd gereden en niet te warm. Alleen waren we moe. Zo moe. Dus werd er bijna om het uur gestopt om te verhinderen dat de wederhelft in slaap sukkelde. Met 2 koffies, 2 redbulls en een cola werd de aanbevolen hoeveelheid cafeïne wellicht wel overschreden...

    Zoon vroeg naar schatting 5000 keer hoe lang het nog rijden was en keek minder ipad dan gewoonlijk. Dochter keek wel beide iPads plat. Maar tegen 17u30 kwamen we eindelijk aan in Isle Sur Sorgue. De kinderen besloten de dag met een plons in het zwembad.

    Veel slaap was ons helaas opnieuw weer niet gegund want dochter werd om 1u wakker en was bang in het plooibedje en besloot enkel nog naast mama verder te slapen...

    Donderdag gingen we naar de markt in het stadje. Ik liet me gaan met plaatselijk lekkers; nougat van montelimar, meloenen van het palbij gelegen Cavaillon, kersen, aardbeien,... De rest van de dag laat zich in 1 woord samenvatten: zwembad. Zoon en dochter zijn ingeschreven voor wategewenning maar veel wennen zal er niet nodig zijn; ze springen allebei zonder aarzelen nu al in het diep en proberen te duiken en dobberen alleen rond...

    Vanmorgen trokken we opnieuw naar het stadje. Zoon wou fietsen maar er zijn te weinig wegeltjes in de buurt van ons huis en er wordt goed doorgereden op de kleine wegen, dus dan maar in het stadje terwijl wij meewandelen. Dat was niet helemaal naar de zin van de dochter; ze kan niet volgen als ze stapt maar als we haar fiets meedoen is ze het al na 200meter beu. Uiteindelijk zat ze het merendeel van de tijd op mijn arm of on de draagzak; buggy is niet mee gezien plaatsgebrek in de auto.

    Inmiddels slaapt de kleinste en is de oudste mee naar de supermarkt. Van zodra die terug is, is er weer zwembadpret. Straks komen de nichtjes toe en is het spaghetti en dan spelen de Belgen, zoon loopt al de hele dag in zijn duiveltenue.

     

    Ik zit nu trouwens binnen want op ons terras is het 40 graden...

    Nog geen idee wat we de volgende dagen gaan doen. Ik denk dat zwemmen wel een van de activiteiten zal zijn...

  • Kleedjes gaan shoppen

    Het was weer grote braderij en 20% korting bij koppelverkoop bij een van mijn favoriete winkels, Brooklyn in de Veldstraat. We zijn op reis bij het begin van de solden, ik kan zeer zelden gaan shoppen sinds onze twee monsters er zijn en met die koppelverkopen is er gewoon nog weinig in mijn maat tijdens de solden. Al die dingen hield ik mezelf voor toen ik met een gigantische hoop kleren het pashokje in ging.

    Eigenlijk was het argument ook dat ik nog 1 of 2 bloesjes met korte mouwen nodig heb voor de zomer. Daarvan vond ik er echter maar 1. Helaas hing die winkel vol met mooie kleedjes en hangt mijn kast eigenlijk ook al vol met mooie kleedjes. Zucht. Geen verantwoorde aankopen dus. Toch kon ik ondermeer deze buit echt niet weerstaan...

    Een goudkleurig kleedje. Geen idee of zoiets wel zou mogen van een kleurenconsulent, maar ik vond het zoiets leuk en compleet a-typisch dat ik het moest hebben. Ook al kostte het veel te veel geld, zelfs na de 20% korting... Mooi?

    kleedje1.jpg

    Ik heb al veel van Skunkfunk en ging daar niks meer van kopen, maar dit groentje heeft zo'n mooi stofje en een beetje een andere snit dan al mijn andere Skunkfunkkleedjes dat het mee moest. Ideaal om te gaan werken en eigenlijk ook prima voor andere gelegenheden.

    skunkfunk.jpg

    En dan nog een jas en twee rokjes. Ik ga ze niet allemaal tonen, maar deze knalblauwe vond ik toch wel te mooi om te laten hangen. Niet?

    skunkfunk2.jpg

  • Dat ze dat goed gedaan hebben

    Ik ben absoluut geen voetbalfan maar verdorie, gisteren bij de tweede helft toch beginnen kijken en ik moet zelfs toegeven dat het spannend was. Alleen zonde dat de meeste goals dan vielen, Zoon mocht enkel de eerste helft kijken...

    Ik had toch ook wel een beetje medeleven met die Hongaren, trouwens, er liep er daar een bij die er absoluut mocht zijn. Hoe heet die kerel nu, Kádár is het denk ik...

    Enfin, voor een keer vond ik het niet aartsvervelend dus, fijn van onze duivels.

  • Ditjes, datjes. En zomer. Al zou je het niet zeggen.

    't Is druk. Ik probeer met alle macht een project afgerond te krijgen voor ik op verlof vertrek en het is iets IT achtig waarvoor ik dus afhang van externen maar voorlopig doen die prima hun werk. Ik vind het eigenlijk een verademing, vergaderen met mannen waarbij het allemaal heel zwart wit en duidelijk is. In tegenstelling tot mijn eigen sector die heel vrouwelijk is en altijd een variant van vele soorten grijs. Nu overdrijf ik het natuurlijk, want de sociale sector telt ook best mannen en is ook warm en solidair en genuanceerd en tolerant. Maar zo heel af en toe droom ik eens dat ik zelf iets meer exact gestudeerd zou hebben en in een andere sector aan de slag zou zijn...

    Soit.

    Vandaag met de jongste gaan wennen in de school. Ze ziet het volledig zitten. Ze is de creche ook zo beu als koude pap. Nog 18 dagen moet ze daar slijten...

    De oudste kijkt naar de voetbal, zonde dat die matchen altijd zo laat zijn, trouwens. Daardoor lag ik woensdag eerder in bed dan hij (hij mocht maar tot de rust kijken hoor maar ik lag te lezen in bed). Hij is deze week ook gaan paaldansen en aan hangmat yoga gaan doen met zijn klas. Voor hem nog 2 dagen school en zijn tweede kleuter zit erop. Ik voel dat hij aan vakantie toe is en dat hij helemaal klaar is voor de 3e kleuter (hij blijft in de leefgroep waar hij nu zit, een graadklas, maar de oudste kleuters mogen moeilijkere dingen doen).

    Ik snak naar zomer. Kunnen ze die 29 graden van gisteren en dan onweer niet spreiden en dan de regen achterwege laten?

    Onze hond is aan de beterhand. Hij heeft een week amper kunnen stappen en ik draag hem nog steeds de trappen op en af maar we kunnen toch alweer eens gaan wandelen buiten. Oef. Niet leuk om een beestje zo te zien afzien en oud worden. Maar nu lijkt het dat hij er toch nog even tegen zal kunnen.

  • Inschrijven voor zwemlessen - the thriller -

    Mij gaan ze niet liggen hebben, dacht ik en dus maakte ik dagenlang op voorhand al een account voor mezelf én voor de wederhelft aan op de site van de stad Gent. Ik voegde er mooi allebei de kinderen digitaal aan toe. En om 8u55 zaten we allebei klaar. Om 9u zouden de inschrijvingen voor sportcursussen openen en we gingen elk 1 kind inschrijven, zo kon er niks misgaan.

    Toch?

    Wat ik niet wist en nergens uitgelegd heb gevonden, is dat je ook een Sportaccount nodig hebt. Nog voor ik erin geslaagd was die aan te maken, want de site lag om de haverklap plat, was de zwemles die ik voor de Dochter op het oog had, volzet.

    Toen bleek dat ik niet kon inschrijven omdat er aan mijn Sportaccount geen kinderen gekoppeld waren. Heel hard gevloekt en tussen het crashen door de kinderen bevestigd; ze bleken wel aanwezig in de account maar je moest nog eens klikken om dat te bevestigen.

    Na héél veel klikken, refreshen en - ik geef het toe- vloeken (de kinderen die op zwemles moeten begonnen al een beetje bang naar hun vloekende mama en zuchtende papa te kijken) lukte het dan toch om de Dochter in te schrijven voor de enige nog resterende cursus voor haar leeftijd in dat zwembad (het makkelijkst bereikbare) en Zoon in een erop aansluitende les. Een stuk vroeger opstaan dan mij lief is, maar het feit dat het zwembad op een kwartiertje met de bus ligt en ze dus op aaneensluitende uren kunnen gaan waardoor we geen hele dag kwijt zijn, vind ik toch wel fijn...

    Toen ik om 9u45 het aanbod nog eens bekeek, was 95% van de lessen op zaterdag voor hun leeftijd ondertussen al volzet, trouwens... Het leven is aan de rappen.

  • Oude hond

    Elk levend iets moet ouder worden maar verdorie, plezant is het toch niet hoor. Ik heb soms zo medelijden met ons oud mannetje Figo (naar schatting 12 jaar ondertussen). Deze week nog eens 200 euro uitgegeven bij de dierenarts aan onderzoek en medicatie. Net zoals Luca laten zijn nieren het afweten en nu mag hij dagelijks 3 pillen slikken. En zijn pas gereinigde tanden zijn alweer ontstoken.

    Lastiger vind ik echter dat hij bij het wandelen regelmatig door zijn achterpoten zakt, een erg zielig zicht en vooral dat hij meerdere keren per week gewoon van de trap valt. En zich daarbij pijn doet. Gelukkig meestal zonder veel erg, maar vanmorgen maakte hij een enorme smakkerd en zijn achterpoot is over meerdere centimeters ontveld. Zal weer weken duren eer dat wat genezen raakt (hij likt er altijd aan natuurlijk).

    't Is gewoon echt geen fijn gevoel om onze grote knuffelbeer zo het sukkelstraatje te zien inslaan...

    oude hond,nierfalen

  • Speak low if you speak love

    Vroeger had ik een abonnement in Vooruit. Elk jaar een aantal voorstellingen theater aangevuld met wat performance en dans. Ik ben geen kenner maar ik vond het belangrijk voor mijn zelfontplooiing om wat bij te blijven op cultureel vlak. En toen kwamen de kinderen. Die schaarse keren dat ik de eerste jaren 's avonds buiten kwam, moest ik vooral kunnen praten tegen mijn gezelschap eerder dan in een theaterzaal of cinemazaal zitten waar je niks kan zeggen en ik in het duister toch gegarandeerd na een uur in slaap lag gezien mijn chronisch slaapgebrek.

    Eind vorig jaar begon dat toch te knagen. Vooral omdat ik bij Patricia de ene na de andere review bleef lezen. Na wat over en weer mailen werd er dan toch voor een handvol voorstellingen kaartjes gekocht en zaterdagavond was het aan de laatste uit dat beperkte rijtje, meerbepaald Speak Low If You Speak Love van Ultima Vez. Vroeger ook een vaste waarde in mijn cultuurabo.

    Voor de voorstelling ging ik nog een hapje eten met mijn gezelschap (een ex-collega die ook volop in de kleine-kindjes-fase zit) en ik blijf erbij, eens het huis uit zijn en onbezorgd kunnen eten en praten, het is voor mij nog steeds een van de dingen die ik het meest nodig heb en die het schaarst zijn. Daar heb ik dus enorm van genoten. Maar ik heb werkelijk even hard genoten van weg te zakken in de zachte zetels van Vooruit en mij te laten onderdompelen in het universum van Wim Vandekeybus. Ik ben zelfs de hele tijd wakker gebleven, zonder moeite.

    Ik ben echte kenner van moderne dans (of theater, for that matter). Ik laat alles op mij afkomen. Het decor. De sfeer vooral. De muziek. Het feit dat die laatste live was en door Mauro en een Zuid-Afrikaanse zangers werd gebracht, maakte naar mijn beleving een wereld van verschil en zorgde voor een enorme meerwaarde. Er hangt wellicht aan elke scène een wereld van betekenis, maar daarin ben ik vrees ik niet altijd mee. Ik kon de thematiek van liefde hier en daar er wel uit halen, maar even vaak is het voor mij genieten van mooie, pakkende, intrigerende beelden. En dat is OK, vind ik.